Καλό ταξίδι, αισθαντικέ, ευαίσθητε, γραφιά μου…

Image

Κάθε πρωί, ξυπνούσα με μια καλημέρα.

Μαζί με με φωτό από έναν πίνακα. Πότε Νταλί, πότε Μονέ, πότε Σαγκάλ…

Μου τα έστελνε ο άγνωστος διαδικτυακός φίλος μου. Ο Βασίλης, από το Λονδίνο.

Αυτά ήξερα μόνο γι’ αυτόν.

Μου μιλούσε τόσο γλυκά, τόσο τρυφερά, έδειχνε ψυχή σπάνια για τη σημερινή γαμημένη εποχή που αλέθει σε μυλόπετρες χαρακτήρες, ψυχές, συναισθήματα, ευαισθησίες.  Κάποιοι κ κάποιες που έβλεπαν το tl μου χαμογελούσαν ειρωνικά.

«Ρε μπας και είναι αδελφή κ σε γουστάρει;» ρωτούσαν.

Μια τόσο καλλιεργημένη κ ευαίσθητη ψυχή – δε μπορεί – θα είναι ομοφυλόφιλος. Κλασικές μικροαστικές κλισεδούρες, από ανθρώπους που συμπαθούσα, αλλά…

Ο Βασίλης, ο δικός μου Βασίλης, ήταν εκεί κάθε πρωί και αργά το βράδυ.

Όταν έβαζα τραγούδια μου μιλούσε, πρόσθετε, έκανε αφιερώσεις.

Ανέβαζε τα δικά του.

Με «μάλωνε» όταν έβριζα, γελούσαμε όταν ανέβαζα φαγητά.

Πάντα, ευγενής, σαν ιππότης άλλης εποχής.

Στις κυρίες μιλούσε σαν να ήταν Κυρίες και όχι σαν κρέατα προς βρώσιν.

Ανέβαζε πίνακες, γλυκά, λουλούδια ή και φωτό από όμορφα μέρη.

Ένα σπάνιο άνθος, είχε φυτρώσει στο timeline μου.

Όταν μου μπήκε η ιδέα να βάλουμε στήλη για τουιτεράδες στο thepaper.gr απευθύνθηκα σε μερικούς «φίλους» που εκτιμούσα για τις απόψεις τους.

Από τους πρώτους ήταν ο @starvpan. Ανταποκρίθηκε θερμά.

«Καλοτάξιδο το καινούργιο site Εύχομαι και ελπίζω όλα να πάνε καλά» μου έγραψε στο πρώτο του e-mail πριν καν βγούμε στον «αέρα»: 

«Καλησπέρα Άγγελε, Άκουσα πως το site θα ξεκινήσει τη Δευτέρα αλλά επειδή έφτιαξα κάτι στο στέλνω απο τώρα για καλύτερο προγραμματισμό. Στα καλά νέα είναι οτι το έφτιαξα Στα “άσχημα” ότι βγήκε λίγο παραπάνω αλλά νομίζω το ήξερες εκ των προτέρων αυτό. Είπα να βάλω τα καλά μου μιας και είναι το πράγμα στην αρχή να είμαι ήρεμος μη μας πάρουν απ τα μούτρα…. Σου στέλνω το κείμενο εις διπλούν Ενα με ενσωματωμένη μικρή φωτογραφία και ένα χωρίς τη φωτογραφία που τη στέλνω χώρια στη περίπτωση καλύτερου χειρισμού του  κειμένου. Ελπίζω να μην υπάρξει πρόβλημα. Όπως και νάχει ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη εύχομαι και ελπιζω όπως λέω στο Θέμα να είναι καλοτάξιδο το site όπως και κάθε κειμενο που θα πάρει μαζι στη πορεία του .. Βασίλης»

Μου έστελνε συχνά.

Με ανεπίληπτη τάξη, πάντα περιποιημένα τα mail του και ένα συνοδευτικό κείμενο.

Έστελνε πάντα δύο αρχεία: Ένα σκέτο word και ένα με φωτό και links.

Πάντα ευγενής, πάντα δίκαιος, ήθελε να είναι όλα καθαρά.

Να μην φάμε τη δουλειά του άλλου.

Να υπάρχει το ενεργό link, οι φωτό.

Μου έστειλε και άλλους να γράψουν.

Στις 27 Μαρτίου μου έγραφε:

«Aγγελε όπως σου είπα στο dm σου στέλνω ένα κειμενο απο φίλη του twitter @elenaGcy που το έστειλε μέσω εμού . Είναι απ τη Κύπρο και μάλλον μένει Ελλάδα αν κρίνω απ τις γνωσεις της σε λογιστικά θέματα της Ελλάδας. Ελπίζω την επόμενη φορά να το κάνει απ ευθείας σε σένα (της έχω δώσει το mail σου) Μ αρεσε το αυθόρμητο του κειμένου ο προσωπικός χαρακτήρας των διαλόγων καθως και ο επίλογος. Μάλιστα μια φράση που έγραψε στο twitter ήταν η αφορμή για να της πώ “γιατί δε γράφεις κάτι απ αυτά να το στέιλουμε στο thepaper είναι αυθεντικό ” Της είπα ότι μπορεί να επικοινωνήσεις μαζι της.  Λες να εξελιχθώ σε κυνηγό ταλέντων ; χαχα Πάντως η στήλη έχει αναδείξει αρκετά. Πιστεύω ότι πάει καλά και η στήλη και κυρίως η εφημερίδα. Εσυ ξέρεις πότε θα το ανεβάσεις.Ευχαριστώ ΥΓ Σου στέλνω το κειμενο της και τη φωτο απ το avatar της για διευκόλυνση».

Με όλα τα κείμενα των τουιτεράδων ασχολιόμουν προσωπικά.

Με τα κείμενα του Βασίλη λίγο παραπάνω.

Το καταλάβαινα ότι ήθελε και ο ίδιος.

Με είχε συγκινήσει με το πάθος του.

Βοηθούσε όσο μπορούσε το site. Με ριτουίτ, με μένσιον, με σχόλια, με άρθρα.

Ένιωσα τόσο καλά, όταν κατάλαβα πόσο πολύ ανάγκη είχε την επικοινωνία:

Image

Από το άβαταρ του έβγαλε το τσιρότο που είχε, μόλις ξεκίνησε να γράφει για το thepaper.

Χάρηκα αφάνταστα και του το είπα.

«Ευχαριστώ που το πρόσεξες» μου είπε με συστολή.

Πάντα ήθελε να διαβάζω τα άρθρα του και να τα κρίνω.

Το έκανα.

Όλα ήταν αποτέλεσμα πάθους και ευαισθησίας.

Τον έτρωγε εσωτερικά. Η φτώχεια, η ανεργία, η δυστυχία.

Η Ελλάδα που σβήνει με τα μνημόνια.  Η Ελλάδα που πεινάει.

Φοβόταν την Ελλάδα της προσφυγιάς και του ξεριζωμού.

Αριστερός με σεβασμό στις μνήμες, στους αγώνες, στα πρόσωπα, στους ήρωες.  Τελευταία άρχισε να μου λέει: «Εσύ πας να με κάνεις γραφιά».

«Είσαι και μάλιστα εξαιρετικός» του λέω.

Ένα από τα τελευταία άρθρα που μου έστειλε, με τρόμαξε, με συγκίνησε, με συγκλόνισε.

«Η ζωή αρχίζει στην άλλη πλευρά της απελπισίας – Life begins on the other side of despair (Jean Paul Sartre)» ήταν ο τίτλος.

Μιλούσε για έναν άντρα που – απελπισμένος από την ανεργία – ήθελε να βάλει τέρμα στη ζωή του. Στη Χαλκίδα.

Αλλά σκέφτηκε την εγγονή του.

Δάκρυσα όταν το διάβασα.

Μου είπε ότι είναι πραγματική ιστορία.

Δεν φαντάστηκα ότι μπορεί να είναι ο ίδιος αυτός ο παππούς, ο πατέρας, ο απελπισμένος.

Το προσπέρασα.

Μόνο που του έλεγα όταν κατέβει Ελλάδα, να βρεθούμε, να τα πιούμε και να τα πούμε.

Η αλήθεια είναι ότι προσπερνούσε πάντα κάθε σχετική νύξη.

Σαν να ήθελε να παραμείνουμε άγνωστοι.

Να έχω για εικόνα του, την φωτό στο άβαταρ του.

Τελευταία, μου έστειλε ένα κομμάτι για την προσφυγιά των Ελλήνων στις αρχές του προηγούμενου αιώνα.

Ήθελε να στηλιτεύσει τον ρατσισμό που βιώνουμε σήμερα.

Λίγο αργότερα, μου έστειλε το δεύτερο κομμάτι.

  • Στα μονοπάτια του ξεριζωμού (μέρος ΙΙ) Πατρός μετανάστη

«Καλησπέρα Άγγελε. Έστειλε λίγο πόνο με mail. Είναι συνέχεια του προηγούμενου. Ελπίζω να το πάρεις κανονικά και να μην υπάρχει πρόβλημα. Αν προκύψει κάτι να μου πεις. Να το διαβάσεις ε?»... μου έστειλε.

Του είπα ότι συγκινήθηκα.

«Κι εγώ έπαθα ένα κάτι γράφοντας το» μου απάντησε.

«Τελικά θα με βγάλεις γραφιά που ποτέ δεν ήμουν» μου είπε.

Image

Image

Τα άρθρα του στο site διαβάζονταν από πάρα πολλούς.

Προκαλούσαν συγκίνηση.

Κινητοποιούσαν τη σκέψη.

Η Εύα, μου έλεγε διαρκώς: «Τι καλό παιδί αυτός ο Βασίλης! Θέλω να τον γνωρίσω».

Ύστερα ήρθαν τα σύννεφα.

Είδε το αποχαιρετιστήριο άρθρο μου στο site.

Στεναχωρήθηκε. Το διέδωσε σε φίλους μου.

Με πήρε τηλέφωνο ο Γρηγόρης.

«Καλά ρε αδελφέ, από αλλού το μαθαίνουμε; Μου έστειλε ντιεμ ο Βασίλης» μου είπε.

Έμαθα ότι πήρε μια συνάδελφο και τη ρωτούσε την Παρασκευή τι θα κάνει από δουλειά.

Για όλους αγχωνόταν ο Βασίλης μου.

Ένιωσα την ανάγκη να τον ευχαριστήσω θερμά.

Image

Το τελευταίο του dm σε μένα, ήταν αυτό. Πάντα διακριτικός, πάντα ευγενής.

Image

Σήμερα το πρωί ξύπνησα κακόκεφος. Εκεί κατά το μεσημέρι διάβασα το απίστευτο.

Ο φίλος του – στην πραγματική ζωή – ο @JohnnyHatz μας έκανε να παγώσουμε.

Ο Βασίλης, ο δικός μου Βασίλης, ο δικός μας Βασίλης, μας την έκανε χθες το βράδυ.

Απ’ όλους. Χωρίς ένα αποχαιρετισμό. Άπονα. Σκληρά.

Έκλαψα για έναν άγνωστο αλλά τόσο οικείο μου.

Έμεινα σιωπηλός όλη μέρα.

Πολλοί φίλοι μου έστειλαν dm.

«Μ’ εσένα είχε αγάπη».

«Είχε χαρεί τόσο που είχε βήμα να εκφράζεται και όλο μας το έλεγε».

Τώρα που θέλω να γράψω για σένα, αδελφέ μου, δεν έχω βήμα.

Έστησα κακήν-κακώς αυτό το blog, μόνο και μόνο για να σε ρωτήσω, Βασίλη:

Που να τουιτάρεις τώρα, γραφιά μου;

 

http://mosxovas.wordpress.com/2013/06/11/%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%8C-%CF%84%CE%B1%CE%BE%CE%AF%CE%B4%CE%B9-%CE%B1%CE%B9%CF%83%CE%B8%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD-%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B9%CE%AC-%CE%BC%CE%BF%CF%85/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s