«Χωρίς την ιδέα του κοινωνικού μετασχηματισμού θα μείνουμε χωρίς άγκυρα»

Συνέντευξη: Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος τονίζει ότι «η βασική αρχή που πρέπει να υπηρετείται είναι οι κοινωνικές ανάγκες και όχι η επίτευξη του κέρδους».

 Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, βουλευτής Β′ Αθήνας του ΣΥΡΙΖΑ, που εκλέχθηκε 2ος στην Κ.Ε., τονίζει ότι «η βασική αρχή που πρέπει να υπηρετείται είναι οι κοινωνικές ανάγκες και όχι η επίτευξη του κέρδους», επισημαίνοντας πως «χωρίς την ιδέα του κοινωνικού μετασχηματισμού θα μείνουμε χωρίς άγκυρα».


Αναφερόμενος στο ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών λέει πως «σημαντικότατο τμήμα των ξένων και ντόπιων ελίτ δεν θέλει εκλογές» και επιμένει: «Δεν υιοθετούμε τη λογική του ώριμου φρούτου, πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να δημιουργήσουμε το μεγάλο ρεύμα της ανατροπής».

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Φώτη Παπούλια

 

• Η εκλογή της οικονομικής τριάδας στις πρώτες θέσεις στο συνέδριο, εκτός από την προσωπική αποδοχή αποτυπώνει και την αγωνία της κοινωνίας στο τι πολιτική θα ακολουθήσει ο ΣΥΡΙΖΑ;

 

Δεν είμαι και τόσο σίγουρος ότι το γεγονός αυτό είναι ό,τι καλύτερο. Δεν θα συμβούλευα κανέναν να πολυ-εμπιστεύεται τους οικονομολόγους! Ισως επειδή ζούμε μέσα στην κρίση, η οποία καθορίζει την καθημερινότητα όλων μας, οι πρώτες τρεις θέσεις πήγαν σε ανθρώπους που είχαν κάτι να πουν γι’ αυτήν και έχουν βοηθήσει στη διαμόρφωση του προγράμματός μας. Η συμβολή ιδιαίτερα του Γ. Δραγασάκη είναι αδιαμφισβήτητη εντός του ΣΥΡΙΖΑ, σε σχέση με το πρόγραμμα, και όχι μόνο για το οικονομικό του σκέλος. Αλλά πέρα από αυτά, και οι τρεις έχουμε επίγνωση του «τεχνοκρατικού» κινδύνου. Γνωρίζουμε ότι το πρόγραμμα της Αριστεράς δεν είναι δουλειά μιας κλειστής ομάδας ειδικών, αλλά χρειάζεται την ευρύτερη δυνατή συμμετοχή, και υπάρχει πολύς κόσμος στην κοινωνία με τεράστια γνώση, εμπειρίες και νέες ιδέες. Πολύ περισσότερο, όμως, χρειαζόμαστε ένα πρόγραμμα που θα είναι το κοινό απόκτημα όλου του κόμματος, με την ενεργό εμπλοκή των μελών του. Μόνο έτσι θα έχουμε την απαραίτητη στήριξη όταν φτάσουμε στο στάδιο εφαρμογής του.

 

• Σε ποιους άξονες θα κινηθεί η νέα πολιτική οικονομία, ώστε να συγκεράσει ανάπτυξη και κοινωνική προστασία;

 

Κατ’ αρχάς θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ποια είναι η ειδοποιός διαφορά μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και των κυρίαρχων δυνάμεων στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Για εμάς, η βασική αρχή που πρέπει να υπηρετείται είναι οι κοινωνικές ανάγκες και όχι η επίτευξη του κέρδους. Με βάση αυτή την αρχή, το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ οικοδομείται πάνω σε τρεις άξονες. Πρώτον, τη λήψη μέτρων για την άμεση ανακούφιση του λαού, ώστε να σταματήσει ο κοινωνικός κατήφορος. Δεύτερον, την παραγωγική και κοινωνική ανασυγκρότηση της χώρας για την αύξηση της απασχόλησης. Και, τρίτον, την προώθηση των αναγκαίων αλλαγών στο κράτος με στόχο την αποτελεσματικότητα και την εμπέδωση της δημοκρατίας και της συμμετοχής.

 

• Σε τι βάθος χρόνου;

 

Μιλάμε για ένα πρόγραμμα 10 ημερών, 10 μηνών και 10 ετών, δηλαδή τι πρέπει άμεσα να κάνουμε, ποιες μεταρρυθμίσεις πρέπει να δρομολογήσουμε και τι κοινωνία οραματιζόμαστε. Χωρίς την ιδέα του κοινωνικού μετασχηματισμού, θα μείνουμε χωρίς άγκυρα και δεν θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τις μεγάλες συγκρούσεις της επόμενης περιόδου. Επί πλέον, η νέα πολιτική οικονομία πρέπει να συνδέει το παρόν με το μέλλον, λαμβάνοντας υπόψη τον συσχετισμό δυνάμεων κάθε στιγμή. Μια πολιτική οικονομία πρέπει να λειτουργεί και μέσω παραδειγμάτων. Π.χ. η αντίσταση στην ιδιωτικοποίηση του νερού πρέπει να συνδυαστεί με το πώς μπορεί να λειτουργεί καλύτερα ο δημόσιος τομέας και αυτό να γίνει παράδειγμα για άλλους εργαζόμενους.

 

• Ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε νέο κόμμα, άφησε πίσω τις «παιδικές» του ασθένειες;

 

Δεν είμαι σίγουρος για ποιες ασθένειες μιλάτε. Ξέρω όμως ότι οι συνιστώσες αλλά και οι ανένταχτοι του ΣΥΡΙΖΑ έδωσαν μεγάλες μάχες όλα τα προηγούμενα χρόνια, την εποχή μάλιστα που η Αριστερά ήταν στο περιθώριο παγκοσμίως. Μάχες κινηματικές, αλλά και στο επίπεδο των ιδεών. Με αυτό τον τρόπο αλλάξαμε την ατζέντα της πολιτικής.

 

• Οι μειοψηφούσες απόψεις θα υπακούσουν στις αποφάσεις του συνεδρίου ή θα ασκούν εσωκομματική αντιπολίτευση;

 

Ως νέο κόμμα κάνουμε το παρακάτω βήμα, με μεγαλύτερη συνοχή, προσπαθώντας να ξεπεράσουμε τις όποιες δυσλειτουργίες. Πρέπει πάντως να είμαστε ειλικρινείς. Η Αριστερά παγκοσμίως δεν έχει βρει το οργανωτικό σχήμα που θα αντιπαλέψει την απαξίωση της πολιτικής, που θα καταφέρει να συνδυάζει την ελκυστικότητα και την αποτελεσματικότητα της πολιτικής. Να πεισθούν, δηλαδή, οι πολλοί ότι με τη συμμετοχή τους μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, αλλάζοντας ταυτόχρονα τον ίδιο τους τον εαυτό. Κάναμε βήματα και στο σημείο αυτό με το νέο μας καταστατικό.

 

• Ο πρόεδρος εξελέγη με μεγάλη πλειοψηφία. μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να μετατραπεί σε αρχηγικό κόμμα όπως κάποιοι ψιθυρίζουν;

 

Η μόνη ασφάλεια ενάντια στον αρχηγισμό και στις πολλαπλές εκφάνσεις του λόγου μας είναι η συλλογικότητα. Το καταστατικό βοηθά εδώ, αλλά είναι και θέμα δημοκρατικής κουλτούρας. Δεν πρέπει άλλωστε να ξεχνάμε ότι η λογική του καπιταλισμού ευνοεί τον ατομισμό, την ανάθεση και στρέφεται ενάντια στη δημόσια σφαίρα και γενικότερα στις αξίες που πρεσβεύει η Αριστερά. Ακόμα κι αν είχαμε το καλύτερο καταστατικό στον κόσμο, εντός του καπιταλισμού πρέπει να είμαστε πάντα έτοιμοι να δίνουμε αυτές τις μάχες.

 

• Η κυβέρνηση συνεχίζει το έργο της, ο κ. Σόιμπλε ήρθε στην Ελλάδα, εκλογές βλέπετε στο εγγύς μέλλον;

 

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σημαντικότατο τμήμα των ξένων και ντόπιων ελίτ δεν θέλει εκλογές. Ακριβώς γιατί περνάνε τα μέτρα που επιθυμούν. Ακριβώς γιατί οι κυβερνήσεις εγκαθιστούν ένα νέο μοντέλο, κοινωνικά άδικο, πολιτικά αυταρχικό. Και νομίζω ότι δεν θα θέλουν εκλογές ούτε μετά το καλοκαίρι. Τώρα αν η κυβέρνηση αντέχει, δεν μπορώ με βεβαιότητα να το πω. Εχει και «καβάτζες», έχει και έξωθεν πολιτική υποστήριξη – θα δούμε, όμως, αν αυτά αποδειχθούν αρκετά. Από τη μια πλευρά, εμείς, δεν υιοθετούμε τη θεωρία του ώριμου φρούτου. Πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να δημιουργήσουμε το μεγάλο ρεύμα της ανατροπής. Από την άλλη, δεν πρέπει να βάλουμε όλα τα αυγά μας στο καλάθι της καταστροφολογίας. Δηλαδή ότι έρχεται αναπόφευκτα η καταστροφή και έτσι δεν θα αντέξουν. Εμείς πρέπει να εξηγήσουμε και να πείσουμε ότι έχουμε σχέδιο όχι μόνο για τον τερματισμό της οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής αλλά και για την ανάκαμψη, τη νέα εποχή.

 

• Με ποιους θα κυβερνήσετε, οδός συνεννόησης με τη ΔΗΜΑΡ μπορεί να βρεθεί;

 

Μόνο στη βάση αυτού του σχεδίου και στα επίδικα της συγκυρίας των εκλογών –όταν γίνουν αυτές– μπορεί να τεθεί το ζήτημα των κυβερνητικών συμμαχιών. Επί της αρχής, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταστήσει σαφές, όπως αποτυπώνεται και στην πολιτική απόφαση του Συνεδρίου, ότι θα επιδιώξει τη συνεργασία με τις δυνάμεις της Αριστεράς, της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας και της ριζοσπαστικής οικολογίας, ως πυρήνα της κυβέρνησης της Αριστεράς. Νομίζω ότι οποιαδήποτε άλλη συζήτηση σήμερα γι’ αυτό το θέμα είναι άκαιρη.

 

• Η κοινωνία στενάζει αλλά δεν ξεσηκώνεται όπως και ο ευρωπαϊκός Νότος. Στην Ευρώπη η Αριστερά δεν εισπράττει οφέλη εκτός από τη χώρα μας… Μιλάμε για μια υποταγμένη στα γερμανικά κελεύσματα ήπειρο;

 

Νομίζω ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Ειδικά στην Ισπανία και την Πορτογαλία φαίνεται ότι η Αριστερά έχει σημαντική ανοδική τάση, δημοσκοπική και κινηματική. Υπάρχει όλο και μεγαλύτερη αίσθηση ότι αυτό που αντιμετωπίζει ο Νότος –στην καλύτερη περίπτωση– είναι μια μεγάλη περίοδος στασιμότητας. Οπότε υπάρχει το έδαφος για μεγάλες κοινωνικές διεργασίες και μετατοπίσεις. Τώρα είναι η στιγμή για την επιστροφή της δημοκρατίας, για να βρει ο ευρωπαϊκός λαός το νήμα των μεγάλων προταγμάτων που ήθελε ο νεοφιλελευθερισμός να τελειώσει μία και καλή: την επέκταση των δικαιωμάτων από τη σφαίρα της πολιτικής στη σφαίρα της κοινωνίας και, τέλος, στη σφαίρα της οικονομίας. Ενας κοινωνικός μετασχηματισμός δηλαδή, όπου οι πολίτες λύνουν τα προβλήματά τους και στις τρεις σφαίρες με δημοκρατικό τρόπο.

 

http://www.efsyn.gr/?p=77749

Advertisements

Πέντε πράγματα που δεν ήταν η επίσκεψη Σόιμπλε

Του
Μιχάλη Νικολακάκη*

Η επίσκεψη Σόιμπλε δεν αποτέλεσε αποκλειστικά και μόνο μια ανοικτή πολιτική στήριξη στην κυβέρνηση Σαμαρά. Συνιστούσε ταυτόχρονα και μια κίνηση στο γερμανικό προεκλογικό τοπίο με διπλό περιεχόμενο. Από τη μια ήταν ένδειξη υπεράσπισης των μέχρι σήμερα επιλογών της γερμανικής καγκελαρίας για επιβολή προγραμμάτων λιτότητας στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου. Από την άλλη, ο κ. Σόιμπλε προσπάθησε στο πλαίσιο των σεναρίων μετεκλογικών συνεργασιών στη Γερμανία να τοποθετηθεί υπέρ των Σοσιαλδημοκρατών έναντι των Φιλελευθέρων, ως δυνητικών συμμάχων του CDU. Με αυτό τον τρόπο επιδιώκει να διασφαλίσει ότι θα έχει θέση στη νέα γερμανική κυβέρνηση. Σε αυτό εξάλλου αποσκοπούσαν και οι ρητορικές αναφορές στην «βοήθεια της Γερμανίας, που αποσκοπεί στην αυτοβοήθεια των χωρών του Νότου».
Αξίζει να σημειωθεί ότι, πέρα από τη σκληρή πραγματικότητα της εφαρμογής των μνημονίων, η ηγεμονία των πολιτικών λιτότητας καθιστά το μέγεθος της «επιβάρυνσης» του γερμανού φορολογουμένου βασικό επίδικο του δημόσιου διαλόγου καθ’ οδόν προς τις γερμανικές εκλογές. Σε αυτό το πλαίσιο βασική αντιπολιτευτική τακτική του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος είναι να εστιάζει στην αποτυχία των προγραμμάτων στο Νότο, τελευταία έκφανση της οποίας ήταν οι δηλώσεις του υπεύθυνου για ζητήματα προϋπολογισμού των Σοσιαλδημοκρατών, σύμφωνα με τις οποίες μέχρι το 2015 το χρηματοδοτικό κενό της Ελλάδας μπορεί να πλησιάσει τα 50 δισ. ευρώ.

Ελάχιστα τα διαθέσιμα του Ταμείου Ανάπτυξης

Η επίσκεψη Σόιμπλε δεν αποτέλεσε στήριξη προς την Ελλάδα μέσα από την παροχή κάποιας ουσιαστικής υλικής βοήθειας. Η συμφωνία σχετικά με τη συγκρότηση του Ελληνικού Αναπτυξιακού Ταμείου ήταν κάτι παραπάνω από ένα «καρότο», ή μια συμβολική, όπως δήλωσαν εκπρόσωποι της ελληνική κυβέρνησης, επιβράβευση της Ελλάδας για τη συνέπειά της στην εφαρμογή των «αναγκαίων» μεταρρυθμίσεων. Το Ελληνικό Αναπτυξιακό Ταμείο συγκροτείται από κεφάλαια ύψους 150 εκατ. ευρώ από το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, 200 εκατ. ευρώ από το ΕΣΠΑ και 100 εκατ. ευρώ από τη γερμανική KfW. Βασική συνεισφορά της γερμανικής επενδυτικής τράπεζας θα είναι η μεταφορά τεχνικής βοήθειας προς το ταμείο, η αποδέσμευσή του από πολιτικούς χειρισμούς και εξαρτήσεις και η απόδοση της διοίκησής του σε μη-ελληνικά χέρια. Το ταμείο, σύμφωνα με τις αρχικές διακηρύξεις, θα λειτουργεί δεσμεύοντας πόρους από τους, ούτως ή άλλως, απειροελάχιστους του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων και των μελλοντικών ΕΣΠΑ. Με αυτό τον τρόπο, η όποια ικανότητα κοινωνικού σχεδιασμού της μελλοντικής περιφερειακής και κλαδικής ανάπτυξης στην Ελλάδα μεταφέρεται έξω από το δημοκρατικό έλεγχο, έξω από τα πλαίσια άσκησης εσωτερικής πολιτικής.

Στο Λουξεμβούργο οι αποφάσεις…

Η επίσκεψη Σόιμπλε δεν αποτελεί επιβεβαίωση του ορθού δρόμου των μεταρρυθμίσεων ή εγγύηση για την «αναπτυξιακή στροφή» των γερμανικών πολιτικών στο ευρωπαϊκό Νότο. Η ισοπέδωση αντίστοιχων αναπτυξιακών θεσμών, όπως η ΕΤΒΑ, αποτελούσε αιχμή του δόρατος των νεοφιλελεύθερων πολιτικών όλη τη δεκαετία του ‘90. Η ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας είναι σήμερα δυσχερής τόσο εξαιτίας της καταστροφικής δημοσιονομικής πολιτικής όσο και εξαιτίας της απουσίας ανάλογων θεσμών. Να σημειωθεί ότι όταν τον Απρίλιο συζητιόνταν ο νέος επενδυτικός νόμος, οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ έθεταν επιτακτικά την ανάγκη δημιουργίας μιας Τράπεζας Ειδικού Σκοπού, που να μπορεί να επιτελεί τη λειτουργία της στήριξης επενδύσεων σε κλάδους με στρατηγική σημασία για την ελληνική οικονομία, κατηγορούνταν ως κρατιστές και θιασώτες ενός παρωχημένου οικονομικού μοντέλο. Σήμερα, που η εμβάθυνση της ύφεσης σε όλο τον ευρωπαϊκό Νότο έχει φέρει το ερώτημα της ανάκαμψης στο κέντρο της δημόσιας συζήτησης, η δημιουργία ενός αντίστοιχου θεσμού παρουσιάζεται από την κυβέρνηση ως ένδειξη στήριξης και εμπιστοσύνης προς την επιμονή της στις μεταρρυθμίσεις. Μόνο που ο θεσμός στρατηγικού σχεδιασμού για την ελληνική οικονομία θα εδρεύει στο Λουξεμβούργο και οι αποφάσεις του θα είναι πέρα από την ικανότητα της ελληνικής πολιτείας να τους επηρεάσει.

Η «βιωσιμότητα» του χρέους πάλι στις τράπεζες

Η επίσκεψη Σόιμπλε δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο μελλοντικού κουρέματος ή αναπροσαρμογής των όρων του ελληνικού δημόσιου χρέους. Αυτό, μαζί με τη συνέχεια των μεταρρυθμίσεων, προφανώς αποτελεί την ειλικρινή πρόθεση της σημερινής γερμανικής ηγεσίας. Αλλά σε αυτό το σημείο η πραγματικότητα είναι πιεστική. Είτε πάρουμε ως δεδομένα τα δημοσιεύματα που ανεβάζουν το ελληνικό χρηματοδοτικό κενό στα 10 δισ. είτε περιοριστούμε στις πιο μετριοπαθείς εκτιμήσεις της Κομισιόν, που το τοποθετούν μεταξύ 2,8 και 4,6, η επανεξέταση της βιωσιμότητας του ελληνικού δημοσίου χρέους το φθινόπωρο είναι πλέον ένα προγραμματισμένο γεγονός. Και αυτό χωρίς να συνυπολογίσουμε το ενδεχόμενο ο ελληνικός προϋπολογισμός μπορεί να μην επιτύχει το αναμενόμενο πρωτογενές πλεόνασμα τα επόμενα δύο χρόνια.
Άρα, η έμφαση στην συνέχεια των μεταρρυθμίσεων καθώς και η απειλή νέων μέτρων είναι μια πολιτική κατεύθυνση ανεξάρτητη από αυτό καθ’ αυτό το ζήτημα του ελληνικού χρέους, με το οποίο ούτως η άλλως η Γερμανία θα έρθει αντιμέτωπη το Σεπτέμβρη. Μπορεί η γερμανίδα καγκελάριος να έσπευσε να δηλώσει ότι ένα νέο κούρεμα «θα έκανε κακό στην Ευρωζώνη», αλλά το ίδιο θα συνέβαινε και σε περίπτωση αποχώρησης του ΔΝΤ από το πρόγραμμα στήριξης της ελληνικής κυβέρνησης. Άρα, ο κ. Σόιμπλε στην πραγματικότητα διακήρυξε για άλλη μια φορά την επιθυμία του να μην αντιμετωπίσει την πραγματικότητα πριν τις γερμανικές εκλογές.
Τέλος, η επίσκεψη Σόιμπλε δεν είναι ένδειξη αλληλεγγύης προς τον ελληνικό λαό. Τα ελικόπτερα και οι αύρες που σάρωναν τους δρόμους και τους αιθέρες της πρωτεύουσας ή η απαγόρευση των δημόσιων συναθροίσεων έχουν μια τραγική επίδραση στο συλλογικό φαντασιακό των κατοίκων της πρωτεύουσας. Οι τοίχοι γέμισαν με αντιγερμανικές αφίσες για τους «μπαταξήδες» Γερμανούς και γνωστές δημοσιογραφικές πέννες περιέγραφαν τον κ. Σόιπμλε ως «γκαουλάητερ». Οι πολιτικές λιτότητας όχι μόνο αμφισβητούν την οικονομική βιωσιμότητα του ευρωπαϊκού εποικοδομήματος, αλλά και, δια των μεθόδων επιβολής τους, τραυματίζουν τη συναίνεση των ευρωπαϊκών λαών δημιουργώντας διαλυτικές πολιτικές τάσεις και τις προϋποθέσεις ανάπτυξης ποικιλόμορφων νέων αλλοπρόσαλλων εθνικισμών.

* Ο Μιχάλης Νικολακάκης είναι επιστημονικός συνεργάτης της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ.

http://epohi.gr/portal/politiki/14529-pente-pragmata-poy-den-itan-i-episkepsi-soimple

Αριστεροί φλώροι και Δεξιοί άντρακλες

Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη

«Που…άκια», «γα…όλες», «μου…σκυλα». Αυτές ήταν οι λέξεις με τις οποίες έλουσαν οι μαινόμενοι βουλευτές της Χρυσής Αυγής τους βουλευτές και τις βουλευτίνες του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θα γεμίσουμε τις τελίτσες, για να μην μολύνουμε τον χώρο με τις χυδαιότητες των ναζιστών, είναι ωστόσο προφανές ότι και οι τρεις λέξεις αφορούν χαρακτηρισμούς σχετιζόμενους με τη σεξουαλική συμπεριφορά. Χαρακτηρισμοί χυδαίοι, σαν αυτούς που κοσμούν κατά κόρον τα χρυσαυγίτικα sites και την εν γένει δεξιά και ακροδεξιά μπλογκόσφαιρα.

 

Στον θαυμαστό κόσμο του ζόφου, οι αριστεροί είναι συλλήβδην και εκ φύσεως ομοφυλόφιλοι, περιγράφονται δε με επίθετα πρωτόφαντα, ικανά να εξαναγκάσουν τον Μπαμπινιώτη να σκίσει το λεξικό του, να το βράσει και να πιει το ζουμί του. Για τις γυναίκες δεν απαιτείται μεγάλη πρωτοτυπία, διότι και μόνο που είναι γυναίκες είναι εξ ορισμού αμαρτωλές και βρόμικες. Οι αριστερές γυναίκες ειδικά, είναι όλες πόρνες, εκτός από εκείνες που δεν πληρώνονται, διότι κάνουν σεξ από χόμπι. Αυτές είναι ακόμη χειρότερες.

 

Ρατσισμός, σεξισμός, φαλλοκρατία, κόμπλεξ, από πού να αρχίσεις και που να τελειώσεις για να περιγράψεις τα αρρωστημένα μυαλά των ντουβαριών, που θεωρούν ανωμαλία οτιδήποτε δεν ταυτίζεται με τις δικές τους επιλογές. Ωστόσο, γι’ αυτούς που ξεστομίζουν αυτά τα λύματα, το ζήτημα δεν είναι σεξουαλικό, είναι πρωτίστως πολιτικό. Μια χώρα σαν την Ελλάδα δεν μπορεί να πέσει στα χέρια των αριστερών φλώρων, πρέπει να κυβερνάται από άντρακλες αναντάμ μπαμπαντάμ. Άντρακλες με τον σταυρό στο στήθος, ώστε να πνίγεται ο Χριστούλης στον ιδρώτα, και την τρίχα της μύτης να φτάνει μέχρι το πάτωμα, να την πατάει η γκόμενα, να σκοντάφτει και να πέφτει στην αγκαλιά του παιδαρά.

 

Και καλά σε καιρό ειρήνης, πάει στο διάολο. Τι θα γίνει όμως άμα βρεθούμε σε πόλεμο; Θα αναθέσουμε την προστασία της πατρίδας στις αριστερές φραγκόκοτες, που θα βλέπουνε τους Τουρκαλάδες σαν ξερολούκουμα; Όσο υπάρχει ειρήνη, οι δεξιοί άντρακλες προετοιμάζονται για τον πόλεμο, πυροβολάνε με όπλα, πετάνε μαχαίρια, μαθαίνουν καράτε και μόλις ξεσπάει ο πόλεμος, είτε την κοπανάνε από τη χώρα είτε συνεργάζονται με τον εχθρό. Και μένουν οι φραγκόκοτες να πολεμάνε σε πόλεις και βουνά.

 

Σε εμάς όλα τούτα μοιάζουν απίστευτα και εξωφρενικά, υπάρχει ωστόσο πολύς κόσμος που τα πιστεύει. Κόσμος που τον ξεζουμίζουν, τον εξευτελίζουν, τον αρμέγουν από το πρωί ώς το βράδυ σαν πρόβατο κι όμως αρνείται να ψηφίσει την Αριστερά, επειδή πιστεύει ότι αποτελείται από γκέι προδότες, που καθοδηγούνται απευθείας από τον Τζωρτζ Σόρος. Μην πάτε μακριά, ο πρωθυπουργικός σύμβουλος και κεντροεπίτροπος της Ν.Δ. Φαήλος Κρανιδιώτης τα γράφει αυτά καθημερινά στη «Δημοκρατία» και σε άλλα ακροδεξιά έντυπα.

 

Όταν ακούτε λοιπόν για «που…άκια», «γα…όλες», «μου…σκυλα», να ξέρετε ότι κάποιοι μαζεύουν ψήφους. Και όχι μόνο για τους εαυτούς τους.

http://left.gr/news/aristeroi-floroi-kai-dexioi-antrakles