Guardian: Η γυναίκα που παραλίγο να πεθάνει φτιάχνοντας το κινητό σας

Η ιστορία της 17χρονης Τιάν Γου που εργαζόταν στο εργοστάσιο της Foxconn στην Κίνα

Guardian: Η γυναίκα που παραλίγο να πεθάνει φτιάχνοντας το κινητό σας
Για πολλές ημέρες πριν από την απόπειρα αυτοκτονίας της, η Τιάν Γου εργαζόταν στη γραμμή παραγωγής iPhones και iPads, ξεδιαλέγοντας εξαρτήματα (REUTERS)

 Η Τιάν Γου εργαζόταν περισσότερες από 12 ώρες την ημέρα, έξι ημέρες την εβδομάδα. Μερικές φορές δεν έτρωγε, προκειμένου να κάνει υπερωρίες. Στις 17 Μαρτίου του 2010 πήδηξε από τον τέταρτο όροφο του κοιτώνα της.

Την ιστορία της νεαρής Κινέζας που έκανε απόπειρα αυτοκτονίας στον κοιτώνα του εργοστασίου της Foxconn στην Κίνα αφηγείται η εφημερίδα The Guardian με τίτλο: «Η γυναίκα που παραλίγο να πεθάνει φτιάχνοντας το iPad σας».

Για πολλές ημέρες πριν από την απόπειρα αυτοκτονίας της, η Τιάν Γου εργαζόταν στη γραμμή παραγωγής iPhones και iPads, ξεδιαλέγοντας εξαρτήματα.

Το 2010, 18 εργαζόμενοι της Foxconn -όλοι μικρότεροι από 25 ετών- αποπειράθηκαν να αυτοκτονήσουν σε εγκαταστάσεις της εταιρείας. Συνολικά, 14 άτομα πέθαναν.

Η Τιάν Γου επέζησε: βγήκε από κώμα μετά από 12 ημέρες με τραύματα στην σπονδυλική της στήλη και στο ισχίο της και έμεινε ανάπηρη από τη μέση και κάτω. Ήταν μόλις 17 ετών.

Επί τρία χρόνια ακτιβιστές έπαιρναν συνεντεύξεις από την Τιάν Γου, οι οποίες δημοσιεύονται στο πρόσφατο τεύχος του ακαδημαϊκού περιοδικού New Technology, Work and Employment.

Σε αυτές αποκαλύπτεται ο τρόπος που λειτουργούσε η Foxconn: προσλάμβανε νεαρούς, φτωχούς μετανάστες από την κινέζικη επαρχία, τους έβαζε μέσα σε τεράστιους κοιτώνες και έδιωχνε όσους δεν μπορούσαν να ακολουθήσουν τους σκληρούς ρυθμούς δουλειάς.

Η Τιάν Γου εργαζόταν περισσότερες από 12 ώρες την ημέρα, έξι μέρες την εβδομάδα. Αναγκαζόταν να πηγαίνει σε πολύ πρωινές συνεδριάσεις για τις οποίες δεν πληρωνόταν, αναγκαζόταν να μην τρώει για να δουλεύει υπερωρίες.

Τα διαλείμματα για τουαλέτα ήταν περιορισμένα, ένα λάθος θα είχε ως αποτέλεσμα να υποστεί «κατσάδιασμα» από τους ανωτέρους της, ενώ ποτέ δεν πέρασε από επίσημη εκπαίδευση.

Κι ας την καλούσε στην αρχή το επίσημο φυλλάδιο της εταιρείας «να τρέξει προς τα πιο όμορφα όνειρά της, να επιδιώξει μια φανταστική ζωή».

Αν και η εταιρεία καλούσε δημοσιογράφους σε εγκαταστάσεις της και τους έδειχνε τα καταστήματα και τις ολυμπιακών διαστάσεων πισίνες, η αλήθεια ήταν ότι η εξάντληση δεν άφηνε την Τιάν Γου να απολαύσει τίποτα από όλα αυτά.

Μακριά από φίλους και την οικογένειά της, μην έχοντας τον χρόνο να αναπτύξει φιλίες ή να κοιμηθεί καλά το βράδυ, η Γου ξέσπασε όταν εξαιτίας ενός διοικητικού λάθους, οι διευθυντές της αρνήθηκαν να της πληρώσουν τον μισθό της.

Απελπισμένη, πήδηξε από το παράθυρο για 160 ευρώ.

Μετά την απόπειρα αυτοκτονίας, η Τιάν Γου έλαβε σχεδόν 20.000 ευρώ για να επιστρέψει στο χωριό της. «Ήταν σαν να αγόραζαν και να πουλούσαν ένα αντικείμενο» λέει ο πατέρας της.

 

Μπήκε το ΚΚΕ στο ΤΑΙΠΕΔ!

Το ΚΚΕ έχει δίκιο σε ένα και μόνο πράγμα. Ο «902» και οι άλλες επιχειρήσεις του Κόμματος δεν είναι σοσιαλιστικές νησίδες. Άλλο είναι όμως να κλείνεις την κομματική επιχείρηση που πουλάει κρεβάτια και άλλο έναν ραδιοτηλεοπτικό όμιλο σε περίοδο άγριας σύγκρουσης με τα ΜΜΕ να έχουν επωμιστεί να σηκώσουν μεγάλο μέρος αυτής, από την πλευρά των κακών
Tου Alterthess

Το ΚΚΕ έκλεισε τον 902 μόλις ακριβώς έδειξε τη δύναμή του, έγινε χρήσιμος και αξιοποίησε τη δημόσια συχνότητα, όπως ακριβώς δεν τόλμησε να κάνει τόσα χρόνια. Η απόφαση του Περισσού να αναμεταδώσει ο 902 το πρόγραμμα των κρατικών καναλιών, ήταν αυτή που ξαναέβαλε το ΚΚΕ στο κάδρο ενός ευρύτατου κοινωνικού κινήματος, που έδωσε ελπίδες κοινής δράσης στην υπόλοιπη αριστερά και έθεσε το Κόμμα στις γραμμές ενός συνολικού σχεδίου αγώνα που ξεπερνούσε την απόφαση της τελευταίας κεντρικής επιτροπής.

Παράλληλα όμως έδειχνε και τον δρόμο, για να ξεπεραστεί η κρίση του ίδιου του σταθμού. Το ΚΚΕ όφειλε και μπορούσε να ζητήσει ΒΟΗΘΕΙΑ ώστε ο σταθμός να μην καταλήξει στα χέρια κανενός επιτήδειου, αλλά να περάσει στα χέρια «της εργατικής τάξης» ή εν πάση περιπτώσει να εξυπηρετεί τα συμφέροντά της . Να αποτελέσει νησίδα ελεύθερης και αδέσμευτης ενημέρωσης  μέσα στον καπιταλισμό –αυτή τη φορά- και να σηματοδοτήσει ένα γιγαντιαίο κοινωνικό πείραμα.

Το ΚΚΕ μπορούσε και όφειλε να απευθύνει δημόσιο κάλεσμα, η υπόθεση του 902 να γίνει υπόθεση όλης της Αριστεράς, υπόθεση των εργαζόμενων, να μετατραπεί «η κρίση του σε ευκαιρία» και να δούμε τη μεγαλύτερη πρωτοβουλία πολιτικής και κοινωνικής ενότητας των τελευταίων δεκαετιών. Για να δοκιμάσουμε στην πράξη πως η κοινωνία βάζει πλάτη και δημιουργεί δομές αυτοδιαχείρισης, πως θέλουμε τα ΜΜΕ να λειτουργούν, τι σημαίνει να κοινωνικοποιήσουμε τα Μέσα.

Αυτό όμως προϋποθέτει μια πολιτική απόφαση και στο ΚΚΕ μάλλον έχουν σταματήσει να παίρνουν τέτοιες. Ασχολούνται με μπίζνες και έχουν μετατραπεί στον πυρήνα τους σε καπιταλιστές με την πιο άγρια σχέση που μπορεί να προκύψει με την όποια ιδιοκτησία τους.

Χαρακτηριστική είναι η ανακοίνωση του 902 στην οποία μεταξύ άλλων ερμηνεύει τις αιτίες της κρίσης που οδήγησαν στην πώληση του σταθμού. «Τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα μετά το ξέσπασμα της κρίσης και την πτώση της διαφήμισης κατά 61% σε ό,τι αφορά στον «902. Λειτουργούν μέσα στον καπιταλισμό και υφίστανται τις συνέπειες των νόμων του, άρα και της κρίσης του».

Τι έλεγε ο ιδιοκτήτης της Χαλυβουργίας, της ΒΙΟΜΕ, του Κατσέλη και τόσων άλλων επιχειρήσεων δηλαδή, που το ΚΚΕ κατακεραύνωνε ως βάρβαρα αφεντικά; Τι λένε όλοι οι ιδιοκτήτες επιχειρήσεων που κλείνουν τα τελευταία χρόνια; Την ίδια κρίση δεν επικαλείται η κυβέρνηση όταν μέσω ΤΑΙΠΕΔ ξεπουλάει τη δημόσια περιουσία;

Ο Περισσός επικαλείται την κρίση όπως ακριβώς ο χειρότερος καπιταλιστής μάνατζερ για να δικαιολογήσει τις δεκάδες απολύσεις και την απώλεια μιας δημόσιας συχνότητας, τη στιγμή μάλιστα που η Αριστερά υποστηρίζει ότι αυτή δεν μεταβιβάζεται, αλλά επιστρέφει στο δημόσιο.

Οι λεπτομέρειες  του σχεδίου όμως προκαλούν ανατριχίλα και στους πιο καλοπροαίρετους. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο νέος ιδιοκτήτης έθεσε όρο να του παραδοθεί η Ραδιοτηλεοπτική ΑΕ «καθαρή», δηλαδή χωρίς εργαζομένους. Αυτό σημαίνει πως όλοι οι εργαζόμενοι του 902 (τηλεοπτικού και ραδιοφωνικού), που ανέρχονται περί τους 48, θα απολυθούν.

Κι επειδή αυτό είναι παράνομο, αφού η εταιρεία θα μεταβιβαστεί εν λειτουργία, η ηγεσία του ΚΚΕ επέλεξε να εφαρμόσει το παρακάτω σχέδιο: οι εργαζόμενοι θα χωριστούν σε δύο ομάδες και θα περάσουν σε δύο κομματικές επιχειρήσεις από τις οποίες και θα απολυθούν χωρίς, όπως τους είπαν, να χάσουν εργασιακά τους δικαιώματα.

Ας δούμε όμως ποιος αγοράζει τον σταθμό. Ο νέος ιδιοκτήτης είναι ό Στέφανος Βρυώνης «από την ομάδα των επιχειρηματιών που συνόδευσαν τον Αντ. Σαμαρά στο Κατάρ πρόσφατα, κληρονόμος της Alma Atermon που δραστηριοποιείται στην υπαίθρια διαφήμιση, αφανής βασικός μέτοχος του τηλεοπτικού σταθμού Extra 3, και όπως λέγεται, με «άνοιγμα» στο δημόσιο ύψους δεκάδων εκατ. ευρώ». Το ΚΚΕ επιλέγει δηλαδή να προσφέρει στον Αντώνη Σαμαρά ένα ακόμη επικοινωνιακό όπλο και να συνεισφέρει με τη σειρά του στη δημιουργία της νέας γαλάζιας διαπλοκής.

Οι αντοχές και τα όρια με την ηγεσία του ΚΚΕ φαίνεται ότι εξαντλούνται και από τα ίδια μέλη του Κομμάτος, που καταλαβαίνουν πως οι Κουτσούμπες και οι Αρβανιτάκηδες  ακολουθούν την ίδια συνταγή με τους ηγέτες των πρώην σοσιαλιστικών χωρών τη δεκαετία του 90’. Ξεπουλούν δημόσια περιουσία –γιατί αυτό είναι ο 902- σε μεγαλοεπιχειρηματίες για ένα κομμάτι ψωμί, στήνουν νέα τζάκια, δίνουν όπλα στον αντίπαλο, λειτουργούν ως Εφιάλτες, μόνο που πλέον κοιμούνται φανερά και στο αντίπαλο στρατόπεδο.

Πηγή: Alterthess

ΑΛΙΝΤΑ

Tης Νάντιας Βαλαβάνη

«- Είναι τελικά αυτή η τριλογία έργο ζωής για σας;…
Και τι είναι, αλήθεια, αυτό που θα κρατήσετε, όταν
θα έχει ολοκληρωθεί;
-Το ερώτημα είναι όχι τι θα κρατήσω, αλλά τι θα δώσω
και με τις τρεις ταινίες.»*
 

Καταμεσής στο αθηναϊκό καλοκαίρι και στα 80 της η  Αλίντα Δημητρίου «έφυγε», αλλά δε σταμάτησε «να δίνει». Όπως συνέχιζε να το κάνει παρά τη βαριά αρρώστια, που είχε καθηλώσει βασανιστικά εδώ και δυο χρόνια εκείνη που το 2011 ακόμα γυρνούσε με αφάνταστη ενεργητικότητα από άκρη σε άκρη την Ελλάδα για να «ξετρυπώσει» και να κινηματογραφήσει τα «κορίτσια της βροχής». Και, ταυτόχρονα, για να συνομιλεί με νέους ανθρώπους σε δημόσιες προβολές των δύο πρώτων ταινιών της τριλογίας της στο «δίκτυο» που άρχισε να δημιουργείται αυθόρμητα – σήμερα πλέον διεθνές -, όταν τις έθεσε εκτός εμπορικού κυκλώματος προσφέροντας τις δωρεάν σε οποιαδήποτε συλλογικότητα ενδιαφερόταν.

Δεν ήταν καν «πλήρης ημερών». Της έλειπαν ακόμα πολλές μέρες για να «δώσει» ως δημιουργός όλα όσα σχεδίαζε, όταν μια πενταετία από την έναρξη του 21ου αιώνα και με 65 ντοκιμαντέρ – τα περισσότερα για τη δημόσια τηλεόραση – πίσω της, ξεκινούσε τη συγκλονιστικότερη περιπέτεια της ζωής της ως σκηνοθέτρια και δρών, σκεπτόμενος άνθρωπος: Να γυρίσει χωρίς οποιαδήποτε οικονομική ενίσχυση προκειμένου να παραμείνει αδέσμευτη, με μια μοναδική κάμερα, όλα τα έξοδα απ’  την τσέπη της και με αποκλειστικά εθελοντική δουλειά της μικροσκοπικής ομάδας συνεργατριών της, τις  «παραγγελίες» που έδινε πλέον η ίδια στον εαυτό της.

 

Η Αλίντα έζησε την ευτυχία  να ολοκληρώσει την τελευταία ταινία της τριλογίας της και να παρακολουθήσει τις πρώτες προβολές της – και το κατάφερε ίσα-ίσα: Πάλεψε να κρατηθεί μακριά απ’ το νοσοκομείο όσο χρειαζόταν για να προλάβει να τελειώσει το μοντάζ για τα «Κορίτσια». Είχε πλήρη επίγνωση της κατάστασης της υγείας της κι ήμουν εγώ που δεν  την πίστευα, όταν μου εκμυστηρευόταν τους φόβους και τις αμφιβολίες της: Αυτή θα ήταν η τελευταία της ταινία. Τη «μάλωνα» ότι λέει ανοησίες, ενώ σύντομα θα ήταν σε θέση να καταπιαστεί με το επόμενο της «σχέδιο», ένα ντοκιμαντέρ σύγχρονης ιστορίας: Για την κρίση από την οπτική των εργαζόμενων και άνεργων ανθρώπων «στο μάτι του κυκλώνα». Πώς βιώνουν τη διάλυση της ζωής τους από τις ασκούμενες πολιτικές και πώς, κάποιοι απ’  αυτούς, αντιστέκονται. Δική της η έμπνευση και σύλληψη, είχε καταστρώσει κιόλας πως θα προχωρούσε:  Ήταν αδύνατο πλέον να ταξιδεύει; Θα επικεντρωνόταν αποκλειστικά στη ζωή στις λαϊκές κι εργατικές γειτονιές της Αθήνας. Ήταν υποχρεωμένη να βρίσκεται κάθε δύο μέρες στο νοσοκομείο; Θα δούλευε αποκλειστικά την ενδιάμεση μέρα. Η μόνη βοήθεια που ήθελε ήταν να έρθει σε επαφή με τους πρώτους απ’  τους καινούργιους «ανθρώπους της»: Οι ίδιοι θα την οδηγούσαν στους επόμενους.

 

Έτσι είχε δουλέψει, εξάλλου, μέχρι να συγκεντρωθούν οι 50 μεγαλύτερες γυναίκες, απ’  τις ενιαίες αφηγήσεις των οποίων βγήκαν, με διαφορετικά μοντάζ,  το 2008 η βραβευμένη με 7 βραβεία «Πουλιά στο βάλτο» για τις γυναίκες στην Εθνική Αντίσταση και το 2009 η «Ζωή στους βράχους» για τις (ίδιες) γυναίκες στο Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας και στους τόπους εξορίας. Κριτήριο; «Ξεχωριστές τις κάνει το ήθος τους, η αξιοπρέπεια τους, η αντοχή τους και το πείσμα τους.»* Με τον ίδιο τρόπο, συγκρότησε μεταξύ 2010 και 2011 τη δεύτερη ομάδα 50 – νεώτερων – γυναικών για τα «Κορίτσια της βροχής». Σ’  αυτή την τρίτη και τελευταία ταινία το κέντρο βάρους μετατοπίζεται στη στάση των γυναικών στην ανάκριση κατά τη διάρκεια της χούντας. (Όχι τυχαία, γιατί αυτό ήθελε να επιτύχει, σχεδόν σε κάθε προβολή της, από τις λίγες που παρακολουθήσαμε μαζί μέχρι τις δύο προβολές σε μικτό ελληνογερμανικό κοινό στο Βερολίνο αυτό τον Μάιο, στις οποίες μου είχε ζητήσει να παρευρεθώ αντί γι’  αυτήν, καθώς της ήταν αδύνατο να ταξιδέψει, κάποιος θεατής θα χρησιμοποιούσε την έκφραση «γροθιά στο στομάχι».)

 

Γνωρίστηκα αργά με την Αλίντα, το 2008. Απαντούσε, στο τέλος μιας προβολής των «Πουλιών στο βάλτο» από το ΣΥΡΙΖΑ Π. Φαλήρου,  με τους θεατές έντονα συγκινημένους να χειροκροτούν ασταμάτητα, στη βασική αντίρρηση ενός απ’  αυτούς: Από την ταινία έλλειπαν οι κριτικές αναφορές στα «λάθη της ηγεσίας», που οδήγησαν στην ήττα το κίνημα. Η Αλίντα, όπως συνέβαινε σε μια και μόνη περίπτωση, όταν της έκαναν κριτική επειδή έκανε την ταινία που εκείνη είχε στο μυαλό της αντί για την ταινία που είχε στο μυαλό του κάποιος άλλος, μιλούσε θυμωμένα. Δεν ήθελε να κάνει ταινία κριτικής για την ηγεσία του κινήματος, αλλά για το τι έκαναν και πως βλέπουν ακόμα σήμερα το δικό τους ρόλο στη διαμόρφωση της νεώτερης ελληνικής ιστορίας εκείνες που δε ρωτήθηκαν απ’  όσους ερευνούν ή δημιουργούν μ΄ επίκεντρο τη δεκαετία του ’40: Γυναίκες-αγωνίστριες της Αντίστασης, ακόμα ζωντανές, που ελάχιστοι ξέρουν ή θυμούνται τα ονόματα τους. Όπως είχε ήδη δηλώσει: «Ξεκίνησα με επώνυμους από εκείνη την εποχή. Στο δρόμο μπερδεύτηκα… Τι δουλειά έχω εγώ με τους επώνυμους; Έτσι βρήκα τις γυναίκες εκείνες που έφτιαξαν Ιστορία. Όλες εκείνες που περπατάνε πλάι μας στις πλατείες, στην αγορά, στα μανάβικα και δεν έχουμε ιδέα για ό,τι έκαναν – κι αυτό γιατί ποτέ δε ζήτησαν τίποτα… Η προσέγγιση των γυναικών με οδήγησε σε πιο ουσιαστικά  θέματα, που προηγούνται από την άσκηση κριτικής… Ας μάθουμε (πρώτα) τι έγινε, πώς έγινε και από ποιους έγινε. Ας μετρήσουμε τους νεκρούς μας, γιατί ακόμα μένουν άταφοι, και μετά μπορούμε να περάσουμε στην κριτική.»

 

Ναι, χάρη στην τριλογία της Αλίντας, τις εμμονές, το πείσμα της για τους «άταφους νεκρούς» και μια κάμερα στα χέρια της Αφροδίτης Νικολαϊδου ή της Ηλέκτρας Βενάκη, διασώθηκε από τη λήθη του θανάτου ένα πολύτιμο αρχειακό υλικό – εκατοντάδες ώρες βιντεοσκοπημένων προφορικών μαρτυριών των πραγματικών κεντρικών προσώπων μιας ιστορίας, που θα είχε χαθεί ανεπιστρεπτί μαζί τους, όπως συνέβη με χιλιάδες άλλες αγωνίστριες: 5 χρόνια από την ολοκλήρωση των λήψεων για τη δεκαετία του ’40, όχι μόνο η σκηνοθέτρια, αλλά και οι μισές, τουλάχιστον, «πρωταγωνίστριες» της δεν βρίσκονται πια μεταξύ μας. Για τη μεταθανάτια λειτουργία αυτού του έργου η Αλίντα είχε μιλήσει ήδη το 2008: «Κανένας άνθρωπος δεν είναι για μνημόσυνο ή για μουσείο ή για αγιογραφία, εφόσον δρα. Και οι γυναίκες αυτές, ακόμα και σ’  αυτή την ηλικία, δρουν. Και θα δρουν και μετά το θάνατο τους, με αυτό που αφήνουν πίσω τους.» *

 

Η Αλίντα μας κληροδότησε μια νίκη: Συλλογικής ιστορικής μνήμης για το δημόσιο παρελθόν των καιρών μας κόντρα στη λήθη, μοίρα πολύ χειρότερη απ’  το θάνατο.

 

*Όλες οι αναφορές σε εισαγωγικά προέρχονται από τη συνέντευξη στον Κώστα Τερζή στην «Αυγή», 15.11.2009

http://left.gr/news/alinta

 

 

Άλλο Σαβιόλα κι άλλο 902

 

Γράφει ο Θανάσης Καρτερός

Πουλήθηκε ο 902! Η είδηση δημοσιεύτηκε πρώτα στα ΝΕΑ και κάνει το γύρο του διαδικτύου, χωρίς μέχρι στιγμής να διαψευστεί από το ΚΚΕ. Στο σχετικό ρεπορτάζ μάλιστα δεν αναφέρεται μόνο ότι η εταιρεία που έχει στην κατοχή της το ραδιόφωνο και την τηλεόραση του 902 μεταβιβάστηκε σε επιχειρηματία (σε ποιον δεν λέγεται) αλλά απαριθμούνται και όλα τα νομικά κόλπα τα οποία χρησιμοποιεί η ηγεσία του ΚΚΕ για να «νομιμοποιήσει» τη μεταβίβαση και να «χειριστεί» τους εργαζόμενους. Διότι, όπως αναφέρεται, ο άγνωστος επιχειρηματίας θέλει την εταιρεία «καθαρή», δηλαδή χωρίς το βάρος των εργαζομένων.

Πρόκειται για απίστευτη είδηση και απίστευτο ρεπορτάζ. Διότι:

Μπορεί να είναι ή να μην είναι νόμιμο, αλλά σίγουρα είναι βαθιά ανήθικο μια κομματική επιχείρηση, κομματικά μέσα ενημέρωσης, τα οποία στήθηκαν, αδειοδοτήθηκαν και στηρίχτηκαν μέχρι σήμερα για να πολεμήσουν τον καπιταλισμό, να πωλούνται σήμερα σε ένα καπιταλιστή, για να κάνουν ακριβώς το αντίθετο: Να στηρίξουν τον καπιταλισμό!

Μπορεί να είναι ή να μην είναι νόμιμα τα «κόλπα» με το καθεστώς και την τύχη των εργαζομένων στα μέσα ενημέρωσης του ΚΚΕ, αλλά σίγουρα είναι βαθιά αντεργατικά. Και παρόμοια μέτρα, όπου κι αν είχαν ληφθεί μέχρι σήμερα, το ΚΚΕ τα είχε καταδικάσει και ο 902 τα είχε στιγματίσει, ως αγριότητες ενός συστήματος που πρέπει να ανατραπεί. Είναι δυνατόν σήμερα τα ίδια μέτρα και την ίδια αγριότητα να επιβάλει το ΚΚΕ εν ονόματι οποιουδήποτε οικονομικού τιμήματος;

Μπορεί να είναι ή να μην είναι νόμιμο, αλλά είναι σίγουρα βαθιά αντιδημοκρατικό, μέσα ενημέρωσης που ανήκαν σε αριστερό κόμμα, στρέφονταν κατά της κυβέρνησης και κατά των μνημονίων, μέσα σε μια νύχτα να μετατραπούν σε προπαγανδιστές της κυβέρνησης και των μνημονίων, επειδή το κόμμα-ιδιοκτήτης εισέπραξε από τον καπιταλιστή-αγοραστή κάποια χρήματα. Αν για παράδειγμα ο φίλος του Σαμαρά εφοπλιστής Μαρινάκης αποφάσιζε, εκτός από τον Σαβιόλα, να αγοράσει και τον 902 (για παράδειγμα, είπαμε, όχι ότι ξέρουμε τίποτε…) αυτό θα σήμαινε ότι τα μέσα ενημέρωσης του ΚΚΕ θα βρίσκονταν στην επιρροή Σαμαρά. Είναι αυτό δημοκρατικό; Και είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι άλλο 902 κι άλλο Σαβιόλα;

Μπορεί να είναι ή να μην είναι νόμιμη, αλλά αυτή η πώληση είναι το άκρον άωτον του κυνισμού. Και του πολιτικού αμοραλισμού. Ως εκ τούτου ας είμαστε καθαροί: Δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση το ΚΚΕ της ταξικής καθαρότητας, της πολιτικής εντιμότητας, της επαναστατικής σταθερότητας να έχει εμπλακεί σε τέτοια συναλλαγή. Να πουλάει όχι τα ασημικά αλλά την ψυχή του -γιατί ψυχή του είναι οι εργαζόμενοι και η φωνή τους. Και να λησμονεί τη Δευτέρα αυτό που δήλωσε την Κυριακή στα Παραπολιτικά (στην εφημερίδα που ΔΕΝ είναι του κυρίου Μαρινάκη) ο Δημήτρης Κουτσούμπας: Το ΚΚΕ δεν πρόκειται ποτέ να γίνει κόμμα καιροσκοπικό, τυχοδιωκτικό, άλλα να λέει το πρωί, άλλα το μεσημέρι και άλλα το βράδυ.
Ας διαψεύσει λοιπόν το κόμμα την αθλιότητα που το θέλει συμμέτοχο σε μια πράξη ακραίας και ανήθικης συναλλαγής. Για να καταλάβουν όλοι επιτέλους αυτό που το ίδιο διακηρύσσει τόσα χρόνια, ότι το ΚΚE έχει καθαρά χέρια. Συνεπώς ότι άλλο Σαβιόλα κι άλλο 902…

 

http://www.koutipandoras.gr/40838/%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%BF-%CF%83%CE%B1%CE%B2%CE%B9%CF%8C%CE%BB%CE%B1-%CE%BA%CE%B9-%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%BF-902.html