Μνημόνια επ’ αόριστον φέρνει το «success story» Σαμαρά

Επιστολή Σαμαρά στη Λαγκάρντ με την οποία υποστηρίζεται η ιδέα για νέο δάνειο προς την Ελλάδα με τη σύμφωνη γνώμη των κρατών – μελών της ευρωζώνης

Σε «επιστολή προθέσεων» προς την Κριστίν Λαγκάρντ, που απέστειλε στις 17 Μαΐου  ο πρωθυπουργός (και κοινοποιήθηκε στους επικεφαλής των ευρωπαϊκών οργάνων, Ντάισεμπλουμ, Ρεν και Ντράγκι) υποστηρίζεται η ιδέα για ένα νέο δάνειο και υπογραμίζεται ότι «είμαστε έτοιμοι να υιοθετήσουμε μέτρα τα οποία μπορεί να καταστούν κατάλληλα για το σκοπό αυτό αν μεταβληθούν οι περιστάσεις».

 

Με την επιστολή, που δημοσιεύεται σήμερα, Τετάρτη 5/6, στην «Εφημερίδα των Συντακτών», φαίνεται να θέτει το ζήτημα ενός νέου δανείου που θα σημάνει πρόσθετα μέτρα για τη χειμαζόμενη από τα Μνημόνια ελληνική κοινωνία. Για το ζήτημα τοποθετήθηκε χθες και ο πρόεδρος του Eurogroup Ζ.Κ Γιούνκερ, ο οποίος δεν απέκλεισε ένα επιπλέον ποσό δανείου από τον «μηχανισμό διάσωσης».

 

Την ώρα που το περίφημο «success story» αποδεικνύεται φενάκη και ενώ απομένει ένας ολόκληρος χρόνος για τη λήξη του «ελληνικού προγράμματος» (η χρηματοδότηση ολοκληρώνεται τον Ιούνιο του 2014), οι ιθύνοντες της τρόικα, με πρωτοβουλία του έλληνα πρωθυπουργού, φάινεται πως έχουν στα σκαριά ένα τρίτο δάνειο για την Ελλάδα με ακόμα σκληρότερα μέτρα. Όπως σχολιάζει ο ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ, «την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση προσπαθεί να καλλιεργήσει μια εικόνα τεχνητής ανάκαμψης, έχει πλήρη γνώση της αποτυχίας της ασκούμενης πολιτικής και της ανάγκης νέας χρηματοδότησης με ακόμα πιο δυσβάσταχτους όρους». Σύμφωνα με την αξιωματική αντιπολίτευση, «η σπουδή του πρωθυπουργού να στείλει επιστολή προς το ΔΝΤ ένα χρόνο πριν τη λήξη του προγράμματος είναι η πιο ξεκάθαρη ομολογία αποτυχίας του προγράμματος, συνοδευόμενη από την πρόθεση λήψη και νέων μέτρων».

 

 

Ολόκληρο το σχόλιο του γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ για την επιστολή Σαμαρά στην κ. Λαγκάρντ και την προαναγγελία νέας δανειακής σύμβασης:

 

«Το «success story» της κυβέρνησης φέρνει νέα δάνεια και μνημόνια. Όπως δείχνει με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο η επιστολή της 17ης Μαΐου  του πρωθυπουργού στην Κριστίν Λαγκάρντ που δημοσιεύει η «Εφημερίδα των Συντακτών», αλλά είναι αναρτημένη και στο επίσημο σάιτ του υπουργείου Οικονομικών,  την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση προσπαθεί να καλλιεργήσει μια εικόνα τεχνητής ανάκαμψης, έχει πλήρη γνώση της αποτυχίας της ασκούμενης πολιτικής και της ανάγκης νέας χρηματοδότησης με ακόμα πιο δυσβάσταχτους όρους.

 

Αν κάτι έχει δείξει η πρόσφατη μνημονιακή ιστορία είναι ότι η εφαρμογή κάθε μνημονιακού μέτρου στρώνει το έδαφος για τα επόμενα, με τα καινούρια να έρχονται να διορθώσουν τις «αστοχίες» των προηγουμένων. Η σπουδή του πρωθυπουργού να στείλει επιστολή προς το ΔΝΤ ένα χρόνο πριν τη λήξη του προγράμματος, στην οποία από τη μία επισημαίνει τις  «σταθερές δεσμεύσεις από τα μέλη της Ευρωζώνης να προσφέρουν επαρκή υποστήριξη κατά τη διάρκεια του προγράμματος και μετά», ενώ ταυτόχρονα διαβεβαιώνει ότι «είμαστε έτοιμοι να υιοθετήσουμε μέτρα τα οποία μπορεί να καταστούν κατάλληλα για το σκοπό αυτό αν μεταβληθούν οι περιστάσεις» είναι η πιο ξεκάθαρη ομολογία αποτυχίας του προγράμματος, συνοδευόμενη από την πρόθεση λήψη και νέων μέτρων.

 

Για πόσο καιρό νομίζουν ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση ότι θα μπορούν να κοροϊδεύουν τον ελληνικό λαό; Με ποιο επικοινωνιακό περιτύλιγμα και ποιους εκβιασμούς θα συνοδεύσουν τις νέες διαπραγματεύσεις με την τρόικα για ένα ακόμα μνημόνιο που θα είναι και αυτό το «τελευταίο»;

 

Πάντως, γίνονται παραπάνω από κατανοητοί οι λόγοι για τους οποίους ο πρωθυπουργός αρνείται να προσέλθει σε δημόσιο διάλογο με τον πρόεδρο της Κ.Ο του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ. Τι ακριβώς μπορεί να υπερασπιστεί την παράταση επ΄ αόριστον της καταστροφικής πολιτικής του μνημονίου»;

 

**********************************************************************

 

Η επιστολή προθέσεων όπως δημοσιεύεται στο επίσημο σάιτ του υπουργείου Οικονομικών:

 

http://left.gr/news/mnimonia-ep-aoriston-fernei-success-story-samara

Διαδήλωση διαμαρτυρίας για την απαγωγή και την παράδοση στην Τουρκία του πολιτικού πρόσφυγα Μπουλούτ Γιαϊλά

 

Διαδήλωση διαμαρτυρίας για την απαγωγή και την παράδοση στην Τουρκία του πολιτικού πρόσφυγα Μπουλούτ Γιαϊλά

Με πρωτοβουλία της Επιτροπής Αλληλεγγύης στους Πολιτικούς Κρατούμενους από την Τουρκία και το Κουρδιστάν, πραγματοποιήθηκε χτες στην ΕΣΗΕΑ ευρεία σύσκεψη φορέων για το ζήτημα του Μπουλούτ Γιαϊλά. Ήταν κοινή η διαπίστωση ότι η απαγωγή και η παράδοση στην Τουρκία του πολιτικού πρόσφυγα, δεν αποτελεί μόνο μια κατάφωρη παραβίαση θεμελιωδών δικαιωμάτων, αλλά συνιστά μείζον κεντρικό πολιτικό ζήτημα. Πρόκειται για ουσιαστική κατάργηση του Συντάγματος, των νόμων και της λαϊκής κυριαρχίας. 
Ανεξάρτητα από την προφανή συμμετοχή τουρκικών και αμερικάνικων μυστικών υπηρεσιών στην απαγωγή, η Ελληνική κυβέρνηση έχει βαρύτατες ευθύνες. Όχι μόνο γιατί ήταν Έλληνες αυτοί που αρχικά απήγαγαν τον Μπουλούτ Γιαϊλά, αλλά και γιατί θα ήταν αδύνατο οι απαγωγείς να διασχίσουν όλη τη χώρα και να περάσουν παράνομα τα σύνορα χωρίς την έμπρακτη στήριξη κεντρικών κρατικών υπηρεσιών. Η κυβέρνηση της κοινωνικής εξαθλίωσης και της κρατικής τρομοκρατίας είναι συνένοχη!
Καλούμε σε διαδήλωση διαμαρτυρίας την Τρίτη 11 Ιούνη στις 6:30 στα Προπύλαια

Να βρεθούν και να τιμωρηθούν οι ένοχοι της απαγωγής και παράδοσης στην Τουρκία του Μπουλούτ Γιαϊλά.
Να παραιτηθεί ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Νίκος Δένδιας.
Άσυλο τώρα σε όλους τους πολιτικούς πρόσφυγες
Αλληλεγγύη στην εξέγερση στην Τουρκία

Επιτροπή Αλληλεγγύης στους Πολιτικούς Κρατούμενους από την Τουρκία και το Κουρδιστάν, 
Κόμματα και Οργανώσεις της Αριστεράς,
Συνδικάτα, 
Κοινότητες προσφύγων και μεταναστών

Alter Summit – Ραντεβού στο «Χωριό Αλληλεγγύης»

 

Κατά τη διάρκεια της Εναλλακτικής Συνόδου των Ευρωπαϊκών Κινημάτων – Alter Summit -που πραγματοποιείται στις 7 και 8 Ιουνίου στην Αθήνα, στο Ποδηλατοδρόμιο του ΟΑΚΑ- Κοινωνικά Φαρμακεία και Ιατρεία, Κοινωνικά Παντοπωλεία, Πρωτοβουλίες Χωρίς Μεσάζοντες, Δίκτυα Διανομής Βασικών Αγαθών, Συλλογικές Κουζίνες και δεκάδες σχήματα και συλλογικότητες που δραστηριοποιούνται με ποικίλους τρόπους στο πεδίο της Αλληλεγγύης, στήνουν όλες μαζί το δικό τους ιδιαίτερο χώρο, ένα ξεχωριστό, πολύμορφο και αυτοοργανωμένο «Χωριό Αλληλεγγύης», μετά από κάλεσμα της «αλληλεγγύης για όλους» για συμμετοχή και συν-διοργάνωση και δύο ανοιχτές συνελεύσεις συλλογικοτήτων της Αττικής.

Είναι προφανές ότι η αναμενόμενη άφιξη στην Αθήνα εκατοντάδων ακτιβιστών από την Ευρώπη δίνει μια σπάνια ευκαιρία γνωριμίας των επισκεπτών με τις αλληλέγγυες οργανώσεις και συλλογικότητες στην Ελλάδα, ανταλλαγής εμπειριών των ντόπιων με κινήματα αλληλεγγύης και αυτοοργάνωσης στην Ευρώπη και διαμόρφωσης μόνιμων και σταθερών δικτύων επικοινωνίας, που θα έχουν στηριχτεί σε πολύτιμες, δια ζώσης, επαφές. Είναι γεγονός ότι το πολύμορφο κίνημα αλληλεγγύης και αυτοοργάνωσης της κοινωνίας μας έχει ήδη προσελκύσει το ενδιαφέρον των υπόλοιπων ευρωπαϊκών χωρών, τόσο του Νότου που πλήττονται από τις πολιτικές λιτότητας των δικών τους κυβερνήσεων, όσο και του Βορρά που «βλέπει» τις συνέπειες των μνημονιακών πολιτικών να χτυπούν και τη δική τους πόρτα.

Παράλληλα, όμως είναι μια εξαιρετικά ευνοϊκή περίσταση ένα μεγάλο μέρος αυτής της μοναδικής πολυμορφίας εγχειρημάτων αλληλεγγύης, που έχουν αναδυθεί τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, να γνωριστεί από κοντά, να ανταλλάξει απόψεις, ιδέες και εμπειρίες. Είναι ευκαιρία όλο αυτό το δυναμικό της ελληνικής κοινωνίας που αντιστέκεται στις μνημονιακές πολιτικές, που συνθλίβουν όλο και περισσότερες τις ζωές μας, αλλά παράλληλα δείχνουν και το δρόμο για το νέο κόσμο που θέλουμε να χτίσουμε, να συναντηθεί και να συνομιλήσει.

Στο τρίστρατο της αυτοοργάνωσης, της αντίστασης και της αλληλεγγύης συναντιούνται εδώ και καιρό όσοι και όσες αρνούνται να δεχτούν παθητικά την κοινωνική ερήμωση, κατανοώντας ότι παράλληλα με τους αγώνες αντίστασης πρέπει να στηριχτεί άμεσα και έμπρακτα ο κόσμος που φτάνει στα όριά του. Ευκαιρία, λοιπόν, να γνωριστούν και από κοντά.

Το «Χωριό Αλληλεγγύης» θα λειτουργήσει και τις δύο μέρες του Alter Summit ως σημείο φυσικής συνάντησης ελληνικών και ευρωπαϊκών συλλογικοτήτων αλληλεγγύης.

Κάθε δομή ή συλλογικότητα θα έχει το χώρο της για τα έντυπα και τα υλικά της αλλά και για προϊόντα που ενδεχομένως παράγει προκειμένου να υποστηρίξει τη δράση της. Θα υπάρχει καφενείο και μεταφραστές/στριες για όσους/ες δυσκολεύονται με τις επαφές τους ή με τις ανοιχτές συζητήσεις/συνελεύσεις που θα πραγματοποιηθούν επιτόπου. Ενώ τέλος θα γίνει προσπάθεια οι συλλογικότητες να κατανεμηθούν ανά θεματική δραστηριοποίησή τους ώστε να δημιουργηθούν και επιμέρους χώροι συνάντησης.

Τέλος οι δομές και οι συλλογικότητες Αλληλεγγύης και Κοινωνικής Οικονομίας που θα βρεθούν στο «Χωριό» θα συμμετέχουν στην κεντρική συνέλευση του Alter Summit: «Αλληλεγγύη εν δράσει: ΗΕυρώπη των “από κάτω” στο προσκήνιο», που έχει προγραμματιστεί για το Σάββατο 8 Ιουνίου, 13:30-16:30. 

Παράλληλα, στο «Χωριό Αλληλεγγύης» θα πραγματοποιηθούν δύο ακόμα συναντήσεις: τηνΠαρασκευή 7 Ιουνίου (5.00 μ.μ.) κατά την οποία θα γίνει μια σύντομη συνάντηση παρουσίασης και αλληλογνωριμίας. Για το Σάββατο 9 Ιουνίου ((9.30-13.00) έχει επίσης προγραμματιστεί συνάντηση προκειμένου να ανταλλαχθούν καλύτερα οι εμπειρίες από τους αυτοοργανωμένους αγώνες ενάντια στη λιτότητα και τα μνημόνια και τις διαδικασίες διαμόρφωσης ενός βαθύτερου κοινωνικού μετασχηματισμού μέσα από αυτές.

Το «Χωριό Αλληλεγγύης» θα ρίξει την αυλαία του συμμετέχοντας στη μεγάλη πανευρωπαϊκή διαδήλωση στην Αθήνα, το Σάββατο 8 Ιουνίου, στις 6.00 μ.μ.

Περισσότερες πληροφορίες για την Εναλλακτική Σύνοδο των Ευρωπαϊκών Κινημάτων

http://www.altersummit.eu/?lang=en και http://www.altersummit2013.blogspot.com

 

Ο Γκρίλο και το κόμμα των πέντε διαττόντων αστέρων

Γκρίλο Ιταλία
Η αποτυχία του Γκρίλο στις δημοτικές εκλογές της Ιταλίας και η αδυναμία της Αριστεράς να προτείνει εναλλακτικές λύσεις.

Σε μεγάλο χαμένο των δημοτικών εκλογών, που διεξήχθησαν στην Ιταλία αναδείχθηκε ο Πέπε Γκρίλο και το Κόμμα των Πέντε Αστέρων (M5S), το οποίο είδε το ποσοστό του στη Ρώμη να κατρακυλάει στο 12% από το θριαμβευτικό 27% που είχε συγκεντρώσει στις εθνικές εκλογές. Σε όλη τη χώρα έχασε πάνω από το 50% της δύναμής του. Θα πρέπει βέβαια να σημειωθεί ότι το M5S, το οποίο είχε αποσπάσει τη μερίδα του λέοντος από τη μεγάλη δεξαμενή των αναποφάσιστων, χτυπήθηκε σκληρά από την τεράστια αποχή η οποία στις δημοτικές εκλογές πλησίασε το 40%.

Παρόλα αυτά η ήττα δείχνει και τα όρια ενός προσωποπαγούς κόμματος το οποίο στηρίχθηκε στην παταγώδη αποτυχία της ιταλικής αριστεράς να προτείνει εναλλακτικές λύσεις για την αντιμετώπιση της κρίσης, χωρίς όμως και το ίδιο να έχει να παρουσιάσει ένα συγκεκριμένο και αξιόπιστο πρόγραμμα. Εκμεταλλευόμενος τη λαϊκή οργή για τη λιτότητα των τεχνοκρατών και τον ολοένα αυξανόμενο ευρωσκεπτικισμό των Ιταλών πολιτών ο Γκρίλο έκανε την έκπληξη στις βουλευτικές εκλογές αλλά δεν κατάφερε να κρύψει το λαϊκιστικό και πολιτικά αυταρχικό προφίλ του.

Είναι χαρακτηριστικό ότι αμέσως μετά τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών ο επικεφαλής του M5S αντί να προχωρήσει σε αυτοκριτική προτίμησε να επιτεθεί στους ψηφοφόρους και συγκεκριμένα στους δημοσίους υπαλλήλους τους οποίους κατηγόρησε για «διαπλοκή» με το πολιτικό status quo. «Μισό εκατομμύριο άνθρωποι που σχετίζονται με την πολιτική, τέσσερα εκατομμύρια δημόσιοι υπάλληλοι και 19 εκατομμύρια συνταξιούχοι ψήφισαν για τον εαυτό τους και όχι για τη χώρα» έγραψε στην ιστοσελίδα του αποδεικνύοντας όχι μόνο την προσωπική κακεντρέχεια του αλλά και ένα υψηλό επίπεδο πολιτικής ηλιθιότητας. Υπό αυτή την έννοια η ρητορική του δεν διαφέρει σε τίποτα από αυτή της προηγούμενης κυβέρνησης και των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης που επιχειρούν να διχάσουν τον πληθυσμό ανάμεσα στους εργαζομένους του δημοσίου και τους άνεργους και τους μικροεπιχειρηματίες.

Από τις υπόλοιπες παρατάξεις το δημοκρατικό κόμμα του νέου πρωθυπουργού Ενρίκο Λέττα σημείωσε συνολικά μικρά κέρδη και προπορεύεται στους περισσότερους δήμους όπου θα πραγματοποιηθεί και δεύτερη ψηφοφορία την επόμενη Κυριακή. Στη Ρώμη ο υποψήφιος του κόμματος έχει άνετο προβάδισμα με 42.7% έναντι 30.2 του φασίστα Τζιάνι Αλεμάνο ο οποίος βρήκε καταφύγιο στο κόμμα του Μπερλουσκόνι “Ο Λαός της Ελευθερίας”.

Σε συνδυασμό με τη συμμετοχή του και στην κυβέρνηση συνασπισμού ο Μπερλουσκόνι φαίνεται να παγιώνει την επιστροφή του στην πολιτική σκηνή πλασάροντας το προφίλ μιας λαϊκής δεξιάς – το οποίο φυσικά δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Παρά την γελοιότητα πάντως που χαρακτηρίζει πάντως τον Μπερλουσκόνι, η θέση που τήρησε στο θέμα του ευρώ δεν αποτελεί ένα απλό καιροσκοπικό παιχνίδι. Όπως έχουμε σημειώσει και στο παρελθόν ο πρώην πρωθυπουργός εξέφρασε με τη στάση του ένα σημαντικό κομμάτι της Ιταλικής αστικής τάξης το οποίο ασφυκτιά από τις πιέσεις του Βερολίνου και θεωρεί ότι η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα θα ενισχύσει τα συμφέροντά του απέναντι στο κέντρο της ευρωζώνης. Η πολιτική αυτή ήταν εύκολο να βρει ανταπόκριση και σε ένα ακόμη μεγαλύτερο τμήμα των Ιταλών ψηφοφόρων, οι οποίοι βιώνουν καθημερινά τις καταστροφικές συνέπειες της ευρωζώνης για τα χαμηλά αλλά και μεσαία εισοδηματικά στρώματα. Ήταν όμως η στήριξη τμήματος της οικονομικής ελίτ που ξέθαψε τον Μπερλουσκόνι από τον πολιτικό του τάφο και τον έφερε στο επίκεντρο της πολιτικής σκηνής.

Σήμερα αποτελεί κοινή παραδοχή ότι ο γηραιός πολιτικός αναμένει απλώς την κατάλληλη στιγμή για να άρει την υποστήριξή του προς την κυβέρνηση, γεγονός που θα οδηγήσει σε άμεση κατάρρευση του κυβερνητικού συνασπισμού. Θα το κάνει όμως μόνο όταν αισθανθεί ότι πατάει αρκετά γερά στα πόδια του για να ανατρέψει, προς όφελός, του το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών. Ο Μπερλουσκόνι έχει κάθε λόγο να πιστεύει ότι σε βάθος χρόνου η κεντροαριστερά θα φθαρεί πολύ πιο γρήγορα μέσα σε αυτή την ανίερη συμμαχία σε σχέση με τη δική του παράταξη. Και η κεντροδεξιά βέβαια θα πληρώσει πολύ γρήγορα το γεγονός ότι δεν θα άρει το δυσβάσταχτο χαράτσι που έχει επιβληθεί στην ακίνητη περιουσία, όπως είχε υποσχεθεί πριν από τις εκλογές.

Το αποτέλεσμα φυσικά των δημοτικών εκλογών όπως και ο σχηματισμός κυβέρνησης συνασπισμού ανάμεσα στη λεγόμενη κεντροαριστερά (που είναι δεξιά) και στη λεγόμενη κεντροδεξιά (που είναι ακροδεξιά) δεν μειώνει σε τίποτα τα κοινωνικά πολιτικά και οικονομικά αίτια που προκάλεσαν τον πολιτικό σεισμό των βουλευτικών εκλογών. Το ποσοστό των Ιταλών που ζει πλέον κάτω από το όριο της φτώχειας διπλασιάστηκε μέσα σε μόλις δυο χρόνια για να φτάσει το 14% δηλαδή οκτώ εκατομμύρια ανθρώπους. Στο ίδιο χρονικό διάστημα η ανεργία των νέων έφτασε το 40% ενώ ένας στους πέντε Ιταλούς πέρασε το χειμώνα χωρίς να καταφέρει να ανάψει τη θέρμανση στο σπίτι του ενώ ένας στους έξι έκοψε οριστικά το κρέας. Το μίσος για την πολιτική διαφθορά αλλά και τις αντιλαϊκές τεχνοκρατικές λύσεις γιγαντώνεται μαζί με την αμφισβήτηση για την ευρωζώνη, η οποία μετέτρεψε την Ιταλία από ισχυρή βιομηχανική δύναμη σε ένα ακόμη θύμα της ευρωπαϊκής περιφέρειας.

Η έλλειψη μιας γνήσιας αριστερής απάντησης στην κρίση ήταν δεδομένο ότι θα άνοιγε το δρόμο για διάττοντες αστέρες, τύπου Γκρίλο, οι οποίοι τελικά θα λειτουργούσαν σαν πρόχειρη βαλβίδα εκτόνωσης της οργής επιτρέποντας όμως στο πολιτικό κατεστημένο να διατηρηθεί στην εξουσία. Ποτέ άλλοτε όμως αυτή η ισσορροπία δεν ήταν τόσο εύθραυστη.

Άρης Χατζηστεφάνου
ΠΡΙΝ, 2/6/2013

 

http://info-war.gr/2013/06/%CE%BF-%CE%B3%CE%BA%CF%81%CE%AF%CE%BB%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CF%8C%CE%BC%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%80%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%84%CF%84%CF%8C%CE%BD/

Αντιρατσισμός στην πράξη, όχι στα λόγια

Του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

Η πρόταση νόμου του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, υπό τον τίτλο «Καταπολέμηση των εγκλημάτων με ρατσιστικά χαρακτηριστικά», είναι η πιο σοβαρή μέχρισήμερα επεξεργασία όσον αφορά την (ποινική και διοικητική) αντιμετώπιση του ρατσισμού. Είναι η πιο σοβαρή, όχι γιατί επιχειρεί να πλειοδοτήσει σε αυστηρότητα έναντι άλλων προτάσεων, αλλά γιατί ασχολείται με το πραγματικό πρόβλημα: όχι με αυτό που σκέφτονται ή που λένε οι ρατσιστές, αλλά με αυτό που κάνουν. Όχι με τις απόψεις και τις θεωρίες τους, που παραδόξως ενδιαφέρουν περισσότερο τους «φιλελεύθερους», αλλά με τις πράξεις. Όχι αφηρημένα με το γράμμα της Απόφασης-πλαίσιο, αλλά με τις αλλεπάλληλες δοκιμασίες στις οποίες υποβάλλεται η δημοκρατία από τις ρατσιστικές συμμορίες και τις συμμοριακές πρακτικές τμημάτων του κράτους.

Δεν πρόκειται λοιπόν για «άλλο ένα αντιρατσιστικό νομοσχέδιο», όπως θα είχαν λόγους να ισχυρίζονται οι επαγγελματίες της ξενοφοβίας – ή όπως ανησυχούν καλοπροαίρετοι σχολιαστές, οι οποίοι δικαίως (αλλά τσουβαλιάζοντας δικαίους και αδίκους), δυσανασχετούν για την τύχη του νομοσχεδίου Ρουπακιώτη.

Η πράξη, και όχι τα λόγια, είναι το βασικό πρόβλημα με τον ρατσισμό -και ελλείψει άλλων ενδιαφερόμενων, αυτό είναι το βασικό μέλημα του ΣΥΡΙΖΑ. Όσο αδιανόητο κι αν είναι, λοιπόν, βουλευτές της ΝΔ να παρομοιάζουν με «κατσαρίδες» τους μετανάστες, όσο εξοργιστικό κι αν ακούγεται ένας πρωθυπουργός να απειλεί λαθρο-νήπια ότι θα ανακαταλάβει τους παιδικούς σταθμούς, κι όσο θλιβερή κι αν ηχεί η κινδυνολογία υπουργών περί μεταναστών-«βόμβας στα θεμέλια της κοινωνίας» (αυτά εξηγούν επαρκώς γιατί η ΝΔ δεν άντεξε ούτε καν το ν/σ Ρουπακιώτη), το κύριο δεν είναι εκεί  -δηλαδή στα λόγια. Είναι στις αθρόες προσαγωγές με βάση το χρώμα του δέρματος, που πραγματοποιεί η ΕΛ.ΑΣ με τον Ξένιο Δία –όπως μαρτυρούν οι 5.000 συλλήψεις μεταναστών από τον Αύγουστο του 2012, επί συνόλου 100.000 προσαγωγών. Είναι στις οργανωμένες επιδρομές μοτοσικλετιστών στο Πεδίον του Άρεως, και στους εμπρησμούς αυτοσχέδιων τζαμιών, για τα οποία ένας ευρωπαίος Επίτροπος μαθαίνει με επί τόπου επισκέψεις μέσα σε λίγες μέρες, αλλά οι μηχανοκίνητες μονάδες της ΕΛ.ΑΣ «αγνοούν». Είναι στις έμπρακτες διακρίσεις που καλύπτονται υπό το μανδύα του δημόσιου λειτουργού (γι΄ αυτό το κακό Δημόσιο, όμως, δεν μιλάει κανείς) και στις βίαιες επιθέσεις που καμουφλάρονται πίσω από την κάθε λογής ασυλία – ενώ οι αυτουργοί τους επιχορηγούνται. Είναι στο γεγονός ότι, στην εποχή των «επίορκων», κανείς δεν διανοείται έστω και ένας αστυνομικός ή δημόσιος υπάλληλος να κατηγορηθούν ως «επίορκοι» για ρατσιστικό έγκλημα -πολλώ δε μάλλον ότι μπορεί έσως και ένας να καταδικαστεί, να φυλακιστεί και να πάει στο σπίτι του.

Στο βαθμό, λοιπόν, που η γιγάντωση του ρατσιστικού εγκλήματος οφείλεται σε νομοθετικά κενά (και μολονότι, πράγματι, ο αντιρατσισμός δεν είναι κυρίως νομική υπόθεση), στο σημείο αυτό αστόχησαν οι μέχρι σήμερα νομοθετικές πρωτοβουλίες: από το νόμο του 1979, που ασχολήθηκε με την έκφραση ρατσιστικών ιδεών, αγνοώντας όμως τα όντως εγκλήματα, μέχρι τις απόπειρες ενσωμάτωσης στην εθνική νομοθεσία της Απόφασης-πλαίσιο 2008/913/ΔΕΥ του Συμβουλίου της ΕΕ και την πρόταση ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ. Εκεί, στην ιεράρχηση δηλαδή του ρατσιστικού λόγου υψηλότερα σε σχέση με τη ρατσιστική πράξη – αλλά και στην εκκωφαντική απουσία αποτελεσματικής μέριμνας όσον αφορά τα θύματα της ρατσιστικής εγκληματικότητας.

Ακόμα και τα Γραφεία Αντιμετώπισης Ρατσιστικής Βίας, που συγκροτήθηκαν επί των ημερών του κ. Δένδια, ουδόλως επτόησαν τις ρατσιστικές συμμορίες. Κι αυτό γιατί ευθύς εξαρχής τους «εγγυώνταν» ότι, «σε περίπτωση καταγγελίας επίθεσης σε βάρος παράνομου μετανάστη, δεν ακυρώνεται η διαδικασία κράτησης και απέλασης που προβλέπεται από το νόμο». Κοινώς, με βάση τα ως τώρα ισχύοντα, θύματα και μάρτυρες χωρίς χαρτιά, αντί να προστατεύονται από το νόμο απέναντι στους εγκληματούντες διώκτες τους, θα τιμωρούνται. Η δε ατιμωρησία των δραστών θα «διασφαλίζεται» και τότε, αλλά και στην περίπτωση που τα θύματα της ρατσιστικής βίας είναι νόμιμα διαμένοντες μετανάστες, αφού μέχρι σήμερα δεν υπάρχει ανεξάρτητο όργανο καταγραφής καταγγελιών – συνεπώς η καταγγελία στην Αστυνομία μοιάζει εκ των προτέρων μάταιη. Την ίδια στιγμή, και όπως εξηγεί ο αρμόδιος εισαγγελέας, τα υψηλά παράβολα ελαχιστοποιούν τις πιθανότητες ένα θύμα ρατσιστικής επίθεσης να δει τον θύτη καθισμένο στο σκαμνί, ακόμα κι αν ζει μόνιμα και νόμιμα στην Ελλάδα.

Στο έδαφος αυτό οικοδομείται το ελληνικό Απαρτχάιντ, που κοστίζει πλέον ζωές, που στοχοποιεί όχι μόνο μετανάστες, αλλά και ΑΜΕΑ, γκέι και τρανς – και το οποίο δεν μπορεί να αποδοθεί αυτόματα, άνευ ετέρου, στα μνημόνια και στην κρίση. Όσοι το πιστεύουν αυτό, όσοι δηλαδή νομίζουν πως, μόλις βελτιωθεί η οικονομική κατάσταση, ως διά μαγείας θα ξεμπερδέψουμε με τον ρατσισμό και τους νοσταλγούς των κρεματορίων, δεν έχουν παρά να σκεφτούν την ευρωπαϊκή εμπειρία της τελευταίας 15ετίας: Πόσα χρόνια πριν από την κρίση είχε η Αυστρία κυβέρνηση Χάιντερ; Πόσα χρόνια πριν η Γαλλία έφτιαχνε στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών; Πόσα χρόνια τώρα δρουν στην Ουγγαρία οι πολιτοφυλακές του Jobbik εναντίον των Τσιγγάνων; Και, στα καθ΄ ημας, πόσα χρόνια πάνε από τότε που οι χούλιγκαν της Γαλάζιας Στρατιάς κυνηγούσαν Αλβανούς στο κέντρο της Αθήνας;

Ο ρατσισμός δεν είναι έκφραση μιας αυθόρμητης τάσης της ελληνικής κοινωνίας που ενισχύεται μέσα στην κρίση. Είναι ένα σύνολο λόγων, κυρίως όμως πρακτικών, που με την ανοχή και τη συνέργεια της κεντρικής διοίκησης, εφαρμόζουν λυκειάρχες και διευθύντριες νοσοκομείων, αστυνομικοί και δικαστές, αλλά και «ενώσεις προσώπων» του κοινού ποινικού δικαίου με κύρια ιδεολογική αναφορά την εθνοκάθαρση. Το πρόβλημα με όλους αυτούς δεν είναι ότι αρνούνται το Ολοκαύτωμα ή ότι ζητούν «να καεί το μπουρδέλο η βουλή» (για να θυμηθώ τον συνήθη συμψηφισμό), καλλιεργώντας  -υποτίθεται- μίσος και εχθροπάθεια. Πώς να το κάνουμε, μια αστυνομία που βασανίζει μετανάστες είναι σοβαρότερη υπόθεση από τις «ιστορικές» μονογραφίες του Ιωάννη Κωτούλα -και αντίστροφα, κανένα «εμπρηστικό» σύνθημα δεν προκάλεσε ποτέ προβλήματα τόσο σοβαρά όσο η πυρπόληση του Ράιχσταγκ.

Bella ciao

Του Βασίλη Μουλόπουλου

Γνώρισα τη Φράνκα Ράμε στις αρχές της δεκαετίας του ΄70. Ρώμη, κινηματοθέατρο στην εργατική συνοικία Τιμπουρτίνα.

«Το φθινόπωρο του ΄68 με τον Ντάριο αποφασίζουμε να εγκαταλείψουμε το παραδοσιακό θεατρικό κύκλωμα  και να διαθέτουμε το έργο μας, τη ζωή μας -και δεν υπερβάλλω- στο κομμάτι εκείνο του κοινού που συνήθως αγνοείται από το επίσημο θέατρο: εργάτες, νοικοκυρές, φοιτητές, αγρότες. (…) Να τεθούμε στη διάθεση της τάξης στη οποία αισθανόμαστε ότι ανήκαμε. Στο προλεταριάτο. Τα έσοδα πήγαιναν συχνά σε κατειλημμένα εργοστάσια» (από το ημερολόγιο της Φράνκα Ράμε).

Εκείνη την ημέρα του ΄70 τα έσοδα από την παράσταση θα πήγαιναν στην ελληνική αντίσταση και η Φράνκα αγωνιούσε για το ποσό που θα συγκεντρωνόταν.

Την παρατηρούσα πάνω στη σκηνή και έξω από τη σκηνή. Παθιασμένη, ειρωνική, μαγευτική, πλάι στον σύντροφο της «στη ζωή και στην τέχνη».

Η Φράνκα Ράμε ήταν όμορφη με τον παραδοσιακό τρόπο. Ξανθιά, με καμπύλες και γεμάτο στήθος. Αλλά περιέφερε τα προσόντα της με μια σεμνότητα αλαζονική, τα χρησιμοποιούσε για να τα αντιστρέψει, για να διαλύσει τα γυναικεία στερεότυπα.

Με τη ευφυΐα της, την ευαισθησία της, την ειρωνεία της αγωνίστηκε για τα δικαιώματα των γυναικών αλλά και όλων «της γης των κολασμένων».

«Οι γυναίκες αμείβονται πολύ λιγότερο από τους άνδρες και έχουν πολύ μεγαλύτερες δυσκολίες να κάνουν καριέρα, εκτός και αν είναι πολύ νέες, έχουν στρογγυλά και μεγάλα βυζιά και κώλο που να ακουμπάει στους ώμους. Κάποια πονετική ψυχή μάς όρισε ως το άλλο μισό του ουρανού. Εγώ δεν αισθάνθηκα ποτέ έτσι, δεν θέλησα ποτέ τα πάντα για μένα. ΄Οοοοχι, κάτι τόσο πολύ μεγάλο. Νομίζω ότι για να αλλάξει αυτή η κοινωνία δεν αρκεί να είναι το μισό του ουρανού. Είναι απαραίτητο να μην χάνεις ποτέ την αξιοπρέπειά σου και τον σεβασμό των άλλων. Κυρίως των ανδρών. Να περπατάς με το χέρι στο χέρι του συντρόφου σου και, αν χρειάζεται, πού και πού, να τους τραβάς μια κλωτσιά στα δόντια και να τους δίνεις ένα φιλάκι στη μύτη». (Συνέντευξη στη Lara Rongoni).

Η Φράνκα Ράμε ήταν μια μαχητική φεμινίστρια και μια συντρόφισσα που ποτέ δεν συμβιβάστηκε, ποτέ δεν παραδόθηκε, πληρώνοντας σκληρά αυτή τη στάση της. Το 1973 μια ομάδα φασιστών την απήγαγε, τη βίασε και τη βασάνισε. Δεν λύγισε, χρησιμοποίησε τον βιασμό της ως όπλο κατά της βίας στις γυναίκες γράφοντας ένα θεατρικό έργο. Τον «Βιασμό».

«Ευχαριστώ, Franca» ήταν ο αποχαιρετισμός που ακούστηκε από χιλιάδες γυναίκες που τη συνόδευσαν στην τελευταία πορεία της, όπως γράφει ο ιταλικός Τύπος. Ευχαριστώ. Για τη δύναμη. Για την αξιοπρέπεια και το θάρρος να καταγγείλει, να διηγηθεί, να ουρλιάξει τον πόνο και την ταπείνωση του βιασμού.

Εγώ θέλω να την αποχαιρετήσω κρατώντας την εικόνα που ονειρεύτηκε η ίδια πρόσφατα στο ημερολόγιό της. «Σκέφτομαι την κηδεία μου και χαμογελάω. Γυναίκες, πολλές γυναίκες, όλες όσες βοήθησα, όλες όσες με βοήθησαν, φίλες και εχθρές… ντυμένες στα κόκκινα να τραγουδούν ΄bella ciao΄».

Πηγή: Αυγή

Gay pride και ροζ τρίγωνα

Αν και απολύτως ομοφυλόφιλος, επί πολλά έτη δεν μπορούσα να αντιληφθώ το νόημα της ημέρας ομοφυλόφιλης περηφάνιας. Είχα άδικο. Και για να μιλήσω για αυτό το άδικο, θα διηγηθώ μιαν αληθινή, αν και αποσιωπημένη, ιστορία…

Του George Le Nonce

Αν και απολύτως ομοφυλόφιλος, επί πολλά έτη δεν μπορούσα να αντιληφθώ το νόημα της ημέρας ομοφυλόφιλης περηφάνιας. Το αίτημα της απελευθέρωσης της ερωτικής επιθυμίας, και τα συναφή αιτήματα της απελευθέρωσης του σώματος και της ταυτότητας φύλου, τα θεωρούσα μέρος του αιτήματος για ανθρώπινα δικαιώματα και δεν αντιλαμβανόμουν πώς μπορεί να υποστηριχθεί ή να διεξαχθεί ένας τέτοιος αγώνας ανεξάρτητα από το συγκείμενο των υπόλοιπων ανθρώπινων δικαιωμάτων και ανεξάρτητα από τη θέση και την προέλευση των ανθρώπων που συμμετέχουν σε ένα τέτοιο κίνημα.

Είχα άδικο. Και για να μιλήσω για αυτό το άδικο, θα διηγηθώ μιαν αληθινή, αν και αποσιωπημένη, ιστορία. Επιφανέστατος έλληνας καλλιτέχνης, που πέθανε πριν δυόμισι χρόνια, σε ηλικία είκοσι περίπου ετών, στάλθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης των Γερμανών λόγω ομοφυλοφιλίας. Του φόρεσαν, όπως σε δεκάδες χιλιάδες άλλους, το ροζ τρίγωνο και τον στοίβαξαν σε ένα τραίνο με προορισμό ένα από τα στρατόπεδα του θανάτου. Ήταν τυχερός: ανήκε στο 30% των «ροζ τριγώνων» (το χαμηλότερο ποσοστό ανάμεσα στις ομάδες κρατουμένων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης) που επέζησε. Επέστρεψε στην Ελλάδα, ξανάχτισε την καριέρα του, κρύβοντας, βεβαίως, την ομοφυλοφιλία του όσο μπορούσε, και κατάφερε να κατακτήσει τεράστια εμπορική επιτυχία και τεράστια αναγνωρισιμότητα.

Ο άνθρωπος αυτός, που επέζησε του στρατοπέδου συγκέντρωσης, δεν αποκάλυψε ποτέ ότι είχε φορέσει το ροζ τρίγωνο. Φρόντισε σε όλη του τη ζωή να αποκρύψει αυτό το όνειδος. Αντιμετώπισε τη φρίκη μόνος του, ίσως με κάποιους πολύ στενούς φίλους. Και μόνο μετά το θάνατό του, πριν δυόμισι περίπου χρόνια, έγινε γνωστή σε κάπως περισσότερους αυτή η ιστορία. Δεν θέλω να πω ποιος είναι, γιατί δεν έχει σημασία, και γιατί ο ίδιος προφανώς αγωνίστηκε πολύ και υπέφερε πολύ για να μη μαθευτεί.

Και αυτό ακριβώς είναι το θέμα: επιφανέστατος αναγνωρισμένος καλλιτέχνης, και μάλιστα σε τομέα της τέχνης, όπου οι ρυπαροί εξακολουθούν να διατείνονται ότι «κυριαρχεί το αδελφάτο», επιλέγει να μην αντιμετωπιστεί ως ήρωας, να μην κοινοποιηθεί το μαρτύριό του, ούτε καν όταν φθάνει σε βαθύ γήρας, ούτε καν τον εικοστό πρώτο αιώνα.

Μπορεί να ισχυρισθεί, βεβαίως, κανείς ότι επρόκειτο περί ηλικιωμένου ανθρώπου, φοβισμένου, τραυματισμένου, ο οποίος είχε συνηθίσει να κρύβεται, οι νέοι σήμερα είναι αλλιώς, η περίπτωση δεν είναι χαρακτηριστική, και τα όμοια. Αλλά και σήμερα ακόμη οι περισσότεροι εικοσάρηδες ομοφυλόφιλοι κρύβουν την επιθυμία τους από την οικογένειά τους, και σήμερα ακόμη πολλοί ομοφυλόφιλοι δεν παραδέχονται δημόσια την ερωτική τους προτίμηση, και σήμερα ακόμη οι περισσότεροι εκδηλώνουν τον ερωτισμό τους μόνο ή κυρίως στα περιχαρακωμένα ιντερνετικά σάιτ ερωτικής εκτόνωσης και στα γκέι μπαρ.

Σε συνεντεύξεις για δουλειά, πολλοί ομοφυλόφιλοι υπεκφεύγουμε όταν μας ρωτούν για την οικογενειακή μας κατάσταση· στα γραφεία και στις δημόσιες υπηρεσίες όπου δουλεύουμε, οι περισσότεροι αποφεύγουμε να συζητήσουμε πώς περάσαμε το σαββατοκύριακο· και υπάρχουν ακόμη ομοφυλόφιλοι ποιητές οι οποίοι εντέχνως αποκρύπτουν το φύλο του ανθρώπου στον οποίο απευθύνουν ένα ερωτικό ποίημα, συχνά με καταστροφικά για την ποίηση αποτελέσματα.

Υπάρχουν και ακόμα χειρότερα. Στα νοσοκομεία η ερώτηση περί κοντινότερου συγγενούς ή απαντάται ψευδώς ή δεν γίνεται αποδεκτή η απάντηση: δεν μπορεί να δηλωθεί ως κοντινότερος συγγενής ο άνθρωπός σου, διότι επιθυμείς λάθος φύλο. Και αν νοσήσεις βαριά, τις αποφάσεις για τη ζωή και το θάνατό σου θα τις πάρει κάποιος θεσμικός, μακρινός συγγενής.

Ίσως η εποχή των ροζ τριγώνων και της εξόντωσης των ομοφυλόφιλων έχει περάσει («ίσως» διότι η βία των νεοναζί εγκληματιών της Χρυσής Αυγής έχει, βεβαίως, και τους ομοφυλόφιλους στόχο). Το υπόστρωμα, όμως, είναι σίγουρα εδώ, οι συνθήκες που επιβάλλουν τη σιωπή και την αορατότητα και εκτρέφουν τη νομιμοποίηση της εξόντωσης είναι παρούσες: ξεσπαθώνουν χυδαίοι δημόσιοι διανοούμενοι, απολογητές του νεολιμπεραλισμού, εναντίον της δήθεν συντηρητικοποίησης των γκέι που θέλουν να παντρευτούν· και ξεσπαθώνοντας, και νουθετώντας, εξασφαλίζουν πως όσα νέα ροζ τρίγωνα επιβιώσουν θα εξακολουθήσουν να ντρέπονται.

Γι’ αυτό έχει ακόμη σημασία η περηφάνια. Ως αποτρόπαιο των τεράτων.

http://unfollow.com.gr/blog/item/246-pride1.html