Ραντεβού στα γουναράδικα Γιάννη μου. Για βιζόν

Του Κώστα Βαξεβάνη

Ο Βαγγέλης Διαμαντόπουλος, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, έκανε το λάθος να χρησιμοποιήσει στη Βουλή τη φράση “ραντεβού στα γουναράδικα”, μια ιστορική φράση του Άρη Βελουχιώτη. Αν ο κύριος Διαμαντόπουλος χρησιμοποιούσε τη φράση “μας κάψατε τη γούνα”, κανένας δεν θα διαμαρτυρόταν από τους παριστάμενους στη Βουλή ή τους σχολιάζοντες και αναλύοντες στα κανάλια. Αντιθέτως, ίσως να το εκλάμβαναν και ως επιτυχία της κυβερνητικής πολιτικής.

 

Να όμως που δεν μιλάμε για το πώς μας κάψανε τη γούνα, αλλά πώς μετέφρασαν τα όσα είπε ο βουλευτής, οι κάτοχοι πλούτου, θράσους και μιας κάποιας γούνας φαντάζομαι. Ο Γιάννης Πρετεντέρης μετέφρασε τη φράση ως εμφυλιοπολεμική απειλή που σημαίνει θα σας γδάρουμε. Ο Αντρέας Λυκουρέντζος, ως φρασεολογία τρομοκρατικών οργανώσεων. Φαντάζομαι ως το βράδυ, ο Άρης Βελουχιώτης θα εκτελεστεί για μια ακόμη φορά, από τα Τάγματα Ασφαλούς Ενημέρωσης.

 

Όσοι γνωρίζουν ιστορία, ξέρουν πως τη φράση “ραντεβού στα γουναράδικα” την έλεγε ο Άρης στους συντρόφους τους, όταν ξεκινούσαν για παράτολμες επιχειρήσεις εναντίον των Γερμανών κατακτητών (αυτό το “εναντίον των Γερμανών” επιμελώς κάποιοι το ξεχνάνε). Για όσους έχουν μεγαλώσει στην ελληνική ύπαιθρο, ξέρουν πως αυτή η φράση είναι δάνειο από λαϊκό μύθο. Όταν έβγαιναν λέει οι αλεπούδες να κυνηγήσουν, ήξεραν πως μπορεί να καταλήξουν οι ίδιες θύματα από τους κυνηγούς και στο τέλος το δέρμα τους να βρεθεί σε κάποιο γουναράδικο. Αλλά έπρεπε να το κάνουν. Έτσι, ξεκινώντας για αναζήτηση τροφής, έλεγαν το “ραντεβού στα γουναράδικο” που δήλωνε αυτή τη γνώση και την αποφασιστικότητα.

 

Τι δηλώνει λοιπόν αυτή η ευαισθησία όσων μας έχουν κάψει τη γούνα,για τα γουναράδικα του Διαμαντόπουλου, ή του Άρη ή των αλεπούδων της ελληνικής επαρχίας; Κάποιος που είναι γνώστης και της πρόσφατης ιστορίας, ξέρει πως ο βουλευτής Διαμαντόπουλος είχε πέσει θύμα της ομάδας μονταζιέρας της ΝΔ. Δηλαδή δηλώσεις που είχε κάνει για το αυθαίρετο Mall, μονταρίστηκαν από τους σύγχρονους Μανιαδάκηδες και τον εμφάνισαν ως υποστηρικτή της βομβιστικής επίθεσης στο εμπορικό κέντρο. Η υπόθεση αποκαλύφθηκε αλλά τα κανάλια δεν μετέδωσαν την αποκάλυψη. Έτσι, για τον συγκεκριμένο βουλευτή, η κοινή γνώμη έχει σχηματίσει μια εικόνα «ακραίου», των «δύο άκρων» φυσικά. Η παρερμηνεία όσων είπε για μια ακόμη φορά, πατά στην παλιά εικόνα και δημιουργεί την πεποίθηση πια, πως ναι, ο βουλευτής και το κόμμα του είναι ακραίοι.

 

Την ίδια ώρα όμως, η αντίδραση των νομιμοφρόνων της Βουλής και των στούντιο, που, ξαναλέω, δεν νοιάστηκαν που μας καίνε τη γούνα, αλλά νοιάζονται για τη γούνα της ομιλίας Διαμαντόπουλου, δηλώνει και την εμφυλιοπολεμική τους αντίληψη. Αντανακλαστικά, σχεδόν με μίσος, ο Άρης Βελουχιώτης δεν είναι αρχηγός της Ελληνικής Αντίστασης, αλλά εκπρόσωπος της Ελλάδας των «κακών» και «αντιπάλων». Στη συνείδηση και το δημόσιο λόγο τους, ένας από τους ανθρώπους που έδιωξαν τους κατακτητές, είναι μίασμα, ανθέλληνας, κατά πώς τον διαμόρφωσε η προπαγάνδα των συνεργατών των γερμανών και μετέπειτα κυβερνώντων.

 

Ο Άρης Βελουχιώτης έχει υποβιβαστεί από εθνικός ήρωας σε αιμοδιψή αρχηγό της μιας πλευράς, της κακιάς. Κι αν αυτό βόλευε μια δεξιά του 50, που είχε στα βουλευτικά έδρανα συνεργάτες των Γερμανών (ο σφαγέας του Κιλκίς συνεργάτης των Γερμανών Κ. Παπαδόπουλος εξελέγη βουλευτής της ΕΡΕ), η Ελλάδα του 2013, ακόμη και η ΝΔ, μόνο να χάσει έχει από τις ιστορικές λαθροχειρίες.

 

Το χειρότερο είναι πως όλα αυτά δεν είναι αποτέλεσμα μιας σκληρής αντιπαράθεσης που επαναφέρει τις διαχωριστικές γραμμές του παρελθόντος, αλλά επίσημη άποψη του Σαμαρά. Ο πρωθυπουργός, προσκυνητής και ο ίδιος των μνημόσυνων του Μελιγαλά ως βουλευτής το 1982, όταν η χώρα ανακάλυπτε την εθνική συμφιλίωση, επαναφέρει τον διχασμό, ως αποτελεσματικό όπλο ενάντια στους εχθρούς. Και εχθροί είναι όσοι δεν συμφωνούν μαζί του. Όσοι διαμαρτύρονται γιατί δεν έχουν να φάνε είναι κουκουλοφόροι, όσοι υποστηρίζουν μια άλλη πολιτική στην Οικονομία εραστές της Κορέας και όσοι απαιτούν την νομιμότητα ενός ευρωπαϊκού κράτους, ανθέλληνες.

 

Ο Αντώνης Σαμαράς, όπως μπορείτε να διαβάσετε στο HOT DOC που κυκλοφορεί, όχι μόνο είναι παιδί του παλαιοκομματισμού και της ακροδεξιάς, αλλά τα θεωρεί και εθνικές αρετές. Και τα δύο αποτελούν εργαλεία της πολιτικής του ερμηνείας και συνθέτουν τον πατριωτισμό του νέου διχασμού.

 

Όσο για τους άλλους, που ηθελημένα ή από άγνοια επιδίδονται σε ερμηνείες περί γουναράδικων, αν δεν μπορούν να κάνουν κάτι καλύτερο για όσα συμβαίνουν, ας ασχοληθούν καλύτερα με τις προσφιλείς τους γούνες. Τις βιζόν τους.

 

Πηγή: koutipandoras.gr

 

Advertisements

Αυτοδιαχείριση και στο βιβλίο

Στην πιο ζωντανή γειτονιά της Αθήνας, σε ένα δρομάκι των ιστορικών Εξαρχείων, από το 2009 λειτουργεί ένα πρότυπο εγχείρημα για τον κλάδο του, οι Εκδόσεις των Συναδέλφων.

 

Του Χάρη Φραντζή

 

Μια κοινωνική συνεταιριστική επιχείρηση στον χώρο του βιβλίου που λειτουργεί χωρίς διευθύνοντες συμβούλους και όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται συλλογικά σε πνεύμα συναίνεσης και που δεν αποσκοπεί στον πλουτισμό

 

Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων είναι αυτοδιαχειριζόμενο εγχείρημα στον χώρο του βιβλίου για την προώθηση ενός διαφορετικού πολιτισμού και μιας άλλης σχέσης με το βιβλίο. «Ξεκινήσαμε τρεις άνθρωποι ως πρωτοβουλία μέσα στο Σωματείο Βιβλίου-Χάρτου, αλλά αποσυνδεθήκαμε από το σωματείο όταν απέκτησε εμπορική δραστηριότητα και πήραμε την απόφαση να γίνουμε κολεκτίβα. Αυτή τη στιγμή είμαστε 10 άνθρωποι» μας λέει ο Κώστας. Οι «συνάδελφοι», παρ” ότι είναι μια κοινωνική συνεταιριστική επιχείρηση, λειτουργούν αντιιεραρχικά, χωρίς διευθύνοντες, αποφασίζουν στο πνεύμα της συναίνεσης, συλλογικά, δεν αποσκοπούν στο κέρδος και στον πλουτισμό αλλά στον ισότιμο και αξιοπρεπή βιοπορισμό τους.

 

«Εδώ τα πάντα αποφασίζονται στη γενική συνέλευση. Η λειτουργία μας έχει τρεις βασικούς άξονες: τις εκδόσεις, το βιβλιοπωλείο και τη διακίνηση βιβλίων. Ετσι, υπάρχει καταμερισμός εργασιών για να υπάρχει λειτουργικότητα. Υπάρχουν άτομα που ασχολούνται με την πώληση του βιβλίου, άλλοι με τη χονδρική, κάποιοι που ασχολούνται με το γραφιστικό κομμάτι, μερικοί με τη μετάφραση και την επιμέλεια βιβλίων. Οι αποφάσεις είναι κοινές και συλλογικές, από το τι θα εκδώσουμε, τον τρόπο που θα λειτουργήσει το βιβλιοπωλείο μέχρι το πώς θα γίνει η χονδρική».

 

Το εγχείρημα, παρά τις προφανείς πολιτικές διαστάσεις του, δεν είναι αμιγώς πολιτικό. «Δεν αποτελούμε μια ιδεολογικά συγκροτημένη μονολιθική συλλογικότητα που επιθυμεί να “επιβάλει” μια συγκεκριμένη συνολική άποψη περί του κοινωνικώς πρακτέου, αλλά μια εργασιακή κοινότητα που επιχειρεί εμπράκτως (όπως και άλλες) να μη συνθλιβεί ανάμεσα στις Συμπληγάδες της ιδιωτικής οικονομίας και του κρατισμού -χρόνια εργαζόμενοι (οι περισσότεροι) στον χώρο του βιβλίου και πιστεύοντας πως η γνώση είναι δύναμη στον αγώνα για μια κοινωνία διαφορετική από αυτήν που ζούμε, για μια κοινωνία όπου οι εργαζόμενοι θα έχουν λόγο για το τι παράγουν και πώς το παράγουν» αναφέρουν τα άτομα της συλλογικότητας.

 

Συζητώντας μαζί τους, μάθαμε πώς αποφασίζουν για τα βιβλία που έχουν σκοπό να εκδώσουν. «Αποφασίζουμε μέσα από κουβέντα, αλλά γενικά τα βιβλία που βγάζουμε εντάσσονται στο φαντασιακό και τις ιδέες που προσπαθούμε να εκφράσουμε, παρ” όλο που τα άτομα που απαρτίζουν την κολεκτίβα είναι ετερόκλητα και από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους…» αναφέρει ο Νίκος και συνεχίζει: «…Αλλά υπάρχει μια κοινή συνισταμένη, τα βιβλία πρέπει να ικανοποιούν τα δικά μας κριτήρια, τα οποία νομίζω ότι δεν είναι μόνο δικά μας, αλλά και του κόσμου που θέλει να διαβάσει ένα βιβλίο, το οποίο θα είναι ποιοτικό και θα έχει να πει δυο-τρία πράγματα. Πάντως, δεν υπάρχει κάποιου είδους λογοκρισία, με τη λογική ότι θα βγάλουμε βιβλία μιας συγκεκριμένης άποψης πολιτικής ή ιδεολογικής. Βγάζουμε τα πάντα, τουλάχιστον θέλουμε να βγάζουμε τα πάντα, ακόμα δεν το έχουμε καταφέρει. Ενα βιβλίο αν είναι σοβαρό, τεκμηριωμένο, καλογραμμένο, εμείς θα το εκδώσουμε, άσχετα εάν κάποιοι από εμάς ή όλοι δεν συμφωνούμε ιδεολογικά ή πολιτικά μαζί του, δεν έχει καμία σημασία αυτό, σημασία έχει να είναι σοβαρό και φυσικά να καλύπτει τις προσδοκίες που έχουμε ως άτομα αλλά και ως συλλογικότητα».

 

Οταν τους ρωτήσαμε πώς είναι η ζωή χωρίς εργοδότη, ο Κώστας μάς απάντησε: «Εγώ δούλευα στον κλάδο του βιβλίου 20 χρόνια με αφεντικό. Ομως είναι άλλο πράγμα, σε απελευθερώνει αν δουλεύεις για μια συλλογική προσπάθεια και δεν είναι σαν να είσαι αυτοαπασχολούμενος που δουλεύεις για τον εαυτό σου».

 

«Είμαστε ένα συλλογικό εγχείρημα -συνέχισε- και γνωρίζεις ότι αυτό που κάνεις δεν είναι εγωιστικό, δηλαδή μόνο για το δικό σου καλό, είναι για το καλό μιας συλλογικής προσπάθειας. Ξέρεις ότι άμα πάει καλά αυτό που κάνεις εσύ προσωπικά, θα έχει και ευεργετικό αντίκτυπο για το σύνολο, γνωρίζουμε ότι άμα πάει καλά το εγχείρημα και βγουν αρκετά χρήματα δεν θα τα καρπωθούμε εμείς, γιατί έτσι το έχουμε συμφωνήσει εξαρχής, αλλά ένα μέρος των χρημάτων θα πάει και σε άλλες συλλογικότητες ως ενίσχυση -αυτό έχει συμβεί ήδη και το έχουμε δημοσιοποιήσει στο μπλοκ που διατηρούμε».

 

Ο Νίκος προσθέτει: «Οι δομές της κολεκτίβας δυνητικά τουλάχιστον σου δίνουν ελευθερία κινήσεων ως άτομο και ως συλλογικότητα, πράγμα το οποίο -χωρίς να είναι ταυτολογία αυτό που λέω- ενισχύει τη δημιουργία, όταν ξέρεις ότι συμβάλλεις και ορίζεις εσύ το παραγόμενο προϊόν. Το μεγαλύτερο πρόβλημα στην εργασία στο καπιταλιστικό σύστημα είναι ότι ο εργαζόμενος έχει αποκοπεί εντελώς από το προϊόν που παράγει, δεν είναι μόνο η υπεραξία που έλεγε ο Μαρξ. Οπότε όταν λειτουργείς με οριζόντια βάση αυτοοργανωμένη την οποία ορίζεις εσύ ο ίδιος και ως συλλογικότητα, είναι αμφίδρομη η σχέση. Δυνητικά τουλάχιστον πρέπει να ενισχύει τη δημιουργική σου ικανότητα, γιατί ορίζεις εσύ αυτό που θες να κάνεις, είναι πιο δημιουργικό από το να είσαι σε ένα φροϊδικό κοινωνικό μοντέλο, που είναι πολύ συγκεκριμένο και ταυτοποιημένο».

 

Η εκδοτική φιλοσοφία των «συναδέλφων» -όπως μας πληροφόρησαν- «συνίσταται στην ομολογουμένως αισιόδοξη (και για κάποιους αμφιλεγόμενη) παραδοχή ότι το βιβλίο δεν μπορεί να είναι απλώς ένα εμπόρευμα αλλά πρέπει πρωτίστως να είναι ένα κοινωνικό αγαθό και ότι ο αναγνώστης δεν είναι απλός καταναλωτής αλλά εραστής του βιβλίου».

 

Το τελευταίο διάστημα παρατηρείται μείωση στην αγορά βιβλίου αλλά, όπως μας είπαν ο Νίκος και ο Κώστας, άνοδος στην αγορά πολιτικών δοκιμίων και αυτό δείχνει ότι «ο κόσμος επιζητεί το διαφορετικό και αυτό φαίνεται μέσα από τα βιβλία που αγοράζει, διαπιστώνεται ότι ψάχνει να βρει μια αντιπρόταση». Στο τέλος της συζήτησης που είχαμε, μας μίλησαν για το πώς βλέπουν τις κολεκτίβες. «Εμείς δεν βλέπουμε αυτά τα εγχειρήματα σαν μέσα ενσωμάτωσης στο σύστημα, ούτε βέβαια σημαίνει ότι αυτά τα εγχειρήματα είναι κάτι το επαναστατικό, όχι, έχουμε πλήρη συνείδηση τι είμαστε. Κατά τη γνώμη μας τέτοιου είδους εγχειρήματα δεν μπορούν να ανατρέψουν τον καπιταλισμό. Απ” την άλλη μεριά όμως πρέπει να αναστοχαστούμε και να δούμε ότι αν δεν υπάρχουν τέτοιου είδους εγχειρήματα από σήμερα, αύριο το πρωί και να πέσει ο καπιταλισμός δεν θα έχουμε ψωμί να φάμε. Πρέπει από σήμερα να έχουμε έτοιμες τις δομές, χωρίς αυταπάτες, χωρίς κανενός είδους έπαρση. Δεν αλλάζουν τον κόσμο τέτοια εγχειρήματα αλλά δημιουργούνε ρήξεις. Πρέπει να υπάρχει σύνδεση με τα κινήματα, δικτύωση μεταξύ των εγχειρημάτων τέτοιου είδους, για να υπάρχει απελευθέρωση όσο το δυνατόν από την αγορά, γιατί άμα υπάρχει δικτύωση, συνεργασία και ανταλλαγές μεταξύ των εγχειρημάτων θα υπάρχει σίγουρα μεγαλύτερη απελευθέρωση, πλήρης δεν μπορεί αλλά μεγαλύτερη σίγουρα».

 

Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων, πέρα από την έκδοση βιβλίων, δραστηριοποιούνται στον τομέα διακίνησης, πώλησης βιβλίων, αλλά και στον χώρο του πολιτισμού διοργανώνοντας πολλές εκδηλώσεις. Υπάρχει το αυτοδιαχειριζόμενο βιβλιοπωλείο στην οδό Ερεσού 35 στα Εξάρχεια, όπου κανείς μπορεί να βρει βιβλία όλων των αποχρώσεων της αριστερής, αντιεξουσιαστικής, ελευθεριακής και οικολογικής σκέψης, από μικρούς, εναλλακτικούς εκδοτικούς οίκους, που δεν «φιλοξενούνται» στα ράφια των γενικών βιβλιοπωλείων. Κι ακόμα, επιλεγμένη λογοτεχνία, σπάνια και εξαντλημένα βιβλία, καθώς και ένα τμήμα με προσφορές.

 

Δεν εξασκούν καμιάς μορφής αισθητική και πολιτική λογοκρισία και όποιο βιβλίο επιθυμείτε, οποιουδήποτε εκδοτικού οίκου και αν είναι, κατόπιν παραγγελίας, θα το έχετε στα χέρια σας.

http://www.efsyn.gr/?p=73114