* Συνέντευξη με τον Αντώνη Σιγάλα για τη ΛΟΑΔ κοινότητα

Στα λόγια είμαστε υπερπροοδευτικοί, στις πράξεις δυσκολευόμαστε

Συζητάμε με τον Αντώνη Σιγάλα, μέλος της Ομάδας σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου του τμήματος Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ, για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι λεσβίες, οι ομοφυλόφιλοι, οι αμφιφυλόφιλοι/ες και οι διεμφυλικοί (ΛΟΑΔ ή lgbt κοινότητα).

Τη συνέντευξη πήρε
η Μαρίνα Καλλέργη

Ποιος ο στόχος της ομάδας σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου του ΣΥΡΙΖΑ;
Πρώτα και κύρια είναι να σταματήσουμε να παραπέμπουμε στις καλένδες ως δευτερεύοντα τα ζητήματα σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου και να τα αναδείξουμε. Ακόμα στόχος μας είναι να συνδέσουμε το lgbt κίνημα με άλλα κινήματα, καθώς είναι φανερό ότι η επίθεση των μνημονιακών δυνάμεων ενάντια στα δικαιώματα μάς αφορά όλους. Άλλωστε, ο αγώνας του lgbt κινήματος είναι κοινός με τον αγώνα όλων όσοι υφίστανται διακρίσεις. Γι’ αυτό το λόγο το κίνημα στέκεται αλληλέγγυο με τους μετανάστες, τους αντιρρησίες συνείδησης, τα άτομα με ειδικές ανάγκες και φυσικά με τον αγώνα του ευρύτερου εργατικού κινήματος. Όπως καταλαβαίνεις όλοι οι αγώνες καταλήγουν να είναι αλληλένδετοι.

Είπες ότι τα δικαιώματα έχουν βρεθεί στο στόχαστρο των μνημονιακών δυνάμεων. Γιατί πιστεύεις;
Δεν είναι τυχαία η επίθεση, αφού καμία πολιτική δεν μπορεί να περάσει χωρίς τη συρρίκνωση των δικαιωμάτων. Όπως έχει πει πρόσφατα ο Φράνσις Φουκουγιάμα, ένας από τους ιερείς του νεοφιλελευθερισμού, τα δικαιώματα πρέπει να συρρικνωθούν γιατί δεν βοηθάνε στην ανάπτυξη. Όλοι μας οφείλουμε, απέναντι σε αυτή την επίθεση, να είμαστε αλληλέγγυοι και ενωμένοι, καθώς αυτό που διακυβεύεται είναι η ίδια η δημοκρατία.

Η ομάδα στήριξε με την παρουσία της και τη συμμετοχή της το Athens Pride. Ποιος είναι ο στόχος του φεστιβάλ Υπερηφάνειας;
Το Pride απαντά στο ζήτημα της ορατότητας. Γκέι, λεσβίες και διεμφυλικοί βγαίνουν στο δρόμο και φαίνονται. Αυτό είναι πολιτική θέση, γιατί έτσι παύεις να φοβάσαι το στιγματισμό, υποστηρίζοντας και διεκδικώντας τα δικαιώματά σου. Η lgbt κοινότητα ήταν μέχρι πρότινος μια περιθωριοποιημένη κοινωνική ομάδα, που ζούσε στο σκοτάδι. Το Pride ανατρέπει αυτή την καθημερινότητα και δίνει βήμα και λόγο στους ομοφυλόφιλους να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, πολλά από τα οποία είναι κεκτημένα για τον υπόλοιπο κόσμο. Φέτος, ύστερα από την τεράστια αύξηση της Χρυσής Αυγής, το Pride χρειάζεται περισσότερο από ποτέ τη στήριξη και τη συμμετοχή όλων.

Ποια είναι η στάση της Εκκλησίας απέναντι στην ομοφυλοφιλία;
Δυστυχώς είναι διττή η στάση της. Από τη μία έχει ένα μετριοπαθές κομμάτι, που εκφράζεται για παράδειγμα από τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, ο οποίος δηλώνει ότι δεν μπορεί να ξεχωρίσει κανέναν από το ποίμνιό του, αρνούμενος να βάλει ανθρώπους στο περιθώριο. Από την άλλη, υπάρχουν εκφραστές της Εκκλησίας που είναι επιθετικοί απέναντι στους ομοφυλόφιλους, όπως ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος, ή ο μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος. Ο τελευταίος, μάλιστα, πρόσφατα έγραψε πως η ψήφιση του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου θα οδηγήσει στην αποδοχή της ομοφυλοφιλίας και του γυμνισμού, προφανώς εννοώντας ότι τα δύο αυτά είναι ταυτόσημα και εξοβελιστέα. Ένα εξίσου κατάπτυστο άρθρο έγραψε και ο μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, ο οποίος αναφέρθηκε στους ομοφυλόφιλους λέγοντας πως χρησιμοποιούν το σωλήνα απόληξης περιττωμάτων ως όργανο σεξουαλικής ηδονής. Όπως καταλαβαίνεις δεν είναι τυχαία η σύνδεση των δύο αυτών μητροπολιτών με τη Χρυσή Αυγή.

Ποια είναι τα κυριότερα αιτήματα του lgbt κινήματος σήμερα;
Πρώτα από όλα είναι η θεσμική αναγνώριση των σχέσεων ομοφύλων ζευγαριών, μέσω της επέκτασης του συμφώνου συμβίωσης και της αναγνώρισης του γάμου των ομοφύλων. Αναφέρομαι και στο γάμο, καθώς το σύμφωνο αποτελεί μια σύμβαση μεταξύ δύο ατόμων που δεν προβλέπει ζητήματα υιοθεσίας, κληρονομιάς, κοινής φορολογικής δήλωσης ή το δικαίωμα να αποφασίζεις για τον σύντροφό σου αν είναι άρρωστος. Όμως, ακόμα και αν το σύμφωνο τα προέβλεπε όλα αυτά -κάτι που αποκλείεται γιατί έτσι θα έχανε το νόημα της ύπαρξής του- διεκδικούμε το δικαίωμα στο γάμο, παρότι ορισμένοι υποστηρίζουμε ότι πρόκειται για έναν φθαρμένο αστικό θεσμό, και ενδεχομένως έτσι είναι για τα ετερόφυλα ζευγάρια. Η στέρηση όμως αυτής της δυνατότητας για τα ομόφυλα ζευγάρια αποτελεί διάκριση. Το δεύτερο αίτημά μας είναι η δυνατότητα αλλαγής ταυτότητας για τα διεμφυλικά άτομα χωρίς απαραίτητα να έχουν κάνει επέμβαση απαναπροσδιορισμού φύλου, δικαίωμα κατοχυρωμένο σε πολλές χώρες της Ευρώπης αλλά και του κόσμου.

Τον περασμένο μήνα σε διάταξη του ποινικού κώδικα για τα εγκλήματα μίσους συμπεριλήφθηκαν οι περιπτώσεις ταυτότητας φύλου και ομοφοβίας. Πρόκειται για μια πρώτη νίκη του lgbt κινήματος. Πώς το σχολιάζεις;
Σίγουρα είναι μια πρώτη νίκη, αν και υπάρχουν κύκλοι της αντίδρασης που προσπαθούν αυτό να το αλλάξουν, μιας και εισηγήθηκαν στο αντιρατσιστικό μόρφωμα που κατέθεσε η ΝΔ να απαλειφθεί αυτή η διάταξη. Χρειάζονται και άλλα βήματα προς αυτή την κατεύθυνση, όμως αποτελεί για εμάς μια πρώτη μεγάλη νίκη.

Στον ΣΥΡΙΖΑ βρίσκει θέση το lgbt κίνημα;
Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν το πρώτο κόμμα, κάποιες φορές και το μόνο, που απαντούσε στα ερωτηματολόγια της ΟΛΚΕ προεκλογικά. Η αλήθεια είναι πως στα λόγια είμαστε υπερπροοδευτικοί. Στις πράξεις, όμως, δυσκολευόμαστε, με την πρόφαση ότι η διεκδίκηση τέτοιων αιτημάτων θα μας αποξενώσει από κομμάτια της κοινωνίας. Άλλες φορές υπάρχει άγνοια, που μπορεί να εκφραστεί και με ομοφοβική συμπεριφορά. Όμως, όπως είπαμε και προηγουμένως, η ομάδα μας είναι απαραίτητη και προσπαθεί να δίνει απαντήσεις και να συνδέει το κόμμα με τα κινήματα.

Μέχρι στιγμής τι δράσεις έχετε κάνει;
Επεξεργαζόμαστε προτάσεις και θέσεις που συζητιούνται στο Τμήμα Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ, ορισμένες από τις οποίες παρουσιάστηκαν στην πρώτη μας δημόσια εκδήλωση την περασμένη βδομάδα. Ακόμα έχουν κατατεθεί αρκετές ερωτήσεις στη βουλή από τους βουλευτές μας, με χαρακτηριστική μία που περιγράφει την κατάσταση στην οποία υπόκεινται τα διεμφυλικά άτομα επειδή δεν τους επιτρέπεται να αλλάξουν την ταυτότητά τους, παρά μόνο αν έχουν κάνει εγχείρηση επαναπροσδιορισμού φύλου. Επιπλέον τον περασμένο Φλεβάρη ήταν η πρώτη φορά που lgbt οργανώσεις κλήθηκαν στη Βουλή, προκειμένου να συζητήσουν με την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ τα αιτήματά τους. Τέλος, καταθέσαμε κείμενο συμβολής στον προσυνεδριακό διάλογο με σκοπό τα αιτήματά μας να συμπεριληφθούν στις προγραμματικές δηλώσεις του ΣΥΡΙΖΑ.

http://www.epohi.gr/portal/koinonia/14287-2013-06-09-14-52-58

Τρίτη 11/6: ο ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ καλεί στη συγκέντρωση για τη μαφιόζικη απαγωγή του Μπουλούτ Γιαϊλά

Ανακοίνωση – κάλεσμα από τον ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ στη διαδήλωση διαμαρτυρίας που οργανώνει η Επιτροπή Αλληλεγγύης στους πολιτικούς κρατούμενους από την Τουρκία και το Κουρδιστάν στις 11/6, 6.30 μ.μ., στα Προπύλαια

 

Όπως τονίζεται στην ανακοίνωση:

«Μια βδομάδα πέρασε από τη μαφιόζικη  απαγωγή του 26χρονου Τούρκου αντικαθεστωτικού Μπουλούτ Γιαϊλά και ο υπουργός κ. Δένδιας και η κυβέρνηση Σαμαρά συνεχίζουν την ένοχη σιωπή τους.

Καμιά απάντηση ή εξήγηση δεν δίνουν  για ποιο λόγο και με ποιες και πόσες  ξένες μυστικές υπηρεσίες συνεργάστηκαν για να απαγάγουν με τη βία από το κέντρο της Αθήνας  τον Τούρκο αγωνιστή, παρακάμπτοντας την ελληνική και διεθνή νομιμότητα. Με ποια ανταλλάγματα διέσχισαν όλη την ελληνική επικράτεια, περνώντας τα ελληνικά σύνορα παράνομα, για να τον παραδώσουν ως δώρο στον Ερντογάν, σε μια στιγμή που ο λαός της Τουρκίας αγωνίζεται για τη δημοκρατία.

Είναι προφανές ότι καμιά ανάγκη δεν αισθάνονται οι εχθροί (!) της ανομίας να δικαιολογήσουν τις ακραίες αυτές επιλογές τους, οι οποίες καλύπτονται με τα γνωστά ανταλλάγματα από τα συστημικά ΜΜΕ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ   καταγγέλλει για μια ακόμα φορά αυτή την ακραία παραβίαση του Συντάγματος, των νόμων και των διεθνών συμβάσεων, εκ μέρους της κυβέρνησης και του Υπουργού Δημόσιας Τάξης.
Καλεί στη διαδήλωση διαμαρτυρίας που διοργανώνει η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΥΡΔΙΣΤΑΝ, την Τρίτη, 11 Ιούνη στις 6.30 στα Προπύλαια.

Το αίτημα να ριχτεί άπλετο φως σε αυτή την ύποπτη ιστορία συναλλαγής με τον Ερντογάν, με στόχο τους πολιτικούς κρατούμενους, αποτελεί απαίτηση της δημοκρατικής κοινωνίας.

Κανένας δεν είναι ανεξέλεγκτος, ειδικά όταν παραβιάζει τον σκληρό πυρήνα των ελευθεριών και μάλιστα τον καθιστά επίδικο μυστικών υπηρεσιών και σκοπιμοτήτων ξένων κυβερνήσεων»

 

http://left.gr/news/triti-116-o-syrizaekm-kalei-sti-sygkentrosi-gia-ti-mafioziki-apagogi-toy-mpoyloyt-giaila

Ο Ν. Μπογιόπουλος αποκαλύπτει το αληθινό πρόσωπο της Χρυσής Αυγής και «σβήνει» τον Φαήλο

Ο Νίκος ΜπογιόπουλοςΟ Νίκος Μπογιόπουλος

“ Με επιχειρήματα ο Νίκος Μπογιόπουλος διέλυσε την ακροδεξιά προπαγάνδα ”
Πέμπτη, 06 Ιουνίου 2013 11:58

Για την Χρυσή Αυγή και την άνοδο του νεοναζισμού στην Ελλάδα μίλησε στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου στο enikos.gr ο Νίκος Μπογιόπουλος. Ο φίλος του πρωθυπουργού Αντώνη ΣαμαράΦαήλος Κρανιδιώτης κάτι πήγε να ψελλίσει ρωτώντας «αν όσοι ψηφίζουν τη Χρυσή Αυγή είναι νεοναζί» για να λάβει την απάντηση με επιχειρήματα και στοιχεία.

 

Ο κ. Μπογιόπουλος υπενθύμισε ότι για τα παιδιά των μεταναστών και τους παιδικούς σταθμούς δεν μίλησε πρώτος ο Ηλίας Παναγιώταρος της Χρυσής Αυγής, αλλά ο ίδιος ο Αντώνης Σαμαράς πριν από τις εκλογές.

 

Δείτε το βίντεο που ακολουθεί:

«Salut à toi…», σύντροφε Κλεμάν

Της Έλσας Παπαγεωργίου
Η Γαλλία είναι μια από τις χώρες όπου η «θεωρία των δύο άκρων», δηλαδή η εξομοίωση της άκρας δεξιάς με την άκρα αριστερά δεν είναι μια καινούργια καραμέλα. Είναι μια παλιά καραμέλα. Ο μακρύς κατάλογος των θυμάτων, κυρίως μεταναστευτικής καταγωγής, που έπεσαν κάτω από τα φονικά χτυπήματα σκίνχεντ που φώλιαζαν για πολλά χρόνια στη ζεστή αγκαλιά του Εθνικού Μετώπου, δεν φάνηκε να συγκινεί το γαλλικό πολιτικό κατεστημένο, που προωθούσε συστηματικά την εν λόγω θεωρία παράλληλα με την εξελισσόμενη απο-μαρξικοποίηση της διανοητικής και πολιτικής ζωής της χώρας.

Η ιδεολογική ηγεμονία των «νέων φιλοσόφων» της ευθείας γραμμής που πήγαινε από τον Χέγγελ κατευθείαν στα γκούλαγκ, όπως εύστοχα καυτηριάζει ο Φρέντρικ Τζέιμσον, οδήγησε στην εμφάνιση της ευθείας γραμμής στο εγκεφαλογράφημα της  πολιτικής και της διανόησης, σε συνδυασμό με το «χτύπημα» της εναλλαγής στην εξουσία μιας νεοφιλελεύθερης «σοσιαλδημοκρατίας» με μια νεοφιλελεύθερη δεξιά και τούμπαλιν.

Ο Κλεμάν Μερίκ ήταν ένας πολιτικοποιημένος νέος με έντονο αντιφασιστικό φρόνημα και ιδέες. Στη συνέχεια της τεθλασμένης γραμμής των αντιστάσεων, πήγε στο Παρίσι να σπουδάσει στο Ινστιτούτο Πολιτικών Επιστημών, ένα από τα πιο εκλεκτά ιδρύματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Συνδικαλίστηκε με το αριστερό φοιτητικό συνδικάτο Sud Etudiant της Ομοσπονδίας Solidaires. Συμμετείχε ενεργά στην Αντιφασιστική Δράση σε Παρίσι και Προάστια (αντιφά).

Ο Κλεμάν  μοίραζε αντιφασιστικές προκηρύξεις, πάλευε ενάντια στο πανεπιστήμιο-επιχείρηση, για συνολική και κριτική γνώση, πήγαινε σε αντιδιαδηλώσεις ενάντια στις φασιστοσυνάξεις, πάλευε ενάντια στο ρατσισμό, το σεξισμό και την ομοφοβία. Ήταν αντικαπιταλιστής κι ελευθεριακός. Στο μπαρ που σύχναζε μαζεύτηκαν οι σύντροφοι και φίλοι του το μεσημέρι της Πέμπτης 6 Ιούνη πριν του πουν το τελευταίο αντίο στον πεζόδρομο της οδού Κομαρτάν όπου δολοφονήθηκε από τους ακροδεξιούς σχίνχεντ.

Την Τετάρτη 5 Ιούνη, το απόγευμα, ο Κλεμάν έβγαινε με τους φίλους και συντρόφους του από ένα παζάρι ρούχων. Είχαν ήδη διασταυρωθεί με τους φασίστες. Τατουάζ με αγκυλωτούς σταυρούς και μπλούζες μάρκας «Λευκή δύναμη» και «Αίμα, τιμή» δεν κρύβονται. Ενημέρωσαν τον ιδιωτικό φύλακα του καταστήματος για την παρουσία των φασιστών ο οποίος τους είπε να μην κάνουν φασαρία στο μαγαζί και τους παρέπεμψε σε δύο αστυνομικούς οι οποίοι για κάποιο λόγο έφυγαν. Οι φασίστες περίμεναν τους αντιφασίστες έξω από το χώρο πώλησης έχοντας καλέσει κι άλλους για ενισχύσεις. Τους κύκλωσαν και τους επιτέθηκαν. Ο Κλεμάν, δεν πρόλαβε να αντιδράσει. Χτυπώντας τον με σιδερογροθιά στο πρόσωπο, τον έριξαν σε ένα μεταλλικό στύλο, χτύπησε το κεφάλι του και δεν ξύπνησε ποτέ ξανά.

Η αστυνομία έχει προβεί ήδη σε συλλήψεις [1]. Υπήρχαν πολλοί αυτόπτες μάρτυρες και κάμερες που κατέγραψαν την επίθεση [2].

Κι αφού υπήρχαν τόσοι μάρτυρες, πως τόλμησαν τέτοια επίθεση, θα αναρωτηθεί κάποιος που δεν έχει ακόμα αντιληφθεί ότι το να υπάρχουν μάρτυρες είναι μέρος του σεναρίου των φασιστικών επιθέσεων. Στην Ελλάδα το σενάριο έχει πια εμπεδωθεί.

Στη Γαλλία φασιστικές ομάδες (Jeunesses Nationalistes, Troisième Voie, Bloc Identitaire, GUD, Vox Populi και άλλες) που είχαν εξαφανιστεί από τον πολιτικό χάρτη και κρυφτεί για χρόνια στις τρύπες τους, πολλαπλασιάζουν και οξύνουν τις επιθέσεις τους ενάντια σε ομοφυλόφιλους-ες, «αριστεριστές», μετανάστες ή Γάλλους που προέρχονται από τη μετανάστευση. Η λίστα των επιθέσεων είναι μεγάλη και διαρκώς μεγαλώνει: Τούρ, Λυών, Ζιβόρ, Λίλ, Παρίσι, Τουλούζ [3]…

Οι διαδηλώσεις, αυτο-αποκαλούμενες «για όλους», ενάντια στο νόμο για το «γάμο για όλους» αποτέλεσε πρόσφορο έδαφος για την επανεμφάνιση, την ενδυνάμωση, και την νομιμοποίησή τους απέναντι σε ένα κόσμο που, αν και συντηρητικός, είχε δυσκολία να συνευρεθεί και να οσμωθεί με φασιστικές και νεοναζιστικές ομάδες. Είδαμε τις τελευταίες, στο περιθώριο των διαδηλώσεων ενάντια στο γάμο των ομοφυλόφιλων ζευγαριών να επιχειρούν να προκαλέσουν συγκρούσεις με την αστυνομία. Να διαπράττουν δεκάδες ξυλοδαρμούς, να επιτίθενται σε πορείες ακόμα και συνδικαλιστικές. Η συσπείρωση και η μαζικοποίηση του συντηρητικού χώρου ενάντια στο γάμο για όλους αναμόχλευσε τα πιο ακραία συντηρητικά αντανακλαστικά και έφερε στην επιφάνεια το πιο αποκρουστικό πρόσωπο τους.

Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η κρίση είναι παρούσα στη Γαλλία. Όχι με τον τρόπο που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στον ευρωπαϊκό νότο. ‘Έχουμε όμως μια διαρκή και συστηματική συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους που στηρίχτηκε για χρόνια στο δόγμα των «παράσιτων» που ζουν χάρη στη δουλειά των άλλων. Έχουμε μορφές βίαιου αποκλεισμού τεράστιων κομματιών της γαλλικής κοινωνίας που οξύνει την ταυτοτική αναδίπλωση ένθεν κακείθεν. Χωρίς να ξεχνάμε τη δυναμική που φαίνεται να αναπτύσσει ο φασισμός και ο νέο- ναζισμός στην Ευρώπη με ζοφερή πρωταγωνίστρια την Ελλάδα. Η δολοφονία του Κλεμάν εντάσσεται σε αυτό το πλαίσιο όξυνσης της φασιστικής και ρατσιστικής βίας που σε κάθε χώρα αποκτά πια χαρακτηριστικά μιας εμφύλιας διαμάχης.

Σήμερα σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος σπεύδει να καταδικάσει τη στυγνή και αποτρόπαια πράξη. Ακόμα και η Μαρίν Λεπέν, που κάθε φορά προσθέτει και νέα επίθετα στους χαρακτηρισμούς της, ακόμα και η νεαρή ανιψιά της που εκφράζει τη φασιστική φωνή του Εθνικού Μετώπου στο γαλλικό κοινοβούλιο. Όμως ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς και η πορεία του θα εξαρτηθεί από τη στάση του γαλλικού πολιτικού φάσματος απέναντι στη «θεωρία των δύο άκρων». Ήδη ο ηγέτης του κόμματος της δεξιάς Ζαν Φρανσουά Κοπέ απαιτεί τη διάλυση όλων των ακροδεξιών και ακροαριστερών ομάδων που “αποτελούν κίνδυνο”, εξομοιώνοντας το θύμα της δολοφονίας με τους θύτες του. Από την άλλη, ο Εμμανουέλ Βάλς, του Σοσιαλιστικού Κόμματος, συνιστά προσοχή απέναντι στα αμαλγάματα, τονίζοντας ότι είναι οι ακροδεξιές ομάδες που εδώ και μήνες προπαγανδίζουν το μίσος [4].

Όσο για την ακροδεξιά της Λεπέν και για το πόσο έχει συντελεστεί η η εκκαθάριση στο εσωτερικό του Εθνικού Μετώπου από αυτούς που πριν από κάποια χρόνια σκότωναν στο όνομά τους, θυμίζει έντονα Βορίδη ή και Κρανιδιώτη, ή ακόμα και τους χρυσαυγίτες όταν προσπαθούν να πείσουν ότι ο ναζισμός τους ανήκει στο παρελθόν.

Σύντροφε Κλεμάν, ό,τι κι αν πούμε τίποτα δεν θα μπορέσει να ξαναδώσει το χαμόγελο στους γονείς σου και τους αγαπημένους σου ανθρώπους. Σου λέω μόνο Salut à toi, δεν θα ξεχάσουμε, θα παλέψουμε για να μην πάνε χαμένοι οι αγώνες σου και τα όμορφα δεκαεννιά σου χρόνια.

Νο pasaràn