Ο Γιάννης απ’ τα Σεπόλια

Ισως καθάρισε και το δικό σας αυτοκίνητο, αν περάσατε από τα Σεπόλια ή, αργότερα, από του Ζωγράφου.
Του Παντελή Μπουκάλα

Ο Γιάννης γεννήθηκε στα Σεπόλια. Οπως άλλα τρία αδέρφια του. Σε άλλες χώρες, ο τόπος γέννησης θα αρκούσε για να του δώσει υπηκοότητα. Εμείς, όμως, πιο σκληροί και από τους Αθηναίους του κλεινού αλλά και κλειστού άστεως, τα συναρτάμε όλα με το δίκαιο του αίματος, όχι του εδάφους. Οχι ακριβώς «αίμα, τιμή…», όπως ουρλιάζουν οι εθνοαιματολόγοι (αυτοί που «εμπλούτισαν» με μαιάνδρους την ελληνική σημαία, για να υποδηλώνουν το φιλοναζιστικό πιστεύω τους), αλλά περίπου.

Στην πατρίδα των γονιών του, ο Γιάννης δεν έχει πάει ποτέ. Την ξέρει μόνο από τις αφηγήσεις τους. Λεφτά και χρόνος για ταξίδια δεν περίσσευαν. Γιατί ο μικρός πήγαινε σχολείο, εδώ βέβαια, στο ελληνικό, και ταυτόχρονα δούλευε· όπου μπορούσε. Ποιος ξέρει. Ισως καθάρισε και το δικό σας αυτοκίνητο, αν περάσατε από τα Σεπόλια ή, αργότερα, από του Ζωγράφου.

Αλλά κάποια στιγμή ο μεγάλος του αδερφός, ο Θανάσης, μπασκετόφιλος όπως όλα τα παιδιά που γεννήθηκαν στον ίσκιο του Παπαλουκά και του Διαμαντίδη, κατάλαβε ότι ο Θεός, όποιος θεός τέλος πάντων, δεν έδωσε στον Γιάννη τόσο μεγάλο άνοιγμα χεριών (πάνω από δύο μέτρα) για να πλένει πιο εύκολα τα ξένα παρμπρίζ. Αλλά για να παίζει μπάσκετ.

Κι ήρθε έτσι ένας καιρός που οι ειδικοί του ΝΒΑ έτρεχαν από την Αμερική για να δουν μπάσκετ στην Ελλάδα. Να δουν τον Γιάννη και τον Θανάση στον Φιλαθλητικό Ζωγράφου, πριν καν παίξουν σε ομάδα της Α΄ Εθνικής. Και χθες, ο μικρός με το μεγάλο άνοιγμα χεριών και το πιο μεγάλο ταλέντο επελέγη 15ος στο ντραφτ του ΝΒΑ. «Πιο ψηλά από κάθε άλλον Ελληνα», λένε οι ειδήσεις, κάτω από μια φωτογραφία όλο χαμόγελα και με την ελληνική σημαία.

Κι εδώ είναι που φρίττουν όσοι ουρλιάζουν «αίμα, τιμή…» κι όσοι ετοιμάζουν νόμους περί ιθαγένειας με στόχο τον αποκλεισμό και όχι την ένταξη. Αν περνούσε από το χέρι τους, θα ξεβάφτιζαν από Ελληνα τον Γιάννη. Που πήρε την υπηκοότητα λόγω «εξαιρετικών υπηρεσιών». Εμφανίζεται έτσι σαν χάρισμα το δικαίωμά του, δικαίωμα όσων γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εδώ αλλά τους στερείται η ελληνική υπηκοότητα. Για όλους αυτούς τους κατάφωρα αδικημένους θα παίζει τώρα μπάσκετ, και στην Εθνική Ελλάδος, ο Γιάννης. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο. Με καταγωγή από τη Νιγηρία.

Πηγή: Καθημερινή

Πότε «αρρωστήσαμε» με ομοφυλοφιλία;

της Ιωάννας Νόρη

Fryerdr_h._anonymous.tif_copy.t

Πότε «αρρωστήσαμε» με ομοφυλοφιλία;

Ήμασταν πολλά χρόνια «άρρωστοι». Η ιδέα ότι η ομοφυλοφιλία είναι ένα είδος «τρέλας», και όχι μια ηθική βδελυγμία, που παραπέμπτει σε θρησκευτικού τύπου ερμηνείες, εμφανίστηκε στις αρχές του 19ου αιώνα, δίνοντας λαβή στους «επιστήμονες» να μας μετατρέψουν σε πειραματόζωα. Για δεκαετίες μας ευνούχιζαν σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και ρωμαιοκαθολικά ψυχιατρεία· και, όταν τελικά απέτυχαν να μας «συνδέσουν» με βιολογικές/ορμονολογικές «ανωμαλίες», αποφάσισαν ότι από βιολογικής και γενετικής πλευράς είμαστε «αθεράπευτοι». Τότε μας «αρρώστησαν ψυχικά». Και, καθώς δεν υπάρχει καμία αντικειμενικήεπιστημονική απόδειξη για τις ονομαζόμενες «ψυχικές διαταραχές», έπρεπε να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε ελέφαντες.

Συγκεκριμένα, «αρρωστήσαμε» με ομοφυλοφιλία το 1952, όταν ο Αμερικανικός Ψυχιατρικός Σύλλογος (ΑΡΑ), αυθαίρετα, ψήφισε την καταχώρησή μας στο πρώτο τεύχος της αποκαλούμενης «Βίβλου της Ψυχιατρικής», το DSM 1. Η «θεραπεία» μας ήταν κυρίως το «conversion therapy»: ηλεκτροσόκ στα χέρια και τα γεννητικά όργανα, χορήγηση ψυχοτρόπων ουσιών, αλλά και «πλύση εγκεφάλου» για να βγάλουμε την «αρρώστια» από μέσα μας.

Πώς ήρθε η «ίαση». Το ομοφυλοφιλικό κίνημα της Αμερικής διαμαρτυρήθηκε κατά της ψυχιατρικοποίησης της ομοφυλοφιλίας, με μια σειρά προσπάθειες τεσσάρων περίπου ετών. Ομοφυλόφιλοι ακτιβιστές εισέβαλλαν σε συνέδρια του ΑΡΑ, απαιτώντας τη διαγραφή της ομοφυλοφιλίας από το DSM και τον τερματισμό κάθε απόπειρας «θεραπείας». Το έκαναν διότι γνώριζαν καλά ότι ο δρόμος για ίσα νομικά δικαιώματα και κοινωνικές ευκαιρίες δεν θα άνοιγεποτέ, όσο ήμασταν α επίσημα καταχωρημένοι στη «Βίβλο». Για να ολοκληρωθεί η προσπάθεια όμως, χρειαζόταν να μιλήσει για το θέμα και ένας τουλάχιστον ομοφυλόφιλος ψυχίατρος. Έτσι, το 1972, σε συνέδριο του ΑΡΑ, δίπλα στους ομοφυλόφιλους ακτιβιστές Μπάρμπαρα Γκίττινγκς και Φρανκ Κάμενυ, ο επίσης ομοφυλόφιλος ψυχίατρος Τζων Φράυερ παρουσιάστηκε ως «Dr. H. Anonymous». Φορώντας μάσκα, περούκα και ένα τεράστιο κουστούμι, χρησιμοποιώντας ένα μικρόφωνο που άλλαζε τη χροιά της φωνής του, μίλησε για την αφαίρεση της ομοφυλοφιλίας από την ψυχιατρική. Χρειάστηκε να μεταμφιεστεί, όχι μόνο γιατί πολλοί συνάδελφοί του είχαν τη βαθιά πεποίθηση ότι η ομοφυλοφιλία αποτελεί «αρρώστια», αλλά και γιατί απαγορευόταν επισήμως στους ομοφυλόφιλους να ασκούν την ψυχιατρική. Γι’ αυτό οι ελάχιστοι ομοφυλόφιλοι ψυχίατροι του Συλλόγου συναντιόντουσαν με μυστικότητα, σε μια μικρή ομάδα που αποκαλούσαν Gay PA.

Με διπλό «χτύπημα». Με τα Stonewall Riots του γκέι κινήματος απέξω, και τον Gay PA από μέσα, οι ακτιβιστές στόχευσαν στην αχίλλειο πτέρνα της ψυχιατρικής: στο ότι η δημιουργία και χρήση της «Βίβλου» εξυπηρετούσε συμφέροντα πολιτικών συστημάτων, φαρμακευτικών εταιρειών και ιδεολογικών δογμάτων. Προκειμένου λοιπόν να μην καταρρεύσει το όλο σύστημα, κάποια μέλη του ΑΡΑ αποφάσισαν, πάλι διά ψηφοφορίας, ότι ήρθε η ώρα οι ομοφυλόφιλοι να «θεραπευτούν». Ήταν ξεκάθαρα μια κίνηση πολιτικής.

Κάπως έτσι λοιπόν αρχίσαμε να «αναρρώνουμε το 1973 (και η «ίαση» ολοκληρώθηκε το 1986, οπότε η ομοφυλοφιλία αφαιρέθηκε τελείως ως λέξη από το DSM 3 R). Δεν μας άφησαν όμως να το χαρούμε πολύ: το 1980 ο ΑΡΑ «αρρωσταίνει» ένα άλλο μέρος της ΛΟΑΤ κοινότητας: τους διεμφυλικούς. Για πρώτη φορά οι ορολογίες «τρανσεξουαλισμός» και «διαταραχή ταυτότητας φύλου σε παιδική ηλικία» καταγράφονται στη «Βίβλο», όπου και παραμένουν ως σήμερα, με όλες τις κοινωνικές συνέπειες που αυτό συνεπάγεται. Επίσης, η αμφισεξουαλικότητα, πολύ κομψά και χωρίς να αναφέρεται ως τέτοια, εμφανίζεται πίσω απο πολλαπλές «αρρώστιες».

Ένα ιστορικό γεγονός, «δώρο» για την ανθρωπότητα. Η «έξοδος» της ομοφυλοφιλίας από την επίσημη ψυχιατρική αποτελεί σημαντικό γεγονός. Πρόκειται για τη μόνη διάγνωση, μέχρι σήμερα, που έχει αφαιρεθεί από ένα ψευδοεπιστημονικό σύστημα, το οποίο διαρκώς διευρύνεται, «αρρωσταίνοντας» όλο και περισσότερους ανθρώπους, λόγω οικονομικών, πολιτικών και ιδεολογικών σκοπιμοτήτων.

Λίγοι ίσως νεότεροι ομοφυλόφιλοι γνωρίζουν ότι για πολλούς ανθρώπους παγκοσμίως, εκτός της γκέι κοινότητας, το γεγονός θεωρείται ένα δώρο για την ανθρωπότητα, νίκη κατά της αυθαιρεσίας και της βίας της ψυχιατρικής, νίκη για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Και αυτό γιατί υπάρχουν και άλλες «κοινωνικά ευπαθείς» ομάδες που «αρρώστησαν» με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, και παλεύουν σήμερα, το έτος 2013, να «θεραπευτούν», όπως «θεραπευτήκαμε» και εμείς σαράντα χρόνια πριν. Άνθρωποι που γιορτάζουν σιωπηλά μαζί μας, κάθε φορά που αμφισβητούμε την κυρίαρχη αισθητική, με τα Pride. Άνθρωποι που περιμένουν την ημέρα που θα έχουν τη δική τους αντίστοιχη γιορτή.

 

Η Ιωάννα Νόρη είναι ψυχολόγος.

 

Για περαιτέρω διάβασμα: http://goo.gl/ftDTC και http://goo.gl/xsBT3

http://enthemata.wordpress.com/2013/06/30/ionori/

 

Μια τηλεγραφική εκτίμηση του ζοφερού μας μέλλοντος

 Ο σχηματισμός της δικομματικής προιδεάζει την πλήρη εντατικοποίηση για την εφαρμογή των βάρβαρων πολιτικών λιτότητας, σε μια κοινωνία ανθρωπιστικής κρίσης. Με δεδομένα τα προσημφωνημένα μέτρα θα πρέπει να γνωρίζουμε κάποια απλά πραγματάκια. Οι καταργήσεις δημοσίων οργανισμών, οι εγκαινιάσεις νέων ιδιωτικών ιδιοκτησιών η φασιστική πρακτική εφαρμογής τους με ΠΝΠ που καταργούν την Βουλή ματώνουν την ελληνική κοινωνία. Ποιο συγκεκριμένα αν πιάσουμε την επικαιρότητα θα καταλάβουμε σε τι καθεστώς ζούμε εμείς και τι καθεστώς επίκειται να ζήσουν τα παιδιά μας. Ολοκληρωτική ιδιοκτησία των οικονομικών της πόρων από το διεθνές και ντόπιο κεφάλαιο, ακροδεξιά ιδεολογική ηγεμονία, κατάργηση της δημοκρατίας και του συντάγματος.

 1. Κόλπο Cosco – Κατσέλης – Απολύσεις

Μέσω αδιαφανών διαδικασιών η συμφωνία επιτευχθεί και η κορδέλα του success story κόπηκε για την αγορά και την αξιοποίηση της δυτικής προβλήτας ΙΙΙ από την κινέζικη εταιρεία Cosco  η οπόια εταιρεία απολαμβάνει μια «δικαιούχα ωραιότατη» φοροαπαλλαγή έναντι της δημόσιας ΟΛΠ που φορολογείτε με 2% επί του τζίρου της. Επιπλέον η προβλήτα ΙΙ που είναι στα χέρια της Cosco ενώ διατυμπανίζουν πως άνοιξε 4.000 θέσεις εργασίας η αλήθεια είναι ότι μόνο 700 εργάζονται εκ των οποίων οι 239 εργαζόνται κανονικά και οι υπόλοιποι υποαπασχολούμενοι. Αυτή η επένδυση έρχεται να αποπροσανατολίσει την ολοκληρωτική κατεδάφιση των δημόσιων οργανισμών που έχουμε μπροστά μας. Με λίγα λόγια αυτό είναι που ονομάζεται απλά «κόλπο Cosco».

Άλλη μια επιτυχία επιτευχθεί και είναι το λουκέτο της εταιρεία Κατσέλης. Ο Χάρης Δαυίδ (πρόεδρος της εταιρείας) έκανε την αίτηση πτώχευσης της εταιρείας και οι 500 εργαζόμενοι σε αυτή βρίσκονται στο δρόμο, αλλά δεν πρέπει να ανησυχούμε εφόσον η Cosco και οι εταιρείες του Μπόμπολα θα τους απορροφήσουν, το κούρεμα των χρεών της εταιρείας προς τις τράπεζες φαίνεται να μην εξυπηρετεί τις φιλοδοξίες της εν αντιθέση με το κούρεμα των ασφαλιστικών μας ταμείων που επιτυγχάνεται εύκολα.

Το πείραμα ΕΡΤ σε ένα βαθμό δεν πέτυχε διότι αντίδραση της κοινωνίας στην κατάργηση της δημόσιας τηλεόρασης ήταν άμεση. Η τακτική αυτής μέσω ενός σοκ ήταν πρόπλασμα της πυγμής που θέλει να επιδείξει η κυβέρνηση προχωρώντας στην πρώτη σκληρή κίνηση για να σπείρει τον φόβο. Ήταν συνέχεια  της νίκη επί της ΟΛΜΕ που είναι ένα σκληρό συνδικάτο που του άφηνε τα περιθώρια για κάτι τέτοιο. Άλλωστε ο επίτροπος Όλι Ρεν επιβεβαιώνει ότι πράγματι μέχρι το 2015 πρέπει να έχουν απολυθεί 15.000 δημόσιοι υπάλληλοι, πράγμα που η κυβέρνηση θέλει πάση θυσία να πραγματοποιήσει και αυτό επιβεβαιώνει ότι οι εκλογές δεν είναι πρώτον πυλών όπως κάποιοι φιλόδοξοι έτρεξαν να προβλέψουν. Άλλωστε θα έπρεπε να γνωρίζουμε το νέο νομοθέτημα υπό τον τίτλο “Οργάνωση Δημόσιας Διοίκησης και άλλες διατάξεις” παρακάμπτει και επίσημα τη βουλή και δεν έχει καμία απολύτως σχέση με κάποια εξυγίανση απλά διευρύνει το πεδίο εφαρμογής της διαθεσιμότητας-εφεδρείας-αργίας-απόλυσης των δημοσίων υπαλλήλων. Μέσω λοιπόν Προεδρικού διατάγματος θα πρέπει να περιμένουμε απολύσεις χωρίς ούτε νομικά πλέον να μπορούμε να της ανακόψουμε όπως και το ΣΤΕ μας επιβεβαιώνει μέσω της θολής απόφασης του για την ΕΡΤ και της αντισυνταγματικής μη εφαρμογής της από την κυβέρνηση που κινείται πάνω σε αυτήν την πολιτική.

Καθόλου τυχαίος δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ο ανασχηματισμός της κυβέρνησης. Άλλωστε θα πρέπει και να σκεφτούμε επιπλέον αν το πείραμα ΕΡΤ είχε και έναν πραγματικά άλλο σκοπό. Να επιτευχθεί ο ανασχηματισμός να αναγκάσει το αγκάθι ΔΗΜΑΡ να αποχωρήσει και να παραλάβουν οι ακροδεξιοί και αμείλικτοι Γεωργιάδης-Μητσοτάκης υπουργεία στρατηγικής σημασίας. Το προφίλ της νέας κυβέρνησης πλην των άλλων ταιριάζει γάντι στον βούρδουλα της κυβέρνησης, καθώς ο Άδωνις «μας» είναι ο κατάλληλος φασίστας ‘ωστε να μην διστάσει να καταστείλει τις αναμενόμενες αντιδράσεις. Άλλωστε και ο ίδιος φρόντισε να μας

αναγγείλει «ότι αυτά που μας λέει να κάνουμε η Τρόικα θα έπρεπε να τα έχουμε σκεφτεί και πραγματοποιήσει χρόνια τώρα». Οι 12.500 χιλιάδες εργαζόμενοι που ζητά η Τρόικα πρέπει να μπουν σε διαθεσιμότητα μέσα στον Ιούλιο μέσα σε αυτούς εντάσσονται οι επιστρατευμένοι καθηγητές και οι εργαζόμενοι στους ΟΤΑ.

Οι καθηγητές θα λαμβάνουν το 75% των μηνιαίων αποδοχών τους μέχρι την πόρτα της απόλυσης (καθεστώς διαθεσιμότητας). Αντίστοιχη πρόβλεψη προβλέπεται για τους ΟΤΑ μόνιμου ή αορίστου χρόνου απασχόλησης.

2.Τυφλή δικαιοσύνη

Από τη άλλη την δικαιοσύνη σε αυτή τη χώρα την απολαμβάνουν συγκεκριμένα άτομα τύπου Μελισσανίδη ο οποίος μοιράζει τα εκατομμύρια των διαφημίσεων του ΟΠΑΠ (τώρα που γράφω) ενώ το ΣΔΟΕ διαπιστώνει λαθρεμπορία 6.328.200 λίτρων ναυτιλιακών καυσίμων πλαστογραφία μετά χρήσεως σε βαθμό κακουργήματος σε πλοίο της εταιρείας του Μελισσανίδη και καταλογίζει το ποσό των 2.218.721,06 ευρώ από δασμοδιαφυγή. Ο ίδιος μάλιστα διαθέτει ως νομικό σύμβουλο τον Φαήλο Κρανιδιώτη, πιστό ακροδεξιό σύμβουλο του Σαμαρά. Σημειωτέον ότι η δίκη του Μελισσανίδη έχει αναβληθεί 8 φορές.

Από την άλλη στο αντίποδα παράνομα βρίσκεται προφυλακισμένος χωρίς δίκη ο αναρχικός Κώστας Σακκάς ο οποίος βρίσκεται στην 23η απεργία πείνας και νοσηλεύεται στο Γενικό Κρατικό νοσοκομείο Νίκαιας με κίνδυνο μόνιμη βλάβη των οργάνων του. Άλλωστε η κυβέρνηση μας κρίνει ποινικό αδίκημα την αναρχία και η δικαστική εξουσία ανακοινώνει την παράταση προφυλάκισης για άλλους 6 μήνες ενώ ο νόμος προβλέπει ως ανώτατο όριο τους 12. Στην περίπτωση του ειδικότερα, έχουν παραβιαστεί όλα τα όρια: κρατείται προσωρινά από τις 4/12/2010, έχοντας συμπληρώσει 18 + 12 μήνες χωρίς να έχει εκδοθεί δικαστική απόφαση, ενώ η προφυλάκισή του παρατάθηκε μέχρι τις 4/12/2013.

Επίσης δεν θα μπορούσα να παραλείψω την τελευταία κορυφαία περίπτωση απόφασης για την κατάσχεση πρώτης κατοικίας της κ. Υ.Ρ. όταν άνοιξε τον φάκελο από την Εφορία και αντίκρισε τα έγγραφη της που μιλούν για την κατάσχεση για χρέη προς το δημόσιο 3.500 ευρώ. Όπως η ίδια δηλώνει στην “εφ.συν” ο μισθός της είναι μόλις 500 ευρώ, κλείνοντας λέει ότι αν αναγκαστεί να τρώει από το συσσίτιο του δήμου για να ζήσει θα προτιμήσει να πηδήξει από το μπαλκόνι. Αυτό είναι και το κερασάκι της τούρτας στην πολιτική της κυβέρνησης και του success story.

Όλα αυτά τα μέτρα, η αδικία η οποία έχει πάρει μια ανεπανόρθωτη έκταση και πλήτει το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας έρχεται να συνομολογήσει και να στηρίξει η Χρυσή Αυγή όπως και έκανε στην περίπτωση της ΕΡΤ. Η δικομματική κυβέρνηση αν και πιο ευάλωτη λόγω της αποχώρησης της ΔΗΜΑΡ είναι τόσο “βραχύσωμη” πράγμα που της επιτρέπει να μην έχει εσωτερικές τριβές και να συγκλίνει περισσότερο στους προγραμματικούς της στόχους. Τώρα που τα νέα μέτρα αγγίζουν τον ευρύτερο δημόσιο τομέα η Χρυσή Αυγή δεν πρόκειται να μην στηρίξει αν χρειαστεί στη Βουλή την κυβέρνηση και τώρα που ο Γεωργιάδης θα απαγορεύσει την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στους μετανάστες θα ανοίξει μια και καλή ο δίαυλος συνεργασίας με τους ναζί, που μετά από τους δρόμους μπορεί να φτάσει μέχρι και τα έδρανα της βουλής. Η τελευταία εφεδρεία για την εκπλήρωση αυτών των δεσμεύσεων είναι πρώτον πυλών και δεν θα διστάσουν να την ολοκλήρωσουν…

Ελπίζω ότι αυτό θα το ανακόψουν τα κινήματα και οι αντιστάσεις της μαχόμενης δημοκρατικής κοινωνίας… 

Χρέη στο Δημόσιο; Κατάσχεση!

Μια δυσάρεστη έκπληξη περίμενε την κ. Υ.Ρ. όταν άνοιξε τον φάκελο από την Εφορία και αντίκρισε τα έγγραφα της αναγκαστικής κατάσχεσης

Σε εργαζόμενη με μισθό 500 ευρώ τον μήνα και τη σύνταξη των 326 ευρώ του αποθανόντος συζύγου της και χωρίς καμία ειδοποίηση η Εφορία έβγαλε το μοναδικό της σπίτι σε αναγκαστική κατάσχεση για χρέη μόλις 3.500 ευρώ

 

Της Διαλεκτής Αγγελή

 

getζFileΜια δυσάρεστη έκπληξη περίμενε την κ. Υ.Ρ. όταν άνοιξε τον φάκελο από την Εφορία και αντίκρισε τα έγγραφα της αναγκαστικής κατάσχεσης της ακίνητης –και μοναδικής– περιουσίας της για χρέη προς το Δημόσιο, ύψους μόλις 3.531,33 ευρώ.

 

Η 68χρονη γυναίκα, αναστατωμένη, έσπευσε να καταβάλει ένα μέρος του οφειλόμενου ποσού στη Δ΄ ΔΟΥ Αθηνών, προχωρώντας σε διακανονισμό, χωρίς όμως να εξασφαλιστεί εγγράφως γι’ αυτό. Μάλιστα όταν ζήτησε να μάθει για ποιο λόγο δεν έλαβε πριν ειδοποίηση, η υπάλληλος που την εξυπηρετούσε είπε ότι το έκαναν «για εκφοβισμό», όπως καταγγέλλει στην «Εφ.Συν.».

 

Εργαζόμενη, με μισθό 500 ευρώ τον μήνα και τη σύνταξη των 326 ευρώ του αποθανόντος συζύγου της, διαμένει στο σπίτι των 78,50 τ.μ. με την κόρη και την αδελφή της. Το οίκημα, που της άφησε σαν περιουσία μία θεία της, βρίσκεται στην περιοχή του Διδασκαλείου, στο κέντρο της πόλης.

 

Πρόκειται για ένα κτίριο το οποίο δεν έχει κάποια ουσιαστική αξία, μιας και είναι πολύ παλιό και δεν έχει το απαιτούμενο ενεργειακό πιστοποιητικό. Ωστόσο, ο δικαστικός επιμελητής που κλήθηκε στην περιοχή, εκτίμησε την αξία του ακινήτου στα 150.000 ευρώ. «Φοβάμαι μην τυχόν και προχωρήσουν σε πλειστηριασμό επειδή είναι Κολωνάκι. Αυτή είναι η γειτονιά μου. Εκεί μεγάλωσα, εκεί έπαιζα μικρή, εκεί πήγα σχολείο. Ο κόσμος μπερδεύεται και νομίζει ότι όσοι μένουμε εκεί έχουμε λεφτά. Τα πράγματα όμως δεν είναι έτσι. Εχω δει ανθρώπους να ψάχνουν στα σκουπίδια το βράδυ…» μοιράζεται μαζί μας την ανησυχία και την εμπειρία της.

 

«Αισθάνομαι εξευτελισμένη»

 

Με 500 ευρώ μοναδικό εισόδημα έχει αναγκαστεί να δανειστεί μικροποσά από γνωστούς της, τα οποία όμως αδυνατεί να επιστρέψει. «Αισθάνομαι εξευτελισμένη. Δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι θα με καταντούσαν έτσι. Εμένα και πολλούς ακόμη βέβαια… Μας έχουν λιώσει την αξιοπρέπεια». Και όλα αυτά τη στιγμή που οι μεγαλοοφειλέτες έχουν περάσει στο απυρόβλητο, παρ’ όλες τις δηλώσεις που έκανε προ ημερών ο γ.γ. Δημοσίων Εσόδων Χάρης Θεοχάρης. «Δεν είμαι ούτε καμιά κακομοίρα, ούτε καμιά συφοριασμένη… Με βλέπεις! Ομως αν φτάσω σε σημείο που να χρειάζεται να πάω στο συσσίτιο του δήμου γιατί δεν θα έχω να φάω, θα προτιμήσω να πηδήξω από το μπαλκόνι. Αλήθεια».

http://www.efsyn.gr/?p=64517

 

Ο Πωλ Λαφάργκ, η τεμπελιά και η εργασιακή προπαγάνδα του καπιταλισμού

Ο Πωλ Λαφάργκ, η τεμπελιά και η εργασιακή προπαγάνδα του καπιταλισμού

Γράφει ο Θανάσης Μπαντές (via: Ερανιστής)

Και τι δεν ειπώθηκε για την εργασία. Για την προσφορά της εργασίας στην κοινωνία, αλλά και στον κάθε εργαζόμενο ξεχωριστά. Για την αναγκαιότητα της εργασίας που χάνεται στα βάθη των αιώνων. Για τον άνθρωπο που δάμασε τη φύση χάρη στην εργασία και μόνο. Για το πόσο οξύνει το πνεύμα και ενεργοποιεί όλες τις ανθρώπινες δεξιότητες. Για το πόσο οργανώνει τη ζωή του ανθρώπου, αφού χωρίς εργασία όλα βουλιάζουν στο χαοτικό πέρασμα του ανεκμετάλλευτου χρόνου, που αδρανοποιεί τον άνθρωπο και τον υποβιβάζει σε ζώο. «Αργία μήτηρ πάσης κακίας». Θα λέγαμε ότι ο άνθρωπος χωρίς δουλειά, σχεδόν εξ’ ορισμού, ρέπει προς την ακολασία και κάθε είδους αυτοκαταστροφική κι αντικοινωνική συμπεριφορά, ενώ ο εργαζόμενος, κάτω από την ασφαλή στέγη της εργασίας, ξοδεύει το χρόνο του δημιουργικά, αποφεύγοντας όλους αυτούς τους σκοπέλους. Υπό αυτή την έννοια η εργασία αποκτά ακόμη ευεργετικότερες διαστάσεις. Προστατεύει τον άνθρωπο από όλες τις κακοτοπιές της τεμπελιάς και του δίνει ταυτότητα, δηλαδή νόημα ύπαρξης. Το ότι αμέσως μετά το όνομα ακολουθεί η επαγγελματική κατάρτιση σχεδόν σε όλες τις συστάσεις δεν είναι καθόλου τυχαίο. Το επάγγελμα δεν είναι απλώς ιδιότητα ή δραστηριότητα ή πεδίο προσφοράς ή ενασχόληση ή οτιδήποτε τέτοιο. Είναι η βάση της κοινωνικής αποδοχής, η προσωποποίηση της καταξίωσης. Είναι ο ίδιος ο εαυτός που κατατίθεται ολοκληρωμένα, που προσπαθεί με δυο λόγια να αυτοπροσδιοριστεί και που αδυνατεί να βρει οτιδήποτε πληρέστερο πέραν της επαγγελματικής ταυτότητας. Εξάλλου η επαγγελματική καταξίωση και τα διευθυντηλίκια αποδεικνύουν το μόχθο και την αφοσίωση στην εργασία, τα βασικότερα συστατικά του ευυπολήπτου ανθρώπου. Γι’ αυτό και προηγούνται πάντα. Κι εδώ βέβαια δεν μπορούμε να κρύψουμε και την περηφάνια της μισθολογικής υπεροχής, που όμως ποτέ δεν αναφέρεται αλλά πάντα υπονοείται, γιατί προφανώς είναι ανάρμοστο να μιλάς για οικονομική ανωτερότητα μπροστά στο ηθικό κύρος της άσκησης ενός ανώτερου λειτουργήματος. Γιατί τα βουνά της ηθικής ολοκλήρωσης δεν μετρούνται με το χρήμα. Και κάπως έτσι φτάνουμε στη σύγχρονη καπιταλιστική ιδεολογία που έχει την τάση να επιφέρει εργασιακές προαγωγές και επαγγελματικούς τίτλους, δηλαδή ολοκάθαρη αύξηση ευθυνών και ωραρίου, χωρίς όμως χρηματικό αντίκρισμα ή που το χρηματικό αντίκρισμα είναι πενιχρό σε σχέση με τα εργασιακά επακόλουθα. Ακόμη και σήμερα, η πλειοψηφία νιώθει κολακευμένη όταν προάγεται όσο κι αν η προαγωγή τείνει προς την κοροϊδία. Και μόνο η αίσθηση της καριέρας που εξελίσσεται ή της σημαντικής παρουσίας στην εταιρία που τους εκμεταλλεύεται δρα καταλυτικά. Κι εδώ δεν μιλάμε για τον εργασιακό εκβιασμό μπροστά στο φόβο της ανεργίας που έτσι κι αλλιώς λειτουργεί. Μιλάμε για τη μέγιστη εργασιακή αλλοτρίωση που ταυτίζει την εργασία με την ίδια την ύπαρξη και που μόνο ως λανθάνουσα εξουσία μπορεί να ερμηνευτεί.

Παιδιά που δουλέυουν σε εργοστάσιο, 19ος αιώνας

Η εργασιακή προπαγάνδα οργανώνεται και αναπαράγεται σχεδόν από τη βρεφική ηλικία. Τα παιδιά μαθαίνουν για τα επαγγέλματα πριν πάνε σχολείο κι ονειρεύονται ότι θα γίνουν το ένα ή το άλλο. Οι συνήθεις προσχολικές επαγγελματικές επιλογές του γιατρού ή του αστυνόμου κάνουν πάντα τους γονείς περήφανους ακριβώς γιατί νιώθουν ότι το παιδί μαθαίνει, έχει πρότυπα υγιή, με δυο λόγια προσαρμόζεται στην κοινωνική πραγματικότητα. Εξάλλου η στερεότυπη ερώτηση «τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;» περιμένει απάντηση και οι συνακόλουθες επευφημίες ανοίγουν τον εργασιακό δρόμο, αφού το παιδί δεν εισπράττει απλώς τη χρησιμότητα του επαγγέλματος που επιλέγει, αλλά τη γενική χρησιμότητα της εργασίας, καθώς, σ’ αυτή την ηλικία τουλάχιστο, κάθε επάγγελμα είναι αποδεκτό. Κι αν τα προσχολικά οικογενειακά χρόνια διατηρούν την αθωότητα της εργασίας το σχολείο αναλαμβάνει την καλλιέργεια των βασικότερων εργασιακών αρχών, της ανταγωνιστικότητας, της αξιολόγησης και κυρίως της προσήλωσης, ως μέγιστο καθήκον, σε δεδομένα που κρίνονται από αδιάφορα έως απεχθή. Η αύξηση των απαιτήσεων της σύγχρονης εκπαίδευσης που ξεκινούν από το δημοτικό δεν λειτουργούν μόνο ως γρήγορος σχολικός αποκλεισμός, αλλά κυρίως ως εντατικοποίηση εργασίας στα μοντέλα του συγχρόνου καπιταλισμού. Το παιδί οφείλει να μάθει ότι ο χρόνος δεν είναι για παιχνίδι και χασομέρι, αλλά για εργασία, δηλαδή για εκπλήρωση απαιτήσεων που δεν είναι επιθυμητές κι ότι το χασομέρι είναι αποδεκτό μόνο αν προηγηθεί σκληρή εργασία. Και κάπως έτσι το καθήκον αποκτά αποθεωτικές διαστάσεις και η εκπαίδευση προσομοιάζει με φάμπρικα οδηγώντας τους μαθητές γυμνασίου σε εξάωρη ή εφτάωρη πρωινή παρακολούθηση στο σχολείο και σε φροντιστηριακές παρακολουθήσεις που ξεκινούν από το μεσημέρι. Τις ελάχιστες ώρες που τους απομένουν οφείλουν να κάνουν τις ασκήσεις και να μάθουν το μάθημα που θα εξεταστούν την άλλη μέρα.

Η εκμάθηση τουλάχιστο δύο ξένων γλωσσών είναι επιβεβλημένη και οι μαθητές γυμνασίου ξέρουν πολύ καλά ότι όλος αυτός ο κόπος καταβάλλεται για ένα καλύτερο εργασιακό μέλλον. Οι καταθλίψεις, ακόμα και αυτοκτονίες, που συναντάμε στο λύκειο είναι η οριστική ματαίωση της σύγχρονης καπιταλιστικής εκπαίδευσης και οι πετυχημένοι όλης αυτής της διαδικασίας είναι αυτοί που θα στελεχώσουν τις εταιρίες και θα δουλεύουν 10 και 12 ώρες ημερησίως, με χυδαίες απολαβές. Γιατί «οι νέοι δεν φοβούνται τη δουλειά» και «η εταιρία είναι η οικογένεια», έτσι τουλάχιστο διαλαλεί η καπιταλιστική προπαγάνδα. Κι όλα είναι τόσο λογικά που ο μαθητής εξοργίζεται περισσότερο με την άδικη ανταμοιβή ενός άλλου, που πήρε μεγάλο βαθμό χωρίς να καταβάλλει τον ανάλογο μόχθο, παρά με την όλη διαστροφή της υπόθεσης. Γιατί ο μαθητής νιώθει την αδικία μόνο μέσα από το πλέγμα της εργασίας που οφείλει να διεκπεραιωθεί. Η υπερεργασία περνά πάντα σε δεύτερο πλάνο, αφού το βασικό ζήτημα είναι να μην αμείβεται όποιος δεν εργάζεται, δηλαδή η έσχατη ανταγωνιστικότητα που μετατρέπεται σε ύψιστη δικαιοσύνη. Κι αυτό είναι το δόγμα της εργασίας.

Και κάπως έτσι φτάνουμε στον τρομερό Λαφάργκ και στο «Δικαίωμα στην Τεμπελιά»  που από το 1880 κατακεραύνωσε το γαλλικό προλεταριάτο όταν υιοθέτησε το σύνθημα του δικαιώματος της δουλειάς: «Ποιος να φανταζόταν ότι τα παιδιά των ηρώων της επαναστατικής τρομοκρατίας θα είχαν αφήσει να τα εκφυλίσει σε τέτοιο βαθμό η θρησκεία της δουλειάς ώστε να δέχονται, μετά το 1848, σαν επαναστατική κατάκτηση, τον νόμο που περιόριζε σε δώδεκα ώρες τη δουλειά στα εργοστάσια και να προβάλλουν για βασική επαναστατική αρχή το δικαίωμα στη δουλειά! Ντροπή σου γαλλικό προλεταριάτο». (σελ. 15) Και συνεχίζει: «Αυτή τη δουλειά που απαίτησαν με το όπλο στο χέρι οι εργάτες τον Ιούνιο του 1848, την επέβαλαν και στις οικογένειές τους. Ξεπούλησαν στους βαρόνους της βιομηχανίας τις γυναίκες και τα παιδιά τους». (σελ. 15) Η θεοποίηση της εργασίας είναι το μέγιστο καπιταλιστικό δόγμα γιατί εξασφαλίζει υπέρογκα κέρδη και η επικαιρότητα του περιβόητου «δικαιώματος στην εργασία» είναι ο θρίαμβος της καπιταλιστικής προπαγάνδας, που μετατρέπει τον εξαναγκασμό όχι απλώς σε επιλογή, αλλά σε «δικαίωμα». Η υπερεργασία είναι βέβαιο ότι οδηγεί σε υπερπαραγωγή και η υπερπαραγωγή σε κρίση, δηλαδή σε πτώση μισθών και απολύσεις. Η ιστορία του καπιταλισμού το έχει αποδείξει επανειλημμένα κι ακόμα συνεχίζουμε να ζητάμε εργασία, αντί να απαιτούμε την μείωσή της. Η αγορά του δυτικού κόσμου έχει φρακάρει από απούλητα αγαθά και αυτό που διακυβεύεται είναι η σκληρότερη και φθηνότερη εργασία για την παραγωγή κι άλλων. Ο Λαφάργκ βαθύς γνώστης του μαρξισμού και γαμπρός του Μαρξ καταδεικνύει όλο το μεγαλείο του παραλόγου: «Πιστεύοντας τις ψευτιές των οικονομολόγων, οι προλετάριοι παραδίδονται ψυχή τε και σώματι στη διαστροφή της δουλειάς και βυθίζουν την κοινωνία ολόκληρη στις κρίσεις υπερπαραγωγής της βιομηχανίας που σπαράσσουν τον κοινωνικό οργανισμό». (σελ. 20) Η τεχνολογία που εκτοξεύει την παραγωγή σε απίστευτα ύψη λειτουργεί μόνο προς όφελος των καπιταλιστών ιδιοκτητών που απολύουν υπαλλήλους (εξασφαλίζοντας κι άλλα κέρδη) οδηγώντας την κοινωνία στην εξαθλίωση και οι οικονομολόγοι προτείνουν την εργασιακή εντατικοποίηση. Με δυο λόγια κάποιος ή θα είναι άνεργος ή θα δουλεύει 10 και 12 ώρες με εξευτελιστικούς μισθούς, συμβάλλοντας στην ακόμη μεγαλύτερη μελλοντική εξαθλίωσή του.

Τα λόγια του Σερμπυλιέ δεν χρειάζονται επεξηγήσεις: «Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, συντελώντας στη συσσώρευση των παραγωγικών κεφαλαίων, βοηθούν να μειωθεί, αργά ή γρήγορα, ο μισθός τους…».(σελ. 19) Όσο για το ηθικό περιεχόμενο της εργασίας που είναι τιμή και προσφορά και ανάπτυξη δεξιοτήτων και δεν ξέρω και ‘γω τι άλλο ο Λαφάργκ παραθέτει ένα απόσπασμα κάποιου ανώνυμου φυλλαδίου που κυκλοφόρησε στο Λονδίνο το 1770 δημιουργώντας σάλο: «ο εργαζόμενος όχλος της Αγγλίας έχει βάλει βαθιά στο μυαλό του την ιδέα ότι, αφού είναι Άγγλοι, όλοι οι παρακατιανοί έχουν από καταγωγή το δικαίωμα να είναι πιο ελεύθεροι και πιο ανεξάρτητοι από τους εργάτες των άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Η ιδέα αυτή μπορεί να έχει κάποια χρησιμότητα για τους στρατιώτες, τονώνει την ανδρεία τους. Αλλά οι βιομηχανικοί εργάτες, όσο λιγότερο την έχουν, τόσο το καλύτερο για τους ίδιους και το κράτος. Οι εργάτες δεν θα έπρεπε ποτέ να θεωρούν πως είναι ανεξάρτητοι από τους ανωτέρους τους……….Η θεραπεία θα έχει ολοκληρωθεί μόνον όταν οι φτωχοί της βιομηχανίας μας θα δέχονται να δουλεύουν έξι μέρες με τα ίδια χρήματα που κερδίζουν τώρα σε τέσσερις». (σελ. 14) Αν ο Λαφάργκ προτείνει το 1880 την τρίωρη εργασία ως αρκετή για την παραγωγή των απαραίτητων αγαθών, το 2012 οικονομολόγοι, πολιτικοί και πολυεθνικές κάνουν τα πάντα για να μας πείσουν ότι η κατάργηση ωραρίων, αργιών κλπ είναι η μόνη λύση.  Εξάλλου «arbeit macht frei» (Η δουλειά απελευθερώνει) όπως έγραφαν και οι ναζί έξω από όλα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Πωλ Λαφάργκ «το δικαίωμα στην τεμπελιά» εκδόσεις «ΝΗΣΙΔΕΣ» Σκόπελος

http://eagainst.com/articles/work-capitalis/

Το πρόγραμμα του 17ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ

Συζητήσεις

Παρασκευή 28 Ιουνίου, 7:30 μ.μ.

Ιθαγένεια – Ίσα δικαιώματα στους μετανάστες – Άσυλο στους πρόσφυγες

Ομιλητές/ριες:

Ø      Ιωάννα Κούρτοβικ, Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών

Ø      Solace Godwin, μέλος της Αntinazi Ζone – YRE

Ø      Κωστής Παπαϊωάννου, πρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου

Ø      Okhawere Donald, πρόεδρος της Nιγηριανής κοινότητας Ελλάδας

Παρεμβάσεις: Αντώνης Καραβάς, γιατρός-συνδικαλιστής στο χώρο της υγείας και από  Generation 2

Εργασιακή επισφάλεια – Κατάργηση συλλογικών συμβάσεων- Πολιτικές επιστράτευσης. Ποια η απάντηση;

Ομιλητές/ριες:

Ø      Σίσσυ Πετράκου, Δίκτυο Επισφαλώς Εργαζομένων

Ø      Απόστολος Καψάλης, Εργατολόγος, Επιστημονικός συνεργάτης ΙΝΕ-ΓΣΕΕ

Ø      Χρήστος Κάτσικας, Εκπαιδευτικός

Ø      Ευαγγελία Κοντοδήμα, Εργαζόμενη σε Ευρωπαϊκά Προγράμματα στην Εκπαίδευση

Ø      Αννέτα Καββαδία, συμβασιούχος δημοσιογράφος της ΕΡΤ

Καμία ανοχή στο σεξισμό και την ομοφοβία.

Ομιλήτριες:

Ø      Δήμητρα Σπανού, «Φύλο Συκής»,

Ø      Σοφία Ξυγκάκη, «Φεμινιστική Πρωτοβουλία»,

Ø      Εκπρόσωπος από Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας, ΛΟΑ,

Ø      Μαρίνα Γαλανού, Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών.

Ενάντια στην εμπορευματοποίηση των κοινών αγαθών και του περιβάλλοντος

Ομιλητές/ριες:

Ø      Δήμητρα Σπαθαρίδου,  Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

Ø      Μέλος του Συντονιστικού Αγώνα Κατοίκων Χαλκιδικής

Ø      Εκπρόσωπος από το «SOSTE το NΕΡΟ»

Ø      Άκης Παπασαράντης, Συντονιστική Επιτροπή του Φιλοπάππου

Σάββατο 29 Ιουνίου, 7:30 μ.μ.

Στρατόπεδα κράτησης και Ευρώπη Φρούριο: «Ξένιος Δίας», απελάσεις και εκδόσεις

Ομιλητές/ριες:

Ø      Νασίμ Λομανί, Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών

Ø      Ελένη Σπαθανά, Ομάδα Δικηγόρων για τα Δικαιώματα των Προσφύγων και Μεταναστών

Ø      Κάστρο Ντακντούκ, Σύλλογος Ελεύθερων Σύρων

Ø      Κατερίνα Σέργη, Δικηγόρος, συντονίστρια του Δικτύου για τα Δικαιώματα Προσφύγων και Μεταναστών του Ελλ. Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας

Ø       Μπουλέντ Αϊτούντζ, Πολιτικός πρόσφυγας από Τουρκία.

Παρεμβάσεις: Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά, Παμπειραικό Αντιφασιστικό Μέτωπο.

Ενάντια στην ανεργία και τις απολύσεις : αντίσταση και αυτοοργάνωση

Ομιλητές/ριες:

Ø      Πέτρος Λινάρδος – Ρυλμόν, Οικονομολόγος

Ø      Εκπρόσωπος από τη ΒΙΟΜΕ

Ø      Nτίνος Παλαιστίδης, Εκδόσεις Συναδέλφων, Αυτοδιαχειριζόμενη Κοινότητα του Βιβλίου

Ø      Εκπρόσωπος από το Σωματείο Εργαζομένων Ταχυδρομικών Ταχυμεταφορικών Επιχειρήσεων Αττικής (ΣΕΤΤΕΑ)

Ø      Αλεξάνδρα Χρηστακάκη, Συμβ. Δημοσιογράφος της ΕΡΤ

Παρέμβαση: Εφημερίδα των Συντακτών

Κρατική καταστολή – Βασανιστήρια – Ηλεκτρονική επιτήρηση και πανοπτικός έλεγχος.

Ομιλητές/ριες:

Ø      Εκπρόσωπος της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων

Ø      Σοφία Βιδάλη, Εγκληματολόγος

Ø      Δημήτρης Κατσαρής, Δικηγόρος

Ø      Μάριος Λώλος, Φωτορεπόρτερ, πρόεδρος της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας

Παρέμβαση: θύμα βασανιστηρίων

Τροχαία Εγκλήματα: «Παράπλευρες απώλειες» της δικτατορίας του αυτοκινήτου

Ομιλητές/ριες:

Ø      Γιώργος Κουβίδης, Γιατρός, Μέλος «SOS Τροχαία Εγκλήματα»,

Ø      Γιάννης Ρέντζος, Φυσικός – γεωγράφος, Δημοτικός σύμβουλος Δ. Πρέβεζας,

Ø      Τασία Χριστοδουλοπούλου, Δικηγόρος,

Ø      Φαίδων Καρυδάκης, Καθηγητής ΕΜΠ, Μέλος «SOS Τροχαία Εγκλήματα».

Παρεμβάσεις: Δημήτρης Τρίμης, δημοσιογράφος μελος ΔΣ ΕΣΗΕΑ, Νίκος Γιαννόπουλος, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

Κυριακή 30 Ιουνίου, 7:30 μ.μ.

Μετανάστες και πρόσφυγες στην Ελλάδα των μνημονίων, του ρατσισμού και της φασιστικής τρομοκρατίας: Από τη Μανωλάδα στο φιάσκο του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου.

Ομιλητές/ριες:

Ø      Νίκος Γανιάρης, Αριστερή Ενότητα Νομικής

Ø      Πέτρος Κωνσταντίνου, συντονιστής ΚΕΕΡΦΑ

Ø      Θανάσης Κούρκουλας, Κίνηση Απελάστε το Ρατσισμό

Ø      Ρεζά Γκολαμπί, πρόεδρος Συλλόγου Ενωμένων Αφγανών

Παρέμβαση: Εργάτης γης από τη Μανωλάδα και την Ένωση Μεταναστών Εργατών

Δομές και δίκτυα έμπρακτης κοινωνικής αλληλεγγύης: παίρνουμε τη ζωή μας στα χέρια μας

Ομιλητές/ριες:

Ø      Τόνια Κατερίνη «Αλληλεγγύη για Όλους»

Ø      Λένα Κουγέα, Κοινωνικό Ιατρείο στη Κάνιγγος

Ø      Μέλος της Ανοιχτής Συνέλευσης Περάματος

Ø      Χριστίνα Τσαμουρά, Δίκτυο Αλληλεγγύης Βύρωνα

Ποια αντίσταση στον εθνικισμό και το μιλιταρισμό

Ομιλητές/ριες:

Ø      Σίσσυ Βωβού, Αντιεθνικιστική Αντιμιλιταριστική Πρωτοβουλία

Ø      Μένιος Εξίογλου, Αρνητής Στράτευσης, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

Ø      Σεραφείμ Σεφεριάδης, Καθηγητής Παντείου Παν/μίου

Ø      Εκπρόσωπος από την Αντιπολεμική Διεθνιστική Κίνηση

Ο αγώνας του τούρκικου λαού ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό και τον κρατικό αυταρχισμό

Ομιλητές:

Ø      Γιάννης Αλμπάνης, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

Ø      Bilge Seckin Cetinkaya, αντιπρόεδρος του ODP Κόμμα Ελευθερίας και Αλληλεγγύης

Ø      Φώτης Μπενλισόι, Μέλος της Αντικαπιταλιστικής Δράσης

Ø      Χουσεΐν Μπεμπρέκ, Τούρκος πολιτικός πρόσφυγας στην Ελλάδα

Επίσης την Κυριακή 30 Ιουνίου θα χαιρετίσει στη Κεντρική Σκηνή ο Νίκος Τσιμπήδας εκπρόσωπος εργαζομένων της ΕΡΑ και των πολυμέσων

Αντιφασιστικό χωριό


αντιφασιστικών πρωτοβουλιών, κινήσεων και συνελεύσεων

Συζητήσεις:
Παρασκευή 28/6:
Το σχολείο του αντιφασισμού: Μαθητές και εκπαιδευτικοί ενάντια στο φασισμό.
Σάββατο 29/6:
Ανοιχτή συνέλευση αντιφασιστικών επιτροπών Αθήνας-Πειραιά:

-Αποτίμηση δράσεων και προτάσεις συντονισμού και κοινής δράσης την επόμενη περίοδο σε παναττικό επίπεδο,

– Η πρόκληση της φασιστικής συνάντησης στη Καλαμάτα.
Κυριακή 30/6:
Η συμβολή της τέχνης και του διαδικτύου στον αντιφασιστικό αγώνα.
Αντίσταση-Αυτοοργάνωση-Αυτοάμυνα των μεταναστών ενάντια στη ρατσιστική και φασιστική βία – Κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστών.

Προβολές:

«Το ολοκαύτωμα της μνήμης» του Στ. Κούλογλου (Παρασκευή)

«Ο Έλληνας της διπλανής πόρτας» (Σάββατο)

Θα υπάρξει έκθεση φωτογραφίας καθώς και δραστηριότητες για παιδιά.
Χώρος «media από τα κάτω»

Παρασκευή 28/6:
8:00μ.μ. «Επαγγελματική δημοσιογραφία – Media από τα κάτω»Συμμετέχουν: Εκπρόσωπος εργαζομένων της ΕΡΤ, Εκπρόσωπος της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας, Εκπρόσωπος  της Εφημερίδας των Συντακτών, Radiobubble, OmniaTV. Συντονίζει: MindTheCam

9.30μ.μ. Εργαστήριο: Mobile reporting / Video Editing

από τους OmniaTV, Δρομογράφος, vmedia, MindTheCam

Σάββατο, 29/6
8μ.μ. 
Συζήτηση:«Η είδηση υπό διωγμό»
Συμμετέχουν: μέλη του Athens Indymedia, ΕΝΤΑΣΗ FM, DLN

9.30μ.μ. Εργαστήριο: Ασφάλεια στο διαδίκτυο

από τους DLN, μέλη του Athens Indymedia

Κυριακή, 30/6
8.30μ.μ. 
Εργαστήριο: Εργαλεία ανοιχτού λογισμικού για τη δημοσιογραφία των πολιτών από DLN


Συναυλίες


Παρασκευή 28 Ιουνίου, 9.30 μ.μ.: 

  • Sigmatropic
  • Bokomolech
  • Bazooka
  • U.N.
  • GDaddie (feat. Γεωργία Καρύδη)
  • Big Fat Lips

Σάββατο 29 Ιουνίου, 9.30 μ.μ.: 

  • Ορφέας Περίδης
  • Διονύσης Τσακνής
  • Μάρθα Φριντζήλα & Koubara Project
  • Δανάη Παναγιωτοπούλου
  • Μάρθα Μαυροειδή

Θα προηγηθούν γεωργιανοί παραδοσιακοί χοροί από το Πολιτιστικό Κέντρο «Καύκασος». 

Κυριακή 30 Ιουνίου, 9.30 μ.μ.: 

  • Πετρολούκας Χαλκιάς
  • Χαΐνηδες
  • Mode Plagal
  • Ματούλα Ζαμάνη

Επίσης, χορός με φωτιές και σπαθί (Sami Titos, Elena Markeze και Miss Minthi). 


Μεταναστευτική Σκηνή

 

Παρασκευή 28 Ιουλίου, 9.30 μ.μ.

  • Μουσικό-Θεατρικό τις Αφγανικής Κοινότητας (Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι)
  • DOEL– Πολιτιστικός Σύλλογος Μπανγκλαντές
  • Συγκρότημα από Μαδαγασκάρη
  • Count to 10
  • DJTheo
  • Otumfuo
  • Grup Yorum

Σάββατο 29 Ιουλίου, 9.30 μ.μ.

  • Χορωδία Rodina(Ελληνοβουλγαρικός Σύνδεσμος Πολιτισμού)
  • Ubuntu (Νότια Αφρική)
  • Πολιτιστικό Κέντρο Κουρδιστάν
  • 307 SQUAD
  • Black Jack
  • Renovatio
  • StateMental
  • Jolly Roger
  • Prophecy records & Irie action soundsystem

Κυριακή 30 Ιουλίου, 9.30 μ.μ.

  • Χορευτικό Ελληνο – Αιγυπτιακής Ομοσπονδίας
  • Χορευτικό MandelaGirls(Νότια Αφρική)
  • Μουσικο-χορευτικό από τον Επιμορφωτικό Σύλλογο Κούρδων Συρίας
  • Δ.Ν.Τ. Band
  • Σαλτιμπάγκοι(The Band)
  • Τρίτη Όχθη

Ρεμπέτικη Σκηνή

Παρασκευή 28 Ιουνίου: Οι φίλοι του Στέλιου

Σάββατο 29 Ιουνίου:Οίνο-μάδες

Κυριακή 30 Ιουνίου:Απόντες, Ρεμπέτικη Ομάδα


Θεατρικά – Δρώμενα 

Παρασκευή 28 Ιουνίου, 9.00 μ.μ.

  • «Ντοκουμέντο» με τις ηθοποιούς Κ. Γέρου και Ελ. Γεωργούλη και το μουσικό Λ. Μαριδάκη. Σκηνοθετική επιμέλειαΣ. Στρούμπος

Σάββατο 29 Ιουνίου, 9.00 μ.μ.

  • «Μια γιορτή στου Νουριάν» του Φ. Λούντβιγκ. Σκηνοθεσία: Π. Δεντάκης, Β. Κουκαλάνι.

Κυριακή 30 Ιουνίου, 9.00 μ.μ.

  •  «Ξένοι» (βασισμένο σε κείμενα του Γκ. Καπλάνι) από το Θέατρο Κωφών Ελλάδος. Σκηνοθεσία: Β. Βηλαράς.

Επίσης:

  • Χορευτική περφόρμανς του πρότζεκ PASStresPASS (Παρασκευή-Σάββατο).
  • Μουσικο-θεατρική παράσταση από την Αφγανική Κοινότητα «Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι» στηριγμένο σε μια ιδέα από το Εργαστήριο της Άρσις. Σκηνοθεσία: Τζ. Αποστολοπούλου (Παρασκευή).
  • «Banoptikon»,  videogame, http://banoptikon.mignetproject.eu/

Προβολές 

Παρασκευή 28 Ιουνίου, 9.00 μ.μ.

  • «Ecumenopolis– City without limits» (2011, 88′) τουImre Azem.
  • «Man at sea» (2011, 92′) του Κωνσταντίνου Γιάνναρη.

Σάββατο 29 Ιουνίου, 9.00 μ.μ.

  • «The cleaners» (2012, 36’) του Κωνσταντίνου Γεωργούση.
  • «Ταξισυνειδησία» (2013, 64’) του Kώστα Βάκκα.
  • «Κρίση και εθνική κατάθλιψη» (2013, 53′) του Γιώργου Κεραμιδιώτη.

Κυριακή 30 Ιουνίου, 9.00 μ.μ.

  • «Πυραμίδες της Αθήνας» (2010, 15’) της Γιολάντας Μαρκοπούλου.
  • «Tungsten» (2011, 99’) του ΓιώργουΓεωργόπουλου.



Εκθέσεις φωτογραφίας 
  • «Η είδηση υπό διωγμό» της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας.
  • «Όταν η αυτοδιαχείριση γίνεται πραγματικότητα» της ομάδας φωτογραφίας 35mm.
  • «Η Αθήνα στους δρόμους της κρίσης» του Β. Μαθιουδάκη.
  • «Φωτογραφίες εν κινήσει» του Αγ. Καλοδούκα.
  • «Don’ t Delay, Squat today» της Χρ. Ζαφειρακοπούλου
  • «Η διαμαρτυρία είναι γιορτή» της Π. Τρίπατζη
  • Γκράφιτι στην Αθήνα της Κ. Γεωργουλά.
  •  Έκθεση αφίσας με θέμα τα τροχαία εγκλήματα του Δ.Θ. Αρβανίτη.

Παιδότοπος 

Παρασκευή 28 Ιουνίου 

  • 7.00 μ.μ.: Εργαστήρι πηλού
  • 8.30 μ.μ.: Θεατρική παράσταση από την ομάδα «Τσόκαρα»

Σάββατο 29 Ιουνίου 

  • 7.00 μ.μ.: Κινητικό παιχνίδι «Τα μεταναστευτικά πουλιά».
  • 8.30 μ.μ.: Αφήγηση παραμυθιών, από τις «Οικογένειες Ουράνιο Τόξο»

Κυριακή 30 Ιουνίου

  • 7.00 μ.μ.: Κουκλοθέατρο από την ομάδα «Ψευτιά μ’ αυτιά»
  • 9.00 μ.μ.: Παράσταση «Ο Καραγκιόζης και το μαζεμένο δεντρί» από το θίασο σκιών Namaste.

Κουζίνες 

Διεθνείς Κουζίνες από:

  • Αίγυπτο
  • Αφγανιστάν
  • Ελληνοαιγυπτιακή Ομοσπονδία
  • Zιμπάμπουε
  • Κένυα
  • Κουρδιστάν
  • Μαδαγασκάρη
  • Μαλαισία
  • Νιγηρία
  • Ν. Αφρική
  • Τανζανία
  • Τουρκία – Κουρδιστάν
  • Φιλιππίνες

Παραδοσιακά γλυκά από:

  • Αίγυπτο
  • Κένυα
  • Μαρόκο
  • Σουδάν

Και η συλλογική κουζίνα El Chef. 


Θεματικοί χώροι 
  • Παιδότοπος με παιχνίδια, θεατρικά, ζωγραφική.
  • Μεταναστευτικές κοινότητες, προσφυγικοί σύλλογοι, «δεύτερη γενιά».
  • Χώρος αντιφασιστικού συντονισμού.
  • Λαϊκές συνελεύσεις – δίκτυα αλληλεγγύης – κινήματα πόλης.
  • Μίντια από τα κάτω.
  • Αντιρατσιστικές οργανώσεις.
  • Συλλογικότητες και υποστηρικτικές δομές για τους ψυχικά πάσχοντες και τους τοξικοεξαρτημένους.
  • Φεμινιστικές και LGBTQ (λεσβιών, γκέι, μπαϊσέξουαλ, τρανσέξουαλ και κουήρ) οργανώσεις.
  • Εκπαιδευτικές συλλογικότητες.
  • Οργανώσεις κατά του εθνικισμού, του μιλιταρισμού και της παγκοσμιοποίησης.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΟΣΕΩΝ
Περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε το : http://www.antiracistfestival.gr/

Ραδιομέγαρο ΕΡΤ: Το πρόγραμμα εκδηλώσεων της Τετάρτης

Πολιτιστικό Πρόγραμμα – Τέταρτη 26/06/2013

 

«ΛΑΕ ΤΗΣ ΛΙΛΙΠΟΥΠΟΛΗΣ ΣΗΚΩΣΕ ΠΙΑ ΠΑΝΤΙΕΡΑ!»

Ο αγώνας για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας είναι θέμα επιβίωσης του λαού!

Αυτές τις μέρες η ΕΡΤ σηματοδοτεί τον αγώνα για τη δημοκρατία και γίνεται πραγματικός πομπός της κοινωνίας που αγωνίζεται!

 

 

 

 

21:00-ΣΑΜΠΟΤΑΖ της Λένας Πλάτωνος

Ερμηνευτές: Γιάννης  Παλαμίδας-  Σαββίνα  Γιαννάτου,

πλήκτρα- πιάνο: Στέργιος  Τσιρλιάγκος

ενορχήστρωση:  Λένα Πλάτωνος – Στέργιος  Τσιρλιάγκος

Το 1981 αποτέλεσε τον προπομπό της  ηλεκτρονικής μουσικής, τάραξε  τα μουσικά νερά του τόπου μας  και παραμένει ακόμη και σήμερα ρηξικέλευθο, «αναρχικό», σημείο αναφοράς και έμπνευσης. Η Λένα Πλάτωνος θεωρεί ότι χρειάζονται κάπου κάπου τα πράγματα, στη ζωή, στην τέχνη, να… σαμποτάρονται. «Ένας τρόπος είναι κι αυτός να προχωράει η ζωή».

 

21:45-ΜΟΥΣΙΚΑ ΣΥΝΟΛΑ  ΕΡΤ  – συμφωνική ορχήστρα σε έργα Wolfgang Amadeus Mozart  Διεύθυνση Ορχήστρας: Νίκος Αθηναίος

 

22:00- «ΕΔΩ ΛΙΛΙΠΟΥΠΟΛΗ» των:  Δημήτρη Κυπουργού,  Δημήτρη Μαραγκόπουλου, Λένας Πλάτωνος, Νίκου Χριστοδούλου

Στίχοι:  Μαριανίνα Κριεζή

Ερμηνευτές:   Σαββίνα  Γιαννάτου- Παναγιώτης  Αθανασόπουλος

πιάνο : Θωμάς  Κοντογεώργης   βιολί:  Γιώργος Παναγιωτόπουλος  κοντραμπάσο: Γιώργος  Αρνής   βιολοντσέλο: Χριστίνα  Κολοβού

Τα τραγούδια της ΛΙΛΙΠΟΥΠΟΛΗΣ,  της   χρυσής εποχής του Γ΄ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ της Ελληνικής Ραδιοφωνίας,  του ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ -όπως ο ίδιος έλεγε – του Μάνου Χατζηδάκι! «Η Λιλιπούπολη υπήρξε ένα πρόγραμμα τολμηρό και ανατρεπτικό για την εποχή του σε όλα τα επίπεδα, απ’ το πολιτικό μέχρι το οικολογικό…». όπως έχει τονίσει  ο Δημήτρης Μαραγκόπουλος  και  σήμερα τα τραγούδια της είναι πιο επίκαιρα από ποτέ!

 

22:30  ΕΥΣΤΑΘΙΑ   με το Θωμά  Κοντογεώργη στο  πιάνο.

 

23:15 «ΗΜΙΣΚΟΥΜΠΡΙΑ»   Ελληνικό Hip-Hop, Μιθριδάτης – Πρύτανης – Δημήτρης Μεντζέλος

 

24:30  Bigus  Dickus   rock -metal διασκευές

 

01:00   The Illusion Fades- ελληνικό Rock

 

01:30  Λαδόπουλος Χαράλαμπος  «απρόβλεπτος αλήτης»

Hip-Hop   καλλιτέχνης αλληλέγγυος από την πρώτη μέρα

 

Το UNFOLLOW 19 κυκλοφορεί

UNFOLLOW 19

 

Διαβάστε στο UNFOLLOW 19:

«Ζητούνται ναζί με “πολιτικά” για συγκυβέρνηση με τη ΝΔ» ρεπορτάζ του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου

«Ο Σαμαράς, ο Βορίδης, οι σημιτικοί και η νέα αφήγηση της κρίσης» ρεπορτάζ της Μαρινίκης Αλεβιζοπούλου και του Αυγουστίνου Ζενάκου

«Η ΕΡΤ, οι “συμβολικές” απολύσεις και η φάρσα των μεταρρυθμίσεων» ρεπορτάζ της Ντίνας Ιωακειμίδου

«Success story χωρίς happy end» άρθρο του Γιώργου Κατρούγκαλου

«Χρυσαυγίτες: οι νέο-χίτες των εφοπλιστών, τραπεζιτών και βιομηχάνων» ρεπορτάζ του Νίκου Μπογιόπουλου

«Ο νεοφιλελευθερισμός της μαντίλας» χρονικό του Άρη Χατζηστεφάνου, φωτογραφίες από την αποστολή της Στεφανίας Μιζάρα

«Πόλεμος Κόκκαλη- Μελισσανίδη με διαιτητή τον Σαμαρά» ρεπορτάζ του Κώστα Γυφτοδήμου και του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου

«Η άρνηση του Ολοκαυτώματος δεν είναι “προνόμιο” μόνο της Χρυσής Αυγής» ρεπορτάζ του Spy– Jungle Report

«Η αρπαγή των ελληνικών υδρογονανθράκων» ρεπορτάζ του Αυγουστίνου Ζενάκου και του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου

«Οικονομική ή οικολογική κρίση; (Μέρος Α’)» ρεπορτάζ της Νέλλης Ψαρρού

«Η τρομερή επιμονή· κι ο τρόπος της» άρθρο του Δημήτρη Παπανικολάου

 

Οι στήλες του UNFOLLOW:

 «Τεχνηέντως» του Αυγουστίνου Ζενάκου«Κόκκινη γραμμή» του Νίκου Μπογιόπουλου«Lapsus Calami» της Έφης Γιαννοπούλου,«Μεσαιωνικά» του Θεόφιλου Τραμπούλη«Αυθάδειες» της Μαρινίκης Αλεβιζοπούλου«Ανάβαλε για λίγο το θάνατό σου» του Old Boy,«Ερωτοπραξίες» του George Le Nonce«Infowar» του Άρη Χατζηστεφάνου«Διάπλασις των παίδων» του Πιτσιρίκου«Αδέσποτη» του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου«Πρακτικά» του Παναγιώτη Φραντζή και η έκτακτη στήλη «Κέντρο Υποδοχής» την οποία αυτό το μήνα γράφει ο Βασίλης Κουφόπουλος.

 Τα θέματα του UNFOLLOW 19, αναλυτικά:

«Success story χωρίς happy end» άρθρο του Γιώργου Κατρούγκαλου. Ακόμη κι αν η πολυθρύλητη «ανάκαμψη» έρθει εντός του 2014, αν και, λαμβάνοντας υπόψη τις συνεχείς διαψεύσεις των στόχων, αυτό μάλλον δεν θα συμβεί, οι πολιτικές που εφαρμόζονται προαναγγέλλουν υποτονική ανάκαμψη χωρίς νέες θέσεις εργασίας, μισθούς Βουλγαρίας και ποσοστά ανεργίας πάνω από 20%, σε συνδυασμό με τη διάλυση όχι μόνον των εργασιακών δικαιωμάτων, αλλά και κάθε άλλης ρύθμισης της οργανωμένης κοινωνικής συμβίωσης. Τα χειρότερα είναι μπροστά μας…

«Bulgarian story» άρθρο του Διονύση Ελευθεράτου. Εδώ μας λένε πως με μισθούς Βουλγαρίας και «φιλική» φορολογία θα γίνουμε Εδέμ ξένων επενδύσεων. Τι δεν μας λένε; Ότι η γειτονική χώρα έχει στερέψει από ξένες επενδύσεις…

«Ο λόγος που δεν έβγαλε ο Τσίπρας» κείμενο του λογογράφου. Ένα χρόνο μετά τις εκλογές και λίγο μετά το πραξικοπηματικό κλείσιμο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης από τον πρωθυπουργό, καταγράφουμε αυτά που δεν ακούσαμε στην ομιλία του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην πλατεία Συντάγματος.

«Πόλεμος Κόκκαλη- Μελισσανίδη με διαιτητή τον Σαμαρά» ρεπορτάζ του Κώστα Γυφτοδήμου και του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου. Στον «αέρα» βρίσκεται η πολυδιαφημιζόμενη και σκανδαλώδης αποκρατικοποίηση του ΟΠΑΠ, με ορατό πλέον το ενδεχόμενο να ακυρωθεί η πώλησή του, αφού η κοινοπραξία της EMM DELTA, που επικράτησε στο διαγωνισμό για την εξαγορά του, διαφωνεί με τους όρους για την εκμετάλλευση των κρατικών λαχείων και αμφισβητεί τη σύμβαση του ΟΠΑΠ με την Intralot του Σωκράτη Κόκκαλη, που είναι ο τεχνολογικός πάροχος του οργανισμού!

«Ο Σαμαράς, ο Βορίδης, οι σημιτικοί και η νέα αφήγηση της κρίσης» ρεπορτάζ της Μαρινίκης Αλεβιζοπούλου και του Αυγουστίνου Ζενάκου. Καταγγελία του διπόλου «μνημόνιο- αντιμνημόνιο», επαναφορά της «ισχυρής Ελλάδας», «νόμος και τάξη» στους δρόμους και Ευρώπη στην τηλεόραση. Ξεπούλημα, παράδοση της εθνικής κυριαρχίας, με πρόσχημα μια ευρωπαϊκή προοπτική με ισότιμους όρους, και συνεργασία με την ακροδεξιά. Έτσι σχεδιάζεται να παιχτεί το παιχνίδι από δω και πέρα…

«Αντώνης Σαμαράς: ο τελευταίος των Ρεπουσιστών» ρεπορτάζ του Λεωνίδα Βατικιώτη. Η Μαρία Ρεπούση, κήρυκας της κοσμοπολίτικης γραμμής της αστικής τάξης τόσο στην ιστορική επιστήμη όσο και στην πολιτική. Αδίκως δέχεται τόσα πυρά όταν ο Αντώνης Σαμαράς, πολύ πιο μαχητικός υπερασπιστής των ιδεών της, σχεδόν ακτιβιστής μουτζαχεντίν του ρεπουσισμού, βρίσκεται στο απυρόβλητο…

«Ζητούνται ναζί με “πολιτικά” για συγκυβέρνηση με τη ΝΔ» ρεπορτάζ του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου. Σε αναζήτηση βιογραφικών φασιστοειδών με βαθιά γνώση της ναζιστικής ιδεολογίας αλλά και ικανότητα να ντύνουν τον ακραίο λόγο τους με πειστικό «εθνικιστικό» περίβλημα βρίσκεται η ηγεσία της Χρυσής Αυγής, προκειμένου να στελεχώσει τα ψηφοδέλτιά της στις επόμενες εκλογές. Στόχος: η συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία…

«Χρυσαυγίτες: οι νέο-χίτες των εφοπλιστών, τραπεζιτών και βιομηχάνων» ρεπορτάζ του Νίκου Μπογιόπουλου. Ο Μπρεχτ είχε δίκιο όταν έλεγε ότι «ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός». Όπως αποδεικνύει η Χρυσή Αυγή, τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει: από τους εφοπλιστές ως τις τράπεζες κι από τις αεροπορικές εταιρείες ως τη Χαλυβουργία, οι έλληνες νεοναζί φροντίζουν τα συμφέροντα του κεφαλαίου, εκτός και εντός της Βουλής.

«Η άρνηση του Ολοκαυτώματος δεν είναι “προνόμιο” μόνο της Χρυσής Αυγής» ρεπορτάζ του Spy– Jungle Report. Στην Ελλάδα οι χώροι που αρνούνται τη θηριωδία, αν εξαιρέσουμε τους κατεξοχήν ναζιστικούς, περιλαμβάνουν τη λεγόμενη «πατριωτική αριστερά» όσο και τη λεγόμενη «λαϊκή πατριωτική (ακρο)δεξιά». Και φυσικά τη Νέα Δημοκρατία.

«Ο νεοφιλελευθερισμός της μαντίλας» ρεπορτάζ του Άρη Χατζηστεφάνου φωτογραφίες από την αποστολή της Στεφανίας Μιζάρα. Η τουρκική εξέγερση ίναι ο προάγγελος του οικονομικού αδιεξόδου στο οποίο οδηγείται η χώρα με τις νεοφιλελεύθερες επιλογές του Ερντογάν, ο οποίος παρά τις επικρίσεις που δέχτηκε από δυτικές κυβερνήσεις (με εξαίρεση την ελληνική, που έβλεπε στο πρόσωπό του ένα πρότυπο διακυβέρνησης) δεν αποτελεί μια οπισθοδρομική εικόνα της ανατολής αλλά εικόνα του μέλλοντος.

«Η ΕΡΤ, οι “συμβολικές” απολύσεις και η φάρσα των μεταρρυθμίσεων» ρεπορτάζ της Ντίνας Ιωακειμίδου. Κάθε χρόνο υιοθετούνται σχεδόν 8.000 αποφάσεις κανονιστικού χαρακτήρα από την κεντρική κυβέρνηση. Την ίδια ώρα, οι λειτουργίες παροχής υπηρεσιών προς τους πολίτες αντιπροσωπεύουν μόλις το 4% του συνόλου της διοίκησης. Το αποτέλεσμα είναι το κόστος της γραφειοκρατίας να προσδιορίζεται στο 6,8% του ΑΕΠ, δηλαδή σε 14 δις ευρώ, όταν ο μέσος όρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση ανέρχεται στο 3,5%. Θα εξοικονομηθούν αντίστοιχα ποσά από τη διενέργεια των απολύσεων; Τι σημασία έχει; Οι απολύσεις έχουν «συμβολικό χαρακτήρα», όπως είπε και ο πρωθυπουργός…

«Πληρώνουμε για να μας αγοράσουν;» ρεπορτάζ του Αδάμ Γιαννίκου. Το success story του ελληνικού σουρεαλισμού: ανακαινίζοντας αεροδρόμια που είναι προς πώληση από το ΤΑΙΠΕΔ, η ελληνική κυβέρνηση πληρώνει με χρήματα που δεν έχει τις ιδιωτικές εταιρείες από τις οποίες ζητεί να αγοράσουν τα αεροδρόμια.

«Η αρπαγή των ελληνικών υδρογονανθράκων» ρεπορτάζ του Αυγουστίνου Ζενάκου και του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου. Σε σκάνδαλο διαρκείας εξελίσσεται η υπόθεση με την απευθείας παραχώρηση από την κυβέρνηση των αδειών εκμετάλλευσης των πετρελαϊκών κοιτασμάτων του Πρίνου στον επιχειρηματικό όμιλο «Ενεργειακή Αιγαίου», μεγαλομέτοχο της Kavala Oil. Πίσω από όλα αυτά κρύβεται η παραχώρηση του ενεργειακού πλούτου της χώρας σε αμερικανικά κεφάλαια και στον μονοπωλιακό κολοσσό BP.

«Οικονομική ή οικολογική κρίση; (Μέρος Α’)» ρεπορτάζ της Νέλλης Ψαρρού. Έχει νόημα να μιλάμε για οικολογία, για προστασία του περιβάλλοντος, για απειλούμενα ζώα και περιοχές Νατούρα όταν στη χώρα μας υπάρχουν 1,5 εκατομμύρια άνεργοι; Μπορεί το περιβάλλον να μπει στον «πάγο» μέχρι να ανακάμψει η οικονομία μας; Πόσο σημαντική φαντάζει η οικολογική κρίση, που ήταν στο κέντρο του ενδιαφέροντος πριν από μόλις τέσσερα χρόνια, υπό το πρίσμα της κυριαρχίας της οικονομικής κρίσης; Ας απαντήσουμε σε αυτά τα ερωτήματα μέσω ενός επίκαιρου παραδείγματος: τα μεταλλεία χρυσού στη Χαλκιδική.

«Η τρομερή επιμονή∙ κι ο τρόπος της» άρθρο του Δημήτρη Παπανικολάου. Η τρομερή επιμονή γίνεται σιγά σιγά και μια αναζήτηση τρόπου. Το εναγώνιο ψάξιμο της μορφής, η αναζήτηση τρόπου εκφοράς, έκφρασης και απεύθυνσης, γίνεται σήμερα δυνατότητα ριζοσπαστική.

«Το θέατρο του πουρμπουάρ: Θέαμα και ηθοποιοί στη φτώχεια» ρεπορτάζ του Παναγιώτη Φραντζή. Η αλλαγή καλλιτεχνικής ηγεσίας στο Εθνικό Θέατρο φωτίζει ένα καινούργιο τοπίο που διαμορφώνεται στο χώρο του θεάτρου: Αυτοχρηματοδοτούμενες παραγωγές, μείωση κόστους, κυριαρχία των ιδιωτών και των ιδρυμάτων. Παράλληλα, προωθούνται εργασιακές σχέσεις που υπονομεύουν την επαγγελματική υπόσταση των ηθοποιών, ενώ η αγωνιστική δράση του σωματείου τους έχει ανασταλεί.

 

Στο UNFOLLOW 19 διαβάστε ακόμη:

 «Μια πόρτα πρέπει να είναι ή ανοιχτή ή κλειστή», διήγημα του Χρήστου Αγγελάκου

«Ο συμμαθητής μου Ιάκωβος», ποίημα της Παυλίνας Μάρβιν

«Πρόχειρο». Γράφουν: Μαρινίκη ΑλεβιζοπούλουΜιλτιάδης Φίνος, Ροντιόν Ρομάνοβιτς. Φωτογραφία: Στεφανία Μιζάρα. Σχέδια: Ντίνος Διμολάς

«Ανακόλουθα». Γράφουν: Old Boy, Έφη Γιαννοπούλου, Θεόφιλος Τραμπούλης

«Florilegium». Πολιτιστικές προτάσεις από όλη την ομάδα του UNFOLLOW

και… «Πουτάνες», κόμικ του Σπύρου Δερβενιώτη

 UNFOLLOW Δεν ακολουθείς. Διαβάζεις.

 

 

Από τον κατακερματισμό της Δεξιάς στη συντηρητική αντισυσπείρωση

Η Νέα Δημοκρατία έναν χρόνο μετά τις εκλογές

 

→Η μαζική υποστήριξη της Ν.Δ. στις εκλογές του Ιουνίου προήλθε κυρίως (59%) από τον μη ενεργό πληθυσμό (συνταξιούχοι, νοικοκυρές). Αντιθέτως, στους μισθωτούς κινήθηκε σε χαμηλά επίπεδα (19-21%)

 

→Μεταξύ των δύο αναμετρήσεων, η Ν.Δ. παρουσίασε τη μεγαλύτερη αύξηση στους οικονομικά «εξασφαλισμένους». Πρόκειται για τα κοινωνικά στρώματα που η οικονομική κρίση δεν έχει θίξει ιδιαίτερα ή και έχει ευνοήσει

 

Ανάλυση Του Γιάννη Μαυρή*

 

10

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

11Τον Μάιο του 2012, το ποσοστό της Νέας Δημοκρατίας (18,85%) αποδείχθηκε το χαμηλότερο που έλαβε ποτέ κόμμα της Δεξιάς στην Ελλάδα.

 

Η κρίση της ελληνικής Δεξιάς, που αποκαλύφθηκε, δεν ήταν μικρότερης σημασίας από την εξαφάνιση του ΠΑΣΟΚ. Αποδείχθηκε ότι το Μνημόνιο είχε διαιρέσει βαθύτατα και αυτήν, γεγονός βέβαια με μεγάλη πολιτική σημασία.

 

Η συντηρητική παράταξη αναδύθηκε από την πρώτη κάλπη γεωγραφικά, κοινωνικά, πολιτικά και ιδεολογικά κατακερματισμένη. Τα τρία βασικά ιδεολογικά της ρεύματα (σχηματικά μιλώντας, «λαϊκή Δεξιά», «άκρα Δεξιά» και «νεοφιλελεύθερη Δεξιά») εμφανίστηκαν κομματικά διασπασμένα και εκπροσωπήθηκαν από επτά κομματικούς σχηματισμούς. Η κοινωνική διάσταση αυτού του κατακερματισμού εμφαίνεται στον εκλογικό χάρτη της πρωτεύουσας (γράφημα 1). Η θέση του Αντώνη Σαμαρά στην αρχηγία του κόμματος κινδύνευσε πραγματικά, για κάποια 24ωρα.

 

Ωστόσο, στους κόλπους του συντηρητικού πολιτικού προσωπικού, το ενδεχόμενο διάσπασης της Ν.Δ. κρίθηκε αυτοκαταστροφικό και τελικά αποφεύχθηκε.

 

Οι εσφαλμένες προεκλογικές εκτιμήσεις για την «ανθεκτικότητα» του δικομματισμού και η μη αναμενόμενη άνοδος της Αριστεράς θορύβησαν ιδιαίτερα τις κυρίαρχες ελίτ και προκάλεσαν πρωτοφανή ταξική αντισυσπείρωση. Διαμορφώθηκε, εξ αρχής, μια «ιερά συμμαχία» κατά του ΣΥΡΙΖΑ. Λόγω αυτής της αντισυσπείρωσης, η Ν.Δ. αναγορεύθηκε εκ των πραγμάτων στον κορμό του αντίπαλου πόλου, για την αναχαίτιση της «κόκκινης απειλής». Ετσι, στις δεύτερες εκλογές της 17ης Ιουνίου, η Ν.Δ. κατάφερε να αυξήσει και αυτή θεαματικά την επιρροή της, κατά 11 εκατοστιαίες μονάδες (29,7%, 1,8 εκατ. ψήφοι) και με 170.000 περισσότερες ψήφους να κερδίσει τις εκλογές.

 

Η Ν.Δ. προσέλκυσε τώρα κυρίως συντηρητικούς εκλογείς, που στην πρώτη αναμέτρηση είχαν προτιμήσει τα μικρότερα σχήματα της νεοφιλελεύθερης Δεξιάς (ΔΗ.ΣΥ., ΔΗ.ΞΑ.), τον ακροδεξιό ΛΑΟΣ και, σε μικρότερο βαθμό, τους Ανεξάρτητους Ελληνες. Αν και η αστική τάξη συσπειρώθηκε σε μεγάλο βαθμό στη Ν.Δ., ωστόσο και αυτή η εκλογική της επίδοση παραμένει η δεύτερη χειρότερη των τελευταίων 30 χρόνων.

 

Η ψήφος στη Ν.Δ. υπήρξε κατά βάση «αρνητική». Σύμφωνα με μια έρευνα της PI, 1 στους 5 ψηφοφόρους της (18%) την ψήφισε «για να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ», 1 στους 12 (8%) «για να υπάρξει σταθερότητα» και 1 στους 10 (10%), κυρίως ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, για λόγους τακτικής («για να μη βγει ο ΣΥΡΙΖΑ»).

 

Η κοινωνική βάση της Ν.Δ.

 

11bΗ μαζική υποστήριξη της Ν.Δ. στις επαναληπτικές εκλογές του Ιουνίου προήλθε κυρίως (σε ποσοστό 59%) από τις κοινωνικές-οικονομικές κατηγορίες του μη ενεργού πληθυσμού (συνταξιούχοι, νοικοκυρές), παραδοσιακά συντηρητικότερες, αλλά που αποδείχθηκαν και οι πλέον ευάλωτες στην προπαγάνδα, καθώς και τα στρώματα της υπαίθρου (36% στις αγροτικές περιοχές, έναντι 28% στα αστικά κέντρα – ψαλίδα αγροτικών/αστικών +8%). Η Ν.Δ. απέσπασε το υψηλότερο ποσοστό της στους συνταξιούχους (42%) και στις νοικοκυρές (37%). Αντιθέτως, μεταξύ των μισθωτών κινήθηκε σε πολύ χαμηλά επίπεδα (19-21%) (γράφημα 2). Επίσης, πλειοψήφησε στα ευρύτερα εργοδοτικά στρώματα και τους αυτοαπασχολούμενους, όπου κυριαρχεί παραδοσιακά. Λόγω της ταξικής πόλωσης, επανασυσπείρωσε τον Ιούνιο μια μερίδα τους (28%) και κατάφερε, οριακά, να διατηρήσει την πρώτη θέση. Ωστόσο, η επιρροή της στη συγκεκριμένη κατηγορία εμφανίζεται αρκετά ασθενέστερη σε σύγκριση με εκείνη που διατηρούσε την περίοδο της πολιτικής της κυριαρχίας της, 2004-2007 (46%-49%), ακόμη και το 2009, όταν έχασε από το ΠΑΣΟΚ (33%). Χαρακτηριστικότερο όμως είναι ότι, μεταξύ των δύο αναμετρήσεων, η Ν.Δ. παρουσίασε τη μεγαλύτερη αύξηση στην κατηγορία των οικονομικά «εξασφαλισμένων» (38%+16%). Πρόκειται για εκείνα τα κοινωνικά στρώματα που η οικονομική κρίση δεν έχει θίξει ιδιαίτερα ή και έχει ευνοήσει.

 

Σε δημογραφικούς όρους, το εκλογικό ακροατήριο της Ν.Δ. είναι ιδιαίτερα γερασμένο. Μεταξύ των ψηφοφόρων 65 ετών και άνω, η Ν.Δ. απέσπασε ποσοστό 48% (1 στους 2 ψηφοφόρους αυτής της ηλικιακής ομάδας), ενώ μεταξύ εκείνων ηλικίας 55-64 ετών, 33% (1 στους 3). Σε αυτές τις δύο ηλικιακές ομάδες εντάσσεται το 63% των εκλογέων της. Aς σημειωθεί ότι η ηλικιακή κατηγορία 65+ είναι και η μόνη όπου ο (παλαιός) δικομματισμός παρέμεινε σε σχετικά υψηλά επίπεδα (67%).

 

Η γεωγραφία της κοινωνικής πόλωσης

 

Η έντονη κοινωνική διαφοροποίηση στη βάση των κομμάτων αποτυπώνεται ανάγλυφα στην εκλογική γεωγραφία της πρωτεύουσας και αντιστοιχεί έκδηλα στην κοινωνική-ταξική διαίρεση του αθηναϊκού χώρου, που συγκροτείται με βάση τον άξονα ΒΑ-ΝΔ. Η Ν.Δ. υπερίσχυσε στη συμπαγή ζώνη των βόρειων και βορειοανατολικών δήμων και στη νοτιοανατολική, παραλιακή ζώνη της πρωτεύουσας, όπου συγκεντρώνεται ο κύριος όγκος των αμιγώς αστικών και ανώτερων μεσαίων στρωμάτων (γράφημα 1). Σε αρκετές από αυτές τις περιοχές, η επιρροή της ξεπέρασε τον Ιούνιο το 30%, ενώ στα πλέον εύπορα προάστια, λόγω της αστικής κινητοποίησης που υπήρξε, κυμάνθηκε στο 50-70%. Τον Μάιο, η Ν.Δ. απέσπασε στην Εκάλη 31,6%, η Δράση 21%, η ΔΗ.ΞΑ. 8,9%, οι ΑΝ.ΕΛΛ. 6,9%, η ΔΗ.ΣΥ. 5,4% και η Χρυσή Αυγή 3,9%. Τον Ιούνιο, όμως η Ν.Δ. θα λάβει 70%, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ μόλις 6,5% (από 4,8% τον Μάιο).

 

Εναν χρόνο μετά

 

Με βάση την εκτίμηση εκλογικής επιρροής της Public Issue, στο Α’ εξάμηνο του 2013 η επιρροή της Ν.Δ. κυμάνθηκε μεταξύ 27,5% και 29,5% (γράφημα 3). Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι, ενώ τα προηγούμενα δύο Μνημόνια αποδείχθηκαν καταστροφικά για τα κόμματα που τα διαχειρίστηκαν, αυτή τη φορά, Ν.Δ. επιβίωσε δημοσκοπικά του ΙΙΙ Μνημονίου, ενώ η συμφωνία για την επαναγορά του ελληνικού χρέους (PSI, Δεκέμβριος 2012) ανέστειλε την κοινωνική δυσαρέσκεια. Αλλά και η κυπριακή κρίση (Μάρτιος 2013) απέδειξε, για άλλη μία φορά, ότι ο φόβος λειτουργεί υπέρ της, όπως λειτούργησε και τον Ιούνιο του 2012.

 

Εναν χρόνο μετά, η κοινωνική φυσιογνωμία της εκλογικής βάσης του κόμματος, σε γενικές γραμμές, δεν έχει τροποποιηθεί σημαντικά. Παρά την πολιτική περικοπών των συντάξεων, οι απώλειές της στην ηλικιακή κατηγορία άνω των 65 ετών παραμένουν ασήμαντες. Επιπλέον, η Ν.Δ. ενισχύθηκε μεταξύ των ευρύτερων εργοδοτικών και αυτοαπασχολούμενων στρωμάτων, ενώ οι απώλειες μεταξύ των αγροτικών στρωμάτων, που είχαν παρατηρηθεί στο Α’ τρίμηνο του έτους, αποδείχθηκαν πρόσκαιρες (γράφημα 2).

 

Η σημαντικότερη εκλογική μεταβολή που έχει επισυμβεί, όμως, εντοπίζεται αλλού. Η Ν.Δ. κατάφερε να εξισορροπήσει εντυπωσιακά την πρωτοφανή υστέρησή της στη νεολαία (ηλικιακή κατηγορία 18-24), που είχε καταγραφεί στις εκλογές εις βάρος της και υπέρ της Χρυσής Αυγής, ενισχύοντας σε αυτήν σημαντικά (+13%) την κοινωνική της υποστήριξη (σήμερα 24%). Το ίδιο συμβαίνει και με ένα σημαντικό τμήμα της «σιωπηλής» φοιτητικής μάζας.

 

Φαίνεται ότι οι προωθούμενες αλλαγές στα ΑΕΙ έχουν ενισχύσει τη διαμόρφωση ενός συντηρητικού μπλοκ φοιτητών, φαινόμενο που δεν καταγράφεται απαραίτητα στις εκλογικές διαδικασίες του χώρου (γράφημα 2).

 

Τη στιγμή (11/6/13) που ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ανακοίνωνε την απόφαση να κλείσει η δημόσια τηλεόραση (ΕΡΤ), ο συσχετισμός ανάμεσα στο βασικό κυβερνών κόμμα και την αξιωματική αντιπολίτευση έδειχνε να διαμορφώνεται -υπέρ του- στα ευνοϊκότερα επίπεδα από τις τελευταίες εκλογές του Ιουνίου 2012 (προβάδισμα 2 μονάδες).

 

Ωστόσο, η πολιτική πρωτοβουλία που ανέλαβε ο πρωθυπουργός, με υψηλό ρίσκο, δεν στέφθηκε με επιτυχία. Η συντριπτική πλειονότητα της κοινής γνώμης, συμπεριλαμβανομένου και 1/3 των ψηφοφόρων της Ν.Δ., αποδοκίμασαν εντονότατα τη διακοπή του δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού προγράμματος. Η δυναμική της ενδοκυβερνητικής κρίσης που βρίσκεται σε εξέλιξη δεν είναι εύκολο να τερματιστεί. Δεν επιτρέπει αυτή τη στιγμή να εκτιμηθεί το εύρος της εκλογικής ζημίας που υφίσταται η Ν.Δ., αλλά και η ίδια η εικόνα του Αντώνη Σαμαρά, ούτε και το εάν χάνει τη δεδομένη μέχρι πρόσφατα πρωτοκαθεδρία της στην πρόθεση ψήφου.

 

«Ανασυγκρότηση, μετεξέλιξη, διεύρυνση»

 

Η πολύπλευρη κρίση και διάσπαση της Δεξιάς που εγγράφηκε με τις εκλογές του 2012 παραμένει σήμερα ενεργή. Στον κομματικό ανταγωνισμό για την κληρονομιά της μεταπολιτευτικής συντηρητικής παράταξης, η Χρυσή Αυγή έχει αναδειχθεί, μετεκλογικά, στον σημαντικότερο, αν και όχι τον μοναδικό αντίπαλο της Ν.Δ. Για τούτο και η επιχείρηση «ανασυγκρότηση, μετεξέλιξη, διεύρυνση», που εξαγγέλλεται με αφορμή το 9ο Συνέδριο της Ν.Δ. στα τέλη του Ιουνίου, δεν αναιρεί τη σταθερά υλοποιούμενη δεξιά στροφή.

 

Από την άλλη πλευρά, ένα «εγχείρημα» αμφίπλευρης διεύρυνσης, π.χ. με τη φημολογούμενη επιστροφή του Γ. Καρατζαφέρη ή και την προσχώρηση στελεχών προερχόμενων από το ΠΑΣΟΚ, το πιθανότερο είναι ότι δεν προσθέτει εκλογικά και θα παραμείνει μάλλον μια συμβολική κίνηση κορυφής, που απλά θα επικυρώσει μια ήδη συντελεσθείσα σύγκλιση. Πράγματι, η απορρόφηση των υπολειμμάτων της εκλογικής επιρροής του ΛΑΟΣ συντελέστηκε εκλογικά τον Ιούνιο του 2012. Το ίδιο και η εκλογική προσχώρηση της πολιτικά φιλελεύθερης μερίδας κεντροαριστερών ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ (περίπου 2-2,5% του εκλογικού σώματος), που τον Ιούνιο στράφηκαν στη Ν.Δ. για να αποτρέψουν την επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ (φαινόμενο που περιγράφεται ως «ψήφος τακτικής»).

 

Συνοπτικά, η πρωτοκαθεδρία της Ν.Δ. στις επόμενες εκλογές μπορεί να συγκεντρώνει –μέχρι στιγμής και με βάση τα σημερινά δεδομένα– περισσότερες πιθανότητες, δεν είναι, εν τούτοις, σε καμιά περίπτωση διασφαλισμένη εκ των προτέρων. Θα κριθεί δε, πρωτίστως, στη «μάχη για την Ακροδεξιά».

 

……………………………………………………………………………….

 

*Πολιτικός επιστήμονας Ph.D., πρόεδρος & διευθύνων σύμβουλος της Public Issue. http://www.mavris.gr, http://www.publicissue.gr

 

http://www.efsyn.gr/?p=63453

 

Κυβερνητική τηλεόραση ήταν πάντα η ιδιωτική

* Συνέντευξη με τον Γιώργο Πλειό, καθηγητή και πρόεδρο του Τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών, για το θέμα της ΕΡΤ

Τι είναι αλήθεια και τι ψέμματα σ’ αυτό το σκληρό παιχνίδι εντυπώσεων και εξουσίας, που παίζεται γύρω από την ΕΡΤ; Ποιος ο ρόλος της ιδιωτικής και της δημόσιας τηλεόρασης στο πλέγμα πολιτικής και οικονομικής εξουσίας και ποιοι οι στόχοι της κυβέρνησης και των καναλαρχών στη μάχη αναδιάταξης στο χώρο των ΜΜΕ; Ο καθηγητής Γ. Πλειός έχει ενδιαφέρουσες απαντήσεις, που ρίχνουν περισσότερο φως σ’ ένα από τη φύση του σκοτεινό ανταγωνισμό.

Τη συνέντευξη πήραν
οι Παύλος Κλαυδιανός
και Χρυσούλα Πατσού

Γιατί κατά τη γνώμη σου η κυβέρνηση πήρε την απόφαση να κλείσει την ΕΡΤ σε αυτή τη χρονική στιγμή; Ποιοι ήταν οι λόγοι;
Αφορμή αποτέλεσε, μάλλον, η απεργία των εργαζομένων της ΠΟΣΠΕΡΤ κατά τη διάρκεια της επίσκεψης Σαμαρά στην Κίνα. Ματαίωσε την προβολή του «success story». Στο μνημόνιο αναφέρεται, όντως, η απόλυση των υπαλλήλων της δημόσιας τηλεόρασης, αλλά αυτό το πρόσθεσε η ελληνική κυβέρνηση. Η τρόικα ενδιαφέρεται για τον συνολικό αριθμό που θα απολυθούν. Οι λόγοι, γι’ αυτό, δεν είναι οικονομικοί. Πρώτον, γιατί η ΕΡΤ είχε κατορθώσει πριν λίγο καιρό να είναι κερδοφόρα. Δεύτερον, το κράτος παρακρατεί το 25% των εσόδων της ΕΡΤ και το κατευθύνει προς τον κρατικό προϋπολογισμό. Τρίτον, η κυβέρνηση Σαμαρά ήταν εκείνη που διόρισε από το παράθυρο 28 ανθρώπους με μισθό μέχρι και 4.000 ευρώ. Για παράδειγμα, απλοί γραμματείς έπαιρναν 2.000 ευρώ το μήνα. Τα άτομα αυτά διορίστηκαν ως σύμβουλοι ειδικών θεμάτων και κόστιζαν 1.000.000 ευρώ το χρόνο. Η ίδια κυβέρνηση τώρα ισχυρίζεται ότι υπάρχει σπατάλη και διαφθορά. Οι λόγοι του κλεισίματος, λοιπόν, είναι καθαρά πολιτικοί και ιδεολογικοί. Φαίνεται παράδοξο αυτό διότι κατά το παρελθόν ασκήθηκε πολλή κριτική – και εγώ μαζί – στην ΕΡΤ για το γεγονός ότι αποτελούσε ένα εργαλείο προπαγάνδας στην εκάστοτε κυβέρνηση. Αυτό είναι αληθές, όμως η σύγκριση είναι υπέρ της, όταν γίνεται με την ιδιωτική τηλεόραση.

Τι συμπέρασμα βγαίνει από μια τέτοια σύγκριση;
Ο πλουραλισμός ήταν μεγαλύτερος στην ΕΡΤ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν λειτουργούσε ως εργαλείο προπαγάνδας της εκάστοτε κυβέρνησης. Ήταν πιο «ουδέτερη» και αναλογικότερη – όχι αναλογική – όσον αφορά στην προβολή των κομμάτων σε σύγκριση με τα ιδιωτικά κανάλια. Η κυβέρνηση δεν είχε τον απόλυτο πολιτικό έλεγχο στην κρατική τηλεόραση, όπως θα ήθελε. Δεν αποτελούσε, τελικά, πειθήνιο όργανο για την κυβέρνηση. Οι δημοσιογράφοι, με τις ενώσεις τους στην ΠΟΣΠΕΡΤ, μπορούσαν να προστατεύσουν τα εργασιακά τους δικαιώματα, αλλά και τη δράση τους σε κάποιο βαθμό ως δημοσιογράφοι. Π.χ. ποια θέματα θα αναδείξουν, ποιους θα καλέσουν κτλ. Τα ιδιωτικά μέσα επικοινωνίας, αντίθετα, ελέγχονται απόλυτα από την κυβέρνηση, καθώς θα έπρεπε, κανονικά, να έχουν κλείσει αφού ως επιχειρήσεις είναι οικονομικά ξοφλημένες. Αλλά και σύμφωνα με τους νόμους του κράτους θα έπρεπε να έχουν κλείσει. Το παράδοξο είναι ότι ενώ δεν μπορούν να εξοφλήσουν τις δανειακές τους οφειλές, οι τράπεζες τους χορηγούν νέα δάνεια. Τα χρήματα αυτά προέρχονται, ουσιαστικά, από το μηχανισμό στήριξης και επιβαρύνουν, εν τέλει, το δημόσιο χρέος που βαραίνει τους πολίτες ως χαράτσι. Τα μέσα αυτά στηρίζονται από το δημόσιο χρήμα ενώ θέλουν να λέγονται ιδιωτικά. Σύμφωνα με τους νόμους της αγοράς και του κράτους θα έπρεπε να έχουν κλείσει (Νόμος περί ανωνύμων εταιρειών 2190/1920 άρθρο 48, που προβλέπει ότι κάθε επιχείρηση οφείλει να διαθέτει 10% ίδια κεφάλαια, τουλάχιστον). Πάρα πολλές έχουν κάτω του 10%, ενώ οι δανειακές τους υποχρεώσεις είναι πολύ μεγάλες. Για παράδειγμα, με στοιχεία του 2011, Mega και Αντένα είχαν βραχυπρόθεσμες οφειλές 484 εκ. ευρώ, ενώ της ΕΡΤ μόνο 125. Οι οφειλές των οκτώ μεγαλύτερων ομίλων ΜΜΕ υπερέβαιναν τα 3,5 δισ. Στο δημόσιο οφείλουν, για ενοίκιο συχνοτήτων, 500 εκ. ευρώ. Τον Ιανουάριο όφειλαν 44 εκ. ασφαλιστικές εισφορές. Η επιβίωση, λοιπόν, των ιδιωτικών μέσων είναι απόλυτα συνυφασμένη με τη στάση που θα κρατήσουν απέναντι στην πολιτική και ειδικότερα τη μνημονιακή πολιτική.

Συμβαίνει το ίδιο και σε άλλες χώρες;
Όχι. Διαφθορά, βεβαίως, υπάρχει σε όλες τις χώρες, αλλά στην Ελλάδα είναι καθεστώς. Οι τηλεοπτικοί σταθμοί, σε γενικές γραμμές, ως επιχειρήσεις δεν είναι βιώσιμες. Έχουν μεγάλο κόστος λειτουργίας, το τηλεοπτικό προϊόν δεν μπορεί να το καλύψει. Γίνονται, όμως, βιώσιμοι γιατί είναι μέλη ενός μεγαλύτερου επιχειρηματικού ομίλου που διαφημίζει και τα προϊόντα του. Στην Ελλάδα, όμως, παρεμβάλλεται και το κράτος, η εξουσία. Το κράτος, δηλαδή, παρέχει χρήμα στους ιδιοκτήτες των ομίλων που έχουν ΜΜΕ και οι ιδιοκτήτες αυτοί παρέχουν πολιτική υποστήριξη προς τους πολιτικούς των κομμάτων εξουσίας. Γίνεται μια ανταλλαγή. Το πολιτικό κεφάλαιο που έχουν τα ΜΜΕ μετατρέπεται σε χρηματικό κεφάλαιο από τους κατέχοντες την εξουσία και αντιστοίχως αυτοί μετατρέπουν το δημόσιο χρήμα σε πολιτικό κεφάλαιο για τους εαυτούς τους. Από τη μεριά των πολιτικών, χρησιμοποιούν το δημόσιο χρήμα για να διατηρούν αενάως την εξουσία και από αυτή των επιχειρήσεων, χρησιμοποιούν την κοινή γνώμη για να διατηρούν αενάως την οικονομική τους εξουσία.

Είναι, τελικά, τα μέσα ενημέρωσης τόσο ισχυρά;
Σε περίοδο κρίσης, όπως φαίνεται, τα μέσα στρατεύονται ξανά. Η προπαγάνδα είναι ξανά στην ημερήσια διάταξη. Η δύναμη των ΜΜΕ δεν βρίσκεται στο ότι εμείς κάνουμε ό, τι μας λένε. Έχουμε τις αντιλήψεις μας, την ιδεολογία μας κτλ. Βρίσκεται, πρώτον, στο ότι μπορούν να καθορίζουν τα θέματα που θεωρούνται σημαντικά. Δεύτερον, τα ΜΜΕ επηρεάζουν τον τρόπο που βλέπουμε τα θέματα, η λειτουργία τους είναι κυρίως ιδεολογική. Για παράδειγμα, τώρα προβάλλουν τα γεγονότα στην Τουρκία. Όμως, δεν έδειχναν τις συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων στο Σύνταγμα. Ή τις έδειχναν απ’ τη σκοπιά της εξουσίας. Η εικόνα που είχε για τους αγανακτισμένους το ευρύ κοινό, είναι ότι πρόκειται για ανθρώπους που ήταν κατά της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, που μούντζωναν έξαλλοι κτλ. Έδειχναν την πάνω πλατεία, αυτούς που επηρέαζε η Χρυσή Αυγή.

Πώς κατάφερε, τελικά, και αναδείχθηκε ως αξιωματική αντιπολίτευση ένα κόμμα της Αριστεράς με όλα τα μέσα εναντίον του;
Το παιχνίδι παίχτηκε, νομίζω, στις πρώτες εκλογές. Μεγάλο ρόλο έπαιξαν τα νέα μέσα, τα social media σε συνδυασμό με το κίνημα των πλατειών. O ΣΥΡΙΖΑ εκτιμήθηκε γιατί τάχθηκε εξ αρχής εναντίον του μνημονίου και της μνημονιακής πολιτικής. Η διάθεση του κόσμου να τον στηρίξει καλλιεργήθηκε από τα social media και σε αυτό βοήθησαν πολλά: πχ, απολυμένοι δημοσιογράφοι που δραστηριοποιήθηκαν οικειοθελώς από το διαδίκτυο υπέρ του. Αυτή ήταν και παραμένει, αν παραμείνει, η δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ. Αν μειώσει την αντιμνημονιακή του θέση, θα υποχωρήσει. Ο κόσμος θα πάει στη Χρυσή Αυγή. Στη δεύτερη εκλογική αναμέτρηση τα πράγματα άλλαξαν τελείως. Η κρατική ΕΡΤ έκανε αυτό που έκανε πάντα: προπαγάνδα. Τα ιδιωτικά κανάλια, όμως, όχι. Έκαναν «ψυχολογικές επιχειρήσεις» με σκοπό να καταρρακώσουν το ηθικό του «αντίπαλου», των πολιτών. Για πρώτη φορά σε δυτική χώρα χρησιμοποιήθηκε αυτό το μοντέλο στις εκλογές του 2012 βασιζόμενο σε δύο, από κάμποσες που αναφέρει η θεωρία, τεχνικές: στον εκφοβισμό (ότι αν βγούμε από το ευρώ θα πεινάσουμε, δεν θα έχουμε φάρμακα κτλ) από τα ιδιωτικά κυρίως μέσα επικοινωνίας και στη δαιμονοποίηση του αντιπάλου (υπεύθυνος για όλα αυτά, θεωρήθηκε ο Τσίπρας ο οποίος χαρακτηρίστηκε ως αμαθής, άπειρος, επαγγελματίας συνδικαλιστής κτλ). Η προπαγάνδα, έπιασε τόπο, γιατί υπήρχαν αντιφατικές φωνές βέβαια μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ σε σοβαρά θέματα (ευρώ, οικονομική πολιτική κτλ).

Τι εννοεί η κυβέρνηση όταν μιλάει για «αναδιάρθρωση» και «εξυγίανση» της ΕΡΤ;
Εννοούν ουσιαστικά λιγότερα κανάλια, πιο φθηνό πρόγραμμα, πιο φτωχό σε περιεχόμενο κτλ, κτλ. Θα είναι λιγότερα κανάλια. Το πρόγραμμα, τελικά, θα μοιάζει πολύ με αυτό των ιδιωτικών σταθμών. Δηλαδή η κυβέρνηση θέλει να μετατρέψει την ΕΡΤ σε κανάλι που θα είναι απόλυτα εξαρτημένο από την ίδια, θα είναι το δικό της Αντένα και Mega. Οι συνθήκες εργασίας θα είναι σκληρές με χαμηλές αμοιβές, πολύωρη εργασία χωρίς ασφάλιση και οι εργαζόμενοι θα είναι απόλυτα εξαρτημένοι από τον εργοδότη. Εν τω μεταξύ, το τοπίο των ΜΜΕ συρρικνώνεται, γιατί το διαδίκτυο έχει καταλάβει πολύ χώρο. Επίσης, συρρικνώνεται η παραγωγή του προγράμματος και οι πολλοί σταθμοί λόγω έλλειψης χρημάτων για διαφημίσεις, λόγω κρίσης. Αυτό μπορεί να έχει σαν αποτέλεσμα τη συνεργασία ή τη συρρίκνωση κάποιων καναλιών. Θα γίνει μάχη μεταξύ καναλιών, συγχωνεύσεις κτλ. Όμως, η σπουδαία μάχη θα είναι ανάμεσα στη δημόσια και στην ιδιωτική τηλεόραση και εντοπίζεται στο ότι η ιδιωτική τηλεόραση προσπαθεί να συρρικνώσει τη δημόσια, για να μπορέσει να κερδίσει χώρο ώστε να επιβιώσει. Η κυβέρνηση προσπαθεί να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των ιδιοκτητών των ΜΜΕ εις βάρος της δημόσιας τηλεόρασης. Τη συρρικνώνει για να βρει χώρο η ιδιωτική. Απόδειξη αυτού που σας λέω είναι ότι καταργήθηκε η ΕΡΤ ενόψει του διαγωνισμού ανάδειξης ανάδοχου του ψηφιακού σήματος. Τώρα πάροχος μπορεί να είναι μόνο η ιδιωτική τηλεόραση. Θα μεταφερθούν, δηλαδή, χρήματα από το δημόσιο στους ιδιώτες. Η δημόσια τηλεόραση, που θα υπάρξει, θα στερηθεί αυτού του δικαιώματος για δεκαπέντε χρόνια.

Μια ΕΡΤ που δεν γνωρίζουμε

Σήμερα δημιουργείται μια νέα πραγματικότητα, μια νέα ΕΡΤ, υποστήριξες την Πέμπτη στο GIF, με την πλούσια εμπειρία αυτών των ημερών. Τι εννοούσες;
Η ΕΡΤ πρέπει να διατηρηθεί, να επιβιώσει και όχι να καταργηθεί. Οι αλλαγές να γίνουν με διάλογο, διατήρηση δικαιωμάτων, ηρεμία κ.τ.λ. Η ΕΡΤ, όμως, είναι πια μια διαφορετική ΕΡΤ. Ποτέ οι άνθρωποί της δεν δούλεψαν τόσο πολύ, ποτέ το κτήριο δεν είχε τέτοια ασφάλεια και έλεγχο, καθώς έχει πανάκριβο εξοπλισμό. Πρώτον, έχει αποκτήσει μια πολύ ισχυρή διαδικτυακή παρουσία και μεταδίδεται από πολλά links. Δεύτερον, έχει κατακτήσει ένα νέο τρόπο παραγωγής προγράμματος, το συνεργατικό, που είναι πιο παραγωγικό, πιο ποιοτικό, ανταποκρίνεται περισσότερο στα ενδιαφέροντα του κοινού. Τρίτον, έχει συνεργασία με τα social media που αποτελούν μια γέφυρα ανάμεσα στην ΕΡΤ και το κοινό, βοηθώντας σε μια συμμετοχή του κόσμου αλλά ασκώντας και πίεση ώστε να λειτουργήσει η ΕΡΤ βάσει θεματολογίας που ενδιαφέρει το κοινό. Πχ, τις προάλλες πίεσαν για περισσότερες ειδήσεις από την πλατεία Ταξίμ. Τέταρτο, πολύ σημαντικό στοιχείο που κατέκτησε η ΕΡΤ, αφορά στον πλουραλισμό των απόψεων και στην κριτική απέναντι στην κυβέρνηση. Πέμπτο, για όλους αυτούς τους λόγους, απόκτησε πολύ μεγάλη τηλεθέαση αν και χωρίς σήμα! Όλα αυτά που κατακτήθηκαν μέσα σε δέκα μέρες – όχι δεκαετίες – αποτελούν το πλαίσιο διαπραγμάτευσης στο οποίο πρέπει να βασιστεί η ΕΡΤ από εδώ και πέρα, ώστε να διατηρηθεί και να γίνει πραγματικά δημόσια. Δεν εννοώ τη ΝΕΡΙΤ, εννοώ μια δημόσια τηλεόραση. Θέλω να πω, αν υπάρχει ένα πλεονάζον προσωπικό κάπου – προφανώς υπάρχει διότι κακομεταχειρίστηκαν την ΕΡΤ σαν φέουδο – πχ σαράντα κηπουροί – τους πας κάπου αλλού. Ή άλλες παραμορφώσεις, πχ όχι αποκλειστική απασχόληση. Ή διαφθορά όπως εκμετάλλευση της περιουσίας της ΕΡΤ για ίδιον όφελος. Οι αδικίες, παραμορφώσεις, τα ρουσφέτια, οι σπατάλες, όλα αυτά, πρέπει να αποκατασταθούν πάραυτα, δεν συζητιέται. Αλλά δεν πρέπει να διαλυθεί η ΕΡΤ. Ίσα – ίσα. Η δημόσια τηλεόραση, θα το ξαναπώ, είναι για όλους όχι για την πλειοψηφία.

 

http://www.epohi.gr/portal/politiki/14333-2013-06-23-15-11-22