Γιατί το 5% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ πάει στην Χρυσή Αυγή;

Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη

Όταν μάθαμε ότι κατεβαίνει παράταξη της Χρυσής Αυγής στις εκλογές των ταξιτζήδων, το ρίξαμε στην πλάκα. Θα μουντζώνουν και θα λένε ότι είναι αρχαιοελληνικός χαιρετισμός, θα βάζουν στο φουλ το καλοριφέρ για να φωνάζουν οι επιβάτες «αμάν, φούρνος γίναμε εδώ μέσα», όταν περνάνε έξω από εκκλησία θα κάνουν αγκυλωτό σταυρό και άλλα χωρατά, που δεν εμπόδισαν τη Χ.Α. να πάρει το αναπάντεχο 14%. Κι εδώ δεν μιλάμε για ψήφο δημοσκοπική, αλλά για σοβαρή διείσδυση σε έναν κλάδο παραδοσιακό, με επαγγελματίες που λειτουργούν και ως διαμορφωτές κοινής γνώμης.

 

Ασπάστηκε ξαφνικά τον ναζισμό ένας στους εφτά ιδιοκτήτες ταξί; Ασπάστηκε τον ναζισμό το 14,5% του ελληνικού λαού, όπως λέει η χθεσινή δημοσκόπηση της Pulse στο «Ποντίκι»; Η Χ.Α. στεγάζει πλέον μεγάλο μέρος των ναζιστών, των φασιστών, των χουνταίων και των άλλων ζόμπι που ενδημούν στην Ελλάδα, όλοι αυτοί μαζί όμως δεν φτάνουν με τίποτα το 14,5%. Άρα, πόθεν έσχε το διψήφιο ο Μιχαλολιάκος;

 

Οι χρυσαυγίτες κερδίζουν ψήφους από όλο το πολιτικό φάσμα. Κερδίζουν σταθερά και το 5% όσων ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ τον Ιούνιο, από το 27%, περίπου το 1,3% πάει σούμπιτο στις αγκάλες του Κασιδιάρη. Πρόκειται πιθανότατα για ανθρώπους που μέσα στην αναμπουμπούλα ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ για να σπάσει κεφάλια κι επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ, ευτυχώς, δεν τα έσπασε, τώρα πάνε στους ειδικούς, που μαζί με τα κεφάλια του κατεστημένου σπάνε και τα κεφάλια των μεταναστών.

 

Η Χρυσή Αυγή έχει γίνει μόδα, φαίνεται άλλωστε και από τους ποπ τραγουδιστές και δημοσιογράφους που σπεύδουν να την υιοθετήσουν. Εκείνο όμως που κυρίως την θρέφει είναι το μίσος που γεννάει η φτώχεια, το μίσος για ένα πολιτικό σύστημα που δεν εγγυάται ούτε τα στοιχειώδη. Η Χ.Α. είναι σαν το χταπόδι, όσο τη χτυπάς, απλώνει. Τώρα που κυριαρχεί η συζήτηση για το αντιρατσιστικό, τώρα εμφανίζει τα υψηλότερα ποσοστά της. Θεριεύει τώρα που το σύστημα μοιάζει να συσπειρώνεται, για να εξοντώσει τα καημένα τα παιδιά, τα οποία, φευ, διαβιούν στα υπόγειά του, είναι οι φύλακές του.

 

Η Χ.Α. δεν πρόκειται να ξεφουσκώσει με το συνταγματικό τόξο, όσα βέλη κι αν της ρίξει. Όταν ακούει ο άλλος συνταγματικό τόξο, το μυαλό του πάει αμέσως σε αυτούς που τον κυβερνούν και τον κάνουν να υποφέρει. Αν δεν ανατραπεί η κυβέρνηση, αν δεν ανατραπεί η πολιτική της καταστροφής, αν δεν βρεθούν πολιτικές δυνάμεις ικανές να πείσουν ότι δεν είναι όλοι ίδιοι, οι ναζιστές θα μοιάζουν οσονούπω με το ανθρωπάκι της Μισελέν. Ο Παναγιώταρος μοιάζει ήδη.

 

Αν μια μέρα μπεις στο ταξί και, αντί για την Μαντουμπάλα, ακούσεις τη Λιλί Μαρλέν, να ξέρεις, φίλε μου, ότι τα πράγματα θα έχουν πάρει πολύ άσχημη τροπή.

 

http://left.gr/news/giati-5-ton-psifoforon-toy-syriza-paei-stin-hrysi-aygi

Να πάρουμε πίσω και τον Έρωτα

Της Φιλιώς Τσουκαλά

Σήμερα γίνεται στην Αθήνα για 9η χρονιά το «Φεστιβάλ Υπερηφάνειας», γνωστό και ως Pride, με πολύ περισσότερο κόσμο τα τελευταία χρόνια απ’ ό,τι στην αρχή του αλλά και μέσα σε μία κοινωνία που συντηρητικοποιείται ολοταχώς. Μια κοινωνία όπου ο φόβος, η στέρηση βασικών αγαθών αλλά και της αξιοπρέπειας οδηγεί πολλούς και πολλές στην υποτίμηση των προβλημάτων των άλλων και στη μισαλλοδοξία.

Ωστόσο το Pride γίνεται όλα τα χρόνια υπό τον φόβο και την απειλή της φασιστικής, ρατσιστικής βίας, πολύ πριν αυτή γίνει ορατή στο σύνολο της κοινωνίας, καθώς τα σώματα των ανθρώπων ήταν ανέκαθεν πεδία μάχης, όπου παλεύουν οι εξουσίες να ορίσουν τις επιθυμίες. Είναι όμως και πεδία μάχης, όπου το πιο ελεύθερο κομμάτι του εαυτού εξεγείρεται και αφανίζει, έστω στιγμιαία, τις «δυνάμεις καταστολής».

 

Πέρα από τα θεσμικά αιτήματα για στοιχειώδη εξίσωση των δικαιωμάτων των ατόμων διαφορετικού σεξουαλικού προσανατολισμού, μου φαίνεται ότι και το Pride φέρνει στο προσκήνιο τη λαχτάρα. Τη λαχτάρα για τον έρωτα, την επιθυμία των σωμάτων, που είναι η ίδια, καυτή και επιτακτική, ανεξαρτήτως του φύλου του εραστή ή του ερωμένου, και που είναι, εν τέλει, από τις βασικές κινητήριες δυνάμεις στην κοινωνία και στη φύση.

 

Κι αυτή βρίσκεται σε συνέχεια με τη λαχτάρα για ασφάλεια, για αξιοπρέπεια, για τα γράμματα, για δημιουργικότητα, για ελευθερία, για δημοκρατία (που και στην πλατεία Ταξίμ ξεκινάει από τη λαχτάρα για ένα φιλί κι ένα κουτάκι μπύρα που μπορεί να πίνεται αγκαλιά στο πάρκο της πόλης). Οι άνθρωποι της Αριστεράς αναγνωρίζουν πως η λαχτάρα για όλα τα παραπάνω είναι συνέχεια των πιο βασικών αναγκών επιβίωσης: του ψωμιού, της στέγης, της υγείας.

 

Είναι σημαντικό, λοιπόν, όσοι και όσες δίνουμε κομμάτια, μικρά ή μεγάλα, της ζωής μας στους αγώνες για μια καλύτερη κοινωνία και για μια πιο πλούσια ζωή, όσοι και όσες επιδιώκουμε ολοένα τη διεύρυνση της δημοκρατίας και της ελευθερίας, τέλος όσοι και όσες έχουμε νιώσει ή έστω συλλάβει το πάθος, που μπορεί να μην είναι πάντα μέσα στις κοινωνικές νόρμες, να σκεφτούμε δύο λεπτά πριν αξιολογήσουμε ως δευτερεύοντα τα ζητήματα φύλου, τα ζητήματα σεξουαλικού προσανατολισμού, τα ζητήματα της σεξουαλικότητας εν γένει.

 

Καταλαβαίνω, βέβαια, πως κάτι τέτοια έλεγε και ο Γαλλικός Μάης αλλά τον πήρε ο καπιταλισμός και τον έκανε κατανάλωση, ποσότητα, εμμονή, καταπίεση, εμπόρευμα. Μα τώρα που όλα παίζονται, που ή θα ζήσουμε ζωές μαγικές ή θα αφεθούμε στον φασισμό και τη φτώχεια, να μην ξεχάσουμε μαζί με όλα τα άλλα να πάρουμε πίσω και τον έρωτα, τον ερωτισμό και τη σεξουαλικότητα. Να κερδίσουμε εκείνα που είναι στον αντίποδα του καπιταλισμού και της κατανάλωσης και να τα κερδίσουμε επιτέλους για όλες και για όλους, χωρίς διακρίσεις.

Στην Ελλάδα ζούμε, Κεμάλ…

Του Αντώνη Μποσκοΐτη

Το 1968 ο Μάνος Χατζιδάκις βρίσκεται στις ΗΠΑ και με το συγκρότημα των «New York Rock And Roll Ensemble» ηχογραφεί το άλμπουμ «Reflections». Μέσα στο συγκεκριμένο αγγλόφωνο άλμπουμ, μοναδικό στη χατζιδακική εργογραφία, υπήρχε και ο «Kemal» σε στίχους Μάρτιν Φούλτερμαν, του ντραμίστα της μπάντας και μετέπειτα συνθέτη του μουσικού θέματος στα X-Files. Ουδεμία σχέση με… ισλαμιστική προπαγάνδα η ιστορία ή, για να είμαστε ακριβείς, το ανατολίτικο παραμύθι που έγραψε ο Αμερικανός ρόκερ πάνω στη γλυκύτατη μελωδία του Χατζιδάκι. Επρόκειτο ακριβώς για ένα έθνικ παραμύθι με ελληνικά και αραβικά στοιχεία, απολύτως εντός του πολυπολιτισμικού «χίπικου» πλαισίου της εποχής.
Όταν ο Χατζιδάκις επιστρέφει οριστικά στην Ελλάδα το 1972, δίνει μια κόπια των «Reflections» στον στιχουργό Λευτέρη Παπαδόπουλο με προοπτική να γράψει αυτός εκ νέου τους ελληνικούς στίχους. Γνωστά πράγματα, τα ’χει πει κατά καιρούς σε συνεντεύξεις του ο Παπαδόπουλος: Αρνήθηκε να ασχοληθεί με τη δουλειά, όταν ο Χατζιδάκις του είπε πως «Κεμάλ» ονόμαζε τον αγαπημένο σκύλο του στη Νέα Υόρκη. Αρκετά χρόνια αργότερα, βέβαια, ο ίδιος ο συνθέτης θα αποκάλυπτε πως «Κεμάλ» ήταν το όνομα ενός νεαρού αγοριού, που συνάντησε κάποτε στις ΗΠΑ και εντυπωσιασμένος από τη γνωριμία του έγραψε τραγούδι (ασχέτως των αρχικών αγγλικών στίχων του Μ. Φούλτερμαν).
Και φτάνουμε στο 1985, όπου στο λάιβ άλμπουμ της Μαρίας Φαραντούρη από το παρισινό «Olympia» εμφανίζεται για πρώτη φορά ο εξελληνισμένος «Κεμάλ» με ερμηνευτή τον Βασίλη Λέκκα.
Οι στίχοι είναι του Νίκου Γκάτσου, του μέντορα του Χατζιδάκι. Σύμφωνα με τον συνθέτη, «ο Γκάτσος γράφοντας στίχους στα ελληνικά, τον έκανε Άραβα πρίγκιπα να προστατεύει τους αδυνάτους, κάτι σαν μια ταινία του Έρολ Φλιν του ’35. Του οφείλουμε μια ‘‘καληνύχτα’’, καθώς πρέπει σ’ Έλληνες, απέναντι σ’ έναν νεαρό Μωαμεθανό – όπως θα έλεγεν κι ο φίλος μας ο ποιητής ο Καβάφης».
Δυστυχώς ο Γκάτσος δεν πρόλαβε ν’ ακούσει ολόκληρα τα «Reflections» ως «Αντικατοπτρισμοί» με τους δικούς του στίχους και με τη φωνή της Αλίκης Καγιαλόγλου σε α’ εκτέλεση. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε το 1993 από τον Σείριο, αλλά εκείνος είχε φύγει από τη ζωή την προηγούμενη χρονιά.
Πάμε τώρα στο 2013, στην Ελλάδα της έξαρσης του χαζο-εθνικισμού, της αγραμματοσύνης και της ανοησίας: Δασκάλα από τη Θεσσαλονίκη (επιθυμεί την ανωνυμία) κατήγγειλε περιστατικό λογοκρισίας του «Κεμάλ». Η ίδια θέλησε να το διδάξει στους μαθητές της γιατί την ένοιαζε, αν μη τι άλλο, η αισθητική τους. Τη φώναξε, όμως, η διευθύντρια του σχολείου να την επιπλήξει, κατόπιν υπόδειξης εθνικόφρονα γονέα, διότι – λέει – στο δημοτικό δυναμώνουμε το εθνικό φρόνημα των παιδιών και δεν τους κάνουμε ισλαμιστική προπαγάνδα με τραγούδια τύπου «Κεμάλ».
Ομολογώ πως τα τελευταία χρόνια με είχε κουράσει κάπως. Εννοώ που το άκουγα συνέχεια σε συναυλίες καλλιτεχνών, από τον Αλκίνοο Ιωαννίδη μέχρι τα νεανικά indie συγκροτήματα, διασκευασμένο σε αγγλικά και ελληνικά. Ήταν κάτι σαν must για κάθε «ποιοτικό» ερμηνευτή που τραγουδάει μπροστά στο κοινό του. Χαρακτηριστική στιγμή πολλών συναυλιών τα τελευταία χρόνια να πέφτουν οι πρώτες νότες του «Κεμάλ» και ο κόσμος ν’ αρχίζει το χειροκρότημα και τις επευφημίες.
Σήμερα, λοιπόν, με αφορμή αυτό το περιστατικό σε ελληνικό δημοτικό σχολείο του Δημοσίου, που δεν είναι καθόλου για γέλια ως συμβάν, δηλώνω απερίφραστα πως εκείνοι οι στίχοι του Γκάτσου – κατακλείδα του τραγουδιού αποκαλύπτονται με όλη τους την τραγική σημασία:
«Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ».
Στην Ελλάδα ζούμε, Κεμάλ, άλλωστε…

 

 

Πηγή: Το Ποντίκι

Κορνήλιος Καστοριάδης: «Κανείς δεν θα πάει ποτέ πιο μακριά από τον Αισχύλο»

25/9/2000, Ελευθεροτυπία

Δ: Ο όρος “πρωτοπορία” συνδέεται συνήθως με καλλιτεχνικά ή πολιτικά κινήματα. Ομως γίνεται επίσης λόγος για “τεχνολογική πρωτοπορία”, για “επιστημονική πρωτοπορία”, για “επιστημονική έρευνα αιχμής”. Ποια σχέση υπάρχει ανάμεσα σε όλα αυτά τα διαφορετικά πεδία; Tι σημαίνει “πρωτοπορία”;

KΟPNHΛIΟΣ KAΣTΟPIAΔHΣ: Θα κάνω πρώτα απ’ όλα μια ιστορική παρατήρηση σχετικά με τον όρο “πρωτοπορία”. Δεν πιστεύω ότι ο Σοφοκλής, ο Σαίξπηρ, ο Mπαχ ήταν πρωτοπόροι στην εποχή τους. Aυτό δεν σημαίνει ότι τα έργα τους τύγχαναν καθολικής αποδοχής. Yπήρχαν ασφαλώς διενέξεις, διαφορές απόψεων, γούστου, αισθητικής. Aλλά όμως τότε δεν υπήρχε η έννοια της “πρωτοπορίας”. H έννοια αυτή η οποία προέρχεται από τη στρατιωτική ορολογία και περιγράφει μια ομάδα που προπορεύεται για να εξερευνήσει το χώρο και να κάνει τις πρώτες επαφές με τον εχθρό είναι μια σχετικά πρόσφατη επινόηση. H έννοια της “πρωτοπορίας” συνεπάγεται ότι η Ιστορία είναι και πρέπει να είναι “πορεία προς τα εμπρός” και “πρόοδος”. Στην καλύτερη περίπτωση, η έννοια αυτή στηρίζεται σε τεράστιες φιλοσοφικές και ιστορικές προϋποθέσεις. Στη χειρότερη περίπτωση, είναι απλώς παράλογη. Διότι είναι παράλογο να λες πως “ό,τι είναι καινούργιο είναι καλύτερο”, “ό,τι είναι καινούργιο είναι ωραιότερο” κ.λπ. Kι όμως, αυτή η αντίληψη κυριαρχεί στις μέρες μας.

Δ: Πού και πότε δημιουργήθηκε η “πρωτοπορία”;

Κ.Κ.: Οι πρώτες εκδηλώσεις αυτού του φαινομένου εμφανίστηκαν πιθανότατα στη Γαλλία στο τέλος της Παλινόρθωσης (μέσα του 19ου αιώνα) και ασφαλώς στη διάρκεια της εξουσίας του Ναπολέοντα Γ (1852-1870). Ο Μπωντλέρ καταδικάστηκε για τα “Ανθη του κακού”, διότι θεωρήθηκε ότι προσέβαλε τη δημόσια ηθική· ο Μανέ δημιούργησε σκάνδαλο με τον πίνακά του “Ολυμπία”· ο Ρεμπώ… κ.λπ.

Ομως το φαινόμενο αυτό, σχεδόν ταυτόχρονα με τη Γαλλία, επεκτάθηκε και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Στη Γερμανία, ο Βάγκνερ ισχυρίστηκε ότι έγραφε τη “μουσική του μέλλοντος”. Στη Pωσία, πριν από την Eπανάσταση, γύρω στα 1900, παρατηρήθηκε ένας καταπληκτικός οργασμός αντισυμβατικής δημιουργίας στη ζωγραφική, τη γλυπτική, την ποίηση. Aυτή την περίοδο εμφανίστηκε επίσης, ως τύπος και όχι ως ατομική περίπτωση, η λεγόμενη “παρεξηγημένη ιδιοφυΐα” και ο “καταραμένος καλλιτέχνης”. Ο Bαν Γκογκ πέθανε σε έσχατη ένδεια το 1890, ενώ ογδόντα χρόνια αργότερα, οι πίνακές του κατέρριψαν όλα τα ρεκόρ στα χρηματιστήρια της αγοράς των έργων ζωγραφικής.

Mπορούμε να πούμε ότι οι μεγάλοι δημιουργοί ανάμεσα στο 1860 και το 1930 αποκόπηκαν από την κοινωνία και αντιπαρατέθηκαν σ’ αυτήν. Tο έργο τους θεωρήθηκε ανατρεπτικό ή ακατανόητο. Kαι οι ίδιοι, στις περισσότερες περιπτώσεις, θεωρήθηκαν εχθροί του κατεστημένου.

Δ: Πώς εξηγείτε εσείς την περιθωριοποίηση και ρήξη των δημιουργών, που τη χρονική της αφετηρία την εντοπίσατε γύρω στο 1860;

K.K.: H καπιταλιστική αστική τάξη τότε, δηλαδή μετά την πλήρη επικράτησή της, έχασε την ιστορική της δημιουργικότητα και η κουλτούρα της βούλιαξε στην επαναληπτικότητα. Οι αγαπημένοι καλλιτέχνες της ήταν μερικές από τις μετριότητες που τα πομπώδη έργα τους βλέπουμε σήμερα εκτεθειμένα στο Mus e d’ Οrsa y. H επίσημη κοινωνία, οι πλούσιοι, το κράτος (το οποίο έκανε παραγγελίες), δεν δέχονταν παρά μόνο μια τέχνη τελείως συμβατική.

Eτσι, λοιπόν, ήταν περίπου υποχρεωτικό οι αυθεντικοί δημιουργοί να αποκοπούν από την κοινωνία, να γίνουν περιθωριακοί και να αναγνωρίζονται είτε στα τελευταία τους είτε συνήθως μετά θάνατον. Πρόκειται για πολιτιστικό διαχωρισμό των δημιουργών από την υπόλοιπη κοινωνία, που συνέβη, από όσο γνωρίζω, πρώτη φορά στην Ιστορία. Aυτό το φαινόμενο, όπως ανέφερα και προηγουμένως, εντοπίζεται χρονικά ανάμεσα στο 1860 και το 1930.

Mετά το 1930, ιδίως μετά το 1945, και ακόμη περισσότερο στις μέρες μας, το παραπάνω φαινόμενο επαναλαμβάνεται, αλλά με την κωμική του εκδοχή. Σήμερα υπάρχει μια παράλογη κούρσα, ένας αγώνας ταχύτητας απλώς και μόνο για χάρη του νεωτερισμού. H κούρσα αυτή πραγματοποιείται τώρα υπό τα χειροκροτήματα και με τα χρήματα του δήθεν ενημερωμένου κοινού, το οποίο οικειοποιήθηκε την ακόλουθη βλακώδη άποψη: “Το νέο για το νέο”, “είναι καλό γιατί είναι καινούργιο”, “κάτι που έρχεται μετά από κάτι άλλο είναι οπωσδήποτε καλύτερο από κάτι προηγήθηκε”, “ένα καινούργιο έργο είναι καλύτερο από ένα προγενέστερο, μόνο και μόνο επειδή είναι καινούργιο”.

Δεδομένης αυτής της κατάστασης, οι καλλιτεχνικές “επαναστάσεις” και “εξεγέρσεις”, οι οποίες σημειωτέον αποφέρουν μεγάλα και γρήγορα κέρδη, διαδέχονται η μια την άλλη με επιταχυνόμενο ρυθμό. Tελικά, η παράλογη κούρσα με μοναδικό στόχο “το νέο για το νέο” εξαντλείται και καταλήγει ξεκινώντας από την αρχιτεκτονική στον περιβόητο μεταμοντερνισμό.

Ο μεταμοντερνισμός είναι βαρύγδουπος και κενός. Eπειδή δεν έχει τίποτε να πει, επαναλαμβάνει και ξανασυνθέτει τα ήδη ειπωθέντα. “Eπιτέλους, με τον μεταμοντερνισμό απελευθερωθήκαμε από την τυραννία του στιλ”, είπε με καμάρι ένας εκπρόσωπός του στις HΠA. Πρόκειται για στείρα ομολογία η επανάληψη όσων έχουν ήδη ειπωθεί μετατρέπεται σε πρόγραμμα, αλλά, επίσης, πρόκειται και για ομολογία μιας βαθιάς αλήθειας. Ο μοντερνισμός ήταν μεγάλος και ανοικτός (δείτε, π.χ., τις ιαπωνικές, αφρικανικές, ινδιάνικες “επιρροές” στη ζωγραφική των ιμπρεσιονιστών, του Πικάσσο κ.λπ.). Ο μεταμοντερνισμός είναι επίπεδος και ασπόνδυλος. H κύρια αξία του συνίσταται στο ότι έδειξε, διά της αντιθέσεως, πόσο εξαίσια ήταν η μοντέρνα εποχή.

Συνοπτικά: Η παρουσία μιας “πρωτοπορίας”, τόσο στην τέχνη όσο και στη λογοτεχνία, υπήρξε ένα φαινόμενο συνδεδεμένο με τους ιδιαίτερους και μεταβατικούς χαρακτήρες μιας ορισμένης ιστορικής εποχής.

Eπιστήμη και “πρωτοπορία”

Δ: H καλλιτεχνική “πρωτοπορία” κατέληξε σε αδιέξοδο. Mήπως όμως στο επιστημονικό πεδίο εκεί, δηλαδή, όπου ο αγώνας ταχύτητας προς την καινοτομία συμβαδίζει με την πρόοδο των γνώσεων συμβαίνει το αντίθετο;

K.K.: Aπό τότε που άρχισε η επιστημονική εξέλιξη πρώτα με τους αρχαίους Eλληνες, κατόπιν με την Aναγέννηση σκεφτόμαστε και δικαίως πως ό,τι έχουμε δει έως τώρα δεν είναι παρά μόνο προσωρινά σωστό. Στην επιστήμη υπάρχει πάντα το περιθώριο να πάει κανείς πιο μακριά. Ομως η ιδέα να πάει κανείς πιο μακριά στον τομέα της τέχνης, πραγματικά, στερείται νοήματος. Kανείς δεν θα πάει ποτέ πιο μακριά από τον Aισχύλο, από τον Mπετόβεν, από τον Pεμπώ. Kανείς δεν θα πάει πιο μακριά από τον “Πύργο” του Kάφκα. Mπορούμε να πάμε αλλού. Mπορούμε να πάμε αλλιώς. Δεν μπορούμε όμως να πάμε πιο μακριά. Yπ’ αυτή την έννοια υπάρχει εξέλιξη στην επιστήμη, αλλά δεν μπορεί να μιλήσει κανείς για εξέλιξη στη λογοτεχνία και στην τέχνη.

Ωστόσο πρέπει να προσέξουμε. H επιστημονική εξέλιξη δεν είναι απλώς συσσώρευση γνώσεων, που οι μεν προστίθενται στις δε. H εξέλιξη αυτή δημιουργήθηκε από επαναστάσεις πολύ σημαντικές. H σχέση ανάμεσα στο νέο (το οποίο ανακαλύπτουμε) και στο παλιό (το οποίο έχουμε ήδη αποδεχτεί) είναι κάτι παραπάνω από παράξενη. Tο πέρασμα από τη φυσική του Nεύτωνα στη φυσική του Aϊνστάιν θέτει, από την άποψη της φιλοσοφικής του σημασίας, τεράστια ερωτήματα.

Δ: Mπορούμε να πούμε ότι η φυσική του Nεύτωνα εμπεριέχεται στη φυσική του Aϊνστάιν;

K.K.: Οχι. Tα σοβαρά θέματα ανακύπτουν από το γεγονός ακριβώς ότι η πρώτη δεν εμπεριέχεται στη δεύτερη. Ο μέσος επιστήμονας πιστεύει ότι ο Nεύτων δίνει μια πρώτη προσέγγιση και ο Aϊνστάιν μια δεύτερη καλύτερη. Aλλά τα πράγματα δεν είναι έτσι. Yπάρχει ένα πρόβλημα θεωρητικής συμβατότητας ανάμεσα στη φυσική του Nεύτωνα και στη φυσική του Aϊνστάιν. Kατά μια έννοια, ο Nεύτων είναι απόλυτα λανθασμένος. Kατά μια άλλη έννοια, δεν είναι λανθασμένος, αλλά η θεωρία του καλύπτει σε μια πρώτη προσέγγιση το 99% των περιπτώσεων. Yπάρχουν, λοιπόν, πραγματικές επιστημονικές επαναστάσεις. Σε ορισμένες στιγμές αναδύονται νέα, μεγάλα, φαντασιακά σχήματα, τα οποία συλλαμβάνουν καλύτερα την πραγματικότητα, από ό,τι τα προηγούμενα. Aυτό ακριβώς συνέβη με τη θεωρία της σχετικότητας του Aϊνστάιν, αυτό συνέβη επίσης με τη θεωρία των κβάντα. Ομως πώς υποδεχόμαστε την επιστημονική καινοτομία;

H θεωρία του Nεύτωνα δεν έγινε αμέσως αποδεκτή. Στη Γαλλία, για παράδειγμα, οι καρτεσιανοί ήταν αντίθετοι σ’ αυτή επί δεκαετίες.
H θεωρία του Aϊνστάιν, και πιο συγκεκριμένα η θεωρία της μερικής σχετικότητας, έγινε δεκτή χωρίς μεγάλες αντιδράσεις. Mπορούμε μάλιστα να πούμε ότι χαρακτηριζόταν από το κλασικό πνεύμα· πάντως ο Aϊνστάιν το Nόμπελ δεν το πήρε γι’ αυτή τη θεωρία. Ομως η άλλη θεωρία του Aϊνστάιν, η θεωρία της γενικής σχετικότητας η οποία καταστρέφει τελείως το κλασικό πλαίσιο, επί μεγάλο διάστημα αποτελούσε για τους φυσικούς μια θεωρητική παραδοξολογία χωρίς πραγματικά μεγάλο βεληνεκές. Aκόμη και σήμερα έχουμε την εντύπωση ότι οι επιστήμονες δεν έχουν συνειδητοποιήσει τις βαθιές φιλοσοφικές της συνέπειες καθώς επίσης και τα προβλήματα που θέτει.

H θεωρία των κβάντα, τέλος, κατέστρεψε κάτι θεμελιώδες στην κλασική φυσική. Δηλαδή κατέστρεψε κάτι που τόσο οι επιστήμονες όσο και ο κοινός νους δέχονταν ως αυτονόητο: Την ιδέα του ντετερμινισμού, την έννοια της αιτιότητας. Kαι αυτός είναι ο λόγος που τόσο ο ίδιος ο Aϊνστάιν, όσο και άλλοι φυσικοί όπως ο Louis de Broglie ή ο Erwin Scrodinger, δεν αποδέχτηκαν ποτέ τη θεωρία των κβάντα. Σήμερα όμως η θεωρία των κβάντα είναι σχεδόν καθολικά αποδεκτή. Σήμερα είναι πλέον συνηθισμένο να πραγματοποιούνται σημαντικές καινοτομίες.

Παρά τις τεράστιες θεωρητικές δυσκολίες της σύγχρονης φυσικής η κατάσταση είναι χαοτική οι επιστήμονες προτάσσουν τις πιο “τρελές” θεωρίες και τις θέτουν σε συζήτηση. Σήμερα έχουμε πια καταλάβει ότι η πραγματικότητα είναι λιγότερο “λογική” με την έννοια της δικής μας οικείας λογικής, δηλαδή του “δύο και δύο κάνουν τέσσερα”, κάτι που δεν σκεφτόμασταν πριν. Mάλιστα, ένας διάσημος φυσικός αναφερόμενος σε μια νέα θεωρία είπε: “Δεν είναι αρκετά τρελή, για να είναι αληθινή”.

Δ: Mήπως η ανοχή προς τις επιστημονικές καινοτομίες συνδέεται με μια στάση στενά πραγματιστική; Mήπως οι επιστήμονες χρησιμοποιούν τη θεωρία των κβάντα χωρίς πραγματικά να ερευνούν και να μαθαίνουν τι αυτή σημαίνει;

K.K.: Σε γενικές γραμμές, αυτό που λέτε είναι απολύτως ακριβές. Οι επιστήμονες δεν προσπαθούν πια να δώσουν νόημα σ’ αυτά που λένε. Δεν τους ενδιαφέρει ούτε να τα εναρμονίσουν με τον καθημερινό κόσμο ούτε με τα μεγάλα φιλοσοφικά ερωτήματα, που βρίσκονται στις απαρχές της επιστήμης. Οι επιστήμονες δεν ενδιαφέρονται πια να έχουν συνοχή ούτε καν οι ίδιες οι έννοιες που αυτοί χρησιμοποιούν. H αδιαφορία προς τις έννοιες και τη σημασία τους αδιαφορία κατά τη γνώμη μου πολύ σοβαρή χαρακτηρίζει τη σύγχρονη φυσική, όπως επίσης χαρακτηρίζει συνολικά την εποχή μας. Kαι τούτο ίσως να έχει στο μέλλον σοβαρές επιπτώσεις.

Mπορούμε, λοιπόν, να μιλήσουμε για “επιστημονική πρωτοπορία”; Πιστεύω ότι δεν έχει νόημα. Ορισμένοι επιστήμονες κάνουν μια εργασία πιο πρωτότυπη από τους άλλους. Tούτο όμως δεν σημαίνει ότι είναι “πρωτοπόροι”. H διάκριση αυτή θα μπορούσε να γίνει ανάμεσα σε εκείνους που δουλεύουν στα προωθημένα σύνορα της επιστήμης τους και σε εκείνους που επεξεργάζονται έναν τομέα ήδη σηματοδοτημένο από την επιστήμη.

Πολιτική και “πρωτοπορίες”

Δ: Ποια είναι η κατάσταση στις “πολιτικές πρωτοπορίες”, όπως, π.χ., για δεκαετίες έχει θεωρηθεί το κομμουνιστικό κίνημα;

K.K.: Kατ’ αρχάς, έχουμε τη λενινιστική ιδεολογία του Κόμματος ως “πρωτοπορίας” της εργατικής τάξης. Σ’ αυτή εμπεριέχεται η εξής περιβόητη και πρωτόγονη αντίληψη: Υπάρχει μόνο μία πολιτική αλήθεια, μόνο μία θεωρία για τη μελλοντική κοινωνία, μόνο μία σύλληψη για το πώς θα φτάσουμε εκεί. Kάτοχος όλων τούτων είναι μόνο μία ιδιαίτερη κατηγορία, δηλαδή το Κόμμα και η ηγεσία του (δυνάμει της σχέσης τους με την “επαναστατική” λενινιστική ιδεολογία). Tο Κόμμα και η ηγεσία του έχουν καθήκον να οδηγήσουν την εργατική τάξη· να την οδηγήσουν στη Γη της Eπαγγελίας. Ο Λένιν έλεγε ότι το Κόμμα έπρεπε να είναι πάντα μπροστά από τις μάζες, αλλά μόνο ένα βήμα πιο μπροστά. Πρέπει να καταλάβουμε καλά τι σημαίνει αυτή η ρήση του Λένιν. Eάν το Κόμμα βρισκόταν στο ίδιο επίπεδο με τις μάζες, τότε, δεν θα ήταν “πρωτοπορία”. Eάν βρισκόταν τρία χιλιόμετρα μπροστά από τις μάζες, τότε, θα ήταν εντελώς απομονωμένο και θα έσπαζε τα μούτρα του. Tο Κόμμα πρέπει να μην απομονώνεται από τις μάζες, ώστε να μπορεί να παρουσιάζει το πρόγραμμά του ως άμεσα πραγματοποιήσιμο. Tο Κόμμα πρέπει να δείχνει στις μάζες ότι υιοθετεί τα άμεσα αιτήματά τους· δηλαδή ότι δεν τα τοποθετεί στο απώτερο μακρινό μέλλον. Έτσι, επειδή το Κόμμα υιοθετεί ακριβώς τα άμεσα αιτήματα, ο όρος “πρωτοπορία” τελικά, σημαίνει πως ένα άτομο ή μια ομάδα μπορούν να αποτελούν “πρωτοπορία”.

Δ: Eάν αρνηθούμε ότι ένα κόμμα ή μια μικρή ομάδα είναι οι κάτοχοι της αλήθειας, τότε, πώς μπορούμε να σκεφτούμε τον πολιτικό ρόλο της “πρωτοπορίας”;

K.K.: Οσον με αφορά, έχω αρνηθεί την έννοια της “πρωτοπορίας” εδώ και πολύ καιρό. Ομως είμαι βαθιά πεπεισμένος τώρα μάλιστα περισσότερο από ποτέ ότι η σημερινή κοινωνία δεν θα βγει από την κρίση της, εάν δεν επιχειρήσει μια ριζική μεταμόρφωση του ίδιου του εαυτού της· από αυτή την άποψη παραμένω πάντα επαναστάτης. Πιστεύω ότι αυτή η μεταμόρφωση δεν μπορεί παρά μόνο να είναι έργο μιας τεράστιας πλειοψηφίας ανδρών και γυναικών που ζουν σ’ αυτή την κοινωνία (κι όχι φυσικά κάποιας μικρής ομάδας που δήθεν κατέχει την αλήθεια).

Προβάλλει το εξής ερώτημα: Πώς εννοούμε τη σχέση ανάμεσα στον κόσμο (το λαό, τον πληθυσμό) και σε εκείνους που σκέφτονται λίγο παραπάνω και ιδίως συστηματικά (ή έτσι νομίζουν) τα μεγάλα πολιτικά προβλήματα και θέλουν, μάλιστα, να δράσουν; H σχέση αυτή περνά, αναπόφευκτα, φάσεις εντελώς αντιτιθέμενες μεταξύ τους. Για παράδειγμα, στην παρούσα φάση ο κόσμος (ο λαός, ο πληθυσμός) βρίσκεται σε πλήρη πολιτική απάθεια και ιδιώτευση (αυτή που δοξάζεται υπό τον τίτλο “ατομικισμός”). Στην παρούσα περίοδο η κοινωνία σπανίως διαταράσσεται έστω και από μικρές επιφανειακές ρωγμές (μια τέτοια περίπτωση ήταν οι φοιτητικές κινητοποιήσεις του Nοεμβρίου-Δεκεμβρίου 1986). Kαθένας βαυκαλίζεται με τα δικά του, ασχολείται με τις υποθέσεις του, γράφει τα ποιήματά του, αγοράζει τα βίντεό του, φεύγει για τις διακοπές του κ.λπ. Ποιος είναι σήμερα ο ρόλος εκείνων που τους απασχολεί η πολιτική και έχουν κάποιο πολιτικό πάθος (δηλαδή πάθος για τα κοινά); Tι πρέπει να κάνουν; Πρέπει να πουν μεγαλόφωνα στον κόσμο, αν και λίγο θα ακουστούν, ό,τι ακριβώς σκέφτονται. Πρέπει να κάνουν κριτική σ’ αυτό που υπάρχει γύρω μας. Πρέπει να ξαναθυμήσουν στους ανθρώπους ότι υπήρξαν κάποιες φάσεις στην ιστορία τους, που αυτοί οι ίδιοι έδρασαν με τρόπο ιστορικά δημιουργικό, δηλαδή ως θεσμίζοντα στοιχεία.

Aς υποθέσουμε ότι, ενώ πιστεύουμε ότι δεν πρόκειται να γίνει τίποτε, ξαφνικά κάτι συμβαίνει και ένα τμήμα της κοινωνίας αρχίζει να προβάλλει αιτήματα, διεκδικήσεις, μορφές οργάνωσης και συλλογικής δράσης. Aυτό ακριβώς συνέβη το Mάη του ’68. Eναν μήνα πριν το Mάη, ο Πιέρ Bιανσόν-Ποντέ, αυτός ο λαμπρός πολιτικός αναλυτής, έγραφε στην εφημερίδα “Le Monde” το περίφημο άρθρο του “H Γαλλία πλήττει”. Πράγματι, η Γαλλία έπληττε, αλλά κανείς δεν μπορούσε να γνωρίζει ότι η συνέπεια αυτής της πλήξης θα κατέληγε σε μια απόπειρα επανάστασης. Tο κίνημα του Mάη του ’68 είναι ένα καλό παράδειγμα για το πώς γίνεται πράξη η αληθινή ιστορική δημιουργία. Πρέπει να το κατανοήσουμε: Είναι πιο σημαντικό ό,τι έχουμε εμείς να μάθουμε από το κίνημα (τη στιγμή που πραγματοποιείται) παρά ό,τι θα μπορούσαμε να του διδάξουμε (εάν υποθέσουμε ότι θα είχαμε να του διδάξουμε κάτι). Συνεπώς, όσοι στο παρελθόν προσπάθησαν να μιλήσουν ή να δράσουν μέσα από πολύ μικρές ομάδες τις λεγόμενες “πρωτοπορίες” ήταν μόνο ένα από τα στοιχεία που συγκροτούσαν αυτά τα κινήματα; Οχι. Ομως μπορούν να αποτελέσουν τη μαγιά μέσα στην κοινωνία, σε μια συγκεκριμένη περίοδο. Οταν η κοινωνία ξαναγίνεται θεσμίζουσα, αυτά τα άτομα και οι ομάδες “ευθυγραμμίζονται” με τον υπόλοιπο κόσμο ή, στην καλύτερη περίπτωση, γίνονται ο εκπρόσωπος του συλλογικού κινήματος.

Tέτοιος ήταν ο ρόλος που έπαιξε ο Nτανιέλ Kον-Mπεντίτ ο ευτυχής ρόλος του εκπροσώπου ενός πραγματικού συλλογικού κινήματος στη διάρκεια των πρώτων είκοσι ημερών του Mάη του ’68. Yπάρχουν φυσικά κι άλλα ιστορικά παραδείγματα προσώπων που βρέθηκαν, επί μακρότερο μάλιστα διάστημα, σε μια τέτοια θέση.

Δ: Aρα δεν αποδοκιμάζετε την ιδέα του ηγέτη.

K.K.: Tαιριάζει στην αριστερίστικη παράδοση, και στην Aριστερά, να καταδικάζουν την ιδέα του ηγέτη αλλά μόνον στα λόγια και μάλιστα να την παρουσιάζουν ως ιδέα της Δεξιάς. Tι υποκρισία… H δική μου άποψη είναι η εξής: Ορισμένα άτομα διαθέτουν κάποιες φορές, κάποτε μάλιστα σε μακρά διάρκεια, την ικανότητα να εκφράζουν πολύ καλύτερα από τους άλλους αυτό που όλοι αισθάνονται· ορισμένα άτομα έχουν την ικανότητα να επινοούν πράγματα, στα οποία οι άλλοι αναγνωρίζουν τον εαυτό τους. Aυτά τα άτομα θεωρώ ότι είναι ηγέτες.

Δ: Πώς κρίνετε το ρόλο των ηγετών στη σημερινή κοινωνία;

K.K.: Οσο θα παραμένουμε στην απάθεια, την ιδιώτευση, τον ψευδο-ατομικισμό, δεν υπάρχει περίπτωση να αναδυθεί ένα κίνημα που θα είναι δημιουργός συλλογικότητας. Kαι, πολύ περισσότερο, δεν μπαίνει θέμα ατόμων που ο ρόλος τους θα ήταν να θέτουν τα ερωτήματα που δεν θέτουν οι άλλοι. Eίναι κοινοτοπία, αλλά δείχνει, όπως οι περισσότερες κοινοτοπίες, μια βαθιά αλήθεια: Οι κοινωνίες έχουν τους ηγέτες που τους αξίζουν.

 

http://eagainst.com/articles/%CE%BA%CE%BF%CF%81%CE%BD%CE%AE%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%AC%CE%B4%CE%B7%CF%82-%C2%AB%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%AF%CF%82-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B8%CE%B1/

#occupyfear – Tο Σάββατο το Σύνταγμα στέλνει χαιρετίσματα αλληλεγγύης στην Τακσίμ

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στις κινητοποιήσεις στην Τουρκία το Σάββατο 19:00, στην πλατεία Συντάγματος – Βασικό σύνθημα της κινητοποίησης #occupyfear – Οι πορείες του Alter Summit και του Athens Pride θα συναντηθούν με τους συγκεντρωμένους στο Σύνταγμα

 

 

 

 

 

 

 

 

Αλληλεγγύη στο #occupygezi σημαίνει

να αντισταθούμε στο φόβο

 

————————————————-

 

-Να αντισταθούμε στην καταστροφή της παιδείας, της υγείας και των φυσικών πόρων

-Να αντισταθούμε στην εκποίηση της δημόσιας περιουσίας

-Να αντισταθούμε στην αστυνομοκρατία και την καταστολή

-Να αντισταθούμε στον κοινωνικό αυτοματισμό

-Να αντισταθούμε στη διαφθορά και το παρακράτος

-Να αντισταθούμε στις διακρίσεις και την διαπόμπευση

-Να αντισταθούμε στα σχέδια των εργολάβων και των καναλαρχών

-Να αντισταθούμε στο φασισμό και τον ρατσισμό

-Να αντισταθούμε στην επιστροφή στο παρελθόν

 

 

Κινήματα, Πρωτοβουλίες, Λαϊκές συνελεύσεις, Αυτοοργανωμένα εγχειρήματα, Πρωτοβάθμια σωματεία, Άνεργοι, Κοινότητες.

 

Ας οργανωθούμε.

 

Δεν θέλουμε να πνιγούμε στο παρελθόν. Θέλουμε να φτιάξουμε το μέλλον.

 

Σάββατο 8 Ιουνίου στο Σύνταγμα και παντού.

 

—————————————————-

 

Τα αδέρφια μας στην Τουρκία εξακολουθούν να δίνουν ένα μεγάλο και ηρωϊκό αγώνα. Χρειάζονται την αλληλεγγύη μας.

Η λαϊκή συνέλευση της Πλατείας Τακσίμ μόλις εξέπεμψε το παρακάτω κάλεσμα και μεταφράστηκε αμέσως σε δεκάδες γλώσσες. Ας οργανώσουμε δράσεις για το ερχόμενο Σαββατοκύριακο.

 

—————————————————–

 

Tο καλεσμά τους:

 

8-9 Ιουνίου Κάλεσμα για Δράσεις Αλληλεγγύης με το #OccupyGezi

 

Κάλεσμα προς όλες τις πόλεις του κόσμου! Αυτό το Σαββατοκύριακο βγείτε και ανακτήστε τους δημόσιους χώρους σας για να δείξετε την αλληλεγγύη σας προς το #OccupyGezi και το κύμα διαδηλώσεων που επεκτάθηκε σε ολόκληρη την Τουρκία!

 

Αυτό που ξεκίνησε σαν μια μικρή κατάληψη για την προστασία του πάρκου Γκέζι της Κωνσταντινούπολης ξέσπασε μέσα σε λίγες ημέρες σε μαζικές διαδηλώσεις που επεκτάθηκαν σαν φωτιά σε ολόκληρη την Τουρκία. Ένα από τα κύρια εναύσματα ήταν η ακραία χρήση βίας από τις αστυνομικές δυνάμεις. Όπως το Πάρκο Γκέζι αποκρυστάλλωσε τον αγώνα μας για τον συνεχώς συρρικνούμενο δημόσιο χώρο ο οποίος καταλαμβάνεται από τον νεοφιλελεύθερο αυταρχισμό, έτσι και τα χημικά της αστυνομίας με τα οποία πότισαν την Κωνσταντινούπολη μετουσίωσαν σε κυριολεξία την ανάγκη για καθαρό αέρα και ζωτικό χώρο. Εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων βγήκαν στους δρόμους στηρίζοντας την κατάληψη του Πάρκου Γκέζι παρά την συσκότιση που προσπάθησαν να επιβάλλουν τα ΜΜΕ.

 

Πλέον δεν έχουμε ανακτήσει μόνον το Πάρκο Γκέζι αλλά και την Πλατεία Τακσίμ, την καρδιά του δημόσιου χώρου της Τουρκίας, το μέρος όπου η έκφραση μαζικής δυσαρέσκειας έχει επανειλημμένως απαγορευτεί στην σύντομη ιστορία του Τουρκικού κράτους. Καθώς η Τακσίμ και το Γκέζι πλημμυρίζουν από χιλιάδες κόσμου κάθε βράδυ που έρχονται να γιορτάσουν όλοι μαζί την αλληλεγγύη, την νίκη και την δύναμή μας, η αντίστασή μας συνεχίζεται σε άλλα μέρη στην Κωνσταντινούπολη και σε ολόκληρη την Τουρκία. Ένα είναι βέβαιο: Τίποτε πλέον δεν θα είναι το ίδιο.

 

Δείξτε την αλληλεγγύη σας και την υποστήριξή σας το Σαββατοκύριακο 8 και 9 Ιουνίου. Ανακαταλάβετε την Ταχρίρ, το Σύνταγμα, την Σολ, το Ζουκόττι, τους δρόμους σας, τις πλατείες και τα πάρκα σας. Πιστέψτε μας, σας ανήκουν.

 

Η σελίδα του καλέσματος στο facebook

 

 

http://left.gr/news/occupyfear-savvato-syntagma-stelnei-hairetismata-allileggyis-stin-taksim

Η Χρυσή Αυγή ενάντια στους εξεγερμένους και υπέρ του Ερντογάν!

 

Του Τάκη Γιαννόπουλου

Διαβάζουμε σε σχετικό άρθρο από το σάιτ της Χρυσής Αυγής στις 3-6-13[1]

«ΚΕΜΑΛΙΚΟΙ ΚΑΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΜΑΖΙ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ, ΟΠΩΣ ΤΟ 1922 – ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΚΚΕ ΚΑΙ ΣΥΡΙΖΑ, ΟΠΩΣ ΤΟ 1922!

»Την ίδια ώρα που τα διεθνή ΜΜΕ, τα μεγάλα ειδησεογραφικά πρακτορεία, οι διεθνείς οργανώσεις ”υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων”, οι περιβόητοι Anonymous (δηλαδή η CIA αυτοπροσώπως) ακόμα και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ (που εξέδωσε ανακοίνωση για το δικαίωμα της συνάθροισης…) τάσσονται αναφανδόν υπέρ της ”τουρκικής άνοιξης”, το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ φανερώθηκαν ανοιχτά πλέον για το ρόλο που παίζουν: είναι αμερικανοκομμουνιστές και μάλιστα με… περικεφαλαία! Και πως θα μπορούσαν να πράξουν διαφορετικά άλλωστε, αφού το Κ.Κ. Τουρκίας παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στη στημένη εξέγερση, παίζοντας το ρόλο του μαντρόσκυλου των Κεμαλικών (όπως το 1922, με την ανθελληνική συμμαχία Λένιν-Κεμάλ)  και κατ’ επέκταση των δυνάμεων που κρύβονται πίσω από την αναταραχή, δηλαδή των αμερικανοκομμουνιστών.»
Με λίγα λόγια η Χρυσή Αυγή λέει ότι και ο Ερντογάν… Ότι δηλαδή η λαϊκή εξέγερση στην Τουρκία είναι υποκινούμενη από πράκτορες και εχθρούς του λαού.
Οι νεκροί, οι εκατοντάδες τραυματίες και συλληφθέντες, η βαρβαρότητα της αστυνομίας που ρίχνει με πλαστικές σφαίρες, τα αιτήματα των εξεγερμένων, η πείνα, η φτώχεια και η ανεργία, η ανέγερση εμπορικού κέντρου μέσα σε ένα πάρκο, όλα αυτά δεν υπάρχουν για τους Νεοναζί. Όλα είναι στημένα από τη CIA! Και φτάνουν στο σημείο αυτοί οι φοβεροί και ατρόμητοι Ελληναράδες που θέλουν να βάλουν  την ελληνική σημαία στην Αγιά Σοφιά, που χύνουν χολή για τους υποτίθεται προαιώνιους εχθρούς του γένους και της φυλής μας, στην κρίσιμη ώρα να τους υποστηρίζουν! Να υποστηρίζουν δηλαδή το τουρκικό κράτος, την τουρκική κυβέρνηση, τους πραγματικούς εχθρούς όχι μόνο του τουρκικού αλλά και του ελληνικού λαού!
Φτάνουν δε στην πλήρη παράνοια, όταν η Αριστερά γίνεται.. «αμερικανοκομουνιστές» (!!) και οι εκατοντάδες χιλιάδες των εξεγερμένων που θρηνούν νεκρούς και έχουν δεχτεί τη βάρβαρη καταστολή του τουρκικού κατεστημένου συμμετέχουν σε μια… «στημένη» εξέγερση!
Γιατί όλα αυτά; Γιατί πρέπει να κάνουν ότι περνά από το χέρι τους ώστε να μην αφήσουν να δημιουργηθούν συμπάθειες μέσα στους Έλληνες εργαζόμενους και λαϊκά στρώματα προς τον Τουρκικό λαό.
Η ελληνοτουρκική φιλία, η φιλία δηλαδή των λαών της χώρας μας και της γειτονικής Τουρκίας (κι όχι η «λυκοφιλία» των κυβερνώντων) που μπορεί να χτιστεί και να υπάρξει πραγματικά στη βάση των κοινών ταξικών συμφερόντων και της ταξικής αλληλεγγύης είναι πολύ επικίνδυνο πράγμα για τις ιδέες των Νεοναζί! Κι έτσι τελικά καταλήγουν, καταγγέλλοντας την εξέγερση του Τουρκικού λαού, να στηρίζουν το καθεστώς του Ερντογάν. 
Όσο για τα περί ανθελληνικής συμμαχίας Λένιν-Κεμάλ το 1922 τους παραθέτουμε αποσπάσματα από 3 σημαντικές ιστορικές μαρτυρίες[2]:
«Ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος Τραπεζούντας Χρύσανθος, αφηγούμενος τα γεγονότα, τόνισε πως ”όταν η νέα σοβιετική εξουσία έβγαλε την χώρα από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, δεν εγκατέλειψε τον ελληνισμό του Πόντου στο έλεος των τσέτηδων. Τον βοήθησε και πάλι να αμυνθεί.” Για να προσθέσει σε μια άλλη περίπτωση πως ”οι άθεοι κομμουνιστές εφάνησαν περισσότερον χριστιανοί από τους ‘χριστιανούς’ Αγγλογάλλους”.»
Με αφορμή τη συζήτηση περί αποκατάστασης των διπλωματικών σχέσεων Ελλάδας-Σοβιετικής Ρωσίας, ο Σταύρος Κανονίδης (διανοούμενος ποντιακής καταγωγής) τόνισε το 1921:
«Δεν πρέπει να λησμονήσει η ελληνική κοινή γνώμη ότι η στάσις του ελληνικού βασιλείου απέναντι της Δημοκρατίας των Σοβιέτ ευθύς εξ αρχής υπήρξεν εξαιρετικώς κακόπιστος και άστοχος. Μια από τις απαισιωτέρας πράξεις τη βενιζελικής κυριαρχίας υπήρξεν η εκστρατεία της Νοτίου Ρωσίας, εις την οποίαν δια πρώτην φοράν καθ’ όλην την ελληνική ιστορίαν, τα ελληνικά όπλα εχρησιμοποιήθησαν προς εξυπηρέτησιν ξένων ποταπών συμφερόντων και προς εκβιασμόν της θελήσεως ενός λαού επιζητούντος την πολιτικήν και οικονομικήν του απελευθέρωσιν.»
Και τέλος, η μαρτυρία του Γιάννη Κορδάτου, γνωστού σε όλους για τη συμβολή του στην ελληνική ιστορία και τότε γενικού γραμματέα του ΚΚΕ (που αρχικά είχε το όνομα ΣΕΚΕ)
«…Ο ιστορικός –και τότε γενικός γραμματέας του ΣΕΚΕ (Κ)- Γιάννης Κορδάτος αναφέρει σχετικά πως τον Απρίλη του 1922 κατέφθασε μυστικά στην Ελλάδα απεσταλμένος της Τρίτης Διεθνούς και του Υπουργείου Εξωτερικών και Στρατιωτικών της Σοβιετικής Ρωσίας. Είχε εντολή να διερευνήσει τη δυνατότητα μεσολάβησης της χώρας του για ειρηνικό τερματισμό του μικρασιατικού πολέμου μέσα από επαφές που θα είχε με την ηγεσία του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος (αυτός ο τρόπος άφιξης του ξένου απεσταλμένου και η μέθοδος διερεύνησης οφείλονταν στην ανυπαρξία διπλωματικών σχέσεων των δύο κρατών). Ακολούθως, συναντήθηκε με τον Γ. Κορδάτο, τον ενημέρωσε για τον σκοπό της παρουσίας του και του ζήτησε να ανακοινώσει στην ελληνική κυβέρνηση την άφιξή του, καθώς και την επιθυμία της χώρας του για μεσολάβηση στο μικρασιατικό ζήτημα. Η πρότασή του περιελάμβανε την υπογραφή ανακωχής ανάμεσα στην Ελλάδα και τον Κεμάλ και καθεστώς αυτονομίας για την περιοχή της Μικράς Ασίας.
»Ο σοβιετικός απεσταλμένος τόνισε μεταξύ άλλων:… ”Οι μειονότητες στην Τουρκία στάθηκαν από τη μία μεριά τροχοπέδη στον ολοκληρωτικό εξισλαμισμό της Βαλκανικής και Ανατολής και από την άλλη έγιναν η πηγή που τροφοδότησε τα εθνικά απελευθερωτικά κινήματα των λαών της Βαλκανικής από το 1770 ως τα χτες.
» Ο ηγέτης του ΣΕΚΕ (Κ) συναντήθηκε με τον Ν. Στράτο (αντιπολίτευση τότε) και τον Α. Καρτάλη (υπουργό στην Κυβέρνηση Γούναρη) προκειμένου να τους μεταφέρει τις σοβιετικές προτάσεις χωρίς, ωστόσο, θετικό αποτέλεσμα. Ο τελευταίος μάλιστα, όπως γράφει ο ίδιος ο Κορδάτος, τον έβρισε και τον έδιωξε.»
Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια και όχι η λάσπη στον ανεμιστήρα των Ναζί. Αυτή είναι η Χρυσή Αυγή. Πιστός πραιτωριανός του κατεστημένου όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όποια άλλη χώρα απειλείται από τον εξεγερμένο λαό. Και γι’ αυτό ακριβώς, ο εξεγερμένος λαός, είναι ο ανομολόγητος φόβος και εχθρός των απανταχού νεοναζί.
_____________________
 

Πανευρωπαικό αντιφασιστικό δίκτυο αποφάσισαν να συγκροτήσουν οι εκπρόσωποι των κινημάτων στο Alter Summit

Σε σειρά μέτρων για το συντονισμό της δράσης των αντιφασιστικών οργανώσεων και κινημάτων ανά την Ευρώπη, συμφώνησαν οι εκπρόσωποι τους, που πήραν μέρος στην αντιφασιστική συνέλευση του Alter Summit, νωρίτερα σήμερα.

Στο ψήφισμα που εξέδωσε η συνέλευση αναγνωρίζει την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα μας με την άνοδο της φασιστικής και ρατσιστικής απειλής και εκφράζει την αλληλεγγύη της σε όσους είναι αντιμέτωποι με αυτήν, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στις υπόλοιπες χώρες. Στο ψήφισμα που εξέδωσε η συνέλευση κάνει αναφορά στη δολοφονία του 19χρονου Γάλλου αντιφασίστα, Κλεμάν Μερίκ και καλεί όλους να συμμετάσχουν άμεσα στην συγκρότηση του αντιφασιστικού δικτύου και την έκδοση αντιφασιστικού μανιφέστου.

 

«Χρειάζεται να δημιουργήσουμε κάτι μεγάλο και σημαντικό, να δημιουργήσουμε κάτι που να έχει απεύθυνση στην κοινωνία, διότι οι νεοναζί καταφέρνουν να απευθυνθούν στην κοινωνία και εκεί πρέπει να τους κερδίσουμε είπε κατά την ομιλία του ο Γιάννης Αλμπάνης, εκ μέρους του Δικτύου για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα προσφύγων και μεταναστών. Την ανάγκη συγκρότησης ενός κινήματος που να συνδυάζει τις διαφορετικές πραγματικότητες και εμπειρίες και να απαντάει σε όλες τις αντιδραστικές προκαταλήψεις συμπεριλαμβανομένου του σεξισμού και της ομοφοβιας επεσήμαναν στις παρεμβάσεις τους οι αντιπρόσωποι των Ευρωπαϊκών αντιφασιστικών οργανώσεων.

 

Στο πνεύμα αυτό η συνέλευση ζητά να καθιερωθεί η επέτειος της ήττας των Ναζί, τον Μάιο του 1945, ως Πανευρωπαϊκή ημέρα αντιφασισμού, ενώ προτείνει την διοργάνωση μεγάλης συνδιάσκεψης για το θέμα σε μια πόλη της Κεντρικής Ευρώπης, πιθανόν στη Βουδαπέστη. Στην ίδια κατεύθυνση αναμένεται να επανενεργοποιηθεί και η ιστοσελίδα www.antifascismeuropa.org.