Θέλουμε κόμμα και όχι φορέα ειδικού σκοπού

Αφορμή για το άρθρο αυτό στάθηκε το συνολικό πολιτικό κλίμα που κυριάρχησε στις διεργασίες του 1ου συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ και στη συμπεριφορά των μελών στο σύνολο τους μέσα από αυτές. Για να νοηματοδοτήσουμε το νέο πολιτικό υποκείμενο της ριζοσπαστικής αριστεράς, εκφραστή και οργανωτή της διευρυμένης ανυπακοής απέναντι στην κοινωνική καταστροφή των μνημονίων, πρέπει να συγκροτήσουμε ένα κόμμα με όλη τη σημασία της λέξεως που να διέπεται από αξίες και ιδανικά, από πολιτισμικό ήθος και πολιτικό σκοπό. Αν ένα από όλα αυτά τα χαρακτηριστικά χαθεί στη διαδικασία συγκρότησης πρέπει να είμαστε εκεί σαν μέλη να το ανασύρουμε και να το «επαναφορτίσουμε» στο κόμμα των μελών. Γι αυτό το λόγο πρέπει να δούμε τι είναι αυτό που μας κάνει ξεχωριστούς από τα διεφθαρμένα κόμματα εξουσίας του παρελθόντος.

Το πρώτο είναι ότι εμείς μιλάμε για κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και των στρατηγικών μονάδων της οικονομίας απέναντι στην διευρυνόμενη ιδιωτική ιδιοκτησία. Ότι εμείς λέμε, ότι τα κινήματα διαμαρτυρίας είναι αναφαίτερο κομμάτι της πολιτικής μας έκφρασης και αποτελεί το κύριο μέρος της οργανικής μας συγκρότησης, απέναντι στην καταστολή της δημοκρατικής έκφρασης και διεκδίκησης. Είναι δηλαδή μια διαφορά χάους, που σπάει την λογική της ανάθεσης στην σχέση του κόμματος με τον πολίτη και στην εργασία του την ίδια. Ώστε να αναλάβει το μέλος την εξουσία του κόμματος, ο εργάτης την διαχείριση της εργασίας τους, μέσα από μια πολιτική επανακαθορισμού και ανάπτυξης του κανόνα αυτοδιαχείρισης και αυτοδιάθεσης του ατόμου.

Το δεύτερο είναι ότι εμείς δεν φάγαμε πότε από το «παντεσπάνι» της κερδοφορίας και δεν σκοπεύουμε να το κάνουμε. Για να μην γίνει αθέμιτα αυτό απόκλιση του διακαής στόχου μας για την εξουσία των από κάτω, φροντίζουμε από τώρα για να μην δημιουργηθεί ούτε ίχνος περιθωρίων συνεργασίας με τις κυρίαρχες ελίτ

Το τρίτο είναι η δημοκρατία και η συλλογικότητα απέναντι στον εκτεινόμενο κοινωνικό κανιβαλισμό και στις ατομικές λύσεις των προβλημάτων. Είναι ο πολιτισμός του διαλόγου των πολλών απέναντι στον ανταγωνισμό των λίγων που τρώγονται μεταξύ τους.

Για να δούμε αν μέσα σε όλα αυτά υστερούμε σε κάτι πρέπει να περάσουμε από το διακηρυκτικό λόγο στην πράξη και την εφαρμογή αυτών των ενδεικτικών μας σημείων.

Το πρώτο το βλέπουμε να εφαρμόζεται στη ΒΙΟΜΕ και στις λαικές συνελεύσεις. Το δεύτερο το αποδεικνύει η πολιτική ζωή του χώρου και η επιμονή μας για διαφάνεια, για αναδιανομή του πλούτου για δίκαιο φορολογικό σύστημα κ.α.

Το τρίτο όμως είναι αυτό που διαχωρίζει το κόμμα και το κάνει να διαφέρει από έναν φορέα ειδικού σκοπού ή ένα κοινωνικό μέτωπο σωτηρίας. Είναι οι ιδέες της αριστεράς, είναι η αξιακή υπόσταση της αριστεράς, είναι ο σεβασμός στον διάλογο και την διαφορετικότητα . Το ιδεολογικό πρόσημο είναι αυτό που προσδίδει σε μια πολιτική παράταξη τον χαρακτηρισμό “κόμμα” και πόσο μάλλον όταν αυτό το κόμμα θέλουμε να ανήκει στα μέλη. Αυτό συνεπάγεται την αναγκαία δημοκρατική χειραφέτηση των μελών που θα συμμετέχουν στις συλλογικές διαδικασίες.

Στον ΣΥΡΙΖΑ αυτή τη στιγμή διαπιστώνεται ένα μεγάλο αξιακό έλλειμμα, αποτέλεσμα ορισμένων πολιτικών κατά τα άλλα σεβαστών πολιτικών απόψεων που θεωρούν ότι η θέση του είναι εργαλειακή και όχι «κομματική». Αυτή η πολιτική άποψη συνέβαλε σημαντικά στο να επικρατήσουν κρότοι χειροκροτημάτων στο συνέδριο πάνω σε πρόσωπα και μηχανισμούς τάσεων.

Αντί να επευφημούμε τις συλλογικές πολιτικές μας αποφάσεις, ζητωκραυγάζαμε υπέρ των επιφανών στελεχών μας ξεχνώντας ότι τα ίδια αυτά πολιτικά πρόσωπα είναι μέρος των συλλογικών μας κατορθωμάτων. Αντί να χειροκροτούμε τα πρόσωπα και τις καταστάσεις που διαμορφώνονταν, έπρεπε να χειροκροτάγαμε την ανακλητότητα και εναλλαγή όλων των μελών, όλων των οργάνων. Αντί να γιουχάρουμε τις διαφορετικές απόψεις, θα έπρεπε να θυμόμαστε ότι στις πλατείες του 2011 είχαμε βρει έναν δημοκρατικό τρόπο έκφρασης χωρίς να ενοχλούμε τον ομιλητή/ομιλήτρια.

Η δημοκρατία είναι πολιτική μάχη διαρκείας και δυστυχώς επιβεβαιώσαμε ότι χρειάζεται τεράστια προσπάθεια στον χώρο, ώστε να γίνουμε «πλατειακοί», να γίνουμε φρικιά και να καθόμαστε οκλαδόν σε δημόσιους χώρους. Αυτό δεν χρεώνεται σε κανέναν ξεχωριστά και δεν καθορίζεται από την ταξική και κοινωνική καταγωγή του μέλους, αλλά καθορίζεται από την ανάγκη ιδεολογικής ζύμωσης στο κόμμα μας μέσα από το συλλογικό μας διάλογο και δράση.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το σώμα του συνεδρίου επέλεξε την συγκυρία αντί για την αριστερή απάντηση στην κρίση. Επέλεξε η επικοινωνιακή πολιτική να προσπεράσει την αριστερή συγκρότηση του πράγματος με την εκλογή του προέδρου από το συνέδριο. Επέλεξε ο ΣΥΡΙΖΑ των μελών να μην περάσει το μήνυμα της συλλογικότητας, αλλά της ατομικής συνέχειας. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν πιστώνει στον πρόεδρο ότι δεν αξίζει να είναι εκεί που βρίσκεται τώρα, αλλά στα ίδια μέλη που πρέπει να προβούν σε μια αυστηρή αυτοκριτική.

Τι σημαίνει πραγματικά κόμμα των μελών και πως τα μέλη συμμετέχουν συλλογικά σε όλη την ζωή του ενιαίου κόμματος με δημοκρατία ισότητα και ελευθερία; Το συνέδριο ήταν μια συνάντηση και δεν εξασφαλίζει την συνέχεια των ενεργών συλλογικών κυττάρων του ΣΥΡΙΖΑ! Το θέμα είναι από εδώ και πέρα συντρόφισσες και σύντροφοι.

Πρώτος μας σταθμός η συμμετοχή στις κινητοποιήσεις για την απόσυρση του πολυνομοσχεδίου, διότι εκεί είναι τα κύτταρα του ΣΥΡΙΖΑ!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s