Πώς χωράνε τόσα όνειρα μαζί;

Γράφει από την Κωνσταντινούπολη ο Βαγγέλης Κεχριώτης

vvvvvvvvvvvvvvvvvvvvv 9 Ioυνίου 2013. Δεν ξενίζει το θέαμα των νέων ανθρώπων που κάθονται σταυροπόδι και παρακουλουθούν συζητήσεις. Ούτε εκείνων που σχηματίζουν κύκλους και χορεύουν το κουρδικό χαλάι ή τον ποντιακό χορόν, εκείνων που μονίμως απασχολημένοι και με απόλυτη αφοσίωση μαζεύουν τα σκουπίδια, διανέμουν τρόφιμα και φάρμακα, ανοίγουν περισσότερο χώρο για να χωρέσουν τα βιβλία που φέρνουν επισκέπτες κάθε ηλικίας, εκείνων που γράφουν με σπρέι στους δρόμους ή τους τοίχους τα λόγια που στοιβάζονταν χρόνια μέσα τους, ούτε εκείνων, νέων και λιγότερο νέων, που κάθε τρεις και λίγο συναθροίζονται σε μικρές ομάδες και διασχίσουν την πλατεία σπρώχνοντας και χαιρετώντας άλλους περαστικούς, και φωνάζοντας συνθήματα, ούτε εκείνων που κοιμούνται δίπλα σου, γιατί μείναν ξάγρυπνοι όλη τη νύχτα, και προσέχεις να μην τους πατήσεις όπως περνάς.

vvvvvagΑυτό που ξενίζει είναι το θέαμα ανθρώπων κάθε ηλικίας, καλοντυμένων και καθ’ όλα νομιμοφρόνων που βγάζουν ξανά και ξανά φωτογραφίες μπροστά στα καμένα λεωφορεία, στα αναποδογυρισμένα αυτοκίνητα. Το πιθανότερο είναι πως υπό άλλες συνθήκες πολλοί από αυτούς θα καταδίκαζαν τις εικόνες αυτές της βίας, θα διαχώριζαν την θέση τους, θα διαβεβαίωναν πως «είναι βεβαίως δίκαια τα αιτήματα των διαδηλωτών, αλλά τέτοιες συμπεριφορές είναι απαράδεκτες», και θα παρακολουθούσαν τα επεισόδια από την τηλεόραση. Για πολλούς από αυτούς, για πολλούς από εμάς, ο φόβος αποτρέπει τη συμμετοχή. Φαίνεται όμως ότι ο φόβος δεν αφορά την πιθανότητα  να μας συμβεί κάτι, «να φάμε το κεφάλι μας», θύματα της βίας που δεν ελέγχουμε και που θα βρεθούμε αναπότρεπτα στη δίνη της. Ο πραγματικός φόβος, ο ανομολόγητος, είναι πως η βία αυτή μας γοητεύει, μας συνεπαίρνει, μας οδηγεί να ανακαλύψουμε πτυχές του εαυτού μας που προτιμούμε να μην αντικρίζουμε, μας ταξιδεύει τον καθένα στο παρελθόν του και αναδεικνύει τα προσωπικά μας αιτήματα, απογοητεύσεις, ακυρώσεις και, γιατί όχι, τα όνειρα που είχαμε ξεχάσει. Τότε είναι που συνειδητοποιούμε με τρόμο πως μπορεί να καταδικάζουμε τη βία, αλλά απολαμβάνουμε τα αποτελέσματά της, που νιώθουμε αυτή την αταβιστική ικανοποίηση μπροστά σε ένα όχημα που έχει χάσει απολύτως τον ρόλο για τον οποίο ήταν προορισμένο, και μέσα από την καταστροφή μετατράπηκε σε μνημείο, που δεν ανήκει σε κανέναν, και ανήκει σε όλους μαζί. Γι’ αυτό και όλοι σπεύδουν να βγάλουν φωτογραφία μπροστά του· είναι η πράξη αυτή της φωτογράφησης που το καθιστά μνημειακό.

Δεν αποτελεί  εύκολο δρόμο, ίσως είναι και υποκρισία να διεκδικείς εκ των υστέρων τη βία των άλλων, τους οποίους θα μπορούσες, αν δεν ήταν τόσο εξόφθαλμα άνιση η αντιπαράθεση, να έχεις καταδικάσεις, όπως έκανες στο παρελθόν; Πόσα επεισόδια σε πανεπιστημιακά πάρκα, πόσους ξυλοδαρμούς σε πλατείες και σε δρόμους παρακολούθησαν τόσα χρόνια και ήταν πεποισμένοι πως αυτά αφορούσαν άλλους. Η πολιτική δεν ήταν γι αυτούς. Τί άλλαξε τώρα; Τι πιο αθώο και α-πολιτικό από το ξερίζωμα μερικών δέντρων. Και ταυτόχρονα τι πιο καθοδηγούμενο και πολιτικό. Μήπως δεν άλλαξαν οι απόψεις όλων αυτών των ανθρώπων για την πολιτκή, αλλά άλλαξε η ίδια η πολιτική, και έστω και για μία στιγμή πίστεψαν, πως ο μόνος τρόπος να συμμετέχουν είναι ένα καρναβάλι, μια ανατροπή των δομών, μια ειρηνική γορτή που δοξάζει τη βία, ως μια κάθαρση που τόσο ανάγκη έχει μια κοινωνία που είχε τόσο βαθιά αισθήματα και αγκάλιαζε τους ανθρώπους της και έτεινε να γίνει τόσο επιδερμική και αφιλόξενη. Την πρώτη φορά που πέρασα μπροστά από το καμένο περιπολικό ήταν ζωγραφισμένο με γκράφιτι. Δυο μέρες μετά είχε καλυφθεί από χιλιάδες μικρά χαρτάκια, που ο καθένας έγραφε μια ευχή. Αυτό είναι που κάνουν οι άνθρωποι εδώ σε μέρη που τα θεωρούν ιερά. Δημιούργησαν λοιπόν ένα δικό τους ιερό, δεν είναι τζαμί, ούτε εκκλησία, ούτε συναγωγή. Πώς αλλιώς θα μπορούσαν να χωρέσουν τα όνειρα όλων αυτών των ανθρώπων;

 

Ο Βαγγέλης Κεχριώτης διδάσκει Ιστορία στο Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου.

 

Οι φωτογραφίες από το https://www.rebelmouse.com/OccupyGezi/

 

http://enthemata.wordpress.com/2013/06/10/kechriotis/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s