Ο Γιάννης απ’ τα Σεπόλια

Ισως καθάρισε και το δικό σας αυτοκίνητο, αν περάσατε από τα Σεπόλια ή, αργότερα, από του Ζωγράφου.
Του Παντελή Μπουκάλα

Ο Γιάννης γεννήθηκε στα Σεπόλια. Οπως άλλα τρία αδέρφια του. Σε άλλες χώρες, ο τόπος γέννησης θα αρκούσε για να του δώσει υπηκοότητα. Εμείς, όμως, πιο σκληροί και από τους Αθηναίους του κλεινού αλλά και κλειστού άστεως, τα συναρτάμε όλα με το δίκαιο του αίματος, όχι του εδάφους. Οχι ακριβώς «αίμα, τιμή…», όπως ουρλιάζουν οι εθνοαιματολόγοι (αυτοί που «εμπλούτισαν» με μαιάνδρους την ελληνική σημαία, για να υποδηλώνουν το φιλοναζιστικό πιστεύω τους), αλλά περίπου.

Στην πατρίδα των γονιών του, ο Γιάννης δεν έχει πάει ποτέ. Την ξέρει μόνο από τις αφηγήσεις τους. Λεφτά και χρόνος για ταξίδια δεν περίσσευαν. Γιατί ο μικρός πήγαινε σχολείο, εδώ βέβαια, στο ελληνικό, και ταυτόχρονα δούλευε· όπου μπορούσε. Ποιος ξέρει. Ισως καθάρισε και το δικό σας αυτοκίνητο, αν περάσατε από τα Σεπόλια ή, αργότερα, από του Ζωγράφου.

Αλλά κάποια στιγμή ο μεγάλος του αδερφός, ο Θανάσης, μπασκετόφιλος όπως όλα τα παιδιά που γεννήθηκαν στον ίσκιο του Παπαλουκά και του Διαμαντίδη, κατάλαβε ότι ο Θεός, όποιος θεός τέλος πάντων, δεν έδωσε στον Γιάννη τόσο μεγάλο άνοιγμα χεριών (πάνω από δύο μέτρα) για να πλένει πιο εύκολα τα ξένα παρμπρίζ. Αλλά για να παίζει μπάσκετ.

Κι ήρθε έτσι ένας καιρός που οι ειδικοί του ΝΒΑ έτρεχαν από την Αμερική για να δουν μπάσκετ στην Ελλάδα. Να δουν τον Γιάννη και τον Θανάση στον Φιλαθλητικό Ζωγράφου, πριν καν παίξουν σε ομάδα της Α΄ Εθνικής. Και χθες, ο μικρός με το μεγάλο άνοιγμα χεριών και το πιο μεγάλο ταλέντο επελέγη 15ος στο ντραφτ του ΝΒΑ. «Πιο ψηλά από κάθε άλλον Ελληνα», λένε οι ειδήσεις, κάτω από μια φωτογραφία όλο χαμόγελα και με την ελληνική σημαία.

Κι εδώ είναι που φρίττουν όσοι ουρλιάζουν «αίμα, τιμή…» κι όσοι ετοιμάζουν νόμους περί ιθαγένειας με στόχο τον αποκλεισμό και όχι την ένταξη. Αν περνούσε από το χέρι τους, θα ξεβάφτιζαν από Ελληνα τον Γιάννη. Που πήρε την υπηκοότητα λόγω «εξαιρετικών υπηρεσιών». Εμφανίζεται έτσι σαν χάρισμα το δικαίωμά του, δικαίωμα όσων γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εδώ αλλά τους στερείται η ελληνική υπηκοότητα. Για όλους αυτούς τους κατάφωρα αδικημένους θα παίζει τώρα μπάσκετ, και στην Εθνική Ελλάδος, ο Γιάννης. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο. Με καταγωγή από τη Νιγηρία.

Πηγή: Καθημερινή

Πότε «αρρωστήσαμε» με ομοφυλοφιλία;

της Ιωάννας Νόρη

Fryerdr_h._anonymous.tif_copy.t

Πότε «αρρωστήσαμε» με ομοφυλοφιλία;

Ήμασταν πολλά χρόνια «άρρωστοι». Η ιδέα ότι η ομοφυλοφιλία είναι ένα είδος «τρέλας», και όχι μια ηθική βδελυγμία, που παραπέμπτει σε θρησκευτικού τύπου ερμηνείες, εμφανίστηκε στις αρχές του 19ου αιώνα, δίνοντας λαβή στους «επιστήμονες» να μας μετατρέψουν σε πειραματόζωα. Για δεκαετίες μας ευνούχιζαν σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και ρωμαιοκαθολικά ψυχιατρεία· και, όταν τελικά απέτυχαν να μας «συνδέσουν» με βιολογικές/ορμονολογικές «ανωμαλίες», αποφάσισαν ότι από βιολογικής και γενετικής πλευράς είμαστε «αθεράπευτοι». Τότε μας «αρρώστησαν ψυχικά». Και, καθώς δεν υπάρχει καμία αντικειμενικήεπιστημονική απόδειξη για τις ονομαζόμενες «ψυχικές διαταραχές», έπρεπε να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε ελέφαντες.

Συγκεκριμένα, «αρρωστήσαμε» με ομοφυλοφιλία το 1952, όταν ο Αμερικανικός Ψυχιατρικός Σύλλογος (ΑΡΑ), αυθαίρετα, ψήφισε την καταχώρησή μας στο πρώτο τεύχος της αποκαλούμενης «Βίβλου της Ψυχιατρικής», το DSM 1. Η «θεραπεία» μας ήταν κυρίως το «conversion therapy»: ηλεκτροσόκ στα χέρια και τα γεννητικά όργανα, χορήγηση ψυχοτρόπων ουσιών, αλλά και «πλύση εγκεφάλου» για να βγάλουμε την «αρρώστια» από μέσα μας.

Πώς ήρθε η «ίαση». Το ομοφυλοφιλικό κίνημα της Αμερικής διαμαρτυρήθηκε κατά της ψυχιατρικοποίησης της ομοφυλοφιλίας, με μια σειρά προσπάθειες τεσσάρων περίπου ετών. Ομοφυλόφιλοι ακτιβιστές εισέβαλλαν σε συνέδρια του ΑΡΑ, απαιτώντας τη διαγραφή της ομοφυλοφιλίας από το DSM και τον τερματισμό κάθε απόπειρας «θεραπείας». Το έκαναν διότι γνώριζαν καλά ότι ο δρόμος για ίσα νομικά δικαιώματα και κοινωνικές ευκαιρίες δεν θα άνοιγεποτέ, όσο ήμασταν α επίσημα καταχωρημένοι στη «Βίβλο». Για να ολοκληρωθεί η προσπάθεια όμως, χρειαζόταν να μιλήσει για το θέμα και ένας τουλάχιστον ομοφυλόφιλος ψυχίατρος. Έτσι, το 1972, σε συνέδριο του ΑΡΑ, δίπλα στους ομοφυλόφιλους ακτιβιστές Μπάρμπαρα Γκίττινγκς και Φρανκ Κάμενυ, ο επίσης ομοφυλόφιλος ψυχίατρος Τζων Φράυερ παρουσιάστηκε ως «Dr. H. Anonymous». Φορώντας μάσκα, περούκα και ένα τεράστιο κουστούμι, χρησιμοποιώντας ένα μικρόφωνο που άλλαζε τη χροιά της φωνής του, μίλησε για την αφαίρεση της ομοφυλοφιλίας από την ψυχιατρική. Χρειάστηκε να μεταμφιεστεί, όχι μόνο γιατί πολλοί συνάδελφοί του είχαν τη βαθιά πεποίθηση ότι η ομοφυλοφιλία αποτελεί «αρρώστια», αλλά και γιατί απαγορευόταν επισήμως στους ομοφυλόφιλους να ασκούν την ψυχιατρική. Γι’ αυτό οι ελάχιστοι ομοφυλόφιλοι ψυχίατροι του Συλλόγου συναντιόντουσαν με μυστικότητα, σε μια μικρή ομάδα που αποκαλούσαν Gay PA.

Με διπλό «χτύπημα». Με τα Stonewall Riots του γκέι κινήματος απέξω, και τον Gay PA από μέσα, οι ακτιβιστές στόχευσαν στην αχίλλειο πτέρνα της ψυχιατρικής: στο ότι η δημιουργία και χρήση της «Βίβλου» εξυπηρετούσε συμφέροντα πολιτικών συστημάτων, φαρμακευτικών εταιρειών και ιδεολογικών δογμάτων. Προκειμένου λοιπόν να μην καταρρεύσει το όλο σύστημα, κάποια μέλη του ΑΡΑ αποφάσισαν, πάλι διά ψηφοφορίας, ότι ήρθε η ώρα οι ομοφυλόφιλοι να «θεραπευτούν». Ήταν ξεκάθαρα μια κίνηση πολιτικής.

Κάπως έτσι λοιπόν αρχίσαμε να «αναρρώνουμε το 1973 (και η «ίαση» ολοκληρώθηκε το 1986, οπότε η ομοφυλοφιλία αφαιρέθηκε τελείως ως λέξη από το DSM 3 R). Δεν μας άφησαν όμως να το χαρούμε πολύ: το 1980 ο ΑΡΑ «αρρωσταίνει» ένα άλλο μέρος της ΛΟΑΤ κοινότητας: τους διεμφυλικούς. Για πρώτη φορά οι ορολογίες «τρανσεξουαλισμός» και «διαταραχή ταυτότητας φύλου σε παιδική ηλικία» καταγράφονται στη «Βίβλο», όπου και παραμένουν ως σήμερα, με όλες τις κοινωνικές συνέπειες που αυτό συνεπάγεται. Επίσης, η αμφισεξουαλικότητα, πολύ κομψά και χωρίς να αναφέρεται ως τέτοια, εμφανίζεται πίσω απο πολλαπλές «αρρώστιες».

Ένα ιστορικό γεγονός, «δώρο» για την ανθρωπότητα. Η «έξοδος» της ομοφυλοφιλίας από την επίσημη ψυχιατρική αποτελεί σημαντικό γεγονός. Πρόκειται για τη μόνη διάγνωση, μέχρι σήμερα, που έχει αφαιρεθεί από ένα ψευδοεπιστημονικό σύστημα, το οποίο διαρκώς διευρύνεται, «αρρωσταίνοντας» όλο και περισσότερους ανθρώπους, λόγω οικονομικών, πολιτικών και ιδεολογικών σκοπιμοτήτων.

Λίγοι ίσως νεότεροι ομοφυλόφιλοι γνωρίζουν ότι για πολλούς ανθρώπους παγκοσμίως, εκτός της γκέι κοινότητας, το γεγονός θεωρείται ένα δώρο για την ανθρωπότητα, νίκη κατά της αυθαιρεσίας και της βίας της ψυχιατρικής, νίκη για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Και αυτό γιατί υπάρχουν και άλλες «κοινωνικά ευπαθείς» ομάδες που «αρρώστησαν» με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, και παλεύουν σήμερα, το έτος 2013, να «θεραπευτούν», όπως «θεραπευτήκαμε» και εμείς σαράντα χρόνια πριν. Άνθρωποι που γιορτάζουν σιωπηλά μαζί μας, κάθε φορά που αμφισβητούμε την κυρίαρχη αισθητική, με τα Pride. Άνθρωποι που περιμένουν την ημέρα που θα έχουν τη δική τους αντίστοιχη γιορτή.

 

Η Ιωάννα Νόρη είναι ψυχολόγος.

 

Για περαιτέρω διάβασμα: http://goo.gl/ftDTC και http://goo.gl/xsBT3

http://enthemata.wordpress.com/2013/06/30/ionori/

 

Μια τηλεγραφική εκτίμηση του ζοφερού μας μέλλοντος

 Ο σχηματισμός της δικομματικής προιδεάζει την πλήρη εντατικοποίηση για την εφαρμογή των βάρβαρων πολιτικών λιτότητας, σε μια κοινωνία ανθρωπιστικής κρίσης. Με δεδομένα τα προσημφωνημένα μέτρα θα πρέπει να γνωρίζουμε κάποια απλά πραγματάκια. Οι καταργήσεις δημοσίων οργανισμών, οι εγκαινιάσεις νέων ιδιωτικών ιδιοκτησιών η φασιστική πρακτική εφαρμογής τους με ΠΝΠ που καταργούν την Βουλή ματώνουν την ελληνική κοινωνία. Ποιο συγκεκριμένα αν πιάσουμε την επικαιρότητα θα καταλάβουμε σε τι καθεστώς ζούμε εμείς και τι καθεστώς επίκειται να ζήσουν τα παιδιά μας. Ολοκληρωτική ιδιοκτησία των οικονομικών της πόρων από το διεθνές και ντόπιο κεφάλαιο, ακροδεξιά ιδεολογική ηγεμονία, κατάργηση της δημοκρατίας και του συντάγματος.

 1. Κόλπο Cosco – Κατσέλης – Απολύσεις

Μέσω αδιαφανών διαδικασιών η συμφωνία επιτευχθεί και η κορδέλα του success story κόπηκε για την αγορά και την αξιοποίηση της δυτικής προβλήτας ΙΙΙ από την κινέζικη εταιρεία Cosco  η οπόια εταιρεία απολαμβάνει μια «δικαιούχα ωραιότατη» φοροαπαλλαγή έναντι της δημόσιας ΟΛΠ που φορολογείτε με 2% επί του τζίρου της. Επιπλέον η προβλήτα ΙΙ που είναι στα χέρια της Cosco ενώ διατυμπανίζουν πως άνοιξε 4.000 θέσεις εργασίας η αλήθεια είναι ότι μόνο 700 εργάζονται εκ των οποίων οι 239 εργαζόνται κανονικά και οι υπόλοιποι υποαπασχολούμενοι. Αυτή η επένδυση έρχεται να αποπροσανατολίσει την ολοκληρωτική κατεδάφιση των δημόσιων οργανισμών που έχουμε μπροστά μας. Με λίγα λόγια αυτό είναι που ονομάζεται απλά «κόλπο Cosco».

Άλλη μια επιτυχία επιτευχθεί και είναι το λουκέτο της εταιρεία Κατσέλης. Ο Χάρης Δαυίδ (πρόεδρος της εταιρείας) έκανε την αίτηση πτώχευσης της εταιρείας και οι 500 εργαζόμενοι σε αυτή βρίσκονται στο δρόμο, αλλά δεν πρέπει να ανησυχούμε εφόσον η Cosco και οι εταιρείες του Μπόμπολα θα τους απορροφήσουν, το κούρεμα των χρεών της εταιρείας προς τις τράπεζες φαίνεται να μην εξυπηρετεί τις φιλοδοξίες της εν αντιθέση με το κούρεμα των ασφαλιστικών μας ταμείων που επιτυγχάνεται εύκολα.

Το πείραμα ΕΡΤ σε ένα βαθμό δεν πέτυχε διότι αντίδραση της κοινωνίας στην κατάργηση της δημόσιας τηλεόρασης ήταν άμεση. Η τακτική αυτής μέσω ενός σοκ ήταν πρόπλασμα της πυγμής που θέλει να επιδείξει η κυβέρνηση προχωρώντας στην πρώτη σκληρή κίνηση για να σπείρει τον φόβο. Ήταν συνέχεια  της νίκη επί της ΟΛΜΕ που είναι ένα σκληρό συνδικάτο που του άφηνε τα περιθώρια για κάτι τέτοιο. Άλλωστε ο επίτροπος Όλι Ρεν επιβεβαιώνει ότι πράγματι μέχρι το 2015 πρέπει να έχουν απολυθεί 15.000 δημόσιοι υπάλληλοι, πράγμα που η κυβέρνηση θέλει πάση θυσία να πραγματοποιήσει και αυτό επιβεβαιώνει ότι οι εκλογές δεν είναι πρώτον πυλών όπως κάποιοι φιλόδοξοι έτρεξαν να προβλέψουν. Άλλωστε θα έπρεπε να γνωρίζουμε το νέο νομοθέτημα υπό τον τίτλο “Οργάνωση Δημόσιας Διοίκησης και άλλες διατάξεις” παρακάμπτει και επίσημα τη βουλή και δεν έχει καμία απολύτως σχέση με κάποια εξυγίανση απλά διευρύνει το πεδίο εφαρμογής της διαθεσιμότητας-εφεδρείας-αργίας-απόλυσης των δημοσίων υπαλλήλων. Μέσω λοιπόν Προεδρικού διατάγματος θα πρέπει να περιμένουμε απολύσεις χωρίς ούτε νομικά πλέον να μπορούμε να της ανακόψουμε όπως και το ΣΤΕ μας επιβεβαιώνει μέσω της θολής απόφασης του για την ΕΡΤ και της αντισυνταγματικής μη εφαρμογής της από την κυβέρνηση που κινείται πάνω σε αυτήν την πολιτική.

Καθόλου τυχαίος δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ο ανασχηματισμός της κυβέρνησης. Άλλωστε θα πρέπει και να σκεφτούμε επιπλέον αν το πείραμα ΕΡΤ είχε και έναν πραγματικά άλλο σκοπό. Να επιτευχθεί ο ανασχηματισμός να αναγκάσει το αγκάθι ΔΗΜΑΡ να αποχωρήσει και να παραλάβουν οι ακροδεξιοί και αμείλικτοι Γεωργιάδης-Μητσοτάκης υπουργεία στρατηγικής σημασίας. Το προφίλ της νέας κυβέρνησης πλην των άλλων ταιριάζει γάντι στον βούρδουλα της κυβέρνησης, καθώς ο Άδωνις «μας» είναι ο κατάλληλος φασίστας ‘ωστε να μην διστάσει να καταστείλει τις αναμενόμενες αντιδράσεις. Άλλωστε και ο ίδιος φρόντισε να μας

αναγγείλει «ότι αυτά που μας λέει να κάνουμε η Τρόικα θα έπρεπε να τα έχουμε σκεφτεί και πραγματοποιήσει χρόνια τώρα». Οι 12.500 χιλιάδες εργαζόμενοι που ζητά η Τρόικα πρέπει να μπουν σε διαθεσιμότητα μέσα στον Ιούλιο μέσα σε αυτούς εντάσσονται οι επιστρατευμένοι καθηγητές και οι εργαζόμενοι στους ΟΤΑ.

Οι καθηγητές θα λαμβάνουν το 75% των μηνιαίων αποδοχών τους μέχρι την πόρτα της απόλυσης (καθεστώς διαθεσιμότητας). Αντίστοιχη πρόβλεψη προβλέπεται για τους ΟΤΑ μόνιμου ή αορίστου χρόνου απασχόλησης.

2.Τυφλή δικαιοσύνη

Από τη άλλη την δικαιοσύνη σε αυτή τη χώρα την απολαμβάνουν συγκεκριμένα άτομα τύπου Μελισσανίδη ο οποίος μοιράζει τα εκατομμύρια των διαφημίσεων του ΟΠΑΠ (τώρα που γράφω) ενώ το ΣΔΟΕ διαπιστώνει λαθρεμπορία 6.328.200 λίτρων ναυτιλιακών καυσίμων πλαστογραφία μετά χρήσεως σε βαθμό κακουργήματος σε πλοίο της εταιρείας του Μελισσανίδη και καταλογίζει το ποσό των 2.218.721,06 ευρώ από δασμοδιαφυγή. Ο ίδιος μάλιστα διαθέτει ως νομικό σύμβουλο τον Φαήλο Κρανιδιώτη, πιστό ακροδεξιό σύμβουλο του Σαμαρά. Σημειωτέον ότι η δίκη του Μελισσανίδη έχει αναβληθεί 8 φορές.

Από την άλλη στο αντίποδα παράνομα βρίσκεται προφυλακισμένος χωρίς δίκη ο αναρχικός Κώστας Σακκάς ο οποίος βρίσκεται στην 23η απεργία πείνας και νοσηλεύεται στο Γενικό Κρατικό νοσοκομείο Νίκαιας με κίνδυνο μόνιμη βλάβη των οργάνων του. Άλλωστε η κυβέρνηση μας κρίνει ποινικό αδίκημα την αναρχία και η δικαστική εξουσία ανακοινώνει την παράταση προφυλάκισης για άλλους 6 μήνες ενώ ο νόμος προβλέπει ως ανώτατο όριο τους 12. Στην περίπτωση του ειδικότερα, έχουν παραβιαστεί όλα τα όρια: κρατείται προσωρινά από τις 4/12/2010, έχοντας συμπληρώσει 18 + 12 μήνες χωρίς να έχει εκδοθεί δικαστική απόφαση, ενώ η προφυλάκισή του παρατάθηκε μέχρι τις 4/12/2013.

Επίσης δεν θα μπορούσα να παραλείψω την τελευταία κορυφαία περίπτωση απόφασης για την κατάσχεση πρώτης κατοικίας της κ. Υ.Ρ. όταν άνοιξε τον φάκελο από την Εφορία και αντίκρισε τα έγγραφη της που μιλούν για την κατάσχεση για χρέη προς το δημόσιο 3.500 ευρώ. Όπως η ίδια δηλώνει στην “εφ.συν” ο μισθός της είναι μόλις 500 ευρώ, κλείνοντας λέει ότι αν αναγκαστεί να τρώει από το συσσίτιο του δήμου για να ζήσει θα προτιμήσει να πηδήξει από το μπαλκόνι. Αυτό είναι και το κερασάκι της τούρτας στην πολιτική της κυβέρνησης και του success story.

Όλα αυτά τα μέτρα, η αδικία η οποία έχει πάρει μια ανεπανόρθωτη έκταση και πλήτει το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας έρχεται να συνομολογήσει και να στηρίξει η Χρυσή Αυγή όπως και έκανε στην περίπτωση της ΕΡΤ. Η δικομματική κυβέρνηση αν και πιο ευάλωτη λόγω της αποχώρησης της ΔΗΜΑΡ είναι τόσο “βραχύσωμη” πράγμα που της επιτρέπει να μην έχει εσωτερικές τριβές και να συγκλίνει περισσότερο στους προγραμματικούς της στόχους. Τώρα που τα νέα μέτρα αγγίζουν τον ευρύτερο δημόσιο τομέα η Χρυσή Αυγή δεν πρόκειται να μην στηρίξει αν χρειαστεί στη Βουλή την κυβέρνηση και τώρα που ο Γεωργιάδης θα απαγορεύσει την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στους μετανάστες θα ανοίξει μια και καλή ο δίαυλος συνεργασίας με τους ναζί, που μετά από τους δρόμους μπορεί να φτάσει μέχρι και τα έδρανα της βουλής. Η τελευταία εφεδρεία για την εκπλήρωση αυτών των δεσμεύσεων είναι πρώτον πυλών και δεν θα διστάσουν να την ολοκλήρωσουν…

Ελπίζω ότι αυτό θα το ανακόψουν τα κινήματα και οι αντιστάσεις της μαχόμενης δημοκρατικής κοινωνίας… 

Χρέη στο Δημόσιο; Κατάσχεση!

Μια δυσάρεστη έκπληξη περίμενε την κ. Υ.Ρ. όταν άνοιξε τον φάκελο από την Εφορία και αντίκρισε τα έγγραφα της αναγκαστικής κατάσχεσης

Σε εργαζόμενη με μισθό 500 ευρώ τον μήνα και τη σύνταξη των 326 ευρώ του αποθανόντος συζύγου της και χωρίς καμία ειδοποίηση η Εφορία έβγαλε το μοναδικό της σπίτι σε αναγκαστική κατάσχεση για χρέη μόλις 3.500 ευρώ

 

Της Διαλεκτής Αγγελή

 

getζFileΜια δυσάρεστη έκπληξη περίμενε την κ. Υ.Ρ. όταν άνοιξε τον φάκελο από την Εφορία και αντίκρισε τα έγγραφα της αναγκαστικής κατάσχεσης της ακίνητης –και μοναδικής– περιουσίας της για χρέη προς το Δημόσιο, ύψους μόλις 3.531,33 ευρώ.

 

Η 68χρονη γυναίκα, αναστατωμένη, έσπευσε να καταβάλει ένα μέρος του οφειλόμενου ποσού στη Δ΄ ΔΟΥ Αθηνών, προχωρώντας σε διακανονισμό, χωρίς όμως να εξασφαλιστεί εγγράφως γι’ αυτό. Μάλιστα όταν ζήτησε να μάθει για ποιο λόγο δεν έλαβε πριν ειδοποίηση, η υπάλληλος που την εξυπηρετούσε είπε ότι το έκαναν «για εκφοβισμό», όπως καταγγέλλει στην «Εφ.Συν.».

 

Εργαζόμενη, με μισθό 500 ευρώ τον μήνα και τη σύνταξη των 326 ευρώ του αποθανόντος συζύγου της, διαμένει στο σπίτι των 78,50 τ.μ. με την κόρη και την αδελφή της. Το οίκημα, που της άφησε σαν περιουσία μία θεία της, βρίσκεται στην περιοχή του Διδασκαλείου, στο κέντρο της πόλης.

 

Πρόκειται για ένα κτίριο το οποίο δεν έχει κάποια ουσιαστική αξία, μιας και είναι πολύ παλιό και δεν έχει το απαιτούμενο ενεργειακό πιστοποιητικό. Ωστόσο, ο δικαστικός επιμελητής που κλήθηκε στην περιοχή, εκτίμησε την αξία του ακινήτου στα 150.000 ευρώ. «Φοβάμαι μην τυχόν και προχωρήσουν σε πλειστηριασμό επειδή είναι Κολωνάκι. Αυτή είναι η γειτονιά μου. Εκεί μεγάλωσα, εκεί έπαιζα μικρή, εκεί πήγα σχολείο. Ο κόσμος μπερδεύεται και νομίζει ότι όσοι μένουμε εκεί έχουμε λεφτά. Τα πράγματα όμως δεν είναι έτσι. Εχω δει ανθρώπους να ψάχνουν στα σκουπίδια το βράδυ…» μοιράζεται μαζί μας την ανησυχία και την εμπειρία της.

 

«Αισθάνομαι εξευτελισμένη»

 

Με 500 ευρώ μοναδικό εισόδημα έχει αναγκαστεί να δανειστεί μικροποσά από γνωστούς της, τα οποία όμως αδυνατεί να επιστρέψει. «Αισθάνομαι εξευτελισμένη. Δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι θα με καταντούσαν έτσι. Εμένα και πολλούς ακόμη βέβαια… Μας έχουν λιώσει την αξιοπρέπεια». Και όλα αυτά τη στιγμή που οι μεγαλοοφειλέτες έχουν περάσει στο απυρόβλητο, παρ’ όλες τις δηλώσεις που έκανε προ ημερών ο γ.γ. Δημοσίων Εσόδων Χάρης Θεοχάρης. «Δεν είμαι ούτε καμιά κακομοίρα, ούτε καμιά συφοριασμένη… Με βλέπεις! Ομως αν φτάσω σε σημείο που να χρειάζεται να πάω στο συσσίτιο του δήμου γιατί δεν θα έχω να φάω, θα προτιμήσω να πηδήξω από το μπαλκόνι. Αλήθεια».

http://www.efsyn.gr/?p=64517

 

Ο Πωλ Λαφάργκ, η τεμπελιά και η εργασιακή προπαγάνδα του καπιταλισμού

Ο Πωλ Λαφάργκ, η τεμπελιά και η εργασιακή προπαγάνδα του καπιταλισμού

Γράφει ο Θανάσης Μπαντές (via: Ερανιστής)

Και τι δεν ειπώθηκε για την εργασία. Για την προσφορά της εργασίας στην κοινωνία, αλλά και στον κάθε εργαζόμενο ξεχωριστά. Για την αναγκαιότητα της εργασίας που χάνεται στα βάθη των αιώνων. Για τον άνθρωπο που δάμασε τη φύση χάρη στην εργασία και μόνο. Για το πόσο οξύνει το πνεύμα και ενεργοποιεί όλες τις ανθρώπινες δεξιότητες. Για το πόσο οργανώνει τη ζωή του ανθρώπου, αφού χωρίς εργασία όλα βουλιάζουν στο χαοτικό πέρασμα του ανεκμετάλλευτου χρόνου, που αδρανοποιεί τον άνθρωπο και τον υποβιβάζει σε ζώο. «Αργία μήτηρ πάσης κακίας». Θα λέγαμε ότι ο άνθρωπος χωρίς δουλειά, σχεδόν εξ’ ορισμού, ρέπει προς την ακολασία και κάθε είδους αυτοκαταστροφική κι αντικοινωνική συμπεριφορά, ενώ ο εργαζόμενος, κάτω από την ασφαλή στέγη της εργασίας, ξοδεύει το χρόνο του δημιουργικά, αποφεύγοντας όλους αυτούς τους σκοπέλους. Υπό αυτή την έννοια η εργασία αποκτά ακόμη ευεργετικότερες διαστάσεις. Προστατεύει τον άνθρωπο από όλες τις κακοτοπιές της τεμπελιάς και του δίνει ταυτότητα, δηλαδή νόημα ύπαρξης. Το ότι αμέσως μετά το όνομα ακολουθεί η επαγγελματική κατάρτιση σχεδόν σε όλες τις συστάσεις δεν είναι καθόλου τυχαίο. Το επάγγελμα δεν είναι απλώς ιδιότητα ή δραστηριότητα ή πεδίο προσφοράς ή ενασχόληση ή οτιδήποτε τέτοιο. Είναι η βάση της κοινωνικής αποδοχής, η προσωποποίηση της καταξίωσης. Είναι ο ίδιος ο εαυτός που κατατίθεται ολοκληρωμένα, που προσπαθεί με δυο λόγια να αυτοπροσδιοριστεί και που αδυνατεί να βρει οτιδήποτε πληρέστερο πέραν της επαγγελματικής ταυτότητας. Εξάλλου η επαγγελματική καταξίωση και τα διευθυντηλίκια αποδεικνύουν το μόχθο και την αφοσίωση στην εργασία, τα βασικότερα συστατικά του ευυπολήπτου ανθρώπου. Γι’ αυτό και προηγούνται πάντα. Κι εδώ βέβαια δεν μπορούμε να κρύψουμε και την περηφάνια της μισθολογικής υπεροχής, που όμως ποτέ δεν αναφέρεται αλλά πάντα υπονοείται, γιατί προφανώς είναι ανάρμοστο να μιλάς για οικονομική ανωτερότητα μπροστά στο ηθικό κύρος της άσκησης ενός ανώτερου λειτουργήματος. Γιατί τα βουνά της ηθικής ολοκλήρωσης δεν μετρούνται με το χρήμα. Και κάπως έτσι φτάνουμε στη σύγχρονη καπιταλιστική ιδεολογία που έχει την τάση να επιφέρει εργασιακές προαγωγές και επαγγελματικούς τίτλους, δηλαδή ολοκάθαρη αύξηση ευθυνών και ωραρίου, χωρίς όμως χρηματικό αντίκρισμα ή που το χρηματικό αντίκρισμα είναι πενιχρό σε σχέση με τα εργασιακά επακόλουθα. Ακόμη και σήμερα, η πλειοψηφία νιώθει κολακευμένη όταν προάγεται όσο κι αν η προαγωγή τείνει προς την κοροϊδία. Και μόνο η αίσθηση της καριέρας που εξελίσσεται ή της σημαντικής παρουσίας στην εταιρία που τους εκμεταλλεύεται δρα καταλυτικά. Κι εδώ δεν μιλάμε για τον εργασιακό εκβιασμό μπροστά στο φόβο της ανεργίας που έτσι κι αλλιώς λειτουργεί. Μιλάμε για τη μέγιστη εργασιακή αλλοτρίωση που ταυτίζει την εργασία με την ίδια την ύπαρξη και που μόνο ως λανθάνουσα εξουσία μπορεί να ερμηνευτεί.

Παιδιά που δουλέυουν σε εργοστάσιο, 19ος αιώνας

Η εργασιακή προπαγάνδα οργανώνεται και αναπαράγεται σχεδόν από τη βρεφική ηλικία. Τα παιδιά μαθαίνουν για τα επαγγέλματα πριν πάνε σχολείο κι ονειρεύονται ότι θα γίνουν το ένα ή το άλλο. Οι συνήθεις προσχολικές επαγγελματικές επιλογές του γιατρού ή του αστυνόμου κάνουν πάντα τους γονείς περήφανους ακριβώς γιατί νιώθουν ότι το παιδί μαθαίνει, έχει πρότυπα υγιή, με δυο λόγια προσαρμόζεται στην κοινωνική πραγματικότητα. Εξάλλου η στερεότυπη ερώτηση «τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;» περιμένει απάντηση και οι συνακόλουθες επευφημίες ανοίγουν τον εργασιακό δρόμο, αφού το παιδί δεν εισπράττει απλώς τη χρησιμότητα του επαγγέλματος που επιλέγει, αλλά τη γενική χρησιμότητα της εργασίας, καθώς, σ’ αυτή την ηλικία τουλάχιστο, κάθε επάγγελμα είναι αποδεκτό. Κι αν τα προσχολικά οικογενειακά χρόνια διατηρούν την αθωότητα της εργασίας το σχολείο αναλαμβάνει την καλλιέργεια των βασικότερων εργασιακών αρχών, της ανταγωνιστικότητας, της αξιολόγησης και κυρίως της προσήλωσης, ως μέγιστο καθήκον, σε δεδομένα που κρίνονται από αδιάφορα έως απεχθή. Η αύξηση των απαιτήσεων της σύγχρονης εκπαίδευσης που ξεκινούν από το δημοτικό δεν λειτουργούν μόνο ως γρήγορος σχολικός αποκλεισμός, αλλά κυρίως ως εντατικοποίηση εργασίας στα μοντέλα του συγχρόνου καπιταλισμού. Το παιδί οφείλει να μάθει ότι ο χρόνος δεν είναι για παιχνίδι και χασομέρι, αλλά για εργασία, δηλαδή για εκπλήρωση απαιτήσεων που δεν είναι επιθυμητές κι ότι το χασομέρι είναι αποδεκτό μόνο αν προηγηθεί σκληρή εργασία. Και κάπως έτσι το καθήκον αποκτά αποθεωτικές διαστάσεις και η εκπαίδευση προσομοιάζει με φάμπρικα οδηγώντας τους μαθητές γυμνασίου σε εξάωρη ή εφτάωρη πρωινή παρακολούθηση στο σχολείο και σε φροντιστηριακές παρακολουθήσεις που ξεκινούν από το μεσημέρι. Τις ελάχιστες ώρες που τους απομένουν οφείλουν να κάνουν τις ασκήσεις και να μάθουν το μάθημα που θα εξεταστούν την άλλη μέρα.

Η εκμάθηση τουλάχιστο δύο ξένων γλωσσών είναι επιβεβλημένη και οι μαθητές γυμνασίου ξέρουν πολύ καλά ότι όλος αυτός ο κόπος καταβάλλεται για ένα καλύτερο εργασιακό μέλλον. Οι καταθλίψεις, ακόμα και αυτοκτονίες, που συναντάμε στο λύκειο είναι η οριστική ματαίωση της σύγχρονης καπιταλιστικής εκπαίδευσης και οι πετυχημένοι όλης αυτής της διαδικασίας είναι αυτοί που θα στελεχώσουν τις εταιρίες και θα δουλεύουν 10 και 12 ώρες ημερησίως, με χυδαίες απολαβές. Γιατί «οι νέοι δεν φοβούνται τη δουλειά» και «η εταιρία είναι η οικογένεια», έτσι τουλάχιστο διαλαλεί η καπιταλιστική προπαγάνδα. Κι όλα είναι τόσο λογικά που ο μαθητής εξοργίζεται περισσότερο με την άδικη ανταμοιβή ενός άλλου, που πήρε μεγάλο βαθμό χωρίς να καταβάλλει τον ανάλογο μόχθο, παρά με την όλη διαστροφή της υπόθεσης. Γιατί ο μαθητής νιώθει την αδικία μόνο μέσα από το πλέγμα της εργασίας που οφείλει να διεκπεραιωθεί. Η υπερεργασία περνά πάντα σε δεύτερο πλάνο, αφού το βασικό ζήτημα είναι να μην αμείβεται όποιος δεν εργάζεται, δηλαδή η έσχατη ανταγωνιστικότητα που μετατρέπεται σε ύψιστη δικαιοσύνη. Κι αυτό είναι το δόγμα της εργασίας.

Και κάπως έτσι φτάνουμε στον τρομερό Λαφάργκ και στο «Δικαίωμα στην Τεμπελιά»  που από το 1880 κατακεραύνωσε το γαλλικό προλεταριάτο όταν υιοθέτησε το σύνθημα του δικαιώματος της δουλειάς: «Ποιος να φανταζόταν ότι τα παιδιά των ηρώων της επαναστατικής τρομοκρατίας θα είχαν αφήσει να τα εκφυλίσει σε τέτοιο βαθμό η θρησκεία της δουλειάς ώστε να δέχονται, μετά το 1848, σαν επαναστατική κατάκτηση, τον νόμο που περιόριζε σε δώδεκα ώρες τη δουλειά στα εργοστάσια και να προβάλλουν για βασική επαναστατική αρχή το δικαίωμα στη δουλειά! Ντροπή σου γαλλικό προλεταριάτο». (σελ. 15) Και συνεχίζει: «Αυτή τη δουλειά που απαίτησαν με το όπλο στο χέρι οι εργάτες τον Ιούνιο του 1848, την επέβαλαν και στις οικογένειές τους. Ξεπούλησαν στους βαρόνους της βιομηχανίας τις γυναίκες και τα παιδιά τους». (σελ. 15) Η θεοποίηση της εργασίας είναι το μέγιστο καπιταλιστικό δόγμα γιατί εξασφαλίζει υπέρογκα κέρδη και η επικαιρότητα του περιβόητου «δικαιώματος στην εργασία» είναι ο θρίαμβος της καπιταλιστικής προπαγάνδας, που μετατρέπει τον εξαναγκασμό όχι απλώς σε επιλογή, αλλά σε «δικαίωμα». Η υπερεργασία είναι βέβαιο ότι οδηγεί σε υπερπαραγωγή και η υπερπαραγωγή σε κρίση, δηλαδή σε πτώση μισθών και απολύσεις. Η ιστορία του καπιταλισμού το έχει αποδείξει επανειλημμένα κι ακόμα συνεχίζουμε να ζητάμε εργασία, αντί να απαιτούμε την μείωσή της. Η αγορά του δυτικού κόσμου έχει φρακάρει από απούλητα αγαθά και αυτό που διακυβεύεται είναι η σκληρότερη και φθηνότερη εργασία για την παραγωγή κι άλλων. Ο Λαφάργκ βαθύς γνώστης του μαρξισμού και γαμπρός του Μαρξ καταδεικνύει όλο το μεγαλείο του παραλόγου: «Πιστεύοντας τις ψευτιές των οικονομολόγων, οι προλετάριοι παραδίδονται ψυχή τε και σώματι στη διαστροφή της δουλειάς και βυθίζουν την κοινωνία ολόκληρη στις κρίσεις υπερπαραγωγής της βιομηχανίας που σπαράσσουν τον κοινωνικό οργανισμό». (σελ. 20) Η τεχνολογία που εκτοξεύει την παραγωγή σε απίστευτα ύψη λειτουργεί μόνο προς όφελος των καπιταλιστών ιδιοκτητών που απολύουν υπαλλήλους (εξασφαλίζοντας κι άλλα κέρδη) οδηγώντας την κοινωνία στην εξαθλίωση και οι οικονομολόγοι προτείνουν την εργασιακή εντατικοποίηση. Με δυο λόγια κάποιος ή θα είναι άνεργος ή θα δουλεύει 10 και 12 ώρες με εξευτελιστικούς μισθούς, συμβάλλοντας στην ακόμη μεγαλύτερη μελλοντική εξαθλίωσή του.

Τα λόγια του Σερμπυλιέ δεν χρειάζονται επεξηγήσεις: «Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, συντελώντας στη συσσώρευση των παραγωγικών κεφαλαίων, βοηθούν να μειωθεί, αργά ή γρήγορα, ο μισθός τους…».(σελ. 19) Όσο για το ηθικό περιεχόμενο της εργασίας που είναι τιμή και προσφορά και ανάπτυξη δεξιοτήτων και δεν ξέρω και ‘γω τι άλλο ο Λαφάργκ παραθέτει ένα απόσπασμα κάποιου ανώνυμου φυλλαδίου που κυκλοφόρησε στο Λονδίνο το 1770 δημιουργώντας σάλο: «ο εργαζόμενος όχλος της Αγγλίας έχει βάλει βαθιά στο μυαλό του την ιδέα ότι, αφού είναι Άγγλοι, όλοι οι παρακατιανοί έχουν από καταγωγή το δικαίωμα να είναι πιο ελεύθεροι και πιο ανεξάρτητοι από τους εργάτες των άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Η ιδέα αυτή μπορεί να έχει κάποια χρησιμότητα για τους στρατιώτες, τονώνει την ανδρεία τους. Αλλά οι βιομηχανικοί εργάτες, όσο λιγότερο την έχουν, τόσο το καλύτερο για τους ίδιους και το κράτος. Οι εργάτες δεν θα έπρεπε ποτέ να θεωρούν πως είναι ανεξάρτητοι από τους ανωτέρους τους……….Η θεραπεία θα έχει ολοκληρωθεί μόνον όταν οι φτωχοί της βιομηχανίας μας θα δέχονται να δουλεύουν έξι μέρες με τα ίδια χρήματα που κερδίζουν τώρα σε τέσσερις». (σελ. 14) Αν ο Λαφάργκ προτείνει το 1880 την τρίωρη εργασία ως αρκετή για την παραγωγή των απαραίτητων αγαθών, το 2012 οικονομολόγοι, πολιτικοί και πολυεθνικές κάνουν τα πάντα για να μας πείσουν ότι η κατάργηση ωραρίων, αργιών κλπ είναι η μόνη λύση.  Εξάλλου «arbeit macht frei» (Η δουλειά απελευθερώνει) όπως έγραφαν και οι ναζί έξω από όλα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Πωλ Λαφάργκ «το δικαίωμα στην τεμπελιά» εκδόσεις «ΝΗΣΙΔΕΣ» Σκόπελος

http://eagainst.com/articles/work-capitalis/

Το πρόγραμμα του 17ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ

Συζητήσεις

Παρασκευή 28 Ιουνίου, 7:30 μ.μ.

Ιθαγένεια – Ίσα δικαιώματα στους μετανάστες – Άσυλο στους πρόσφυγες

Ομιλητές/ριες:

Ø      Ιωάννα Κούρτοβικ, Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών

Ø      Solace Godwin, μέλος της Αntinazi Ζone – YRE

Ø      Κωστής Παπαϊωάννου, πρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου

Ø      Okhawere Donald, πρόεδρος της Nιγηριανής κοινότητας Ελλάδας

Παρεμβάσεις: Αντώνης Καραβάς, γιατρός-συνδικαλιστής στο χώρο της υγείας και από  Generation 2

Εργασιακή επισφάλεια – Κατάργηση συλλογικών συμβάσεων- Πολιτικές επιστράτευσης. Ποια η απάντηση;

Ομιλητές/ριες:

Ø      Σίσσυ Πετράκου, Δίκτυο Επισφαλώς Εργαζομένων

Ø      Απόστολος Καψάλης, Εργατολόγος, Επιστημονικός συνεργάτης ΙΝΕ-ΓΣΕΕ

Ø      Χρήστος Κάτσικας, Εκπαιδευτικός

Ø      Ευαγγελία Κοντοδήμα, Εργαζόμενη σε Ευρωπαϊκά Προγράμματα στην Εκπαίδευση

Ø      Αννέτα Καββαδία, συμβασιούχος δημοσιογράφος της ΕΡΤ

Καμία ανοχή στο σεξισμό και την ομοφοβία.

Ομιλήτριες:

Ø      Δήμητρα Σπανού, «Φύλο Συκής»,

Ø      Σοφία Ξυγκάκη, «Φεμινιστική Πρωτοβουλία»,

Ø      Εκπρόσωπος από Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας, ΛΟΑ,

Ø      Μαρίνα Γαλανού, Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών.

Ενάντια στην εμπορευματοποίηση των κοινών αγαθών και του περιβάλλοντος

Ομιλητές/ριες:

Ø      Δήμητρα Σπαθαρίδου,  Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

Ø      Μέλος του Συντονιστικού Αγώνα Κατοίκων Χαλκιδικής

Ø      Εκπρόσωπος από το «SOSTE το NΕΡΟ»

Ø      Άκης Παπασαράντης, Συντονιστική Επιτροπή του Φιλοπάππου

Σάββατο 29 Ιουνίου, 7:30 μ.μ.

Στρατόπεδα κράτησης και Ευρώπη Φρούριο: «Ξένιος Δίας», απελάσεις και εκδόσεις

Ομιλητές/ριες:

Ø      Νασίμ Λομανί, Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών

Ø      Ελένη Σπαθανά, Ομάδα Δικηγόρων για τα Δικαιώματα των Προσφύγων και Μεταναστών

Ø      Κάστρο Ντακντούκ, Σύλλογος Ελεύθερων Σύρων

Ø      Κατερίνα Σέργη, Δικηγόρος, συντονίστρια του Δικτύου για τα Δικαιώματα Προσφύγων και Μεταναστών του Ελλ. Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας

Ø       Μπουλέντ Αϊτούντζ, Πολιτικός πρόσφυγας από Τουρκία.

Παρεμβάσεις: Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά, Παμπειραικό Αντιφασιστικό Μέτωπο.

Ενάντια στην ανεργία και τις απολύσεις : αντίσταση και αυτοοργάνωση

Ομιλητές/ριες:

Ø      Πέτρος Λινάρδος – Ρυλμόν, Οικονομολόγος

Ø      Εκπρόσωπος από τη ΒΙΟΜΕ

Ø      Nτίνος Παλαιστίδης, Εκδόσεις Συναδέλφων, Αυτοδιαχειριζόμενη Κοινότητα του Βιβλίου

Ø      Εκπρόσωπος από το Σωματείο Εργαζομένων Ταχυδρομικών Ταχυμεταφορικών Επιχειρήσεων Αττικής (ΣΕΤΤΕΑ)

Ø      Αλεξάνδρα Χρηστακάκη, Συμβ. Δημοσιογράφος της ΕΡΤ

Παρέμβαση: Εφημερίδα των Συντακτών

Κρατική καταστολή – Βασανιστήρια – Ηλεκτρονική επιτήρηση και πανοπτικός έλεγχος.

Ομιλητές/ριες:

Ø      Εκπρόσωπος της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων

Ø      Σοφία Βιδάλη, Εγκληματολόγος

Ø      Δημήτρης Κατσαρής, Δικηγόρος

Ø      Μάριος Λώλος, Φωτορεπόρτερ, πρόεδρος της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας

Παρέμβαση: θύμα βασανιστηρίων

Τροχαία Εγκλήματα: «Παράπλευρες απώλειες» της δικτατορίας του αυτοκινήτου

Ομιλητές/ριες:

Ø      Γιώργος Κουβίδης, Γιατρός, Μέλος «SOS Τροχαία Εγκλήματα»,

Ø      Γιάννης Ρέντζος, Φυσικός – γεωγράφος, Δημοτικός σύμβουλος Δ. Πρέβεζας,

Ø      Τασία Χριστοδουλοπούλου, Δικηγόρος,

Ø      Φαίδων Καρυδάκης, Καθηγητής ΕΜΠ, Μέλος «SOS Τροχαία Εγκλήματα».

Παρεμβάσεις: Δημήτρης Τρίμης, δημοσιογράφος μελος ΔΣ ΕΣΗΕΑ, Νίκος Γιαννόπουλος, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

Κυριακή 30 Ιουνίου, 7:30 μ.μ.

Μετανάστες και πρόσφυγες στην Ελλάδα των μνημονίων, του ρατσισμού και της φασιστικής τρομοκρατίας: Από τη Μανωλάδα στο φιάσκο του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου.

Ομιλητές/ριες:

Ø      Νίκος Γανιάρης, Αριστερή Ενότητα Νομικής

Ø      Πέτρος Κωνσταντίνου, συντονιστής ΚΕΕΡΦΑ

Ø      Θανάσης Κούρκουλας, Κίνηση Απελάστε το Ρατσισμό

Ø      Ρεζά Γκολαμπί, πρόεδρος Συλλόγου Ενωμένων Αφγανών

Παρέμβαση: Εργάτης γης από τη Μανωλάδα και την Ένωση Μεταναστών Εργατών

Δομές και δίκτυα έμπρακτης κοινωνικής αλληλεγγύης: παίρνουμε τη ζωή μας στα χέρια μας

Ομιλητές/ριες:

Ø      Τόνια Κατερίνη «Αλληλεγγύη για Όλους»

Ø      Λένα Κουγέα, Κοινωνικό Ιατρείο στη Κάνιγγος

Ø      Μέλος της Ανοιχτής Συνέλευσης Περάματος

Ø      Χριστίνα Τσαμουρά, Δίκτυο Αλληλεγγύης Βύρωνα

Ποια αντίσταση στον εθνικισμό και το μιλιταρισμό

Ομιλητές/ριες:

Ø      Σίσσυ Βωβού, Αντιεθνικιστική Αντιμιλιταριστική Πρωτοβουλία

Ø      Μένιος Εξίογλου, Αρνητής Στράτευσης, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

Ø      Σεραφείμ Σεφεριάδης, Καθηγητής Παντείου Παν/μίου

Ø      Εκπρόσωπος από την Αντιπολεμική Διεθνιστική Κίνηση

Ο αγώνας του τούρκικου λαού ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό και τον κρατικό αυταρχισμό

Ομιλητές:

Ø      Γιάννης Αλμπάνης, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

Ø      Bilge Seckin Cetinkaya, αντιπρόεδρος του ODP Κόμμα Ελευθερίας και Αλληλεγγύης

Ø      Φώτης Μπενλισόι, Μέλος της Αντικαπιταλιστικής Δράσης

Ø      Χουσεΐν Μπεμπρέκ, Τούρκος πολιτικός πρόσφυγας στην Ελλάδα

Επίσης την Κυριακή 30 Ιουνίου θα χαιρετίσει στη Κεντρική Σκηνή ο Νίκος Τσιμπήδας εκπρόσωπος εργαζομένων της ΕΡΑ και των πολυμέσων

Αντιφασιστικό χωριό


αντιφασιστικών πρωτοβουλιών, κινήσεων και συνελεύσεων

Συζητήσεις:
Παρασκευή 28/6:
Το σχολείο του αντιφασισμού: Μαθητές και εκπαιδευτικοί ενάντια στο φασισμό.
Σάββατο 29/6:
Ανοιχτή συνέλευση αντιφασιστικών επιτροπών Αθήνας-Πειραιά:

-Αποτίμηση δράσεων και προτάσεις συντονισμού και κοινής δράσης την επόμενη περίοδο σε παναττικό επίπεδο,

– Η πρόκληση της φασιστικής συνάντησης στη Καλαμάτα.
Κυριακή 30/6:
Η συμβολή της τέχνης και του διαδικτύου στον αντιφασιστικό αγώνα.
Αντίσταση-Αυτοοργάνωση-Αυτοάμυνα των μεταναστών ενάντια στη ρατσιστική και φασιστική βία – Κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστών.

Προβολές:

«Το ολοκαύτωμα της μνήμης» του Στ. Κούλογλου (Παρασκευή)

«Ο Έλληνας της διπλανής πόρτας» (Σάββατο)

Θα υπάρξει έκθεση φωτογραφίας καθώς και δραστηριότητες για παιδιά.
Χώρος «media από τα κάτω»

Παρασκευή 28/6:
8:00μ.μ. «Επαγγελματική δημοσιογραφία – Media από τα κάτω»Συμμετέχουν: Εκπρόσωπος εργαζομένων της ΕΡΤ, Εκπρόσωπος της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας, Εκπρόσωπος  της Εφημερίδας των Συντακτών, Radiobubble, OmniaTV. Συντονίζει: MindTheCam

9.30μ.μ. Εργαστήριο: Mobile reporting / Video Editing

από τους OmniaTV, Δρομογράφος, vmedia, MindTheCam

Σάββατο, 29/6
8μ.μ. 
Συζήτηση:«Η είδηση υπό διωγμό»
Συμμετέχουν: μέλη του Athens Indymedia, ΕΝΤΑΣΗ FM, DLN

9.30μ.μ. Εργαστήριο: Ασφάλεια στο διαδίκτυο

από τους DLN, μέλη του Athens Indymedia

Κυριακή, 30/6
8.30μ.μ. 
Εργαστήριο: Εργαλεία ανοιχτού λογισμικού για τη δημοσιογραφία των πολιτών από DLN


Συναυλίες


Παρασκευή 28 Ιουνίου, 9.30 μ.μ.: 

  • Sigmatropic
  • Bokomolech
  • Bazooka
  • U.N.
  • GDaddie (feat. Γεωργία Καρύδη)
  • Big Fat Lips

Σάββατο 29 Ιουνίου, 9.30 μ.μ.: 

  • Ορφέας Περίδης
  • Διονύσης Τσακνής
  • Μάρθα Φριντζήλα & Koubara Project
  • Δανάη Παναγιωτοπούλου
  • Μάρθα Μαυροειδή

Θα προηγηθούν γεωργιανοί παραδοσιακοί χοροί από το Πολιτιστικό Κέντρο «Καύκασος». 

Κυριακή 30 Ιουνίου, 9.30 μ.μ.: 

  • Πετρολούκας Χαλκιάς
  • Χαΐνηδες
  • Mode Plagal
  • Ματούλα Ζαμάνη

Επίσης, χορός με φωτιές και σπαθί (Sami Titos, Elena Markeze και Miss Minthi). 


Μεταναστευτική Σκηνή

 

Παρασκευή 28 Ιουλίου, 9.30 μ.μ.

  • Μουσικό-Θεατρικό τις Αφγανικής Κοινότητας (Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι)
  • DOEL– Πολιτιστικός Σύλλογος Μπανγκλαντές
  • Συγκρότημα από Μαδαγασκάρη
  • Count to 10
  • DJTheo
  • Otumfuo
  • Grup Yorum

Σάββατο 29 Ιουλίου, 9.30 μ.μ.

  • Χορωδία Rodina(Ελληνοβουλγαρικός Σύνδεσμος Πολιτισμού)
  • Ubuntu (Νότια Αφρική)
  • Πολιτιστικό Κέντρο Κουρδιστάν
  • 307 SQUAD
  • Black Jack
  • Renovatio
  • StateMental
  • Jolly Roger
  • Prophecy records & Irie action soundsystem

Κυριακή 30 Ιουλίου, 9.30 μ.μ.

  • Χορευτικό Ελληνο – Αιγυπτιακής Ομοσπονδίας
  • Χορευτικό MandelaGirls(Νότια Αφρική)
  • Μουσικο-χορευτικό από τον Επιμορφωτικό Σύλλογο Κούρδων Συρίας
  • Δ.Ν.Τ. Band
  • Σαλτιμπάγκοι(The Band)
  • Τρίτη Όχθη

Ρεμπέτικη Σκηνή

Παρασκευή 28 Ιουνίου: Οι φίλοι του Στέλιου

Σάββατο 29 Ιουνίου:Οίνο-μάδες

Κυριακή 30 Ιουνίου:Απόντες, Ρεμπέτικη Ομάδα


Θεατρικά – Δρώμενα 

Παρασκευή 28 Ιουνίου, 9.00 μ.μ.

  • «Ντοκουμέντο» με τις ηθοποιούς Κ. Γέρου και Ελ. Γεωργούλη και το μουσικό Λ. Μαριδάκη. Σκηνοθετική επιμέλειαΣ. Στρούμπος

Σάββατο 29 Ιουνίου, 9.00 μ.μ.

  • «Μια γιορτή στου Νουριάν» του Φ. Λούντβιγκ. Σκηνοθεσία: Π. Δεντάκης, Β. Κουκαλάνι.

Κυριακή 30 Ιουνίου, 9.00 μ.μ.

  •  «Ξένοι» (βασισμένο σε κείμενα του Γκ. Καπλάνι) από το Θέατρο Κωφών Ελλάδος. Σκηνοθεσία: Β. Βηλαράς.

Επίσης:

  • Χορευτική περφόρμανς του πρότζεκ PASStresPASS (Παρασκευή-Σάββατο).
  • Μουσικο-θεατρική παράσταση από την Αφγανική Κοινότητα «Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι» στηριγμένο σε μια ιδέα από το Εργαστήριο της Άρσις. Σκηνοθεσία: Τζ. Αποστολοπούλου (Παρασκευή).
  • «Banoptikon»,  videogame, http://banoptikon.mignetproject.eu/

Προβολές 

Παρασκευή 28 Ιουνίου, 9.00 μ.μ.

  • «Ecumenopolis– City without limits» (2011, 88′) τουImre Azem.
  • «Man at sea» (2011, 92′) του Κωνσταντίνου Γιάνναρη.

Σάββατο 29 Ιουνίου, 9.00 μ.μ.

  • «The cleaners» (2012, 36’) του Κωνσταντίνου Γεωργούση.
  • «Ταξισυνειδησία» (2013, 64’) του Kώστα Βάκκα.
  • «Κρίση και εθνική κατάθλιψη» (2013, 53′) του Γιώργου Κεραμιδιώτη.

Κυριακή 30 Ιουνίου, 9.00 μ.μ.

  • «Πυραμίδες της Αθήνας» (2010, 15’) της Γιολάντας Μαρκοπούλου.
  • «Tungsten» (2011, 99’) του ΓιώργουΓεωργόπουλου.



Εκθέσεις φωτογραφίας 
  • «Η είδηση υπό διωγμό» της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας.
  • «Όταν η αυτοδιαχείριση γίνεται πραγματικότητα» της ομάδας φωτογραφίας 35mm.
  • «Η Αθήνα στους δρόμους της κρίσης» του Β. Μαθιουδάκη.
  • «Φωτογραφίες εν κινήσει» του Αγ. Καλοδούκα.
  • «Don’ t Delay, Squat today» της Χρ. Ζαφειρακοπούλου
  • «Η διαμαρτυρία είναι γιορτή» της Π. Τρίπατζη
  • Γκράφιτι στην Αθήνα της Κ. Γεωργουλά.
  •  Έκθεση αφίσας με θέμα τα τροχαία εγκλήματα του Δ.Θ. Αρβανίτη.

Παιδότοπος 

Παρασκευή 28 Ιουνίου 

  • 7.00 μ.μ.: Εργαστήρι πηλού
  • 8.30 μ.μ.: Θεατρική παράσταση από την ομάδα «Τσόκαρα»

Σάββατο 29 Ιουνίου 

  • 7.00 μ.μ.: Κινητικό παιχνίδι «Τα μεταναστευτικά πουλιά».
  • 8.30 μ.μ.: Αφήγηση παραμυθιών, από τις «Οικογένειες Ουράνιο Τόξο»

Κυριακή 30 Ιουνίου

  • 7.00 μ.μ.: Κουκλοθέατρο από την ομάδα «Ψευτιά μ’ αυτιά»
  • 9.00 μ.μ.: Παράσταση «Ο Καραγκιόζης και το μαζεμένο δεντρί» από το θίασο σκιών Namaste.

Κουζίνες 

Διεθνείς Κουζίνες από:

  • Αίγυπτο
  • Αφγανιστάν
  • Ελληνοαιγυπτιακή Ομοσπονδία
  • Zιμπάμπουε
  • Κένυα
  • Κουρδιστάν
  • Μαδαγασκάρη
  • Μαλαισία
  • Νιγηρία
  • Ν. Αφρική
  • Τανζανία
  • Τουρκία – Κουρδιστάν
  • Φιλιππίνες

Παραδοσιακά γλυκά από:

  • Αίγυπτο
  • Κένυα
  • Μαρόκο
  • Σουδάν

Και η συλλογική κουζίνα El Chef. 


Θεματικοί χώροι 
  • Παιδότοπος με παιχνίδια, θεατρικά, ζωγραφική.
  • Μεταναστευτικές κοινότητες, προσφυγικοί σύλλογοι, «δεύτερη γενιά».
  • Χώρος αντιφασιστικού συντονισμού.
  • Λαϊκές συνελεύσεις – δίκτυα αλληλεγγύης – κινήματα πόλης.
  • Μίντια από τα κάτω.
  • Αντιρατσιστικές οργανώσεις.
  • Συλλογικότητες και υποστηρικτικές δομές για τους ψυχικά πάσχοντες και τους τοξικοεξαρτημένους.
  • Φεμινιστικές και LGBTQ (λεσβιών, γκέι, μπαϊσέξουαλ, τρανσέξουαλ και κουήρ) οργανώσεις.
  • Εκπαιδευτικές συλλογικότητες.
  • Οργανώσεις κατά του εθνικισμού, του μιλιταρισμού και της παγκοσμιοποίησης.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΟΣΕΩΝ
Περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε το : http://www.antiracistfestival.gr/

Ραδιομέγαρο ΕΡΤ: Το πρόγραμμα εκδηλώσεων της Τετάρτης

Πολιτιστικό Πρόγραμμα – Τέταρτη 26/06/2013

 

«ΛΑΕ ΤΗΣ ΛΙΛΙΠΟΥΠΟΛΗΣ ΣΗΚΩΣΕ ΠΙΑ ΠΑΝΤΙΕΡΑ!»

Ο αγώνας για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας είναι θέμα επιβίωσης του λαού!

Αυτές τις μέρες η ΕΡΤ σηματοδοτεί τον αγώνα για τη δημοκρατία και γίνεται πραγματικός πομπός της κοινωνίας που αγωνίζεται!

 

 

 

 

21:00-ΣΑΜΠΟΤΑΖ της Λένας Πλάτωνος

Ερμηνευτές: Γιάννης  Παλαμίδας-  Σαββίνα  Γιαννάτου,

πλήκτρα- πιάνο: Στέργιος  Τσιρλιάγκος

ενορχήστρωση:  Λένα Πλάτωνος – Στέργιος  Τσιρλιάγκος

Το 1981 αποτέλεσε τον προπομπό της  ηλεκτρονικής μουσικής, τάραξε  τα μουσικά νερά του τόπου μας  και παραμένει ακόμη και σήμερα ρηξικέλευθο, «αναρχικό», σημείο αναφοράς και έμπνευσης. Η Λένα Πλάτωνος θεωρεί ότι χρειάζονται κάπου κάπου τα πράγματα, στη ζωή, στην τέχνη, να… σαμποτάρονται. «Ένας τρόπος είναι κι αυτός να προχωράει η ζωή».

 

21:45-ΜΟΥΣΙΚΑ ΣΥΝΟΛΑ  ΕΡΤ  – συμφωνική ορχήστρα σε έργα Wolfgang Amadeus Mozart  Διεύθυνση Ορχήστρας: Νίκος Αθηναίος

 

22:00- «ΕΔΩ ΛΙΛΙΠΟΥΠΟΛΗ» των:  Δημήτρη Κυπουργού,  Δημήτρη Μαραγκόπουλου, Λένας Πλάτωνος, Νίκου Χριστοδούλου

Στίχοι:  Μαριανίνα Κριεζή

Ερμηνευτές:   Σαββίνα  Γιαννάτου- Παναγιώτης  Αθανασόπουλος

πιάνο : Θωμάς  Κοντογεώργης   βιολί:  Γιώργος Παναγιωτόπουλος  κοντραμπάσο: Γιώργος  Αρνής   βιολοντσέλο: Χριστίνα  Κολοβού

Τα τραγούδια της ΛΙΛΙΠΟΥΠΟΛΗΣ,  της   χρυσής εποχής του Γ΄ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ της Ελληνικής Ραδιοφωνίας,  του ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ -όπως ο ίδιος έλεγε – του Μάνου Χατζηδάκι! «Η Λιλιπούπολη υπήρξε ένα πρόγραμμα τολμηρό και ανατρεπτικό για την εποχή του σε όλα τα επίπεδα, απ’ το πολιτικό μέχρι το οικολογικό…». όπως έχει τονίσει  ο Δημήτρης Μαραγκόπουλος  και  σήμερα τα τραγούδια της είναι πιο επίκαιρα από ποτέ!

 

22:30  ΕΥΣΤΑΘΙΑ   με το Θωμά  Κοντογεώργη στο  πιάνο.

 

23:15 «ΗΜΙΣΚΟΥΜΠΡΙΑ»   Ελληνικό Hip-Hop, Μιθριδάτης – Πρύτανης – Δημήτρης Μεντζέλος

 

24:30  Bigus  Dickus   rock -metal διασκευές

 

01:00   The Illusion Fades- ελληνικό Rock

 

01:30  Λαδόπουλος Χαράλαμπος  «απρόβλεπτος αλήτης»

Hip-Hop   καλλιτέχνης αλληλέγγυος από την πρώτη μέρα