Β. Κατριβάνου, Γ. Κούρτοβικ, Δημ. Ψαρράς μιλάνε στο left.gr για τη Χρυσή Αυγή και τη φασιστική απειλή

Με τρεις πολύ γνωστούς αντιφασίστες ακτιβιστές συζητάμε για τις πρόσφατες εξελίξεις γύρω από την (επίσημα, πλέον, και από την ελληνική δικαιοσύνη) εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή.

 

Οι καλεσμένοι μας είναι: ο Δημήτρης Ψαρράς, συγγραφέας και δημοσιογράφος στην Εφημερίδα των Συντακτών, η Γιάννα Κούρτοβικ, από το Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα και η Βασιλική Κατριβάνου, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και μέλος της Επιτροπής Δικαιωμάτων του κόμματος.  Μαζί τους συζητάμε τα πάντα σχεδόν γύρω από το θέμα:

Το λόγο που, ενώ η εγκληματική δράση των μελών της Χρυσής Αυγής ήταν γνωστή εδώ και χρόνια, οι διωκτικοί μηχανισμοί του κράτους αδρανούσαν. Ποιος ο λόγος που σήμερα, έστω και καθυστερημένα, κινούνται οι δικαστικοί μηχανισμοί κατά της εγκληματικής συμμορίας. Γιατί, παρ’ όλες τις διώξεις, ο ρατσισμός και ο εθνικισμός εξακολουθούν να παίζουν καθοριστικό ρόλο στη γραμμή της Νέας Δημοκρατίας. Και βεβαίως, κάποιες σκέψεις γύρω από την ανάπτυξη (και τη σημασία!) ενός αντιφασιστικού κινήματος σήμερα.

 

 

Δείτε αυτήν την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη… αξίζει της προσοχής σας:

 

 

 

 

Το καταστατικό της Χρυσής Αυγής

Με την ευκαιρία…

…ο Δημήτρης Ψαρράς μας έδωσε τη δυνατότητα να φωτογραφίσουμε ένα μέρος από το καταστατικό της Χρυσής Αυγής. που είναι εμπνευσμένο από το αντίστοιχο καταστατικό του ναζιστικού κόμματος του Χίτλερ. Βέβαια οι θρασύδειλοι υπόδικοι εγκληματίες ηγέτες της Χρυσής Αυγής έχουν αποκηρύξει τις ιδέες τους (για να γλιτώνουν το τομάρι τους) και (μαζί) αυτό το αυθεντικό ντοκουμέντο. Το φωτογραφίσαμε, λοιπόν, για του λόγου το αληθές. Τα θρασύδειλα ανθρωπάκια των ναζί της Χρυσής Αυγής είναι τελικά νάνοι. Φυσιολογικό, όπως όλοι οι ναζί άλλωστε…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ερωτήσεις-βίντεο: Άγγελος Καλοδούκας

http://left.gr/news/v-katrivanoy-g-koyrtovik-dim-psarras-milane-sto-leftgr-gia-ti-hrysi-aygi-kai-ti-fasistiki

Γράμμα από τη Βραζιλία

απο το El Sobrero

 

maracana_favelas

Μπέλο Οριζοντε, Δευτέρα 17.06.2013

Αγαπητέ φίλε,

ναι μιλάω σε εσένα που ακους Βραζιλία και σκέφτεσαι παραλίες, τακουνάκια, ανάποδα ψαλίδια, υπερμεγέθεις κώλους και ατελείωτα πάρτι. Συγγνώμη που σου χαλάω το όνειρο, αλλά το πάρτι τελείωσε. Η μάλλον έχει τελειώσει εδώ και πολλά χρόνια αλλά δεν σου το είπανε. Εδώ εξάγουμε, αλλά δεν πίνουμε καφέ, δεν χορεύουμε σάμπα εκτός των ορίων του Ρίο ντε Ζανέιρο ή μάλλον χορεύουμε σπάνια έτσι κι αλλιώς. Μέχρι και στην μπάλα εξάγουμε πλέον αμυντικά χαφ και στόπερ. Τα στερεότυπα μας τελείωσαν όπως και η υπομονή.

Τελείωσε η υπομονή. Την τελευταία εβδομάδα πήραμε τους δρόμους. Οι διαμαρτυρίες ξεκίνησαν για την αύξηση 7 λεπτών του ευρώ στις συγκοινωνίες αλλά πλέον διαμαρτυρόμαστε για όλη τη σαπίλα πίσω από αυτό. Το πρόβλημα δεν είναι τα επτά λεπτά αλλά τα βασικά δικαιώματα.  Η στρατονομία, κατάλοιπο της δικτατορίας, μοιράζει αφειδώς λαστιχένιες σφαίρες και ληγμένα δακρυγόνα. Αλλά είναι πλέον αργά. Ο κόσμος επιτέλους ξύπνησε και ζητά επίπεδο ζωής ανάλογο με την θέση της χώρας στο οικονομικό χάρτη. Βαρέθηκε να βλέπει τους λίγους να γεμίζουν τις τσέπες και να επανεκλέγονται εδώ και δεκαετίες. Βαρέθηκε ο φτωχός αλλά, επιτέλους βαρέθηκε και ο πλούσιος, και θα στο εξηγήσω.

Στην Βραζιλία ο βασικός μισθός είναι 234 ευρώ. Το εισιτήριο του λεωφορείου είναι 1 ευρώ και το ρημάδι έρχεται όποτε γουστάρει. Κάποιος που ζει στο Μπέλο Οριζόντε κερδίζοντας βασικό μισθό, μένει τουλάχιστον 15 χιλιόμετρα από την δουλειά του και θέλει δύο λεωφορεία και μιάμιση ώρα για να φτάσει εκεί όταν δεν έχει κίνηση. Και όταν μιλάμε για κίνηση, μιλάμε για χάος. Στο Σάο Πάουλο για παράδειγμα κάθε μέρα έχουμε ουρές 70 χιλιομέτρων στις ώρες αιχμής. Εκεί συναντιούνται ο φτωχός με τον πλούσιο. Ο φτωχός στο λεωφορείο και πλούσιος στην αμαξάρα του με τα φιμέ τζάμια.

pb-121017-rio-da.photoblog900

Ο πλούσιος που θα γυρίσει στο σπίτι το οποίο πληρώνει κατά μέσο όρο 1500 ευρώ ενοίκιο και άλλα 400 για κοινόχρηστα. Πληρώνει ιδιωτική ασφάλιση υγείας γιατί το δημόσιο δεν δουλεύει, πληρώνει πανάκριβα σχολεία για τα παιδιά του γιατί στο δημόσιο είναι δύσκολο να μάθουν οτιδήποτε, πληρώνει τα διπλάσια για οποιοδήποτε προϊόν (αυτοκίνητο, ρούχα, υπολογιστής κλπ.) έρχεται απ’έξω γιατί ο φόρος εισαγωγής είναι 60% συν το κέρδος του εμπόρου. Πληρώνει με φόβο, γιατί δεν μπορεί να βγεί απο το «κάστρο» με τον ηλεκτρικό φράχτη όποτε θέλει. Γιατί δεν μπορεί να πάει μια βόλτα όπου και όποτε του γουστάρει. Γιατί φοβάται για την ζωή του καθημερινά. Και σου μιλάω πάντα για το Μπέλο Οριζόντε και τις άλλες μεγαλουπόλεις της χώρας. Αν πάρεις τον δρόμο και πας προς το βορρά ξέχνα τα όλα αυτά, εκεί είσαι πλέον σε στάνταρντς Αφρικής.

Κανείς σχεδόν δεν τα περνάει όσο ωραία φαντάζεσαι στην Βραζιλία. Ναι, έχουμε παραλίες και ήλιο αλλά ο αναλφαβητισμός είναι στο 10% και κάθε μέρα περίπου 13 εκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουνε φαΐ στο τραπέζι τους.

Είμαστε η 6η οικονομική δύναμη στον κόσμο και την ίδια στιγμή πολύ χαμηλά στους δείκτες της παιδείας και της δημόσιας υγείας. Οσο αφορά την διαφθορά και την γραφειοκρατία πρέπει να είμαστε στο τοπ 3 εύκολα. Πολύ ψηλά είμαστε και στην εγκληματικότητα με τα νούμερα νεκρών σε Ρίο και Σάο Πάουλο να είναι μεγαλύτερα από εκείνα σε εμπόλεμες ζώνες (49 χιλιάδες μέσα στο 2010). Δυστυχώς το Μουντιάλ και η Ολυμπιάδα δεν θα αλλάξουν τίποτα από όλα αυτά.

Για μια ακόμα φορά μας δούλεψαν ψιλό γαζί. Μας υποσχέθηκαν πως θα αλλάξει η ζωή μας, επιτέλους, προς το καλύτερο. Πως θα έχουμε συγκοινωνίες και δρόμους πρώτου και όχι τρίτου κόσμου και πως θα αλλάξουμε, λέει, επίπεδο σε όλα. Πως όλο αυτό το «φαγοπότι» θα αξίζει τον κόπο.  Αντίθετα, μέχρι τώρα όλη αυτή η ιστορία έχει στοιχίσει πάνω από 27 δις δολάρια, περισσότερα από όσο τα τελευταία τρία μουντιάλ μαζί.  Εδώ στο Μπέλο Οριζόντε, το Μινεϊράο κόστισε 270 εκ. ενώ αρχικά είχε υπολογιστεί σε 146 εκ. Να σου πω ακόμα πως πήγα στο στάδιο «Ιντεπεντένσια», επίσης εδώ στο Μπέλο Οριζόντε, που κόστισε 45 εκ. ευρώ, παραδόθηκε με 2 χρόνια καθυστέρηση και λόγω κατασκευαστικού λάθους έχει πάνω από 6 χιλιάδες θέσεις που δεν βλέπουν το ένα τέρμα. Ανάλογες και χειρότερες είναι οι ιστορίες και στα υπόλοιπα γήπεδα.

Μιας και μιλάμε για μπάλα, να σου πω πως οι περισσότεροι Βραζιλιάνοι θα δουν το Μουντιάλ από την τηλεόραση. Το φτηνό εισιτήριο  για το Κύπελλο Συνομοσπονδιών για τον αγώνα Ταϊτή – Νιγηρία κοστίζει κοντά στα 50 ευρώ. Φαντάσου λοιπόν τι θα πρέπει να πληρώσουμε στο Παγκόσμιο Κύπελλο και μην ξεχνάς, ο βασικός μισθός είναι στα 234 ευρώ.

rio_protest

Μουντιάλ για ποιόν λοιπόν; Ίσως για εκείνους που θα έρθουν για να «ζήσουν το όνειρο» τους στην Βραζιλία. Αυτή ακριβώς τη στιγμή γύρω στους 200 χιλιάδες Βραζιλιάνους σε οκτώ μεγαλουπόλεις είναι στους δρόμους και διαδηλώνουν για τα δικαιώματα τους. Δεν τους νοιάζει το Μουντιάλ, δεν πίνουν καφέ και σίγουρα δεν χορεύουν σάμπα.

ΑλέξηςΓκότσης

———————————————————

Αναδημοσιευει ο Μανικάκος  και ο Roger Waters τραγουδάει το Θαυμα του Καπιταλισμού…..

https://www.youtube.com/watch?v=HmzMS_KV40A

Miraculous you call it babe
You ain’t seen nothing yet
They got Pepsi in the Andes
They got McDonalds in Tibet
Yosemite’s been turned into a golf course For the Japs
And the Dead Sea is alive with rap
Between the Tigris and Euphrates
There’s a leisure centre now
They got all kinds of sports
They got Bermuda shorts
They had sex in Pennsylvania
A Brazilian grew a tree
And a doctor in Manhattan
Saved a dying man for free

It’s a miracle
Another miracle
By the grace of God Almighty
And the pressures of the marketplace
The human race has civilized itself
It’s a miracle

http://wp.me/p1pa1c-j0V

Η τυραννία του αυτονόητου

Η τυραννία του αυτονόητου

 

Σχόλια για τον ψυχισμό της εποχής

Νικόλας Σεβαστάκης

Ενθέματα της Αυγής, 2012
288 σελ.
ISBN 978-960-9410-28-1, [Κυκλοφορεί – Εκκρεμής εγγραφή]
Τιμή € 11,72

Η πρωτοφανής πυκνότητα των πολιτικών γεγονότων και η δραματοποίηση της ελληνικής δημόσιας σκηνής δεν μπορούν να κρύψουν τα δυο κεντρικά αποτελέσματα που είχε η υπάρχουσα διακυβέρνηση της κρίσης: υπονόμευση ακόμα και των τυπικών λειτουργιών μιας συνταγματικής δημοκρατίας και εκτόξευση της κοινωνικής οδύνης πολύ πέρα από τις λεγόμενες «ευπαθείς κατηγορίες» του πληθυσμού.
Τα κείμενα που παρουσιάζονται εδώ συναντούν πλευρές αυτής της συνθήκης και των τραυματικών της επεισοδίων. Δεν έχουν φυσικά την αξίωση μιας περιεκτικής εξήγησης της κρίσης, αφού επικεντρώνονται στο παιχνίδι των ιδεών και στις μεταμορφώσεις του κυρίαρχου λόγου. Ελέγχουν τις απόπειρες να μετατραπεί η κρίση σε ευκαιρία για λιγότερη δημοκρατία και μεγαλύτερη ένταση της οικονομικής βίας που καθιστά περισσότερο ευάλωτες τις ζωές των πολλών. Συγχρόνως, είναι κείμενα που αναζητούν περάσματα για μια ριζοσπαστική πολιτική του πνεύματος, για την παρέμβαση στο πεδίο των αξιών και των σχεδίων ζωής για το αύριο.

(από την εισαγωγή του συγγραφέα)

Η έκδοση είναι μια επιλογή από κείμενα του Ν. Σεβαστάκη, των τελευταίων 4 χρόνων, με κεντρικό άξονα την κρίση, την κρίση της δημοκρατίας, τη γενίκευση της κοινωνικής οδύνης και την αναζήτηση μιας ριζοσπαστικής πολιτικής του πνεύματος.

Δημιουργικές αντιστάσεις και αντεξουσία

Δημιουργικές αντιστάσεις και αντεξουσία

 

 

Εγχειρήματα και προβληματισμοί του ριζοσπαστικού κινήματος στον 21ο αιώνα

Ορέστης Βαρκαρόλης

Καφενείον «Το παγκάκι», 2012
158 σελ.
ISBN 978-960-80323-0-9, [Κυκλοφορεί]
Τιμή € 11,72

Οι εμπορευματικές σχέσεις παράγουν έναν κόσμο απατηλών αναπαραστάσεων, όπου το θέαμα παίρνει τη θέση της πραγματικότητας. Οι καταπιεστικές κοινωνικές σχέσεις αποκρύπτονται, όπως και η προοπτική μιας ριζικά διαφορετικής κοινωνίας, βασισμένης στη συλλογική αυτοδιαχείριση και αυτοδιεύθυνση. Στον αντίποδα, οι δημιουργικές αντιστάσεις αποτελούν συλλογικές καταστάσεις επανοικειοποίησης της ζωής στο σήμερα με όρους αλληλεγγύης.

Δημιουργικές Αντιστάσεις, Αλληλέγγυα Οικονομία, Αυτοδιαχείριση, Αντεξουσία… Το παρόν βιβλίο προσεγγίζει τη θεωρητική διάσταση αυτών των εννοιών, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί μια συλλογή βιωμάτων και προβληματισμών που προέκυψαν μέσω της συμμετοχής του συγγραφέα στον Συνεταιρισμό για το Εναλλακτικό και Αλληλέγγυο Εμπόριο «Ο Σπόρος», τη Συνεργατική Τροφίμων «Το Καλάθι» και την Κολεκτίβα Εργασίας «Το Παγκάκι».

Για την αλήθεια

Για την αλήθεια

 

Ή για το να λέμε την αλήθεια στην πολιτική

Αντόνιο Γκράμσι
ανθολόγηση: Λουκάς Αξελός
επιμέλεια: Λουκάς Αξελός
μετάφραση: Συλλογικό έργο

Στοχαστής, 2012
288 σελ.
ISBN 978-960-303-200-7, [Κυκλοφορεί – Εκκρεμής εγγραφή]
Τιμή € 15,98

 

 
 

Ο τόμος αυτός, όγδοος στην σειρά των έργων του Αντόνιο Γκράμσι, είναι ένας τόμος διαφορετικός από τους προηγούμενους. Αποτελεί μια συλλογή των σημαντικότερων κειμένων του που κυκλοφόρησαν στην Ελλάδα με αφορμή την συμπλήρωση σαράντα χρόνων από την έκδοση των Διανοουμένων.

Το όνομα του Γκράμσι είναι πλέον σταθερό σημείο αναφοράς σε Ανατολή και Δύση, στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, στην Λατινική Αμερική και την Ιαπωνία. Παντού υπογραμμίζεται η ευρύτητα των θεμάτων της αντίληψής του, η πρωτοτυπία των τοποθετήσεών του και ο πλούτος των εφαρμογών όπου η σχέση ανάμεσα στην βούληση, την δράση των ανθρώπων και τις αντικειμενικές συνθήκες, καθορίζεται χωρίς στερεότυπα και δογματισμούς.

Γι’ αυτό και διαρκώς μας αιφνιδιάζει με την ορμητική επικαιρότητά του που αποκαθιστά την φιλοσοφία της πράξης ως μια ζωντανή μέθοδο που επιτακτικά θέτει εκ νέου το ζήτημα της ανανέωσης του κινήματος, το ζήτημα του επανακαθορισμού των στρατοπέδων και της ανάδειξης των υπαρκτών κινητήριων δυνάμεων αλλαγής ενός κόσμου που διολισθαίνει σταθερά στην βαρβαρότητα.

Σε αυτόν όμως τον επανακαθορισμό θέτει έναν αποφασιστικό όρο. Όντας απόλυτα εχθρικός σε μιαν αμοραλιστική προσέγγιση της πολιτικής, ο Γκράμσι λόγω και έργω δηλώνει την βαθιά του πεποίθηση για την σύνδεση ηθικής και πολιτικής. Γι’ αυτό και εμφαντικά επιμένει ότι το κύρος του νέου ιστορικού μπλοκ δεν μπορεί να στηριχθεί μονομερώς στην υλική ή τυπικά ιδεολογική υπεροχή. Έχει ανάγκη και την ηθική νομιμοποίησή του. Αυτό το ριγμένο, ιδιαίτερα στις μέρες μας, στα αζήτητα αξιακό στοιχείο, είναι που ο μεγάλος Ιταλός στοχαστής εναγώνια αναζήτησε και στο τέλος ανέδειξε ως αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση για τον όποιο σοσιαλισμό στο μέλλον ήθελε αποτολμηθεί.

Εργαλείο μνήμης, αναστοχασμού, γνωριμίας με το πλέον ουσιαστικό, αντιπροσωπευτικό και διαχρονικό κομμάτι του έργου του, αλλά και εργαλείο κριτικής επαναθεμελίωσης του παρόντος με στόχο το μέλλον, φιλοδοξεί να είναι, λοιπόν, η παρούσα έκδοση στα χέρια του ενεργού αναγνώστη/πολίτη. Τόσο αυτού που για πρώτη φορά τον προσεγγίζει, όσο κι εκείνου που γνωρίζοντάς τον ήδη, θεωρεί οργανική του ανάγκη τον σταθερό διάλογο μαζί του.

Ιμπεριαλισμός

Ιμπεριαλισμός

Μια μελέτη

John A. Hobson
μετάφραση: Θωμάς Νουτσόπουλος

ΚΨΜ, 2013
335 σελ.
ISBN 978-960-6750-75-5, [Κυκλοφορεί]
Τιμή € 19,92

 

Το έργο του J. A. Hobson «Ιμπεριαλισμός. Μια μελέτη», που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1902, θεωρείται ακόμα, παρά την πάροδο ενός και πλέον αιώνα, η κλασική συμβολή για τη μελέτη του φαινομένου, την οποία και εγκαινιάζει.

Εστιάζοντας στη Βρετανική Αυτοκρατορία της περιόδου αλλά και στη ραγδαία επέκταση της κεφαλαιοκρατίας στην Αφρική και στην Ασία στην καμπή του 20ού αιώνα, η ανάλυση του Hobson αφενός επιχειρεί να διερευνήσει τους πολιτικοοικονομικούς μηχανισμούς που καθιστούν εφικτή και επιθυμητή την ιμπεριαλιστική πολιτική, και αφετέρου συγκεντρώνει το κριτικό ενδιαφέρον του στις επιπτώσεις μιας τέτοιας πολιτικής τόσο στο εγχώριο πολιτικό σύστημα όσο και στις διεθνείς σχέσεις.

Το επιχείρημα του Hobson διαρθρώνεται με ρητά κριτική διάθεση και αποτελεί μια παραδειγματική αποτύπωση της κρίσης του κλασικού φιλελευθερισμού και της πολιτικής υπέρβασής του προς την προοπτική ριζοσπαστικών κοινωνικών μεταρρυθμίσεων.

Το έργο του Hobson, παρά τις κριτικές ενστάσεις που έχουν διατυπωθεί έναντί του στη διάρκεια του 20ού αιώνα, παραμένει η πρώτη καθοριστική συμβολή στην εξέταση του φαινομένου του ιμπεριαλισμού και μείζονα επιρροή σε όλες σχεδόν τις μαρξιστικές θεωρίες του φαινομένου έως και τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Το έργο μέχρι σήμερα δεν είχε μεταφραστεί ποτέ στην ελληνική γλώσσα, είναι όμως γνωστό εξαιτίας της επίδρασης που άσκησε κατά κύριο λόγο, αν και όχι αποκλειστικά, στις αντίστοιχες μαρξιστικές θεωρίες του ιμπεριαλισμού της περιόδου όπως του Λένιν, της Λούξεμπουργκ κ.ά. που ανέλυσαν και αξιοποίησαν την μελέτη αυτή του Hobson για τις επεξεργασίες, τις θέσεις και τα έργα τους.

Το ξημέρωμα είναι σφαγή κύριε Κρακ

Το ξημέρωμα είναι σφαγή κύριε Κρακ

Θωμάς Τσαλαπάτης

Εκάτη, 2011
48 σελ.
ISBN 978-960-408-142-4, [Κυκλοφορεί]
Τιμή € 8,52

 Κρατικό Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα [2012]

Ο Θωμάς Τσαλαπάτης με βάση τα θεωρητικά κείμενά του που έχουν δει μέχρι τώρα το φως της δημοσιότητας στις εφημερίδες αλλά και στα πιο έγκυρα λογοτεχνικά περιοδικά της χώρας θεωρείται ήδη ένας από τους πιο σημαντικούς, αν όχι ο σημαντικότερος, κριτικός της γενιάς εκείνης που εμφανίστηκε στην ποίησή μας λίγο πριν ή λίγο μετά τις αρχές της δεκαετίας του 2000, κάνοντας πράγματι ιδιαίτερη αίσθηση αλλά και κομίζοντας μιαν άλλη φρεσκάδα με τα δικά της γνωρίσματα.

Ο Θωμάς Τσαλαπάτης με την πρώτη του αυτή συλλογή, έρχεται να συμπληρώσει και στην ποίηση με τον πιο αποφασιστικό τρόπο την εικόνα αυτής της τόσο δυναμικής γενιάς, της γενιάς του. Και αυτό γιατί τα ποιήματά του πέρα από την αδιαμφισβήτητη, υψηλής ποιότητας έμπνευση, τα χαρακτηρίζουν στίχοι ακριβείας, χωρίς τίποτα το περιττό, στίχοι θαυμαστής ευθυβολίας, σπάνιας πρωτοτυπίας, μοναδικής εκλεκτικότητας και ευρηματικότητας. Και τούτο τέλος: μια χαρμολύπη διαποτίζει ολόκληρο το βιβλίο, μια έντονη κοινωνική ερημιά, μια αποξένωση, μια φρίκη υποδόρια, ένας κόσμος (αριστοτεχνικά κρυμμένης) παράνοιας, της οποίας το πλέον αποτρόπαιο αποτέλεσμα κατά βάθος βιώνει και ο ίδιος ο «Κύριος Κρακ» το κυριότερο δηλαδή πρόσωπο των ποιημάτων του βιβλίου, όσο και αν δείχνει να παραμένει ένας αμέτοχος και σκληρός παρατηρητής των τεκταινομένων.

Γιώργος Μαρκόπουλος