Μετά τη βιομηχανία του καλοκαιριού

Tου
Θω­μά Τσα­λα­πά­τη

Τα κα­λο­καί­ρια, ε­δώ και και­ρό, προ­κύ­πτουν ως προ­βο­λή και διά­θλα­ση δύο χρο­νιών, της χρο­νιάς που πέ­ρα­σε και της χρο­νιάς που α­κο­λου­θεί. Μέ­σα στις αλ­λα­γές της κρί­σης, το κα­λο­καί­ρι προ­κύ­πτει δι­πλά αλ­λαγ­μέ­νο, τό­σο ως παύ­ση ε­νός πα­ρελ­θό­ντος που μό­λις στα­μά­τη­σε, ό­σο και ως α­που­σία μιας προσ­δο­κίας που δεν πλη­σιά­ζει.
Από την δε­κα­ε­τία του ’80 μέ­χρι και τα πρώ­τα χρό­νια της κρί­σης –με α­πο­κο­ρύ­φω­μα τα χρό­νια της ο­λυ­μπια­κής φού­σκας- το κα­λο­καί­ρι α­πο­τέ­λε­σε κο­ρύ­φω­ση της ε­πί­δει­ξης ε­νός τρό­που ζωής, ο ο­ποίος ε­μπε­ριεί­χε το σύ­νο­λο των ι­δε­ο­λο­γη­μά­των, των τρό­πων και των ταυ­το­τή­των της με­τα­πο­λι­τευ­τι­κής κυ­ρίαρ­χης κουλ­τού­ρας. Το lifestyle που ό­λο πε­ρι­γρά­φου­με ως νε­κρό, ξε­ψυ­χά δυ­να­τό­τε­ρα τα κα­λο­καί­ρια. Οι ό­ροι και οι συν­θή­κες που δη­μιουρ­γή­θη­καν έ­τσι ώ­στε μέ­σα στο θέ­ρος να το φέρ­νουν στην κο­ρύ­φω­σή του, τώ­ρα λει­τουρ­γούν α­ντί­στρο­φα ως μια ε­νι­σχυ­μέ­νη η­χώ του γκρε­μί­σμα­τός του.
Τα νη­σιά και οι λοι­ποί κα­λο­και­ρι­νοί προο­ρι­σμοί του κυ­ρίαρ­χου, τα τε­λευ­ταία χρό­νια υ­πάρ­χουν ως πα­σα­ρέ­λες νε­κρών προ­τε­ραιο­τή­των για τις διά­φο­ρες α­ντρι­κές και γυ­ναι­κείες ταυ­τό­τη­τες: της ε­παγ­γελ­μα­τι­κής ε­πι­τυ­χίας, του γρή­γο­ρου πο­λι­τι­σμού, της ε­πι­δει­κτι­κής κα­τα­νά­λω­σης και του νο­μι­μο­ποιη­μέ­νου ναρ­κισ­σι­σμού. Η μα­ζι­κό­τη­τα του στε­ρε­ο­τύ­που που πε­ριέ­γρα­φε το Ελλη­νι­κό Κα­λο­καί­ρι, συ­νε­χώς συρ­ρι­κνώ­νε­ται. Ο πυ­ρε­τός του Σαβ­βα­τό­βρα­δου που ε­πέ­βα­λε πέ­ντε μέ­ρες δου­λειάς με α­ντάλ­λαγ­μα τη δια­σκέ­δα­ση της έ­κτης μέ­ρας, α­πλω­νό­ταν η­με­ρο­λο­για­κά α­νά το έ­τος. Έτσι δού­λευες έ­ναν χρό­νο ώ­στε να σβή­σεις τον πυ­ρε­τό σου στις δια­κο­πές, ή πιο πρό­σφα­τα δα­νει­ζό­σουν έ­ναν ο­λό­κλη­ρο χρό­νο ώ­στε να ξο­δέ­ψεις στις μέ­ρες της ά­δειας μέ­σα α­πό ε­ορ­το­δά­νεια, δια­κο­πο­δά­νεια και λοι­πά φι­λι­κά πα­κέ­τα. Και σή­με­ρα που πρέ­πει να πει­στού­με πως ό­λα εί­ναι δα­νει­κά, ο α­φε­λής πυ­ρε­τός σβή­νει α­πό­το­μα με μνη­μο­νια­κές α­σπι­ρί­νες.

Με δα­νει­κό μαύ­ρι­σμα

Η βιο­μη­χα­νία του κα­λο­και­ριού δεν μπο­ρεί να λει­τουρ­γή­σει χω­ρίς το λά­δι των κα­τα­σκευα­σμέ­νων προ­τύ­πων και των ε­πι­βε­βλη­μέ­νων προο­ρι­σμών. Όμως τα σα­χλοέ­ντυ­πα κλεί­νουν, οι πρώην Κω­στό­που­λοι πτω­χεύουν και οι α­ντί­στοι­χες εκ­πο­μπές τσι­ρί­ζουν πιο φάλ­τσα α­πό πο­τέ. Όλοι ό­σοι προ­σπα­θού­σαν ε­δώ και δε­κα­ε­τίες να πα­ρα­γε­μί­σουν με πού­που­λα σο­βα­ρό­τη­τας την πιο βα­ριά ε­λα­φρό­τη­τα και τον πιο ά­δειο τρό­πο, τώ­ρα μοιά­ζουν πα­ρο­πλι­σμέ­νοι. Έτσι ο πα­ρα­θε­ρι­στής που κα­τα­νά­λω­νε κα­λο­καί­ρι, πε­ρι­φέ­ρε­ται με το άγ­χος της ε­πί­δει­ξης και έ­να μαύ­ρι­σμα δα­νει­κό, σε πα­λιούς προο­ρι­σμούς, πα­λιό­τε­ρες κα­τευ­θύν­σεις. Σε ό­λα αυ­τά τα μέ­ρη που θυ­μί­ζουν ξε­πε­σμέ­νους α­στέ­ρες, α­μεί­λι­κτα ητ­τη­μέ­νους α­πό την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα και τον χρό­νο, νε­α­νί­ζο­ντες α­φό­ρη­τα πί­σω α­πό έ­να ρυ­τι­δια­σμέ­νο χα­μό­γε­λο πα­γω­μέ­νο α­πό τα μπό­το­ξ, τό­ποι χω­ρίς καν τη συ­μπά­θεια που προ­κα­λεί έ­να α­νεκ­πλή­ρω­το και τώ­ρα στρα­μπου­λιγ­μέ­νο πά­θος.
Τα πρό­τυ­πα σβή­νουν και ο πα­ρα­θε­ρι­στής μέ­νει χω­ρίς κα­θρέ­φτες (αυ­τούς τους τό­σο α­πει­λη­τι­κούς ο­δη­γούς). Χω­ρίς διέ­ξο­δο στον μι­μη­τι­σμό του, κα­τα­λή­γει τε­λι­κά να μι­μεί­ται τον ε­αυ­τό του των προ­η­γού­με­νων ε­τών, ό­ταν το α­πλό ταυ­τι­ζό­ταν με το α­πλοϊκό, ό­ταν το μέλ­λον υ­πήρ­χε μό­νο ως ε­πι­βε­βαίω­ση του πα­ρελ­θό­ντος, πεν­θώ­ντας σιω­πη­λά και α­νο­μο­λό­γη­τα το Κά­πρι της ε­πί­δει­ξης του, την Ίμπι­ζα του η­δο­νι­σμού του, το Μαν­χά­ταν της ε­πι­τυ­χίας του.

Χα­ρά­τσι κα­λο­και­ριού

Αλλά α­κό­μη και αν τα πρό­τυ­πα ξε­θυ­μαί­νουν πρέ­πει να πε­ρι­φρου­ρη­θούν με κά­θε τρό­πο. Έτσι οι ε­ναλ­λα­κτι­κές πρέ­πει να ποι­νι­κο­ποιη­θούν. Δεν εί­ναι άλ­λω­στε τυ­χαίο πως το πρό­στι­μο για τους ε­λεύ­θε­ρους κα­τα­σκη­νω­τές υ­περ­δι­πλα­σιά­στη­κε. Ο νέ­ος Κώ­δι­κας Οδι­κής Κυ­κλο­φο­ρίας (ΚΟΚ) προ­βλέ­πει αύ­ξη­ση του προ­στί­μου για το ε­λεύ­θε­ρο κά­μπιν­γκ α­πό τα 147 ευ­ρώ στα 300 ευ­ρώ. Ταυ­τό­χρο­να οι συλ­λή­ψεις και οι μη­νύ­σεις κα­τά των κα­τα­σκη­νω­τών αυ­ξά­νο­νται, ε­νώ πλη­θαί­νουν και τα άρ­θρα σε έ­ντυ­πες και δια­δι­κτυα­κές εκ­δο­χές (Protagon, Κα­θη­με­ρι­νή) που πε­ρι­γρά­φουν το ε­λεύ­θε­ρο κά­μπιν­γκ ως μά­στι­γα. Η ε­λεύ­θε­ρη κα­τα­σκή­νω­ση ταυ­τί­ζε­ται με τη βρό­μα, την ε­ξαλ­λο­σύ­νη, την μα­ζι­κή ε­ξα­χρείω­ση και την κα­τα­στρο­φή του πε­ρι­βάλ­λο­ντος. Όπως σε τό­σες και τό­σες πε­ρι­πτώ­σεις (ά­σχε­τα με το μέ­γε­θος και την πρα­κτι­κή ση­μα­σία του φαι­νο­μέ­νου ο τρό­πος της ε­πι­χει­ρη­μα­το­λο­γίας μέ­νει ί­διος π.χ. δη­μό­σιοι υ­πάλ­λη­λοι, κα­θη­γη­τές κτλ) έ­να φαι­νό­με­νο ταυ­τί­ζε­ται με κά­ποιο ε­πί μέ­ρους σύ­μπτω­μα, στη συ­νέ­χεια οι μειο­ψη­φι­κές αυ­τές πε­ρι­πτώ­σεις πε­ρι­γρά­φο­νται ως κα­νό­νας, ε­νώ οι κά­ποιες ε­πί μέ­ρους ε­ξαι­ρέ­σεις (στην πε­ρί­πτω­σή μας πα­λιοί κα­τα­σκη­νω­τές που ε­πί της ου­σίας συμ­φω­νούν με το άρ­θρο και πε­ρι­γρά­φο­νται πε­ρί­που ως γρα­φι­κοί γυ­μνι­στές της δε­κα­ε­τίας του ’80) έρ­χο­νται α­πλά για να ε­πι­βε­βαιώ­σουν τον κα­νό­να αυ­τό. Μέ­σα στο μνη­μο­νια­κό πα­ρόν μας, το κα­λο­καί­ρι έρ­χε­ται να πλη­ρώ­σει το δι­κό του χα­ρά­τσι.
Πλη­σιά­ζο­ντας το φθι­νό­πω­ρο με νέα α­γω­νία για τις ό­ποιες ε­ξε­λί­ξεις και τις ό­ποιες νέες α­γριό­τη­τες, ο Αύ­γου­στος μα­ζεύει τις φθαρ­μέ­νες τέ­ντες του πα­λιού lifestyle καρ­να­βα­λιού. Τώ­ρα το μπιτ του ξέ­φρε­νου κα­λο­και­ριού χτυ­πά στον ου­ρα­νό μιας ά­δειας πα­ρα­λίας. Σαν καρ­διά κου­ρα­σμέ­νη, μιας τα­χυ­καρ­δίας χω­ρίς κα­φεΐνη.

http://tsalapatis.blogspot.gr/

Advertisements

Υπερασπιζόμαστε τη συριακή λαϊκή επανάσταση – Όχι στην ξένη επέμβαση

 

οινή ανακοίνωση των: Επαναστάτες Σοσιαλιστές (Αίγυπτος) – Ρεύμα Επαναστατικής Αριστεράς (Συρία) – Ένωση Κομμουνιστών (Ιράκ) – Al-Mounadil-a (Μαρόκο) – Σοσιαλιστικό Φόρουμ (Λίβανος)

 

Πάνω από 150.000 άν­θρω­ποι έχουν σκο­τω­θεί, εκα­το­ντά­δες χι­λιά­δες είναι τραυ­μα­τί­ες και ανά­πη­ροι, εκα­τομ­μύ­ρια άν­θρω­ποι έχουν φύγει πρό­σφυ­γες στο εξω­τε­ρι­κό ή έχουν εκτο­πι­στεί εντός Συ­ρί­ας. Πό­λεις, χωριά και γει­το­νιές έχουν κα­τα­στρα­φεί πλή­ρως ή με­ρι­κώς, από τη χρήση κάθε εί­δους όπλων: μα­χη­τι­κά αε­ρο­πλά­να, πύ­ραυ­λοι Σκουντ, βόμ­βες και τανκς, όλα πλη­ρω­μέ­να από τον ιδρώ­τα και το αίμα του συ­ρια­κού λαού, με την πρό­φα­ση της υπε­ρά­σπι­σης της πα­τρί­δας και της επί­τευ­ξης στρα­τιω­τι­κής ισορ­ρο­πί­ας με το Ισ­ρα­ήλ (ενώ η κα­το­χή συ­ρια­κής γης από το Ισ­ρα­ήλ, στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, προ­στα­τεύ­ε­ται από το συ­ρια­κό κα­θε­στώς, το οποίο δεν έχει απα­ντή­σει σε καμία από τις διαρ­κείς επι­θε­τι­κές ενέρ­γειες του Ισ­ρα­ήλ).

Κι όμως, παρ’ όλες αυτές τις τε­ρά­στιες απώ­λειες που ανα­φέρ­θη­καν πα­ρα­πά­νω, παρ’ όλα τα δεινά και τη δυ­στυ­χία που υπο­φέ­ρει όλος ο συ­ρια­κός λαός, κα­νέ­νας διε­θνής ορ­γα­νι­σμός, καμιά με­γά­λη χώρα -ή κά­ποια μι­κρό­τε­ρη- δεν ένιω­σαν την ανά­γκη να πα­ρέ­χουν πρα­κτι­κή αλ­λη­λεγ­γύη και υπο­στή­ρι­ξη στους Σύ­ριους, στον αγώνα τους για τα πιο βα­σι­κά τους δι­καιώ­μα­τα, την αν­θρώ­πι­νη αξιο­πρέ­πεια και την κοι­νω­νι­κή δι­καιο­σύ­νη.

Η μόνη εξαί­ρε­ση ήταν κά­ποιες χώρες του Κόλ­που, πιο συ­γκε­κρι­μέ­να το Κατάρ και η Σα­ου­δι­κή Αρα­βία. Όμως, ο στό­χος τους ήταν να ελέγ­ξουν το χα­ρα­κτή­ρα της σύ­γκρου­σης και να τον κα­τευ­θύ­νουν σε μια σε­χτα­ρι­στι­κή κα­τεύ­θυν­ση, αλ­λοιώ­νο­ντας τη συ­ρια­κή επα­νά­στα­ση με στόχο να την ακυ­ρώ­σουν, εξαι­τί­ας του βα­θύ­τε­ρου φόβου τους ότι η επα­να­στα­τι­κή φλόγα μπο­ρεί να φτά­σει στις ακτές τους. Έτσι, υπο­στή­ρι­ξαν σκο­τει­νές ομά­δες φα­να­τι­κών τακ­φί­ρι (στμ: ο όρος πε­ρι­γρά­φει έναν μου­σουλ­μά­νο που θε­ω­ρεί κά­ποιον άλλο μου­σουλ­μά­νο «αι­ρε­τι­κό». Πλέον χρη­σι­μο­ποιεί­ται ιδιαί­τε­ρα για πε­ρι­γρά­ψει κυ­ρί­ως σα­λα­φι­στι­κές ομά­δες που υπο­κι­νούν το μίσος ενά­ντια σε όποιον δεν ασπά­ζε­ται τη δική τους εκ­δο­χή του Ισλάμ), που στην πλειο­ψη­φία τους ήρθαν στη Συρία από τις τέσ­σε­ρις γω­νιές του κό­σμου, για να επι­βάλ­λουν μια γκρο­τέ­σκα εκ­δο­χή εξου­σί­ας στη­ριγ­μέ­νης στην Ισλα­μι­κή Σαρία. Αυτές οι ομά­δες έχουν εμπλα­κεί, πολ­λές φορές, σε τρο­μα­κτι­κές σφα­γές ενά­ντια σε Σύ­ριους πο­λί­τες που ενα­ντιώ­θη­καν στα κα­τα­πιε­στι­κά τους μέτρα και στην επι­θε­τι­κό­τη­τά τους, είτε σε πε­ριο­χές που βρί­σκο­νται υπό τον έλεγ­χό τους είτε σε πε­ριο­χές όπου εξα­πο­λύ­ουν επί­θε­ση, όπως το πρό­σφα­το πα­ρά­δειγ­μα στα χωριά στην ύπαι­θρο της Λα­τά­κια.

Ένα με­γά­λο μπλοκ εχθρι­κών δυ­νά­με­ων, από όλο τον πλα­νή­τη, συ­νω­μο­τεί ενά­ντια στην επα­νά­στα­ση του συ­ρια­κού λαού, η οποία ξέ­σπα­σε ως συ­νέ­χεια των εξε­γέρ­σε­ων που έχουν εξα­πλω­θεί σε ένα με­γά­λο μέρος της αρα­βι­κής πε­ριο­χής και του Μά­γκρεμπ τα τε­λευ­ταία τρία χρό­νια. Οι λαϊ­κές εξε­γέρ­σεις είχαν στόχο να βά­λουν τέλος σε μια ιστο­ρία βαρ­βα­ρό­τη­τας, αδι­κί­ας και εκ­με­τάλ­λευ­σης, και να κα­τα­κτή­σουν το δι­καί­ω­μα στην ελευ­θε­ρία, την αξιο­πρέ­πεια και την κοι­νω­νι­κή δι­καιο­σύ­νη.

Όμως, αυτό το κί­νη­μα δεν έχει να αντι­με­τω­πί­σει μόνο τις το­πι­κές βάρ­βα­ρες δι­κτα­το­ρί­ες, αλλά και τις πε­ρισ­σό­τε­ρες ιμπε­ρια­λι­στές δυ­νά­μεις που επι­διώ­κουν να συ­νε­χι­στεί η λε­η­λα­σία των λαών μας, όπως και διά­φο­ρες αντι­δρα­στι­κές κοι­νω­νι­κές τά­ξεις και δυ­νά­μεις στις πε­ριο­χές όπου ξέ­σπα­σαν εξε­γέρ­σεις, αλλά και στις γει­το­νι­κές τους χώρες.

Όσον αφορά ει­δι­κά τη Συρία, η συμ­μα­χία που μά­χε­ται ενά­ντια στην λαϊκή επα­νά­στα­ση απαρ­τί­ζε­ται από μια σειρά αντι­δρα­στι­κών σε­χτα­ρι­στι­κών δυ­νά­με­ων, που έχει επι­κε­φα­λής το Ιράν, και συμ­με­τέ­χουν οι «δογ­μα­τι­κές» (στμ: confessional, συ­γκρο­τη­μέ­νες πάνω σε ένα συ­γκε­κρι­μέ­νο δόγμα του Ισλάμ, με αντί­πα­λό τους όσους ανή­κουν σε άλλα δόγ­μα­τα) πο­λι­το­φυ­λα­κές του Ιράκ, αλλά και -δυ­στυ­χώς, προς με­γά­λη μας θλί­ψη- το ένο­πλο σκέ­λος της Χεζ­μπο­λά, η οποία βυ­θί­ζε­ται στο αδιέ­ξο­δο του να υπε­ρα­σπί­ζε­ται ένα εμ­φα­νώς διεθ­φαρ­μέ­νο και εγκλη­μα­τι­κό δι­κτα­το­ρι­κό κα­θε­στώς.

Αυτή η επι­λο­γή έχει γίνει δυ­στυ­χώς και από μια με­γά­λη με­ρί­δα της πα­ρα­δο­σια­κής Αρα­βι­κής Αρι­στε­ράς, η οποία έχει στα­λι­νι­κές κα­τα­βο­λές, είτε στην ίδια τη Συρία, είτε στο Λί­βα­νο, την Αί­γυ­πτο και τον υπό­λοι­πο αρα­βι­κό κόσμο -αλλά και διε­θνώς- η οποία είναι θε­τι­κά προ­κα­τει­λημ­μέ­νη υπέρ της άθλιας συμ­μα­χί­ας που υπο­στη­ρί­ζει το κα­θε­στώς Άσαντ. Η αι­τιο­λό­γη­ση είναι πως κά­ποιοι το αντι­με­τω­πί­ζουν ως «ανυ­πό­τα­κτο» ή ακόμα και «αντι­στα­σια­κό» κα­θε­στώς, παρά τη μακρά του ιστο­ρία –στη διάρ­κεια της εξου­σί­ας του- προ­στα­σί­ας της Σιω­νι­στι­κής κα­το­χής των Υψι­πέ­δων του Γκο­λάν, την διαρ­κή του αι­μα­τη­ρή κα­τα­στο­λή διά­φο­ρων ομά­δων που αντι­στέ­κο­νται στο Ισ­ρα­ήλ, είτε Πα­λαι­στι­νια­κών, είτε Λι­βα­νέ­ζι­κων (ή Συ­ρια­κών), την αδρά­νεια και την δου­λο­πρέ­πεια που έχει δεί­ξει, μετά τον πό­λε­μο του Οκτώ­βρη του 1973, απέ­να­ντι όλες τις Ισ­ραη­λι­νές επι­θέ­σεις στα συ­ρια­κά εδάφη. Αυτή η εύ­νοια στο κα­θε­στώς Άσαντ, θα έχει σο­βα­ρές συ­νέ­πειες στη φήμη της Αρι­στε­ράς συ­νο­λι­κά και στην άποψη που δια­μορ­φώ­νουν οι απλοί Σύ­ριοι για αυτήν.

Εν τω με­τα­ξύ ο ΟΗΕ και συ­γκε­κρι­μέ­να το Συμ­βού­λιο Ασφα­λεί­ας, ήταν ανί­κα­νοι να κα­τα­δι­κά­σουν τα εγκλή­μα­τα ενός κα­θε­στώ­τος, ενά­ντια στο οποίο ο Συ­ρια­κός λαός πά­λευε αστα­μά­τη­τα και ει­ρη­νι­κά για πάνω από 7 μήνες, ενώ οι σφαί­ρες των ελεύ­θε­ρων σκο­πευ­τών και οι «σα­μπί­χα» (στμ: «φα­ντά­σμα­τα», έτσι απο­κα­λού­νται οι πα­ρα­στρα­τιω­τι­κές, φι­λο­κα­θε­στω­τι­κές ομά­δες) επι­τί­θο­νταν στη μία δια­δή­λω­ση μετά την άλλη, σε κα­θη­με­ρι­νή βάση, ενώ οι πιο ση­μα­ντι­κοί αγω­νι­στές συλ­λαμ­βά­νο­νταν, υπο­βάλ­λο­νταν στα χει­ρό­τε­ρα βα­σα­νι­στή­ρια και εξα­φα­νί­ζο­νταν στις φυ­λα­κές και τα κέ­ντρα κρά­τη­σης. Ενώ συ­νέ­βαι­ναν όλα αυτά, ο πλα­νή­της πα­ρέ­με­νε απο­λύ­τως σιω­πη­λός, σχε­δόν σε κα­τά­στα­ση πλή­ρους άρ­νη­σης.

Αυτή η κα­τά­στα­ση συ­νε­χι­ζό­ταν μέχρι που διά­φο­ροι άν­θρω­ποι που συμ­με­τεί­χαν στην επα­νά­στα­ση απο­φά­σι­σαν να πά­ρουν τα όπλα και δη­μιουρ­γή­θη­κε αυτό που αρ­γό­τε­ρα έγινε γνω­στό ως Ελεύ­θε­ρος Συ­ρια­κός Στρα­τός (FSA) –του οποί­ου η διοί­κη­ση και οι στρα­τιώ­τες προ­έρ­χο­νταν, σε με­γά­λο βαθμό, από τον τα­κτι­κό στρα­τό- ενώ το κα­θε­στώς κλι­μά­κω­νε τρο­μα­κτι­κά τα εγκλή­μα­τά του.

Ο ρω­σι­κός ιμπε­ρια­λι­σμός, ο ση­μα­ντι­κό­τε­ρος σύμ­μα­χος του Μπα­α­θι­κού κα­θε­στώ­τος στη Δα­μα­σκό, ο οποί­ος του πα­ρέ­χει όλα τα είδη υπο­στή­ρι­ξης, πα­ρα­μέ­νει σε επι­φυ­λα­κή για να μπλο­κά­ρει κάθε προ­σπά­θεια να βγει από­φα­ση κα­τα­δί­κης αυτών των εγκλη­μά­των από το Συμ­βού­λιο Ασφα­λεί­ας. Οι ΗΠΑ, από την άλλη μεριά, δεν έχουν κα­νέ­να πραγ­μα­τι­κό πρό­βλη­μα με το να συ­νε­χι­στεί η ση­με­ρι­νή κα­τά­στα­ση, μαζί με όλες τις εμ­φα­νείς συ­νέ­πειές της και την κα­τα­στρο­φή της χώρας. Αυτό ισχύ­ει, παρ’ όλες τις απει­λές που χρη­σι­μο­ποιεί ο πρό­ε­δρος των ΗΠΑ, κάθε φορά που κά­ποιο μέλος της αντι­πο­λί­τευ­σης ανα­κι­νεί το ζή­τη­μα της χρή­σης χη­μι­κών όπλων από το κα­θε­στώς, μέχρι και την τε­λευ­ταία κλι­μά­κω­ση, που θε­ω­ρή­θη­κε πα­ρα­βί­α­ση μιας «κόκ­κι­νης γραμ­μής».

Είναι εμ­φα­νές ότι ο Ομπά­μα, που δίνει την εντύ­πω­ση ότι τώρα θα υλο­ποι­ή­σει τις απει­λές του, θα τα­πει­νω­νό­ταν αν δεν το έκανε. Καθώς δεν θα θι­γό­ταν μόνο η ει­κό­να του προ­έ­δρου, αλλά και η ει­κό­να του ισχυ­ρού και αλα­ζο­νι­κού κρά­τους του οποί­ου ηγεί­ται, στα μάτια των αρα­βι­κών σύμ­μα­χων χωρών του και στα μάτια όλου του πλα­νή­τη.

Το ανα­με­νό­με­νο χτύ­πη­μα ενά­ντια στις Συ­ρια­κές ένο­πλες δυ­νά­μεις κα­θο­δη­γεί­ται ου­σια­στι­κά από τις ΗΠΑ. Όμως θα συμ­βεί με την συμ­φω­νία και την συ­νερ­γα­σία των συμ­μά­χων τους ιμπε­ρια­λι­στι­κών κρα­τών, ακόμα και χωρίς την δι­καιο­λό­γη­ση της επί­θε­σης μέσα από τη συ­νη­θι­σμέ­νη φάρσα, που είναι γνω­στή ως «διε­θνής νο­μι­μο­ποί­η­ση» (δη­λα­δή τις απο­φά­σεις του ΟΗΕ, ο οποί­ος ήταν και πα­ρα­μέ­νει εκ­πρό­σω­πος των συμ­φε­ρό­ντων των με­γά­λων δυ­νά­με­ων, είτε αυτές βρί­σκο­νται σε σύ­γκρου­ση είτε σε συμ­μα­χία, ανά­λο­γα τις συν­θή­κες, τις δια­φο­ρο­ποι­ή­σεις και τον συ­σχε­τι­σμό δυ­νά­με­ων με­τα­ξύ τους). Με άλλα λόγια, το χτύ­πη­μα δεν θα πε­ρι­μέ­νει από­φα­ση του Συμ­βου­λί­ου Ασφα­λεί­ας για να γίνει, καθώς είναι ανα­με­νό­με­νο το Ρω­σο-Κι­νε­ζι­κό βέτο.

Δυ­στυ­χώς, αρ­κε­τοί στη Συ­ρια­κή αντι­πο­λί­τευ­ση πο­ντά­ρουν σε αυτό το χτύ­πη­μα και γε­νι­κά στην στάση των ΗΠΑ. Πι­στεύ­ουν ότι αυτό θα τους δη­μιουρ­γή­σει την ευ­και­ρία να αρ­πά­ξουν την εξου­σία, πα­ρα­κάμ­πτο­ντας το κί­νη­μα, τις μάζες και τις δικές τους ανε­ξάρ­τη­τες απο­φά­σεις. Δεν είναι έκ­πλη­ξη, λοι­πόν, ότι οι εκ­πρό­σω­ποι αυτής της αντι­πο­λί­τευ­σης και του FSAδεν είχαν κα­νέ­να δι­σταγ­μό να πα­ρέ­χουν πλη­ρο­φό­ρη­ση στις ΗΠΑ όσον αφορά τους προ­τει­νό­με­νους στό­χους του χτυ­πή­μα­τος.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, συμ­φω­νού­με στα πα­ρα­κά­τω:

 

  • – Η δυ­τι­κή ιμπε­ρια­λι­στι­κή συμ­μα­χία θα χτυ­πή­σει αρ­κε­τές θέ­σεις και πο­λύ­τι­μα τμή­μα­τα της στρα­τιω­τι­κής και πο­λι­τι­κής υπο­δο­μής της Συ­ρί­ας (με πολ­λές απώ­λειες αμά­χων, όπως πάντα). Ωστό­σο, όπως ήταν πρό­θυ­μοι να ανα­κοι­νώ­σουν, οι επι­θέ­σεις δεν έχουν στόχο να ανα­τρέ­ψουν το κα­θε­στώς. Έχουν στόχο απλώς να τι­μω­ρή­σουν, με τα λόγια του Ομπά­μα, την ση­με­ρι­νή Συ­ρια­κή ηγε­σία και να σώ­σουν την υπό­λη­ψη της αμε­ρι­κα­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης, μετά από όλες τις απει­λές που έχει εξα­πο­λύ­σει όσον αφορά τη χρήση χη­μι­κών όπλων.
  • – Οι προ­θέ­σεις του προ­έ­δρου των ΗΠΑ να τι­μω­ρή­σει τη συ­ρια­κή ηγε­σία δεν προ­κύ­πτουν, με κα­νέ­να τρόπο ή μορφή, από κά­ποια αλ­λη­λεγ­γύη της Ουά­σινγ­κτον με τα παι­διά που υπέ­φε­ραν στις σφα­γές της Ghouta, αλλά από τη δέ­σμευ­σή της σε αυτό που ο Ομπά­μα απο­κά­λε­σε πο­λύ­τι­μα συμ­φέ­ρο­ντα των ΗΠΑ, όπως και από τη δέ­σμευ­σή της στα συμ­φέ­ρο­ντα και την ασφά­λεια του Ισ­ρα­ήλ.
  • – Ο συ­ρια­κός στρα­τός και οι πε­ρι­φε­ρεια­κοί του σύμ­μα­χοι, υπό την ηγε­σία του Ιρα­νι­κού κα­θε­στώ­τος, δεν θα έχουν αρ­κε­τό κου­ρά­γιο, το πι­θα­νό­τε­ρο, να υλο­ποι­ή­σουν αυτά που ακού­στη­καν ως απει­λές των ηγε­σιών τους ότι οποια­δή­πο­τε δυ­τι­κή επί­θε­ση στη Συρία θα προ­κα­λέ­σει πό­λε­μο σε όλη την πε­ριο­χή. Αλλά αυτή η επι­λο­γή πα­ρα­μέ­νει στο τρα­πέ­ζι, ως μια τε­λι­κή επι­λο­γή με κα­τα­στρο­φι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα.
  • – H ανα­με­νό­με­νη δυ­τι­κή ιμπε­ρια­λι­στι­κή επί­θε­ση δεν στο­χεύ­ει να υπο­στη­ρί­ξει τη Συ­ρια­κή επα­νά­στα­ση με κα­νέ­ναν τρόπο. Θα έχει ως στόχο να πιέ­σει τη Δα­μα­σκό στο τρα­πέ­ζι των δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων, να διευ­κο­λύ­νει την απο­χώ­ρη­ση του Άσαντ από το προ­σκή­νιο, δια­τη­ρώ­ντας όμως το κα­θε­στώς στη θέση του, ενώ πα­ράλ­λη­λα θα βελ­τιώ­νει τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις για να ενι­σχυ­θεί η θέση του αμε­ρι­κα­νι­κού ιμπε­ρια­λι­σμού στην μελ­λο­ντι­κή Συρία, ενά­ντια στον ρω­σι­κό ιμπε­ρια­λι­σμό.
  • – Όσο πε­ρισ­σό­τε­ρο κα­τα­λά­βουν αυτοί που συμ­με­τέ­χουν στις συ­νε­χι­ζό­με­νες λαϊ­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις –αυτοί που είναι πιο συ­νει­δη­το­ποι­η­μέ­νοι, πιο τί­μιοι και πιο αφο­σιω­μέ­νοι στο μέλ­λον της Συ­ρί­ας και του λαού της- αυτήν την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, τις συ­νέ­πειές της, τα απο­τε­λέ­σμα­τά της, και δρά­σουν ανά­λο­γα, τόσο πε­ρισ­σό­τε­ρο θα ενι­σχυ­θεί η προ­σπά­θεια να επι­λέ­ξει ο συ­ρια­κός λαός μια πραγ­μα­τι­κά επα­να­στα­τι­κή ηγε­σία. Στη δια­δι­κα­σία ενός απο­φα­σι­στι­κού αγώνα στη­ριγ­μέ­νου στα ση­με­ρι­νά και μελ­λο­ντι­κά συμ­φέ­ρο­ντα του λαού, θα προ­κύ­ψει και ένα ρι­ζο­σπα­στι­κό πρό­γραμ­μα, συμ­βα­τό με αυτά τα συμ­φέ­ρο­ντα, το οποίο θα μπο­ρέ­σει να προ­βλη­θεί και να δο­κι­μα­στεί στο δρόμο προς τη νίκη.

Όχι σε όλες τις μορ­φές ιμπε­ρια­λι­στι­κές επέμ­βα­σης, είτε από τις ΗΠΑ είτε από τη Ρωσία

Όχι σε όλες τις μορ­φές αντι­δρα­στι­κών σε­χτα­ρι­στι­κών πα­ρεμ­βά­σε­ων, είτε από το Ιράν, είτε από τις χώρες του Κόλ­που

Όχι στην πα­ρέμ­βα­ση της Χεζ­μπο­λά, η οποία δι­καιο­λο­γεί τη μέ­γι­στη κα­τα­δί­κη

Κάτω όλες οι αυ­τα­πά­τες για το ανα­με­νό­με­νο αμε­ρι­κα­νι­κό στρα­τιω­τι­κό χτύ­πη­μα

Διαρ­ρήξ­τε τις απο­θή­κες όπλων για τον συ­ρια­κό λαό και τον αγώνα του για ελευ­θε­ρία, αξιο­πρέ­πεια και κοι­νω­νι­κή δι­καιο­σύ­νη

Νίκη σε μια ελεύ­θε­ρη, δη­μο­κρα­τι­κή Συρία και κάτω η δι­κτα­το­ρία του Άσαντ και όλες οι δι­κτα­το­ρί­ες μια για πάντα

Ζήτω η επα­νά­στα­ση του Συ­ρια­κού λαού

 

Σάβ­βα­το, 31 Αυ­γού­στου

Επα­να­στά­τες Σο­σια­λι­στές (Αί­γυ­πτος) – Ρεύμα Επα­να­στα­τι­κής Αρι­στε­ράς (Συρία) – Ένωση Κομ­μου­νι­στών (Ιράκ) – Al-Mounadil-a (Μα­ρό­κο) – Σο­σια­λι­στι­κό Φό­ρουμ (Λί­βα­νος)

 

 

*Δη­μο­σιεύ­τη­κε στα αρα­βι­κά εδώ: http://​www.​al-manshour.​org/​node/​4499

*Η με­τά­φρα­ση είναι από το κεί­με­νο στα αγ­γλι­κά, όπως δη­μο­σιεύ­τη­κε εδώ: http://​syriafreedomforever.​wordpress.​com/​2013/​08/​31/​we-stand-behind-the-…​

– See more at: http://rproject.gr/article/yperaspizomaste-ti-syriaki-laiki-epanastasi-ohi-stin-xeni-epemvasi#sthash.lIrx7rXD.dpuf

http://rproject.gr/article/yperaspizomaste-ti-syriaki-laiki-epanastasi-ohi-stin-xeni-epemvasi