Να σαλπάρει το καράβι της ευρώπης προς τα αριστερά!

Οι εξελίξεις στην Κύπρο και η διαχείριση της κρίσης από τις κυρίαρχες δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού φέρνουν στο προσκήνιο μια σειρά ευθυνών που καλούνται οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς στην Ευρώπη ως εκφραστές των λαικών αιτημάτων να σηκώσουν και να απαντήσουν στην νέα αυτή βάρβαρη απόφαση της τρόικας. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως η δύναμη εκείνη που συσπειρώνει με τον ποιο ουσιαστικό τρόπο την ανατρεπτική ιδέα της σκληρής διαπραγμάτευσης και μιλάει για ασπίδα προστασίας στους κοινωνικά ασθενέστερους οφείλει να σηκώσει ένα ακόμη ποιο βαρύ φορτίο που ξεπερνά τα όρια του εθνικού σχεδίου διάσωσης της χώρας.

Αναζητώντας μια συγκρουσιακή φυσιογνωμία που θα πρέπει να αντανακλά στις σύγχρονες απαιτήσεις της εργατικής τάξης και να βαθαίνει με στόχο τον σοσιαλισμό στον αντίποδα της καπιταλιστικής κρίσης.

Στον δρόμο αυτό δεν θα μπορούσαν να λείψουν κάποιες αντιφάσεις και παθογένειες που συμβαίνουν λόγω ανησυχιών και διαφορετικών ιδεολογικών αναφορών που συχνά γίνονται αντικείμενο υγιεινής διαφωνίας.Άλλωστε το προτέρημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ακριβώς αυτό. Ότι η ανάγκη σύνθεσης όλων των εκτιμήσεων – απόψεων μπαίνουν σε μια κοινή γραμμή πλεύσης.

Αυτό όμως που πρέπει να κάνουν οι δυνάμεις που συγκροτούν τον ΣΥΡΙΖΑ είναι να μιλούν με σαφήνεια στις εργαζόμενες τάξεις, σε Ελλάδα και Ευρώπη. Ένα κόμμα που επιθυμούμε να καλύπτει αυτήν την ανάγκη πρέπει να στηρίζεται σε γερά θεμέλια, όπου αυτά δεν θα συντελούν έναν παραδοσιακό γραφειοκρατικό μηχανισμό αλλά θα εκλέγουν δημοκρατικά τα συλλογικά όργανα, που θα είναι αυτά που θα παράγουν πολιτική από “τα κάτω για τα κάτω”.

 

Οργανώσεις βάσης – συλλογικά όργανα

Ένας δημοκρατικός φορέας δεν μπορεί να μην αφουγκράζεται τα αιτήματα που αναπαράγονται στην κοινωνία και ένα κύριο που σίγουρα δεν μπορούμε να ξεχάσουμε είναι το αίτημα για άμεση δημοκρατία. Αυτό το στοιχείο που μας προώθησε το αυθόρμητο κίνημα των πλατειών πρέπει να το ενσωματώσουμε στον προγραμματικό μας σχεδιασμό.

Γι αυτό τον σκοπό πρέπει να δούμε από τώρα πως θα εξασφαλίζετε ότι αυτός ο φορέας δίνει το διττό δικαίωμα για μια ουσιαστική παρέμβαση του μέλους, πως δηλαδή το αίτημα αυτού θα οδηγείται στο όργανο εκείνο που θα μεταφέρει την πολιτική στην δημόσια σφαίρα και πως αυτές οι οργανώσεις βάσης θα έχουν την δυνατότητα εκφοράς λόγου για τα άμεσα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.

Για να καλυφθεί ο πρώτος ρόλος, συγκροτήθηκε η νομαρχιακή επιτροπή, στο δεύτερο ήδη υπάρχουν οργανώσεις βάσεις που έχουν αυτοτελείς χαρακτηριστικά.

 

Τα προβλήματα

Σήμερα όμως διαπιστώνουμε ότι παρά την κοπιαστική διαδικασία συγκρότησης των οργάνων, υπάρχουν στιγμές που διαπιστώνεται μια νοερή πόλωση. Αυτή έχει να κάνει με τα επίπεδα πολιτικής αξιολόγησης της συγκυρίας. Δηλαδή, κατά πόσο στο βωμό της επικοινωνιακής πολιτικής μπορεί να οπισθοχωρήσει η ουσιαστική πολιτική κατεύθυνση. Κατά πόσο δηλαδή το στρατηγικό πλάνο ελίσσεται με βάση τα νέα δεδομένα που κάποιοι θεωρούν ότι πολλές φορές μπορούν να αντιδιαστέλλονται με την ιδρυτική διακήρυξη και κατά πόσο αυτή η ανάγκη πολλές φορές πρέπει να υπερβαίνει τα όργανα.

Η απάντηση σε αυτήν την άποψη πρέπει να είναι ρητή.

Καμία υπέρβαση, καμία πρωτοβουλία που θα αντιπαρέρχεται την συλλογική δουλειά.

Οι απεχθείς αυτές πρωτοβουλίες συνήθως γίνονται από ομαδοποιήσεις ατόμων που μιλούν ερήμην των συλλογικών αποφάσεων. Συνεπώς, αν διαπιστώνουμε ότι ο δρόμος αυτός δεν είναι ο αναμενόμενος πρέπει να βρούμε πως θα παρθούν τα μέτρα που θα κόβουν τις πρωτοβουλίες που εκθέτουν τον “όλο” ΣΥΡΙΖΑ. Το κλειδί αυτού του προβλήματος είναι η ανακλητότητα και η εναλλαγή σε όλα τα κλιμάκια, σε όλα τα πρόσωπα.

Αυτό το φιλτράρισμα πρέπει να ξεκινάει από τα πάνω ως παράδειγμα δημοκρατικής διαχείρισης και όχι αυτό να απαιτείται σε επίπεδο μη ουσιαστικής παρέμβασης και μηδενικού πολιτικά κόστους, δηλαδή σε επίπεδο της βάσης.

Αυτή η λύση θα μπορούσε να δοθεί άμεσα με ένα καταστατικό, που όμως τώρα λόγω και της μεταβατικής περιόδου που διανύουμε δεν μπορεί να υπάρξει.

Άρα σαν πρώτο μέλημα όλων, είναι από χθες να δώσουμε τις δυνάμεις μας και να επιδείξουμε πολιτική ωριμότητα ώστε το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ να μη γίνει καθυστερημένα και μέσα από αυτό να υπάρξει ένα σαφές καθηκοντολόγιο των οργάνων σε συνάρτηση με τα παραπάνω.

 

Στρατηγικό πλάνο

Η καλύτερη απάντηση (προσωπική μου άποψη) στο στρατηγικό πλαίσιο δόθηκε από τον σύντροφο Λάσκο στην«εποχή» (31/3). Που έκανε αυτό ακριβώς που οφείλει να κάνει ένα αριστερό πολιτικά υποκείμενο. Να βρίσκει δηλαδή την πολιτική κατεύθυνση και πάνω σε αυτήν να σχηματίζεται η στρατηγική.

Άρα, πρωτίστως πρέπει να απορριφθεί μια αφελής εκτίμηση του χαλεπού καιρού μας που έχει να κάνει με το λεγόμενο σχηματικά πολιτικά “κέντρο”. Αυτός ο περιβόητος κοινωνικά μεσαίος χώρος δεν νοείται πλέον, είναι παρελθόν γιατί υπάρχει 1)το φαινόμενο προλεταριοποίησης αλλά παράλληλα 2) ποτέ δεν ήταν αυτοσκοπός να αποτελεί τον κύριο εκφραστή μας, πόσο μάλλον τώρα που κάποιοι έχουν βαλθεί να τον δημιουργήσουν. Άλλωστε δεν μπορεί να γίνει εκφραστής ακόμη και αν υπήρχε, διότι το ιδεολογικό υπόβαθρο και οι προσλαμβάνουσες αυτού του χώρου ήταν διαχρονικά αίολες έως και απολιτικοποίητες.

Εμείς σκοπός μας δεν είναι να να εξομαλύνουμε ούτε να αποτελέσουμε τη ζυγαριά στο δίπολο (πχ) των δύο άκρων.

Σε αυτό χρειάζεται μια δέουσα προσοχή, η απάντηση που δόθηκε εμμέσως πλην σαφώς ήταν ότι δεν αποτελούμε το ένα από τα δύο άκρα που μας καταλογίζουν. Αυτή η απάντηση δεν είναι λάθος αρκεί να απαντήσουμε ως προς το ερώτημα ως προς ποιους.

Διότι πάρα πολύς κόσμος μαζί με εμένα οργανώθηκε στην αριστερά γιατί πιστεύει πως είμαστε άκρο απέναντι στο φασισμό, γιατί προτάσσουμε τη δημοκρατία, πως είμαστε άκρο απέναντι στον καπιταλισμό, γιατί προτάσσουμε το σοσιαλισμό κοκ. Νομίζω πως τουλάχιστον σε αυτήν την διατύπωση η επικοινωνιακή υπερνίκησε την ουσιαστική πολιτική.

Συνεχίζοντας ο σ. Λάσκος έγραψε μεταξύ άλλων ότι σκοπός μας είναι το 80% των ανέργων να συστρατευθεί μαζί μας.

Αυτό πρέπει να γίνει σαφές, δεν θέλουμε αυτό το 80% των ανέργων να μας ψηφίσει μόνο για να πάρουμε αυτοδυναμία, αυτό δεν αρκεί. Πρέπει να μετουσιωθεί αυτό το ποσοστό σε ενεργά πολιτικά υποκείμενα , να νικηθεί η αναντιστοιχία σε μέλη του ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με την εκλογική επιρροή. Για αυτήν ακριβώς την μη ενασχόληση των μελών κάποιοι μας καταλογίζουν ότι ο κόσμος μας επιλέγει μονάχα εργαλειακά. Σκοπός είναι να αλλάξουμε αυτήν την αντίληψη και να οργανώσουμε μια ρηξιακή εργατική πολιτική που θα μπαίνει σε μια διαδικασία να σπάσει την ανάθεση και να αποκεντρώνει την εξουσία στην εργατική τάξη. Και για να το κάνουμε αυτό χρειάζεται να συνετιστούμε στο γεγονός ότι η κοινωνία δεν θρέφεται από ιδεολογία αλλά από φαγητό. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα πάμε να αγγίξουμε τις ιδεολογικές του ευαισθησίες μόνο, αλλά θα ξεχυθούμε στους χώρους στους οποίους διακρίνεται ο πόνος και η δυστυχία. Άρα πρώτο άμεσο βήμα είναι να σταματήσουμε τον αέναο διάλογο και να απευθυνθούμε σε αυτούς που πραγματικά δημιουργηθήκαμε για να εκπροσωπούμε. Πιέζοντας για μια μεγάλη πολιτική εκστρατεία στον ΟΑΕΔ, σε ταμεία ανεργίας, χώρους δουλειάς και όχι σε περιοδείες όπως στο mall με την συνοδεία κάποιου βουλευτή.

Συμμαχίες

Οι συμμαχίες αποτελούν κομμάτι του στρατηγικού πλάνου, αλλά αυτές δημιουργούν κάποια ερωτηματικά. Με ποιους συνεργαζόμαστε και μέχρι που; Τι υποχωρήσεις μπορούν να υπάρξουν σε επίπεδο ριζοσπαστικοποίησης.

Η προσπάθεια που έχουμε κάνει προς την ηγεσία ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ επανειλημμένα στο παρελθόν δεν καρποφόρησε. Αλλά επιτεύχθηκε ως προς ένα βαθμό μια επιτυχία που δεν έχει να κάνει με την ηγεσία αλλά με τον “ελέφαντα” που την κρατά. Διότι αυτές οι συχνές κρούσεις σπάσανε κάποιες ισορροπίες στη βάση, στο εσωτερικό και των δύο κομμάτων , κυρίως στο ΚΚΕ.

Άρα ας μην απαρνιόμαστε το γεγονός ότι πολλοί που ψήφιζαν ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ σήμερα ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ας μην περιμένουμε και μια μετατόπιση της ηγεσίας προς την πλευρά μας. Το να επιμείνουμε γραφικά απομονώνοντας άλλες δυνάμεις που έχουμε καλύτερη επικοινωνία είναι κακή στρατηγική, άλλωστε το άρθρο του Μπογιόπουλου στον Ριζοσπάστη (31/3) ήταν σαφές και αν δεν ήταν τόσο, σίγουρα μετά το συνέδριο του ΚΚΕ θα γίνει.

Εμείς αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να κοιτάξουμε στις προοδευτικές δυνάμεις μια τέτοια δεν μπορούν να είναι οι ΑΝΕΛ, αλλά δυνάμεις της ριζοσπαστικής οικολογίας, της αριστερής ανασύνθεσης και του φεμινισμού .

Το ποιο σημαντικό είναι ότι ο χαρακτήρας του στρατηγικού πλαισίου μας δεν μπορεί να είναι ελληνικός, αλλά να αποτελεί θέμα εξέτασης σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, που σημαίνει ότι παράλληλα με την αναζήτηση δυνάμεων που θα μας δώσουν την κυβέρνηση πρέπει να αναζητήσουμε και τις διεθνείς συμμαχίες στον νότο της Ευρώπης, σε επίπεδο αριστερών κομμάτων στην Ιταλία με το Κόμμα κομουνιστικής επανίδρυσης, το bloco από την Πορτογαλία, το ΚΚ Ισπανίας, την ΕΡΑΣ στην Κύπρο σε συνεργασία με τα κόμματα του ΚΕΑ, όπως της die linke στη Γερμανία, Red Green Alliance της Δανίας. Τα κόμματα που εμείς θα επιλέξουμε να αποτελούν σύμμαχους μας ανοίγουν την προοπτική μιας άλλης Ευρώπης και παράλληλα απαντούν και σαν αντιπαράδειγμα στις κυρίαρχες δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού. Σίγουρα λοιπόν η αριστερά πρέπει να επιδιώκει τις συμμαχίες της σε επίπεδο κομμάτων αλλά αυτό δεν αρκεί.

Τώρα να πάμε και να μιλησουμε στα συνδικάτα που βρίσκονται στις χώρες που πλήτονται από τη φτώχεια των μνημονίων. Στην Ιταλία, στο Cisl, Cgil στην Ισπανία στην CGT και άλλα που μπορούμε να απευνθυνθούμε και μπάινοντας σε μια σκληρή και ανυποχώρητη δικτύωση και συσπείρωση των κινημάτων στον ευρωπαικό νότο. Αυτό απαντά στο πόσο επουσιώδη κρίνονται τα ταξίδια του σ. Τσίπρα στην Αμερική όταν ο χρόνος κάιει.

Ευρωζώνη- Κύπρος

Το φαινόμενο της Κύπρου θα βιαστούν κάποιοι να πουν πως απαντά στην ανικανότητα διαπραγμάτευσης με τις δυνάμεις του κεφαλαίου, ότι αυτές αναπόφευκτα οδηγούν σε ναυάγιο και ότι δεν μπορεί να υπάρξει αντίσταση διότι η χώρα που θα το ασκήσει θα δεχθεί άγριους εκβιασμούς και θα βρεθεί εκτός ευρωζώνης.

Βεβαίως υπάρχουν και οι πολιτικές που αναζητούν μια έξοδο από την ζώνη του ευρώ και της ΕΕ, ως λύση, επιμένοντας στην εθνική απομόνωση.Κάτι τέτοιο είναι αντιμαρξικό καθώς το νόμισμα αποτελεί μονάχα εργαλείο δέσμευσης και δεν είναι εκείνο με το οποίο οφείλουν να ασχολούνται οι αριστερές δυνάμεις. Αλλά στο βαθμό που το κοινό νόμισμα είναι ισχυρό και ανάγει περισσότερες ευκολίες για τους λαούς δεν μπορούμε να το εγκαταλείψουμε.

Όσο για την ΕΕ σίγουρα η απάντηση είναι ότι πρέπει να ορίζουμε την διεκδίκηση σε επίπεδο διεθνιστικό, στον δρόμο του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού.

Απαντώντας στους επικριτές της ικανότητας διαπραγμάτευσης, δύο πράγματα πρέπει να ληφθούν υπόψιν, πρώτον ότι η διαπραγμάτευση ασκήθηκε για μισή μέρα δηλαδή από το διάστημα που το ΌΧΙ έγινε ΝΑΙ και δεύτερον πως αυτό το ΟΧΙ, το έκφρασε μια δεξιά κυβέρνηση χωρίς καμία λαική γείωση και κινηματική συμπεριφορά.

Εδώ είναι που ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να έχει ως μοχλό πίεσης το κίνημα που δεν θα στηρίζει απλά την κυβέρνηση της αριστεράς, (αν και όποτε έρθει) αλλά που θα την αμφισβητεί και που θα την σπρώχνει στην ριζοσπαστική πολιτική.

Άρα το χαρτί δεν απέτυχε, απλά δεν χρησιμοποιήθηκε.

Αλλά το ερώτημα παραμένει, αν δηλαδή μπορεί να αποτελεί το μοναδικό μας όπλο; Το μήνυμα της Τρόικας ως εντολοδόχου των καπιταλιστικών απαιτήσεων ήταν κυριολεκτικά βάρβαρο αλλά και αυτοκαταστροφικό για το ίδιο το οικοδόμημα. Είναι σαν να λέμε σχηματικά ότι ο καπιταλισμός χτυπάει την ίδια του τη φύση, τον χρηματοπιστωτικό τομέα και το άβατο των καταθέσεων. Μια τέτοια απόφαση κρίνεται επικίνδυνη και αιφνιδιαστική.

Με τέτοιες πολιτικές και οικονομικές αποφάσεις σίγουρα η σταθερότητα του οικοδομήματος κρίνεται αίολη και σε μια ενδεχόμενη διάλυση της ευρωζώνης πρέπει να δούμε πως οι ζημιές αυτής της διάλυσης δεν θα μεταβιβαστούν στους υπερχρεωμένους λαούς. Πρέπει να εξετασθεί λοιπόν και ένα εναλλακτικό πλάνο, που δεν θα βαδίζει στα χνάρια του plan B του Αλαβάνου, αλλά θα συλλέγει τους κινδύνους και θα έχει ετοιμάσει τις απαντήσεις του. Υπολογίζοντας δύο λόγους διάλυσης, είτε από αδιέξοδο, είτε από επιλογή. Το δεύτερο είναι ποιο επικίνδυνο, αλλά και στα δύο χρειάζεται μια σοβαρή προετοιμασία, ώστε να μην βρεθούμε στην θέση να εκδοθεί νόμισμα δεύτερης ταχύτητας και άλλα τέτοια σενάρια. Σε αυτά τα σενάρια νομίζω δεν μπορούμε να παραμένουμε με σταυρωμένα τα χέρια, αλλά ήδη να οικοδομήσουμε σαν μια παράλληλη σχέση την Ευρώπη των λαών.

Επαναφέροντας ένα σύνθημα που συμπυκνώνει την πολιτική μας.

ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΥΡΩ, ΚΑΜΙΑ ΑΥΤΑΠΑΤΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΡΑΧΜΗ!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s