Πορτογαλικό ντοκιμαντέρ για Ελλάδα της Αλληλεγγύης: «Κανένας μόνος του στην κρίση» (βίντεο)

Του Αργύρη Παναγόπουλου

Que ninguém fique só no meio da crise from esquerda.net on Vimeo.

«Κανένας μόνος του στην κρίση» αποτελεί τον τίτλο του ντοκιμαντέρ των 20′ που γύρισαν τον Ιούλιο του 2013 στην Αθήνα οι Πορτογάλοι Ζόρζε Κόστα και Μπρούνο Καμπράλ περιγράφοντας τις εμπειρίες αλληλεγγύης στη μνημονιακή Ελλάδα, με τις αγορές τροφίμων χωρίς μεσάζοντες, το Μητροπολιτικό Ιατρείο Ελληνικού, την Αλληλεγγύη για όλους, το Μερμήγκι, τη Λέσχη του Νέου Κόσμου να αποτελούν μεταξύ άλλων τους πρωταγωνιστές της Ελλάδας που προχωρά στην ανασύνθεση της κατεστραμμένης κοινωνίας μας από τα κάτω.

Το ντοκιμαντέρ πήρε το βραβείο στο «Φόρουμ Σοσιαλισμός 2013» και θα προβληθεί στις 30 Σεπτεμβρίου στη Λισσαβόνα παρουσία της Θεανώς Φωτίου, βουλευτού Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ.

Το ντοκιμαντέρ έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα Esquerda.net, που ανήκει στο Μπλόκο της Αριστεράς. Μπορείτε να δείτε το ντοκιμαντέρ στη διεύθυνση http://vimeo.com/73705119.

Το ντοκιμαντέρ γύρισαν ο Ζόρζε Κόστα, δημοσιογράφος και πρώην βουλευτής και ηγετικό στέλεχος του Μπλόκου της Αριστεράς. και ο Μπρούνο Καμπράλ, σκηνοθέτης – κινηματογραφιστής, συνδικαλιστής και ακτιβιστής της αριστεράς, κατά τη διάρκεια της πρόσφατης επίσκεψής τους στην Ελλάδα με αφορμή τη συμμετοχή τους στο AlterSummit.

Πηγή: avgi.gr

Advertisements

Ιταλία: Οι ταραχές κλείνουν τα κέντρα κράτησης μεταναστών

Το πρώτο CIE που έκλεισε βρίσκεται στην Μπολόνια, και έκλεισε τον Μάρτιο για ανακαίνιση, η οποία βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη. Τον Ιούνιο το Serraino Vulpitta CIE, που βρίσκεται κοντά στο Trapani, έκλεισε επίσης. Και το ίδιο συνέβη τον Αύγουστο στη Μοντένα

Aπό την Athens Imc Translations Team

Ο αγώνας ενάντια στα CIE (παράνομα κέντρα κράτησης μεταναστών) έχει πάρει διαφορετικές μορφές: από την εκστρατεία της LasciateCIEntrare («αφήστε μας να μπούμε μέσα»), για να επιτραπεί στους δημοσιογράφους να επισκεφτούν και να γράψουν για αυτές τις φυλακές, μέχρι την ενεργό υποστήριξη από αυτόνομες και αναρχικές ομάδες. Οι κρατούμενοι στα CIE προσπαθούν συχνά να αποδράσουν, να αντισταθούν, να βλάψουν τον εαυτό τους ή να κάνουν απεργία πείνας. Τώρα έχουν πετύχει να κάνουν αυτό που δεν μπορούν οι  οργανώσεις, οι πολιτικοί και ακτιβιστές: να κλείσουν τα CIE.

Κάθε μετανάστης που βρίσκεται χωρίς άδεια παραμονής ή δεν αναγνωρίζεται ως δικαιούχος ασύλου μεταφέρεται στα CIE, ύστερα ταυτοποιείται και απελαύνεται στη χώρα προέλευσής του/της. Η τρέχουσα πολιτική για τη μετανάστευση συνδέει την άδεια για να μείνει κάποιος στη χώρα με την εργασία, έτσι οι μετανάστες χωρίς εργασία ταξινομούνται αμέσως ως «παράνομοι». Το να χάσει κάποιος την δουλειά του και να παραμείνει στην Ιταλία θεωρείται έγκλημα.

Το πρώτο CIE που έκλεισε βρίσκεται στην Μπολόνια, το οποίο έκλεισε  τον  Μάρτιο για ανακαίνιση, η οποία βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη. Τον Ιούνιο το Serraino Vulpitta CIE, που βρίσκεται κοντά στο Trapani, έκλεισε. Το ίδιο συνέβη τον Αύγουστο στη Μοντένα, όπου η προσοχή δόθηκε στις συνθήκες διαβίωσης που επικρατούσαν στο CIE και αφότου οι κεντρικοί υπάλληλοι κατέβηκαν σε απεργία για έξι ημέρες λόγω της μη πληρωμής τους και για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στον τρόπο με τον οποίο οι κρατούμενοι ήταν αναγκασμένοι να ζήσουν.

Ύστερα έκλεισε για ανακαίνιση επίσης και το Isola Capo Rizzuto (Crotone), που βρίσκεται στην Καλαβρία, στην σφαίρα του ποδιού της Ιταλίας. Σε αυτό το κέντρο,  όπου κρατούνταν 51 μετανάστες, είχαν ξεσπάσει ταραχές όταν πέθανε ένας μαροκινός μετανάστης (Moustapha Anaki). Ο Moustapha Anaki έζησε στην Ιταλία για επτά έτη χωρίς έγγραφα αλλά έγινε «παράνομος» το 2009. Οι αποκαλούμενοι «φιλοξενούμενοι» εξέφρασαν την βαθιά οργή και τα συναισθήματά τους καταστρέφοντας τα πάντα, από το τηλεοπτικό σύστημα επιτήρησης έως και τα έπιπλα. Το CIE έγινε μη κατοικήσιμο και έκλεισε ενώ οι μετανάστες μεταφέρθηκαν στο CIE που βρίσκεται στο Trapani.

Υπάρχει επίσης ένα CARA σε αυτήν την περιοχή, ένα κέντρο ταυτοποίησης για «μετανάστες χωρίς έγγραφα που ζητούν να αναγνωριστούν ως πολιτικοί πρόσφυγες», όπου η νομιμότητά της ελέγχεται. Το CARA κρατά αυτήν την περίοδο 1700 ανθρώπους, τον διπλάσιο αριθμό από αυτόν που προβλέπει ο νόμος. Το κέντρο επισκέφτηκε στις 21 Αυγούστου η Cecile Kyenge Kashetu, Υπουργός Ενσωμάτωσης των Μεταναστών. Κινούμενες από μια τέτοια σημαντική επίσημη επίσκεψη, οι εθνικές εφημερίδες εξέθεσαν την είδηση για τις ταραχές στο Crotone και το θάνατο του Moustapha, αν και με καθυστέρηση μιας εβδομάδας. Ο λόγος για αυτήν την καθυστέρηση δεν είναι γνωστός αλλά θα μπορούσε να είναι εξαιτίας του περιορισμού που υπάρχει στους δημοσιογράφους να επισκεφτούν τα CIE , η έλλειψη επαφής μεταξύ των εθνικών και τοπικών εφημερίδων ή ότι οι ειδήσεις τα αγνόησαν εξαρχής ως ένα μη ενδιαφέρον θέμα.

Μετά από την επίσκεψή της η υπουργός Kyenge δήλωσε ότι «η κυβέρνηση έχει αρχίσει να εξετάζει τη χρησιμότητα και τις συνθήκες διαβίωσης στα CIE». Μια τεχνική σύνοδος οργανώθηκε από τον  Giovanni Pinto, γενικός διευθυντής μετανάστευσης, όπου οι διευθυντές των CIE εξέθεσαν τα προβλήματά τους και συζήτησαν τα αποτελέσματα των ταραχών.

Εν τω μεταξύ, στις 8 Αυγούστου, στην Gradisca d΄ Isonzo (κοντά στην Τεργέστη), η αστυνομία ανάγκασε έναν κρατούμενο να κινηθεί ρίχνοντάς του δακρυγόνα. Τρεις ημέρες αργότερα ένας αριθμός κρατουμένων ανέβηκαν επάνω στη στέγη, ίσως προσπαθώντας να δραπετεύσουν, αλλά δύο έπεσαν και ένας απ΄αυτούς τραυματίστηκε σοβαρά. Για να αποκαταστήσει την ειρήνη ο τοπικός νομάρχης  δέχτηκε κάποια από τα αιτήματα των κρατουμένων: επιστράφηκαν τα κινητά τηλέφωνα (τα οποία τους τα είχαν απαγορεύσει για μήνες) και άνοιξε και πάλι η καντίνα (την είχαν κλείσει για να αποτρέψουν τυχών  «επικίνδυνες» συσκέψεις). Στις 17 Αυγούστου σχεδόν 200 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν έξω από το CIE για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους. Στις 20 του ίδιου μήνα πολλοί κρατούμενοι προσπάθησαν να δραπετεύσουν, με 6 απ΄ αυτούς να τα καταφέρνουν. Από τότε, ένα γκράφιτι έχει εμφανιστεί στους τοίχους των CIE το οποίο λέει  «Freedom, Libertad, Horria, Libertà».

Ταραχές αναφέρθηκαν επίσης στις 28 Αυγούστου στο κέντρο Pian del Lago Caltanissetta (Σικελία) όπου οι μετανάστες έχουν αυτοοργανωθεί και απαιτούν τα δικαιώματά τους, ιδιαίτερα το δικαίωμα να εξεταστεί από την επιτροπή που αποφασίζει εάν μπορούν να μείνουν στην Ιταλία ή όχι. Την ίδια στιγμή, δύο κρατούμενοι προσπάθησαν  να δραπετεύσουν από το CIE του Τορίνο, και άλλος ένας προσπάθησε να αυτοκτονήσει. Από τον Ιανουάριο, 20 αστυνομικοί έχουν τραυματιστεί στις ταραχές, αρκετοί για την τοπική αστυνομία που ζητά  «νέους κανόνες στην σύμβαση». Και αυτό ξέχωρα από το γεγονός ότι αυτήν την περίοδο απασχολούνται 80 άτομα για να ελέγξουν 61 κρατουμένους (αυτή τη στιγμή μόνο 61 από τις σε σύνολο 210 θέσεις είναι διαθέσιμες).

Στην Lampedusa, 672 μετανάστες έχουν τεθεί υπό κράτηση, σχεδόν τρεις φορές παραπάνω από το νομικό όριο των 250 θέσεων. Περισσότεροι έρχονται καθημερινά από τη Συρία, Αίγυπτος, Λιβύη και από άλλα μέρη της Αφρικής.

Αυτή τη στιγμή, 5 από τα 13 κέντρα κράτησης  είναι κλειστά για ανακαίνιση και τα υπόλοιπα οκτώ έχουν πάθει ζημιές. Λιγότερο από τις μισές, αρχικές 2.000 θέσεις είναι τώρα διαθέσιμες.

Πηγή: Athens Indymedia από το Struggles in Italy

«El pueblo unido»: Μνήμη Σαλβαδόρ Αλιέντε

 

Στις 26 Ιουνίου του 1908 έρχεται στη ζωή μια από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες του 20ου αιώνα, που χάραξε με τρόπο ανεξίτηλο την ιστορία της παγκόσμιας Αριστεράς. Στην πόλη του Βαλπαραΐζο γεννιέται από μια προοδευτική μεγαλοαστική οικογένεια ο Σαλβαδόρ Αλιέντε: ο άνθρωπος που εξήντα δύο χρόνια μετά θα εκλεγεί πρόεδρος της χώρας του, εγκαινιάζοντας μια λαμπρή σελίδα για τη Χιλή αλλά και για ολόκληρο τον κόσμο
Του Τάσου Ξένου

Ο Αλιέντε σπουδάζει ιατρική γιατί θέλει να βοηθά ανήμπορους και φτωχούς ανθρώπους που δεν έχουν καμιά δυνατότητα περίθαλψης στο ανάλγητο αμερικανόφιλο καθεστώς που κυβερνά τη χώρα από τα τέλη του δεκάτου ενάτου αιώνα. Ήδη από τα φοιτητικά του χρόνια μυείται στον μαρξισμό και ασπάζεται τα προτάγματα και τις αξίες του. Το 1933, σε ηλικία 25 ετών, ο Αλιέντε συμμετέχει στην ίδρυση του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Χιλής. Παλεύει από τη πρώτη στιγμή για τον κοινωνικό εκδημοκρατισμό και την πολιτική χειραφέτηση της χώρας του. Οργίζεται από το καθεστώς του «αφανούς» προτεκτοράτου των Η.Π.Α και επιθυμεί την ανατροπή αυτής της κατάστασης.

Ως υπουργός Υγείας στη κυβέρνηση του Πέντρο Αγκίρε Σέντρα (1937-1941) επιβεβαιώνει τον ριζοσπαστισμό του παίρνοντας φιλολαϊκά μέτρα. Θεσπίζει τη δωρεάν περίθαλψη για τους άνεργους και τους αγρότες, εκσυγχρονίζει τα νοσοκομεία και ξεκινά μια σπουδαία προσπάθεια εθνικοποίησης του συστήματος υγείας. Όλες οι προσπάθειες του όμως αναιρούνται από τους επόμενους συντηρητικούς κυβερνώντες.

Χάρη στην πολιτική που ακολουθεί ο Αλιέντε ως υπουργός, καθιερώνεται ως ηγετική προσωπικότητα της Αριστεράς, αλλά και μια από τις πλέον μισητές φιγούρες για τη Δεξιά. Άλλωστε η μαρξιστική του ιδεολογία, η εκπεφρασμένη εναντίωσή του στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και η εμμονή του στην ενότητα όλων των αριστερών δυνάμεων της Χιλής, δικαιολογεί τη στάση συντρόφων και ορκισμένων εχθρών.

Το 1952 κατεβαίνει για πρώτη φορά υποψήφιος πρόεδρος της Χιλής. Τερματίζει τελευταίος, καθώς στο μεταξύ έχει διαγραφεί από το Σοσιαλιστικό Κόμμα, λόγω της στήριξης που του παρέχει το παράνομο –τότε– Κομμουνιστικό Κόμμα. Το 1958, με τη στήριξη αυτή τη φορά του Σοσιαλιστικού κόμματος και του –νόμιμου πλέον– κομμουνιστικού κόμματος, τερματίζει δεύτερος στις προεδρικές εκλογές. Από εκείνη τη στιγμή ο Αλιέντε γίνεται σχεδόν αμέσως το σύμβολο αντίστασης των καταπιεσμένων και των υποτελών. Στο πρόσωπό του, οι εξαθλιωμένες μάζες βλέπουν την περηφάνια και την ευκαιρία για χειραφέτηση. Ο ίδιος χτίζει γέφυρες με όλες τις προοδευτικές δυνάμεις του τόπου και στέκεται αποφασιστικά απέναντι σε κάθε πρακτική που ακολουθούν οι «πουλημένες στις Η.Π.Α κυβερνήσεις μας», όπως λέει.

Η πραγματικότητα όμως δείχνει να διαψεύδει πολλά από τα οράματα και  τις απόψεις του Χιλιανού ηγέτη. Η ενότητα στους κόλπους της Αριστεράς αποδεικνύεται δύσκολη υπόθεση. Μολονότι έχουν προϋπάρξει πολλές κυβερνήσεις αριστερών μετώπων από το 1933 μέχρι το 1952 –πάντα υπό τον πρωταγωνιστικό ρόλο του κραταιού τότε Ριζοσπαστικού Κόμματος–, ωστόσο η ιδεολογική περιχαράκωση τόσο του σοσιαλιστικού, όσο και του κομμουνιστικού κόμματος, ταλανίζουν τον χώρο. Ο Αλιέντε, άνθρωπος με ιδεολογική συνέπεια αλλά «διπλωματικός» και συναινετικός καταφέρνει να υπερκεράσει εντέλει τις αγκυλώσεις των δύο κύριων εργατικών κομμάτων και να τα φέρει πιο κοντά.

Αποτέλεσμα αυτών των προσπαθειών είναι η δημιουργία ενός μεγάλου και μοναδικού για την εποχή αριστερού μετώπου, με το όνομα Λαϊκή Ενότητα (Unidad Popular), την οποία αποτελούν το Κομμουνιστικό Kόμμα, το Σοσιαλιστικό Kόμμα του Αλιέντε, το Σοσιαλδημοκρατικό Kόμμα, το Ριζοσπαστικό Kόμμα, η Κίνηση της Ενωμένης Λαϊκής δράσης (MAPU), η Ανεξάρτητη Λαϊκή Δράση και ένας μεγάλος αριθμός ανένταχτων αριστερών. Πρόκειται για έναν ετερόκλητο σχηματισμό και ο Αλιέντε είναι ο κύριος παράγοντας σταθερότητάς του.

Από τα μέσα της δεκαετίας του ΄60 γίνεται εμφανές σε όλους ότι μια δημοκρατική κατάληψη της εξουσίας από την ενωμένη Αριστερά θα γίνει μόνο με την ανοχή του μεγάλου κεντρώου κόμματος της χώρας, του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος – που δεν πρέπει να ταυτίζεται όμως σε καμία περίπτωση με τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά χριστιανοδημοκρατικά κόμματα. Οι συγκρούσεις εντός της Λαϊκής Ενότητας θα είναι συχνές και ορισμένες φορές ο Αλιέντε θα αδυνατεί να βρει συμβιβαστική λύση. Το 1969 το Κομμουνιστικό Κόμμα, θέλοντας να αποσπάσει την ανοχή των Χριστιανοδημοκρατών, σκέφτεται να προτείνει για υποψήφιο στις επικείμενες προεδρικές εκλογές κάποιον από το MAPU, κόμμα που προήλθε από τη διάσπαση της αριστερής πτέρυγας των Χριστιανοδημοκρατών. Γρήγορα όμως εγκαταλείπει αυτή την ιδέα, γιατί αναγνωρίζουν στον Αλιέντε τον μόνο πολιτικό που θα μπορούσε να ασκήσει σοσιαλιστική διακυβέρνηση χωρίς την αντίθεση των Χριστιανοδημοκρατικών.

Οι Χριστιανοδημοκράτες θα απαιτήσουν από τον Αλιέντε σοβαρά ανταλλάγματα προκειμένου να «παραιτηθούν» από τη διεκδίκηση της προεδρίας. Ο «Νόμος Δημοκρατικών Εγγυήσεων», όπως ονομάσθηκε το consensus της Λαϊκής Ενότητας και των Χριστιανοδημοκρατών, ορίζει τη συνέχιση των δημοκρατικών θεσμών και τη διασφάλιση της ουδετερότητας του Στρατού. Με λίγα λόγια, οποιαδήποτε ριζική μεταρρύθμιση θα επιχειρούσε ο Αλιέντε όσο θα ήταν στην εξουσία, θα έπρεπε να περνάει από τη Βουλή, με το στρατό να αναλαμβάνει τον ρόλο του τελικού εγγυητή των –αστικών– θεσμών. Η Λαϊκή Ενότητα θα πιστέψει ότι αυτή είναι η χρυσή ευκαιρία για τη χιλιανή Αριστερά. Ο Αλιέντε θα τιμήσει αυτή τη συμφωνία για καιρό, παρόλο που οι Χριστιανοδημοκράτες δείχνουν να την εγκαταλείπουν σχεδόν αμέσως. Αυτό θα αποδεικνυόταν και το μεγαλύτερο λάθος στην εποχή της διακυβέρνησής του. Ένα λάθος που θα βύθιζε τη χώρα στην πιο αιμοσταγή δικτατορία που γνώρισε ο κόσμος μετά την Γερμανία του Χίτλερ.

Στις προεδρικές  εκλογές του 1970 ο Αλιέντε κερδίζει με σχετική μονάχα πλειοψηφία τον ακροδεξιό αντίπαλο του Αλεσσάντρι, με ποσοστό 36,2%, έναντι 34,9%. Οι Χριστιανοδημοκράτες, που έχουν παρακινήσει πολλά στελέχη τους να ψηφίσουν την Λαϊκή Ενότητα, τερματίζουν τρίτοι με ποσοστό 27,8%. Σύμφωνα με το ισχύον Σύνταγμα, η Βουλή πρέπει να διαλέξει το νέο πρόεδρο της χώρας ανάμεσα στους δύο πρώτους υποψηφίους. Οι Χριστιανοδημοκράτες θα στηρίξουν τελικά την Λαϊκή Ενότητα και έτσι ο Αλιέντε θα γίνει ο πρώτος μαρξιστής πρόεδρος που εκλέγεται δημοκρατικά σ’ ολόκληρη την αμερικανική ήπειρο. Δίπλα του στέκεται και ο άνθρωπος σύμβολο της χιλιανής αντίστασης και διανόησης, ο ποιητής Πάμπλο Νερούντα.

Από τη πρώτη στιγμή η κυβέρνηση του Αλιέντε φαίνεται να περπατά σε τεντωμένο σχοινί. Από τη μια πλευρά στέκεται ο εξαθλιωμένος λαός και από την άλλη ο στρατός. Από τη μία η διχασμένη στους ριζοσπάστες και τους μετριοπαθείς Λαϊκή Ενότητα, και από την άλλη μια ηττημένη πολιτικά αστική τάξη που δείχνει να ανασυγκροτείται με γοργούς ρυθμούς. Ο Αλιέντε δηλώνει στους συντρόφους του πως ο «Νόμος Δημοκρατικών Εγγυήσεων» είναι μια τακτική αναγκαιότητα και ότι σύντομα το αστικό κράτος θα καταρρεύσει. Ο ίδιος θα προσπαθήσει να επιβάλει μια πολιτική ριζοσπαστική στην οικονομία και ταυτόχρονα κατευναστική προς τον στρατό. Στα τρία χρόνια που θα μείνει στην εξουσία η Λαϊκή Ενότητα, θα πέτυχε μόνο στο πρώτο.

Το πρόγραμμα που εφαρμόζει η Λαϊκή Ενότητα είναι ένα εξαιρετικά προοδευτικό και ρηξικέλευθο μείγμα πολιτικής. Μέσα σε λίγους μόνο μήνες θα γίνει ο μεγαλύτερος αναδασμός γης που γνώρισε μέχρι τότε η αμερικανική ήπειρος. Εκατομμύρια εκτάρια γης θα δοθούν σε ακτήμονες στο πλαίσιο της αγροτικής μεταρρύθμισης, το γάλα θα μοιράζεται δωρεάν στα παιδιά, ο μισθός των στρατιωτικών θα αυξηθεί, η θέση των εργατών θα βελτιωθεί ραγδαία με την ίδρυση συνδικάτων, οι μισθοί θα αυξηθούν. Επιπλέον, θα ψηφιστεί ένας νέος εργατικός νόμος, θα εισαχθεί ο θεσμός της αυτοδιαχείρισης σε πολλές εταιρίες και θα επιβληθεί η εθνικοποίηση ενός τεράστιου αριθμού επιχειρήσεων. Ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας θα συρρικνωθεί στο ελάχιστο και ο δημόσιος θα αρχίζει να παίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο που του αναλογεί. Την ίδια περίοδο θα ιδρυθεί ο Αναπτυξιακός Συνεταιρισμός Ιθαγενών Πληθυσμών και το Ινστιτούτο εκπαίδευσης των Μαπούτσε, προκειμένου να καλυφθούν οι τρομακτικές ανάγκες των αυτοχθόνων της Χιλής.

Στο πλαίσιο της εξωτερικής πολιτικής, ο Αλιέντε θα επιδιώξει να απαγκιστρωθεί από την κηδεμονία των Ηνωμένων Πολιτειών και θα συνάψει σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση, την Κίνα και την Κούβα του Φιντέλ Κάστρο. Θα ασκήσει ανεξάρτητη πολιτική εντός του Ο.Η.Ε και θα παγώσει τις σχέσεις της Χιλής με τις άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής, όπου έχουν επιβληθεί φιλοαμερικανικές κυβερνήσεις –ή δικτατορίες. Αυτό θα εξοργίσει τον Νίξον, που θα δηλώσει: «Τώρα με τον Κάστρο στην Κούβα και τον Αλιέντε στη Χιλή έχουμε στην Λατινική Αμερική ένα κόκκινο σάντουιτς και μοιραία όλη θα γίνει κόκκινη».

Από την πρώτη στιγμή, ο αμερικανικός παράγοντας στέκεται ανοιχτά απέναντι στον Αλιέντε. Ξαφνιάζεται από την νίκη του, μιας και ο Αλεσσάντρι –που έχει πριμοδοτηθεί για τον προεκλογικό του αγώνα από τις Η.Π.Α με το ποσό των 350 χιλιάδων δολαρίων μέσω της μεγάλης εταιρίας τηλεπικοινωνιών ITT– διαβεβαιώνει ότι θα είναι αυτός νικητής.

Ο Νίξον γρήγορα θα επιβάλει έναν «αόρατο οικονομικό αποκλεισμό» της Χιλής ήδη από τη πρώτη μέρα της κατάκτησης της εξουσίας από την ενωμένη Αριστερά. Θα ανακόψει κάθε ενδεχόμενο σύναψης εξωτερικού οικονομικού δανείου από την Παναμερικανική Τράπεζα και θα διατάξει τη CIA και τον ΥΠΕΞ Χένρι Κίσινγκερ να «σώσει τη Χιλή από τα χέρια αυτού του σοσιαλιστή».

Το σχέδιο πραξικοπήματος σχεδιάζεται ήδη πριν από την εκλογή του Αλιέντε. Μεσούντος του Ψυχρού Πολέμου, ο Νίξον δεν θέλει να δει άλλη μια χώρα της αμερικανικής ηπείρου να πέφτει στη σφαίρα επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης. Ο ίδιος θα πει στον τότε αρχηγό της CIA, Ρίτσαρντ Χέλμς: «Κάνε αυτό που πρέπει να κάνεις, ξόδεψε όσα χρήματα χρειάζεσαι, λύγισε την Οικονομία, αλλά σώσε την Χιλή. Koίτα να εμποδίσεις τον Αλιέντε να είναι ο πρώτος ελεύθερα εκλεγμένος Σοσιαλιστής Πρόεδρος. Κάνε αυτό που πρέπει».

Η CIA πλησιάζει τον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων της Χιλής Σνάιντερ, και του ζητά να ρίξει την κυβέρνηση Φρέι –για να μη χρεωθεί η ίδια το πραξικόπημα–, εκείνος όμως αρνείται. Έτσι, δύο μέρες πριν από την κρίσιμη ψηφοφορία που θα έβαζε τον Αλιέντε στον προεδρικό θώκο, τρία αμάξια κλείνουν τον δρόμο του αρχηγού των ενόπλων δυνάμεων και οι άγνωστοι επιβάτες τους τον δολοφονούν.  Η επιχείρηση αυτή της CIA είναι σήμερα γνωστή με το όνομα «Επιχείρηση FU BELT».

Εκείνο όμως που ωθεί τις Η.Π.Α να ξοδέψουν εκατομμύρια δολάρια για την ανατροπή του Αλιέντε είναι η κρατικοποίηση των μεταλλείων χαλκού. Ο χαλκός είναι το κύριο εξαγωγικό προϊόν της Χιλής και τα μεταλλεία ανήκουν εξολοκλήρου σε μεγάλες εταιρίες των Η.Π.Α. Η καταστροφή των συμφερόντων των Ηνωμένων Πολιτειών είναι ολοκληρωτική. Από την επομένη, λοιπόν, των εκτεταμένων κρατικοποιήσεων στη βαριά βιομηχανία, η CIA θέτει σε εφαρμογή το σχέδιο της ανατροπής του προέδρου Αλιέντε. Πληρώνει περίπου 400 εκατομμύρια δολάρια για να εξαγοράσει το συνδικάτο των οδηγών Φορτηγών, το οποίο κηρύσσει αμέσως απεργία. Για μια χώρα σαν τη Χιλή, αυτή η απεργία είναι καταστροφική, καθώς κοστίζει στο κράτος 200 εκατομμύρια δολάρια.

Ο Αλιέντε όμως δείχνει αλώβητος στην συνείδηση του λαού. Η δημοτικότητα του αυξάνεται κατακόρυφα και πλατιές μάζες δείχνουν να συμμερίζονται τις αντιαμερικανικές του απόψεις. «Λαός ενωμένος, ποτέ νικημένος», φωνάζουν τα πλήθη κάθε φορά που εμφανίζεται, ανησυχώντας τη χιλιανή αστική τάξη και τον στρατό. Τα σχέδια των εχθρών του Αλιέντε και του καθημαγμένου λαού είναι γνωστά πλέον. Στις δημοτικές εκλογές του Απριλίου του 1971, η Λαϊκή Ενότητα κερδίζει το 50,08% και παρόλο που το Σύνταγμα δίνει δυνατότητα στον πρόεδρο να διαλύσει τη Βουλή μετά από δημοψήφισμα, ο Αλιέντε τηρεί την συμφωνία με τους Χριστιανοδημοκράτες και δεν παρεμβαίνει στην ανεξαρτησία του στρατού ή στη διάλυση του κοινοβουλίου. Το αξιοσημείωτο είναι ότι ένα μήνα πριν τις δημοτικές εκλογές έχει αποτύχει απόπειρα δολοφονίας εναντίον του, την οποία έχει στηρίξει υπογείως και το κόμμα των Χριστιανοδημοκρατών.

Ο Αλιέντε ακάθεκτος συνεχίζει τις επαναστατικές μεταρρυθμίσεις του. Η πρόοδος στην αντιμετώπιση του αναλφαβητισμού είναι θεαματική. Η παιδική θνησιμότητα μειώνεται κατά 20,01% και η ανεργία πέφτει από το 8,8% στο 3%. Το πρόβλημα του πληθωρισμού όμως έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις, αφού ο οικονομικός στραγγαλισμός των Η.Π.Α δυσκολεύει πολύ τον Αλιέντε. Η CIA δεν θα αργήσει να κάνει φανερή τη προσπάθεια της να τον ανατρέψει.

Ο πρόεδρος, στην προσπάθειά του να περιορίσει τη δράση του στρατού, κάνει ανασχηματισμό και βάζει στο νέο υπουργικό συμβούλιο τρεις στρατιωτικούς, ανάμεσά τους και τον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων, στρατηγό Πρατς. Τον Μάρτιο του 1973 γίνονται νέες εκλογές και η αντιπολίτευση χάνει και πάλι. Αυτή τη φορά όμως η Λαϊκή Ενότητα παίρνει 44% από το 50,08% που είχε πετύχει δύο χρόνια πριν.

Με διάφορες αφορμές, η αντιπολίτευση υποκινεί ταραχές και απεργίες, προσπαθώντας να δημιουργήσει εμφυλιακό κλίμα. Στις 11 Σεπτεμβρίου του 1972 γίνεται η δεύτερη δολοφονική απόπειρα εναντίον του Αλιέντε, η οποία αποτυγχάνει και πάλι. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, το –ταγμένο στο πλευρό των Η.Π.Α– συνδικάτο Ιδιοκτητών Φορτηγών κηρύσσει απεργία που παραλύει τη χώρα. Τον Ιούλιο του 1973 αποτρέπεται νέα προσπάθεια πραξικοπήματος και έτσι το «σχέδιο Ζ» της CIA αποτυγχάνει.

Την κατάσταση έρχεται να εντείνει λίγο αργότερα και ένα κύμα διώξεων και βασανισμών που υφίστανται δημοκρατικοί αξιωματικοί σε ολόκληρη τη χώρα. Ο ίδιος ο στρατηγός Πρατς προπηλακίζεται δημόσια στον δρόμο και παραιτείται, καταγγέλλοντας την ύπαρξη νέων σχεδίων πραξικοπήματος. Ο Αλιέντε δείχνει να αγνοεί την παραίνεση του Πρατς να ανοίξει της αποθήκες των όπλων και να οπλίσει τον λαό. Αντ’ αυτού, τοποθετεί αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων, τον στρατηγό Πινοσέτ, τον άνθρωπο που θα εγκαταστήσει σε λίγο καιρό το πιο άγριο καθεστώς που γνώρισε ποτέ η Λατινική Αμερική.

Η νέα απεργία των Ιδιοκτητών Φορτηγών στα τέλη του Ιουλίου του 1973 είναι η αρχή του τέλους για την κυβέρνηση της Λαϊκής Ενότητας. Οι μέρες που περνούν είναι δραματικές. Τελικά στις 11 Σεπτεμβρίου του 1973, ο Πινοσέτ, με υπόδειξη της CIA, εξαπολύει συντονισμένη επίθεση από ξηράς και αέρα εναντίον του προεδρικού μεγάρου. Ο λαός υπερασπίζεται τον πρόεδρο Αλιέντε. Λίγο μετά το μεσημέρι, οι δυνάμεις του Πινοσέτ καταλαμβάνουν το προεδρικό μέγαρο, μέσα στο οποίο βρίσκεται ο νεκρός πλέον Αλιέντε. Έχει αυτοκτονήσει λίγο μετά την τελευταία ραδιοφωνική του ομιλία, στην οποία καλεί τον λαό να αντισταθεί, με το όπλο που του είχε δωρίσει ο Φιντέλ Κάστρο όταν επισκέφτηκε τη Χιλή τον Νοέμβριο του 1971. Αυτή είναι η επίσημη εκδοχή του θανάτου του. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστήριξαν ότι ο πρόεδρος σκοτώθηκε προσπαθώντας να υπερασπιστεί το προεδρικό μέγαρο μαζί με τους ελάχιστους συντρόφους του. Αξίζει να αναφερθεί πως ο στρατηγός Κάρλος Πρατς, φίλος και σύντροφος του Αλιέντε, δολοφονήθηκε από μία ακροδεξιά οργάνωση στην Αργεντινή το 1974, πληρώνοντας κι αυτός με τη ζωή του τις προσπάθειες εκδημοκρατισμού του χιλιανού στρατού.

Σήμερα είναι γνωστό ότι ο Αλιέντε είχε εγκρίνει τη σύσταση της δημιουργίας της Εργατικής Πολιτοφυλακής μετά από εισήγηση της Συνομοσπονδίας Εργατών. Ο εξοπλισμός και η ανάπτυξή της, όμως, γίνονταν με απελπιστικά αργούς ρυθμούς, ώστε οι αμερικανοί να πετύχουν τελικά αυτό για το οποίο πάλευαν ήδη από το 1969.

Το καθεστώς Πινοσέτ βύθισε τη χώρα στην τρομοκρατία. Διέλυσε κάθε κατάκτηση των εργαζομένων και των αγροτών και επέβαλε την πιο άγρια μορφή νεοφιλελευθερισμού που γνώρισε ποτέ η υφήλιος μέχρι τότε. Δεκαεφτά χρόνια έμεινε στην εξουσία και τα αποτελέσματα της βάναυσης διακυβέρνησής του είναι ορατά μέχρι και σήμερα. Η Χιλή είναι μία διαλυμένη χώρα και η Αριστερά εκεί βρίσκεται σε πολύ χαμηλά επίπεδα.

Πολλά μπορούν να ειπωθούν για τον Αλιέντε. Για την αποφασιστικότητά του να εφαρμόσει μια ριζοσπαστική σοσιαλιστική πολιτική, αλλά και για την ατολμία του να παλέψει ενάντια στον στρατό, παρόλο που είχε τη λαϊκή νομιμοποίηση. Η ηθική του τον έκανε να υποβαθμίζει τα σχέδια εκείνων που στήριζαν και υποκινούσαν δολοφονικές απόπειρες εναντίον του. Ο Αλιέντε έμεινε εντούτοις στην ιστορία ως ο γνήσιος λαϊκός ήρωας της Χιλής. Είναι εκείνος που πήρε έναν καθημαγμένο λαό και τον εξύψωσε, εφαρμόζοντας μια δίκαιη σοσιαλιστική πολιτική. Σήμερα πολλά καθεστώτα στον κόσμο εμπνέονται από αυτόν τον χαρισματικό πολιτικό και τα οράματά του.  Το πείραμα της Λαϊκής Ενότητας άνοιξε νέους δρόμους σκέψης και πολιτικής στοχοθεσίας στο παγκόσμιο αριστερό κίνημα. Ήταν κάτι τόσο ελπιδοφόρο και δυναμικό, που προκειμένου να κατασταλεί, οι Ηνωμένες Πολιτείες χρειάστηκε να ξοδέψουν δισεκατομμύρια δολαρίων και να αιματοκυλίσουν έναν ολόκληρο λαό.

***

«Αξιώνουμε να δημιουργήσουμε έναν διαφορετικό κόσμο, να αποδείξουμε ότι μπορούν να γίνουν βαθιές αλλαγές που αποτελούν επανάσταση. Πρέπει να δημιουργήσουμε μια κυβέρνηση δημοκρατική, εθνική, επαναστατική και λαϊκή που θα οδηγήσει στον Σοσιαλισμό».

Σαλβαδόρ Αλιέντε

Ο Πάμπλο Νερούντα, που στήριξε τον Αλιέντε, όταν ο Πινοσέτ κατέλαβε την εξουσία έγραψε το ποίημα Σατράπες:

Νίξον, Φρέϋ και Πινοτσέτ
ως τώρα, ως τούτο τον πικρό
μήνα Σεπτέμβρη του 1973,
με τον Μπορνταμπέρι, τον Γκαρατσάτσου και τον Μπαντζέρ,
ύαινες αχόρταγες, τρωκτικά,
σιγοτρώνε τα λάβαρα,
τα καταχτημένα με τόσο αίμα, με τόση φωτιά,
στα τσιφλίκια ποδοπατημένα,
διαβολικοί δραγουμιστές,
σατράπες, μύριες φορές πουλημένοι,
ξεπουλητάδες βαλτοί
από τους λύκους της Νέας Υόρκης…

πεινασμένες για δολλάρια μηχανές,
σημαδεμένοι από τα θύματα
των λαών που θυσιάσατε,
εκπορνευμένοι μικροπωλητές
ψωμιού και αέρα αμερικάνικου,
εγκληματικοί βούρκοι, συμμορίες
από μαστρωπούς μπόσηδες
δίχως άλλο νόμο απ’τα βασανιστήρια
και την πείνα που μαστιγώνει τους λαούς…

VIDEO: Το ταινιάκι που αγάπησε το ίντερνετ #4

Ο σύγχρονος άνθρωπος, ο ανθρώπινος πολιτισμός, η τσιμεντωμένη οπτική μας για τον κόσμο που δεν μας αφήνει να δούμε την ουσία… Κάθε τόσο βγαίνει ένα βιντεάκι που σε συγκλονίζει από εκεί που δεν το περιμένεις.

Το The Employment είναι μια ανεξάρτητη παραγωγή του ΑργεντίνικουAnimation Studio Opusbou και η επίτιμη ομάδα του Vimeo Staff Picks το ξεχώρισε αμέσως και τώρα εξαπλώνεται σαν φωτιά στο διαδίκτυο.

Δείτε επίσης:
VIDEO: Tο ταινιάκι που αγάπησε το ίντερνετ
VIDEO: Τo ταινιάκι που αγάπησε το ίντερνετ #2
VIDEO: Το ταινιάκι που αγάπησε το ίντερνετ #3

http://www.doctv.gr/page.aspx?itemID=SPG4790

Υπερασπιζόμαστε τη συριακή λαϊκή επανάσταση – Όχι στην ξένη επέμβαση

 

οινή ανακοίνωση των: Επαναστάτες Σοσιαλιστές (Αίγυπτος) – Ρεύμα Επαναστατικής Αριστεράς (Συρία) – Ένωση Κομμουνιστών (Ιράκ) – Al-Mounadil-a (Μαρόκο) – Σοσιαλιστικό Φόρουμ (Λίβανος)

 

Πάνω από 150.000 άν­θρω­ποι έχουν σκο­τω­θεί, εκα­το­ντά­δες χι­λιά­δες είναι τραυ­μα­τί­ες και ανά­πη­ροι, εκα­τομ­μύ­ρια άν­θρω­ποι έχουν φύγει πρό­σφυ­γες στο εξω­τε­ρι­κό ή έχουν εκτο­πι­στεί εντός Συ­ρί­ας. Πό­λεις, χωριά και γει­το­νιές έχουν κα­τα­στρα­φεί πλή­ρως ή με­ρι­κώς, από τη χρήση κάθε εί­δους όπλων: μα­χη­τι­κά αε­ρο­πλά­να, πύ­ραυ­λοι Σκουντ, βόμ­βες και τανκς, όλα πλη­ρω­μέ­να από τον ιδρώ­τα και το αίμα του συ­ρια­κού λαού, με την πρό­φα­ση της υπε­ρά­σπι­σης της πα­τρί­δας και της επί­τευ­ξης στρα­τιω­τι­κής ισορ­ρο­πί­ας με το Ισ­ρα­ήλ (ενώ η κα­το­χή συ­ρια­κής γης από το Ισ­ρα­ήλ, στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, προ­στα­τεύ­ε­ται από το συ­ρια­κό κα­θε­στώς, το οποίο δεν έχει απα­ντή­σει σε καμία από τις διαρ­κείς επι­θε­τι­κές ενέρ­γειες του Ισ­ρα­ήλ).

Κι όμως, παρ’ όλες αυτές τις τε­ρά­στιες απώ­λειες που ανα­φέρ­θη­καν πα­ρα­πά­νω, παρ’ όλα τα δεινά και τη δυ­στυ­χία που υπο­φέ­ρει όλος ο συ­ρια­κός λαός, κα­νέ­νας διε­θνής ορ­γα­νι­σμός, καμιά με­γά­λη χώρα -ή κά­ποια μι­κρό­τε­ρη- δεν ένιω­σαν την ανά­γκη να πα­ρέ­χουν πρα­κτι­κή αλ­λη­λεγ­γύη και υπο­στή­ρι­ξη στους Σύ­ριους, στον αγώνα τους για τα πιο βα­σι­κά τους δι­καιώ­μα­τα, την αν­θρώ­πι­νη αξιο­πρέ­πεια και την κοι­νω­νι­κή δι­καιο­σύ­νη.

Η μόνη εξαί­ρε­ση ήταν κά­ποιες χώρες του Κόλ­που, πιο συ­γκε­κρι­μέ­να το Κατάρ και η Σα­ου­δι­κή Αρα­βία. Όμως, ο στό­χος τους ήταν να ελέγ­ξουν το χα­ρα­κτή­ρα της σύ­γκρου­σης και να τον κα­τευ­θύ­νουν σε μια σε­χτα­ρι­στι­κή κα­τεύ­θυν­ση, αλ­λοιώ­νο­ντας τη συ­ρια­κή επα­νά­στα­ση με στόχο να την ακυ­ρώ­σουν, εξαι­τί­ας του βα­θύ­τε­ρου φόβου τους ότι η επα­να­στα­τι­κή φλόγα μπο­ρεί να φτά­σει στις ακτές τους. Έτσι, υπο­στή­ρι­ξαν σκο­τει­νές ομά­δες φα­να­τι­κών τακ­φί­ρι (στμ: ο όρος πε­ρι­γρά­φει έναν μου­σουλ­μά­νο που θε­ω­ρεί κά­ποιον άλλο μου­σουλ­μά­νο «αι­ρε­τι­κό». Πλέον χρη­σι­μο­ποιεί­ται ιδιαί­τε­ρα για πε­ρι­γρά­ψει κυ­ρί­ως σα­λα­φι­στι­κές ομά­δες που υπο­κι­νούν το μίσος ενά­ντια σε όποιον δεν ασπά­ζε­ται τη δική τους εκ­δο­χή του Ισλάμ), που στην πλειο­ψη­φία τους ήρθαν στη Συρία από τις τέσ­σε­ρις γω­νιές του κό­σμου, για να επι­βάλ­λουν μια γκρο­τέ­σκα εκ­δο­χή εξου­σί­ας στη­ριγ­μέ­νης στην Ισλα­μι­κή Σαρία. Αυτές οι ομά­δες έχουν εμπλα­κεί, πολ­λές φορές, σε τρο­μα­κτι­κές σφα­γές ενά­ντια σε Σύ­ριους πο­λί­τες που ενα­ντιώ­θη­καν στα κα­τα­πιε­στι­κά τους μέτρα και στην επι­θε­τι­κό­τη­τά τους, είτε σε πε­ριο­χές που βρί­σκο­νται υπό τον έλεγ­χό τους είτε σε πε­ριο­χές όπου εξα­πο­λύ­ουν επί­θε­ση, όπως το πρό­σφα­το πα­ρά­δειγ­μα στα χωριά στην ύπαι­θρο της Λα­τά­κια.

Ένα με­γά­λο μπλοκ εχθρι­κών δυ­νά­με­ων, από όλο τον πλα­νή­τη, συ­νω­μο­τεί ενά­ντια στην επα­νά­στα­ση του συ­ρια­κού λαού, η οποία ξέ­σπα­σε ως συ­νέ­χεια των εξε­γέρ­σε­ων που έχουν εξα­πλω­θεί σε ένα με­γά­λο μέρος της αρα­βι­κής πε­ριο­χής και του Μά­γκρεμπ τα τε­λευ­ταία τρία χρό­νια. Οι λαϊ­κές εξε­γέρ­σεις είχαν στόχο να βά­λουν τέλος σε μια ιστο­ρία βαρ­βα­ρό­τη­τας, αδι­κί­ας και εκ­με­τάλ­λευ­σης, και να κα­τα­κτή­σουν το δι­καί­ω­μα στην ελευ­θε­ρία, την αξιο­πρέ­πεια και την κοι­νω­νι­κή δι­καιο­σύ­νη.

Όμως, αυτό το κί­νη­μα δεν έχει να αντι­με­τω­πί­σει μόνο τις το­πι­κές βάρ­βα­ρες δι­κτα­το­ρί­ες, αλλά και τις πε­ρισ­σό­τε­ρες ιμπε­ρια­λι­στές δυ­νά­μεις που επι­διώ­κουν να συ­νε­χι­στεί η λε­η­λα­σία των λαών μας, όπως και διά­φο­ρες αντι­δρα­στι­κές κοι­νω­νι­κές τά­ξεις και δυ­νά­μεις στις πε­ριο­χές όπου ξέ­σπα­σαν εξε­γέρ­σεις, αλλά και στις γει­το­νι­κές τους χώρες.

Όσον αφορά ει­δι­κά τη Συρία, η συμ­μα­χία που μά­χε­ται ενά­ντια στην λαϊκή επα­νά­στα­ση απαρ­τί­ζε­ται από μια σειρά αντι­δρα­στι­κών σε­χτα­ρι­στι­κών δυ­νά­με­ων, που έχει επι­κε­φα­λής το Ιράν, και συμ­με­τέ­χουν οι «δογ­μα­τι­κές» (στμ: confessional, συ­γκρο­τη­μέ­νες πάνω σε ένα συ­γκε­κρι­μέ­νο δόγμα του Ισλάμ, με αντί­πα­λό τους όσους ανή­κουν σε άλλα δόγ­μα­τα) πο­λι­το­φυ­λα­κές του Ιράκ, αλλά και -δυ­στυ­χώς, προς με­γά­λη μας θλί­ψη- το ένο­πλο σκέ­λος της Χεζ­μπο­λά, η οποία βυ­θί­ζε­ται στο αδιέ­ξο­δο του να υπε­ρα­σπί­ζε­ται ένα εμ­φα­νώς διεθ­φαρ­μέ­νο και εγκλη­μα­τι­κό δι­κτα­το­ρι­κό κα­θε­στώς.

Αυτή η επι­λο­γή έχει γίνει δυ­στυ­χώς και από μια με­γά­λη με­ρί­δα της πα­ρα­δο­σια­κής Αρα­βι­κής Αρι­στε­ράς, η οποία έχει στα­λι­νι­κές κα­τα­βο­λές, είτε στην ίδια τη Συρία, είτε στο Λί­βα­νο, την Αί­γυ­πτο και τον υπό­λοι­πο αρα­βι­κό κόσμο -αλλά και διε­θνώς- η οποία είναι θε­τι­κά προ­κα­τει­λημ­μέ­νη υπέρ της άθλιας συμ­μα­χί­ας που υπο­στη­ρί­ζει το κα­θε­στώς Άσαντ. Η αι­τιο­λό­γη­ση είναι πως κά­ποιοι το αντι­με­τω­πί­ζουν ως «ανυ­πό­τα­κτο» ή ακόμα και «αντι­στα­σια­κό» κα­θε­στώς, παρά τη μακρά του ιστο­ρία –στη διάρ­κεια της εξου­σί­ας του- προ­στα­σί­ας της Σιω­νι­στι­κής κα­το­χής των Υψι­πέ­δων του Γκο­λάν, την διαρ­κή του αι­μα­τη­ρή κα­τα­στο­λή διά­φο­ρων ομά­δων που αντι­στέ­κο­νται στο Ισ­ρα­ήλ, είτε Πα­λαι­στι­νια­κών, είτε Λι­βα­νέ­ζι­κων (ή Συ­ρια­κών), την αδρά­νεια και την δου­λο­πρέ­πεια που έχει δεί­ξει, μετά τον πό­λε­μο του Οκτώ­βρη του 1973, απέ­να­ντι όλες τις Ισ­ραη­λι­νές επι­θέ­σεις στα συ­ρια­κά εδάφη. Αυτή η εύ­νοια στο κα­θε­στώς Άσαντ, θα έχει σο­βα­ρές συ­νέ­πειες στη φήμη της Αρι­στε­ράς συ­νο­λι­κά και στην άποψη που δια­μορ­φώ­νουν οι απλοί Σύ­ριοι για αυτήν.

Εν τω με­τα­ξύ ο ΟΗΕ και συ­γκε­κρι­μέ­να το Συμ­βού­λιο Ασφα­λεί­ας, ήταν ανί­κα­νοι να κα­τα­δι­κά­σουν τα εγκλή­μα­τα ενός κα­θε­στώ­τος, ενά­ντια στο οποίο ο Συ­ρια­κός λαός πά­λευε αστα­μά­τη­τα και ει­ρη­νι­κά για πάνω από 7 μήνες, ενώ οι σφαί­ρες των ελεύ­θε­ρων σκο­πευ­τών και οι «σα­μπί­χα» (στμ: «φα­ντά­σμα­τα», έτσι απο­κα­λού­νται οι πα­ρα­στρα­τιω­τι­κές, φι­λο­κα­θε­στω­τι­κές ομά­δες) επι­τί­θο­νταν στη μία δια­δή­λω­ση μετά την άλλη, σε κα­θη­με­ρι­νή βάση, ενώ οι πιο ση­μα­ντι­κοί αγω­νι­στές συλ­λαμ­βά­νο­νταν, υπο­βάλ­λο­νταν στα χει­ρό­τε­ρα βα­σα­νι­στή­ρια και εξα­φα­νί­ζο­νταν στις φυ­λα­κές και τα κέ­ντρα κρά­τη­σης. Ενώ συ­νέ­βαι­ναν όλα αυτά, ο πλα­νή­της πα­ρέ­με­νε απο­λύ­τως σιω­πη­λός, σχε­δόν σε κα­τά­στα­ση πλή­ρους άρ­νη­σης.

Αυτή η κα­τά­στα­ση συ­νε­χι­ζό­ταν μέχρι που διά­φο­ροι άν­θρω­ποι που συμ­με­τεί­χαν στην επα­νά­στα­ση απο­φά­σι­σαν να πά­ρουν τα όπλα και δη­μιουρ­γή­θη­κε αυτό που αρ­γό­τε­ρα έγινε γνω­στό ως Ελεύ­θε­ρος Συ­ρια­κός Στρα­τός (FSA) –του οποί­ου η διοί­κη­ση και οι στρα­τιώ­τες προ­έρ­χο­νταν, σε με­γά­λο βαθμό, από τον τα­κτι­κό στρα­τό- ενώ το κα­θε­στώς κλι­μά­κω­νε τρο­μα­κτι­κά τα εγκλή­μα­τά του.

Ο ρω­σι­κός ιμπε­ρια­λι­σμός, ο ση­μα­ντι­κό­τε­ρος σύμ­μα­χος του Μπα­α­θι­κού κα­θε­στώ­τος στη Δα­μα­σκό, ο οποί­ος του πα­ρέ­χει όλα τα είδη υπο­στή­ρι­ξης, πα­ρα­μέ­νει σε επι­φυ­λα­κή για να μπλο­κά­ρει κάθε προ­σπά­θεια να βγει από­φα­ση κα­τα­δί­κης αυτών των εγκλη­μά­των από το Συμ­βού­λιο Ασφα­λεί­ας. Οι ΗΠΑ, από την άλλη μεριά, δεν έχουν κα­νέ­να πραγ­μα­τι­κό πρό­βλη­μα με το να συ­νε­χι­στεί η ση­με­ρι­νή κα­τά­στα­ση, μαζί με όλες τις εμ­φα­νείς συ­νέ­πειές της και την κα­τα­στρο­φή της χώρας. Αυτό ισχύ­ει, παρ’ όλες τις απει­λές που χρη­σι­μο­ποιεί ο πρό­ε­δρος των ΗΠΑ, κάθε φορά που κά­ποιο μέλος της αντι­πο­λί­τευ­σης ανα­κι­νεί το ζή­τη­μα της χρή­σης χη­μι­κών όπλων από το κα­θε­στώς, μέχρι και την τε­λευ­ταία κλι­μά­κω­ση, που θε­ω­ρή­θη­κε πα­ρα­βί­α­ση μιας «κόκ­κι­νης γραμ­μής».

Είναι εμ­φα­νές ότι ο Ομπά­μα, που δίνει την εντύ­πω­ση ότι τώρα θα υλο­ποι­ή­σει τις απει­λές του, θα τα­πει­νω­νό­ταν αν δεν το έκανε. Καθώς δεν θα θι­γό­ταν μόνο η ει­κό­να του προ­έ­δρου, αλλά και η ει­κό­να του ισχυ­ρού και αλα­ζο­νι­κού κρά­τους του οποί­ου ηγεί­ται, στα μάτια των αρα­βι­κών σύμ­μα­χων χωρών του και στα μάτια όλου του πλα­νή­τη.

Το ανα­με­νό­με­νο χτύ­πη­μα ενά­ντια στις Συ­ρια­κές ένο­πλες δυ­νά­μεις κα­θο­δη­γεί­ται ου­σια­στι­κά από τις ΗΠΑ. Όμως θα συμ­βεί με την συμ­φω­νία και την συ­νερ­γα­σία των συμ­μά­χων τους ιμπε­ρια­λι­στι­κών κρα­τών, ακόμα και χωρίς την δι­καιο­λό­γη­ση της επί­θε­σης μέσα από τη συ­νη­θι­σμέ­νη φάρσα, που είναι γνω­στή ως «διε­θνής νο­μι­μο­ποί­η­ση» (δη­λα­δή τις απο­φά­σεις του ΟΗΕ, ο οποί­ος ήταν και πα­ρα­μέ­νει εκ­πρό­σω­πος των συμ­φε­ρό­ντων των με­γά­λων δυ­νά­με­ων, είτε αυτές βρί­σκο­νται σε σύ­γκρου­ση είτε σε συμ­μα­χία, ανά­λο­γα τις συν­θή­κες, τις δια­φο­ρο­ποι­ή­σεις και τον συ­σχε­τι­σμό δυ­νά­με­ων με­τα­ξύ τους). Με άλλα λόγια, το χτύ­πη­μα δεν θα πε­ρι­μέ­νει από­φα­ση του Συμ­βου­λί­ου Ασφα­λεί­ας για να γίνει, καθώς είναι ανα­με­νό­με­νο το Ρω­σο-Κι­νε­ζι­κό βέτο.

Δυ­στυ­χώς, αρ­κε­τοί στη Συ­ρια­κή αντι­πο­λί­τευ­ση πο­ντά­ρουν σε αυτό το χτύ­πη­μα και γε­νι­κά στην στάση των ΗΠΑ. Πι­στεύ­ουν ότι αυτό θα τους δη­μιουρ­γή­σει την ευ­και­ρία να αρ­πά­ξουν την εξου­σία, πα­ρα­κάμ­πτο­ντας το κί­νη­μα, τις μάζες και τις δικές τους ανε­ξάρ­τη­τες απο­φά­σεις. Δεν είναι έκ­πλη­ξη, λοι­πόν, ότι οι εκ­πρό­σω­ποι αυτής της αντι­πο­λί­τευ­σης και του FSAδεν είχαν κα­νέ­να δι­σταγ­μό να πα­ρέ­χουν πλη­ρο­φό­ρη­ση στις ΗΠΑ όσον αφορά τους προ­τει­νό­με­νους στό­χους του χτυ­πή­μα­τος.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, συμ­φω­νού­με στα πα­ρα­κά­τω:

 

  • – Η δυ­τι­κή ιμπε­ρια­λι­στι­κή συμ­μα­χία θα χτυ­πή­σει αρ­κε­τές θέ­σεις και πο­λύ­τι­μα τμή­μα­τα της στρα­τιω­τι­κής και πο­λι­τι­κής υπο­δο­μής της Συ­ρί­ας (με πολ­λές απώ­λειες αμά­χων, όπως πάντα). Ωστό­σο, όπως ήταν πρό­θυ­μοι να ανα­κοι­νώ­σουν, οι επι­θέ­σεις δεν έχουν στόχο να ανα­τρέ­ψουν το κα­θε­στώς. Έχουν στόχο απλώς να τι­μω­ρή­σουν, με τα λόγια του Ομπά­μα, την ση­με­ρι­νή Συ­ρια­κή ηγε­σία και να σώ­σουν την υπό­λη­ψη της αμε­ρι­κα­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης, μετά από όλες τις απει­λές που έχει εξα­πο­λύ­σει όσον αφορά τη χρήση χη­μι­κών όπλων.
  • – Οι προ­θέ­σεις του προ­έ­δρου των ΗΠΑ να τι­μω­ρή­σει τη συ­ρια­κή ηγε­σία δεν προ­κύ­πτουν, με κα­νέ­να τρόπο ή μορφή, από κά­ποια αλ­λη­λεγ­γύη της Ουά­σινγ­κτον με τα παι­διά που υπέ­φε­ραν στις σφα­γές της Ghouta, αλλά από τη δέ­σμευ­σή της σε αυτό που ο Ομπά­μα απο­κά­λε­σε πο­λύ­τι­μα συμ­φέ­ρο­ντα των ΗΠΑ, όπως και από τη δέ­σμευ­σή της στα συμ­φέ­ρο­ντα και την ασφά­λεια του Ισ­ρα­ήλ.
  • – Ο συ­ρια­κός στρα­τός και οι πε­ρι­φε­ρεια­κοί του σύμ­μα­χοι, υπό την ηγε­σία του Ιρα­νι­κού κα­θε­στώ­τος, δεν θα έχουν αρ­κε­τό κου­ρά­γιο, το πι­θα­νό­τε­ρο, να υλο­ποι­ή­σουν αυτά που ακού­στη­καν ως απει­λές των ηγε­σιών τους ότι οποια­δή­πο­τε δυ­τι­κή επί­θε­ση στη Συρία θα προ­κα­λέ­σει πό­λε­μο σε όλη την πε­ριο­χή. Αλλά αυτή η επι­λο­γή πα­ρα­μέ­νει στο τρα­πέ­ζι, ως μια τε­λι­κή επι­λο­γή με κα­τα­στρο­φι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα.
  • – H ανα­με­νό­με­νη δυ­τι­κή ιμπε­ρια­λι­στι­κή επί­θε­ση δεν στο­χεύ­ει να υπο­στη­ρί­ξει τη Συ­ρια­κή επα­νά­στα­ση με κα­νέ­ναν τρόπο. Θα έχει ως στόχο να πιέ­σει τη Δα­μα­σκό στο τρα­πέ­ζι των δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων, να διευ­κο­λύ­νει την απο­χώ­ρη­ση του Άσαντ από το προ­σκή­νιο, δια­τη­ρώ­ντας όμως το κα­θε­στώς στη θέση του, ενώ πα­ράλ­λη­λα θα βελ­τιώ­νει τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις για να ενι­σχυ­θεί η θέση του αμε­ρι­κα­νι­κού ιμπε­ρια­λι­σμού στην μελ­λο­ντι­κή Συρία, ενά­ντια στον ρω­σι­κό ιμπε­ρια­λι­σμό.
  • – Όσο πε­ρισ­σό­τε­ρο κα­τα­λά­βουν αυτοί που συμ­με­τέ­χουν στις συ­νε­χι­ζό­με­νες λαϊ­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις –αυτοί που είναι πιο συ­νει­δη­το­ποι­η­μέ­νοι, πιο τί­μιοι και πιο αφο­σιω­μέ­νοι στο μέλ­λον της Συ­ρί­ας και του λαού της- αυτήν την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, τις συ­νέ­πειές της, τα απο­τε­λέ­σμα­τά της, και δρά­σουν ανά­λο­γα, τόσο πε­ρισ­σό­τε­ρο θα ενι­σχυ­θεί η προ­σπά­θεια να επι­λέ­ξει ο συ­ρια­κός λαός μια πραγ­μα­τι­κά επα­να­στα­τι­κή ηγε­σία. Στη δια­δι­κα­σία ενός απο­φα­σι­στι­κού αγώνα στη­ριγ­μέ­νου στα ση­με­ρι­νά και μελ­λο­ντι­κά συμ­φέ­ρο­ντα του λαού, θα προ­κύ­ψει και ένα ρι­ζο­σπα­στι­κό πρό­γραμ­μα, συμ­βα­τό με αυτά τα συμ­φέ­ρο­ντα, το οποίο θα μπο­ρέ­σει να προ­βλη­θεί και να δο­κι­μα­στεί στο δρόμο προς τη νίκη.

Όχι σε όλες τις μορ­φές ιμπε­ρια­λι­στι­κές επέμ­βα­σης, είτε από τις ΗΠΑ είτε από τη Ρωσία

Όχι σε όλες τις μορ­φές αντι­δρα­στι­κών σε­χτα­ρι­στι­κών πα­ρεμ­βά­σε­ων, είτε από το Ιράν, είτε από τις χώρες του Κόλ­που

Όχι στην πα­ρέμ­βα­ση της Χεζ­μπο­λά, η οποία δι­καιο­λο­γεί τη μέ­γι­στη κα­τα­δί­κη

Κάτω όλες οι αυ­τα­πά­τες για το ανα­με­νό­με­νο αμε­ρι­κα­νι­κό στρα­τιω­τι­κό χτύ­πη­μα

Διαρ­ρήξ­τε τις απο­θή­κες όπλων για τον συ­ρια­κό λαό και τον αγώνα του για ελευ­θε­ρία, αξιο­πρέ­πεια και κοι­νω­νι­κή δι­καιο­σύ­νη

Νίκη σε μια ελεύ­θε­ρη, δη­μο­κρα­τι­κή Συρία και κάτω η δι­κτα­το­ρία του Άσαντ και όλες οι δι­κτα­το­ρί­ες μια για πάντα

Ζήτω η επα­νά­στα­ση του Συ­ρια­κού λαού

 

Σάβ­βα­το, 31 Αυ­γού­στου

Επα­να­στά­τες Σο­σια­λι­στές (Αί­γυ­πτος) – Ρεύμα Επα­να­στα­τι­κής Αρι­στε­ράς (Συρία) – Ένωση Κομ­μου­νι­στών (Ιράκ) – Al-Mounadil-a (Μα­ρό­κο) – Σο­σια­λι­στι­κό Φό­ρουμ (Λί­βα­νος)

 

 

*Δη­μο­σιεύ­τη­κε στα αρα­βι­κά εδώ: http://​www.​al-manshour.​org/​node/​4499

*Η με­τά­φρα­ση είναι από το κεί­με­νο στα αγ­γλι­κά, όπως δη­μο­σιεύ­τη­κε εδώ: http://​syriafreedomforever.​wordpress.​com/​2013/​08/​31/​we-stand-behind-the-…​

– See more at: http://rproject.gr/article/yperaspizomaste-ti-syriaki-laiki-epanastasi-ohi-stin-xeni-epemvasi#sthash.lIrx7rXD.dpuf

http://rproject.gr/article/yperaspizomaste-ti-syriaki-laiki-epanastasi-ohi-stin-xeni-epemvasi

O πόλεμος στη Συρία ή ο πόλεμος για τη Συρία

Ένα πολύ διαφωτιστικό κείμενο για την ιστορία της Συρίας και το τι διακυβεύεται στην περιοχή.  Αλιευμένο από το online περιοδικό ΧΡΟΝΟΣ.

 Του Σωτήρη Ρούσσου

zaimΑπό το 1949 ώς το 1970 η Συρία ήταν ίσως η πιο ασταθής χώρα στον κόσμο. Ισχνά κοινοβουλευτικά διαλείμματα παρεμβάλλονταν ανάμεσα σε συνεχή στρατιωτικά πραξικοπήματα, περίπου ένα κάθε χρόνο. Μια χώρα μωσαϊκό εθνοθρησκευτικών ομάδων: Άραβες σουνίτες μουσουλμάνοι (περισσότεροι από το 50%), αλαουίτες (κλάδος των σιιτών μουσουλμάνων με πολλά στοιχεία όμως συγκρητισμού, περίπου 10%), χριστιανοί (ορθόδοξοι, Συροχαλδαίοι, καθολικοί, 10% του πληθυσμού), Κούρδοι (οι περισσότεροι σουνίτες μουσουλμάνοι, επίσης 10%), Δρούζοι και Αρμένιοι. Η ανάπτυξη του συριακού αραβικού εθνικισμού μονοπωλήθηκε στα χρόνια του μεσοπολέμου από τη σουνιτική μεγάλη γαιοκτημονική τάξη και λιγότερο από χριστιανούς ριζοσπάστες διανοούμενους. Η άνοδος του παναραβικού κινήματος Μπάαθ ήρθε κυρίως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο ως αντίδραση μεσαίων στρωμάτων (επιστημόνων, επαγγελματιών και μετέπειτα στρατιωτικών) στη γαιοκτημονική πολιτική κυριαρχία και στην αδυναμία της να αντιπαρατεθεί στο Ισραήλ στον πόλεμο του 1948.

Τρία ρήγματα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο

Το Μπάαθ αποτελεί την απάντηση στα τρία ρήγματα στη Συρία, τον εθνοθρησκευτικό διαχωρισμό, το κοινωνικοοικονομικό χάσμα μεταξύ των μεγάλων πόλεων και της υπαίθρου και τη μεγάλη ανισοκατανομή εισοδήματος μεταξύ των διαφόρων κοινωνικών στρωμάτων. Στον πρώτο διαχωρισμό αντιτάσσει έναν δυναμικό παναραβισμό στην αρχή, και στη συνέχεια, μετά την αποτυχία της ένωσης με τη νασερική Αίγυπτο (1958-61), την προώθηση του συριακού αραβικού εθνικισμού αντιιμπεριαλιστικής πρωτοπορίας των αραβικών λαών. Για να ξεπεραστεί η κοινωνικοοικονομική διαίρεση, το Μπάαθ κηρύσσει την ανάγκη αναδιανομής της γης και ουσιαστικής εξαφάνισης της μεγάλης σουνιτικής γαιοκτημονικής τάξης. Τέλος, για την εισοδηματική ανακατανομή, προωθεί ένα πείραμα «αραβικού σοσιαλισμού» με ευρεία επιδοματική πολιτική και προστασία της εγχώριας παραγωγής με ένα σύστημα υψηλών δασμών. Παρόλο που το Μπάαθ είναι πολιτικά ισχυρό ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1960, η εξουσία θα περάσει πραγματικά και σταθερά στα χέρια του όταν θα συνδεθεί με τους αλαουίτες στρατιωτικούς και ειδικά τον Χαφέζ αλ-Άσαντ το 1970.

Ο πατέρας Άσαντ και η κυριαρχία του κινήματος Μπάαθ

3879548-3x2-700x467Ο Χαφέζ αλ-Άσαντ θα εγκαθιδρύσει την κυριαρχία του Μπάαθ στη Συρία και θα τη μετατρέψει σε ένα σταθερό καθεστώς για τριάντα χρόνια, πράγμα απολύτως πρωτοφανές μέχρι τότε για τη Συρία. Πέρα από τις μπααθικές πολιτικές που ήδη περιγράφηκαν, ο Άσαντ θα στηρίξει την εξουσία του σε τέσσερις πυλώνες. Ο πρώτος είναι ο ίδιος ο ρόλος του προέδρου ως τελικού «κριτή» και πηγής κάθε άλλης εξουσίας. Δεύτερος, ένας κύκλος πιστών συνεργατών του (πολλοί από αυτούς, μέλη της οικογένειας Άσαντ) που σχημάτισε μια καθεστωτική ελίτ η οποία εξουσίαζε όλη την πολιτική και την οικονομική δραστηριότητα στη χώρα με τον έλεγχο πελατειακών δικτύων. Ο τρίτος πυλώνας ήταν οι υπηρεσίες ασφαλείας με τεράστια διείσδυση στην κοινωνία. Τέλος, η αλαουιτική κοινότητα στην οποία ανήκε ο Άσαντ, θα αποτελέσει κατεξοχήν σημείο στήριξης του καθεστώτος. Βέβαια το ασαντικό καθεστώς διεύρυνε τη βάση στήριξής του συμμαχώντας με συντηρητικά στρώματα σουνιτών εμπόρων και επιχειρηματιών των μεγάλων πόλεων, της Δαμασκού και του Χαλεπίου, με τους συντηρητικούς σουνίτες θρησκευτικούς ηγέτες, τους χριστιανούς και τις βεδουίνικες φυλές.

Στην εξωτερική πολιτική το καθεστώς του Άσαντ (πατρός) εστιάστηκε σε τρεις στόχους. Πρώτον, την αποτροπή ιδεολογικής και πολιτικής απειλής από το μπααθικό Ιράκ, δεύτερον, τον έλεγχο του Λιβάνου, και τρίτον, τη διατήρηση ηρεμίας στα σύνορα με το Ισραήλ μετά την ήττα του 1973 διατηρώντας όμως την αντιισραηλινή, παναραβική ρητορική του. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 το καθεστώς φαινόταν ότι είχε επιτυχίες σε αυτά τα μέτωπα. Στον Λίβανο είχε επιτευχθεί μια pax syriana. Με άλλα λόγια, ο συριακός στρατός και οι υπηρεσίες ασφαλείας εγγυήθηκαν την εφαρμογή της συμφωνίας του Τάεφ1 για τον τερματισμό του λιβανικού εμφυλίου το 1989. Το Ιράκ είχε πλήρως αποδυναμωθεί από τον πόλεμό του με το Ιράν και κυρίως από την καταστροφική εισβολή στο Κουβέιτ το 1991. Η επιλογή του Άσαντ να συμμαχήσει με το ισλαμικό καθεστώς του Ιράν ήδη από το 1980 αποδεικνυόταν εύστοχη, και την ίδια στιγμή το συριακό καθεστώς διατηρούσε ανήσυχες αλλά μάλλον φιλικές σχέσεις με τους Σαουδάραβες, ιδιαίτερα μετά τη συμμετοχή της Συρίας στην εκστρατεία κατά του Ιράκ στον πρώτο πόλεμο του Κόλπου (1991) και λόγω της συνεννόησης των δύο κρατών για την εφαρμογή της συμφωνίας του Τάεφ.

Ο υιός Άσαντ και η οικονομική φιλελευθεροποίηση

syria_civil_war_escalatesΟ θάνατος του Χαφέζ αλ-Άσαντ οδήγησε στη διαδοχή του από τον γιο του Μπασάρ το 2000. Είναι η μόνη επιτυχημένη «κληρονομική» διαδοχή σε αυτά που ο Ρότζερ Όουεν ονομάζει μη μοναρχικά (republican) καθεστώτα με ισόβιο πρόεδρο. Το μέλλον όμως δεν προοιωνιζόταν ανέφελο. Στοιχεία της παλαιάς φρουράς του καθεστώτος δεν τον εμπιστεύονταν και η κρατική οικονομία δεν μπορούσε να αντέξει σε ένα διεθνές περιβάλλον άγριου χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, νέων τεχνολογιών και φθηνής εργασίας στη Νότια και Ανατολική Ασία. Στο εξωτερικό περιβάλλον ανέρχονταν νέες δυνάμεις στον Λίβανο, η σιιτική πολιτική και στρατιωτική Χεζμπολλάχ και τα πλούσια στρώματα σουνιτών μουσουλμάνων. Η πρώτη με εκτεταμένο δίκτυο κοινωνικής αλληλεγγύης και στρατιωτικές νίκες κατά του Ισραήλ στον νότιο Λίβανο και οι δεύτεροι με εκφραστή τον δισεκατομμυριούχο και εκλεκτό των Σαουδαράβων πρωθυπουργό του Λιβάνου Ραφίκ Χαρίρι. Η δολοφονία του Χαρίρι από πράκτορες των συριακών υπηρεσιών το 2005 και οι εξαιρετικές διεθνείς πιέσεις που ακολούθησαν οδήγησαν στην αποχώρηση της Συρίας από τον Λίβανο. Ο Μπασάρ βρέθηκε απομονωμένος και αποδυναμωμένος να προσκολλάται όλο και περισσότερο στον σιιτικό άξονα Τεχεράνης-Χεζμπολλάχ. Ο πατέρας του, αν και διατηρούσε μακρά συμμαχία και με τη Σοβιετική Ένωση (έπειτα και με τη Ρωσία) και με το Ιράν, δεν ήταν ποτέ ολοσχερώς εξαρτημένος από μία δύναμη.

Στο εσωτερικό της χώρας το άνοιγμα της οικονομίας συνοδεύτηκε από δραστική μείωση των δασμών και των βοηθημάτων ή επιδοτήσεων που διατηρούσαν την κοινωνική συνοχή. Ως αποτέλεσμα, οι κρατικές εταιρείες που ιδιωτικοποιούνταν και οι νέες επιχειρηματικές δράσεις, όπως η κινητή τηλεφωνία, πέρασαν στα χέρια των γόνων της αλαουιτικής καθεστωτικής ελίτ σε βάρος των νέων σουνιτικών επιχειρηματικών στρωμάτων τραυματίζοντας την παλαιά συμμαχία αλαουιτικής μπααθικής ελίτ και σουνιτικής επιχειρηματικής τάξης. Τέλος, η νέα γενιά του καθεστώτος δεν προερχόταν από αγροτικά στρώματα, όπως ο πατέρας Άσαντ και η σύντροφοί του, και δεν έδειξε το παραμικρό ενδιαφέρον για την ύπαιθρο, ιδιαίτερα μετά τη μείωση των δασμών και των επιδοτήσεων, με αποτέλεσμα τη διεύρυνση του κοινωνικού και οικονομικού χάσματος μεταξύ υπαίθρου και μεγάλων πόλεων. Δεν είναι τυχαίο που οι πρώτες αντικαθεστωτικές εξεγέρσεις συνέβησαν σε περιοχές όπως η Ντεράα, αγροτικές, φτωχές και σουνιτικές. Οι ελπίδες και οι προσπάθειες από οργανώσεις πολιτών να συνοδευτεί η οικονομική φιλελευθεροποίηση από πολιτικό εκδημοκρατισμό και φιλελεύθερα ανοίγματα, μετά από μια μικρή άνθηση από το 2000 ώς το 2004, αντιμετωπίστηκαν με ωμή καταστολή αφού το καθεστώς προέκρινε τον «κινεζικό» δρόμο προς τον καπιταλισμό.

Οι τρεις διαχωριστικές γραμμές της Συρίας ξεθάφτηκαν μετά από τριάντα και πλέον χρόνια και προκάλεσαν σοβαρές ρωγμές σε συνδυασμό και με την αποδυνάμωση της Συρίας στο περιφερειακό παιχνίδι. Η τυνησιακή έκρηξη και κυρίως η ανατροπή του Μουμπάρακ διέλυσε τον διάχυτο κοινωνικό φόβο στον οποίο στηρίζονταν τα ομοειδή καθεστώτα της Αιγύπτου και της Τυνησίας και οδήγησαν σε εξέγερση τη Συρία. Η απόφαση του καθεστώτος να αντιδράσει με δυσανάλογη στρατιωτική βία εναντίον ειρηνικών διαδηλωτών και η δράση άτακτων αλαουιτικών συμμοριών αλ-σαμπίχα (φαντάσματα), συνδεδεμένων με τις υπηρεσίες ασφαλείας, βασανίζοντας και δολοφονώντας, όχι μόνο στρατιωτικοποίησε τη σύγκρουση αλλά και της έδωσε εθνοθρησκευτικό χαρακτήρα, αλαουίτες εναντίον σουνιτών.

Τα πολλά πρόσωπα της αντιπολίτευσης

syria-1_2072670bΗ αντιπολίτευση στον Άσαντ και στο καθεστώς, η οποία συνήθως εκπροσωπείται από την οργάνωση-ομπρέλα του Εθνικού Συριακού Συμβουλίου, έχει πολλά πρόσωπα. Μια ομάδα αποτελούν οι εξόριστοι φιλελεύθεροι και αριστεροί που διέφυγαν από την καταστολή του καθεστώτος αλλά παρ’ όλη την απήχησή τους στα διεθνή Μ.Μ.Ε. δεν έχουν επιρροή στο εσωτερικό. Μια άλλη ομάδα αποτελείται από παλαιά μεγάλα στελέχη της καθεστωτικής ελίτ που έπεσαν σε δυσμένεια ή συγκρούστηκαν για τη νομή εξουσίας, τώρα βρίσκονται στο εξωτερικό και διατείνονται, όχι πολύ πειστικά, ότι μπορούν να αποτελέσουν τη «γέφυρα» προς μέρη του καθεστώτος και μεταβατική λύση. Τέλος, οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι, οι οποίοι αποτελούν το 30% της δύναμης του Εθνικού Συριακού Συμβουλίου, κυρίως στο εξωτερικό. Η δύναμή τους στο εσωτερικό είναι περιορισμένη λόγω της σφαγής τους στη Χάμα το 1980 από τον πατέρα Άσαντ, όπου σκοτώθηκαν πάνω από 10.000 άνθρωποι. Πάντως διατηρούν βάσεις επιρροής και οργάνωσης στο εσωτερικό και αποτελούν ίσως την πιο συνεκτική και συγκροτημένη οργάνωση.

Στο εσωτερικό της χώρας βασικό ρόλο παίζουν οι τοπικές επαναστατικές ομάδες, οι οποίες ουσιαστικά φέρουν το βάρος τόσο της στρατιωτικής σύγκρουσης με το καθεστώς όσο και της φροντίδας για τον πληθυσμό. Παρά τη συγκρότηση του Ελεύθερου Συριακού Στρατού δεν έχει επιτευχθεί πρόοδος στη δημιουργία επιτελικού κέντρου.

Άλλες δύο αντικαθεστωτικές δυνάμεις, εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους, βρίσκονται εκτός των παραπάνω σχηματισμών. Η μία είναι οι τζιχαντικές οργανώσεις τύπου αλ-Κάιντα, όπως η Τζαμπάτ αλ-Νούσρα, οι οποίες συνδέονται με τη χαοτική κατάσταση στο γειτονικό κεντρικό Ιράκ, την περιοχή των σουνιτών μουσουλμάνων. Οι οργανώσεις αυτές σταματούν το νομαδικό τζιχάντ ανά τον κόσμο και εγκαθίστανται σε περιορισμένες περιοχές τις οποίες ελέγχουν. Σκοπός τους είναι σε καταστάσεις χάους και διάλυσης των εθνικών κρατών να ενώσουν αυτούς τους εδαφικούς πυρήνες σε ένα μεγάλο «εμιράτο» του εξτρεμιστικά συντηρητικού Ισλάμ. Οι ομάδες αυτές αποτελούνται σε μεγάλο βαθμό από βετεράνους άλλων πολέμων από το Ιράκ, τη Λιβύη και την Υεμένη αλλά και από Σύρους εξτρεμιστές και χρηματοδοτούνται από ιδιωτικές κυρίως πηγές στις μοναρχίες του Κόλπου.

Η άλλη δύναμη είναι οι Κούρδοι, οι στρατιωτικές δυνάμεις των οποίων ελέγχουν μια εκτεταμένη ζώνη στη βορειοανατολική Συρία, στα ευαίσθητα σύνορα με το ιρακινό και το τουρκικό Κουρδιστάν. Η βασική πολιτική τους οργάνωση, το Κόμμα Δημοκρατικής Ενότητας (P.Y.D.), και η στρατιωτική της πτέρυγα έχουν ήδη από το 1980 αναπτύξει στενή σύνδεση με το P.K.K. στο τουρκικό Κουρδιστάν. Οι Κούρδοι της Συρίας βρίσκονταν πάντα στο περιθώριο του συριακού αραβικού εθνικισμού χωρίς πολιτικά και μειονοτικά δικαιώματα. Η δημιουργία μιας de facto αυτόνομης ζώνης, του Δυτικού Κουρδιστάν, όπως το ονομάζουν, που επικοινωνεί άμεσα με το ημιανεξάρτητο ιρακινό Κουρδιστάν και τις προβληματικές κουρδικές περιοχές της Τουρκίας, δημιουργεί νέα δεδομένα για μια συνολική διευθέτηση του κουρδικού προβλήματος.

Οι έριδες για την περιφερειακή ηγεμονία και τον έλεγχο της Συρίας

104890-syria-the-good-old-cold-war-gameΑπέναντι σε αυτή την εξέγερση βρίσκονται δύο συμμαχίες που ερίζουν για την περιφερειακή ηγεμονία μετατρέποντας τον συριακό εμφύλιο σε μια περιφερειακή σύγκρουση για τον έλεγχο της Συρίας. Είναι αξιοσημείωτο ότι οι ηγετικές δυνάμεις των δύο συμμαχιών δεν είναι, ίσως για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία της περιοχής, αραβικά κράτη. Πρόκειται για το Ιράν και την Τουρκία.

Το Ιράν θεωρεί τη Συρία ως το πιο ζωτικό στήριγμα της επιρροής του στη Μέση Ανατολή, τον ομφάλιο λώρο που το συνδέει με τη Χεζμπολλάχ και την πρόσβασή του στην ανατολική Μεσόγειο και την άμεση περιφέρεια του Ισραήλ. Σύμφωνα με Ιρανό στρατιωτικό, θα είναι πιο σημαντική για το Ιράν η απώλεια της Συρίας παρά μιας επαρχίας του με αραβικό πληθυσμό.

Η Τουρκία του A.K.P., από την άλλη, θεωρεί ότι μπορεί να αποτελέσει το μοντέλο διακυβέρνησης του μετριοπαθούς πολιτικού Ισλάμ και να συγκροτήσει μια στέρεη βάση ήπιας ισχύος στα ανερχόμενα σουνιτικά, κοινωνικά συντηρητικά μεσαία στρώματα σε όλη τη Μέση Ανατολή. Αυτή η βάση θα στηρίξει την τουρκική οικονομική διείσδυση και πιθανόν την περιφερειακή πολιτική ηγεμονία. Η συμμαχία αυτή περιλαμβάνει εναλλακτικά τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, καθώς οι δύο αυτές πολύ πλούσιες αλλά στρατιωτικά αδύναμες χώρες διαγκωνίζονται για το ποια θα αποτελέσει τον «φάρο» του σουνιτικού Ισλάμ. Πολλοί πιστεύουν ότι η μόνη διέξοδος για τη Συρία θα ήταν ένα «νέο Τάεφ», μια περιφερειακή συνεννόηση με τη συμμετοχή τώρα της Σαουδικής Αραβίας, της Τουρκίας, της Ρωσίας, των Η.Π.Α. και του Ιράν.

Το Ισραήλ βλέπει ένα ηφαίστειο στα σύνορά του και βρίσκεται σε στρατηγική σύγχυση. Ο Μπασάρ ήταν, σύμφωνα με Ισραηλινούς αναλυτές, εξαρτημένος από το Ιράν, γι’ αυτό και επικίνδυνος, αλλά και μια ισλαμιστική κυβέρνηση στη Δαμασκό με τους τζιχαντικούς πυρήνες σε πλήρη δράση είναι εξίσου απευκταίο σενάριο. Οι Ισραηλινοί θα ήθελαν να επαναλάβουν για τον εμφύλιο στη Συρία αυτό που είπε για τον πόλεμο Ιράν-Ιράκ ο τότε πρωθυπουργός Γιτζάκ Σαμίρ: «Ευχόμαστε να νικήσουν και οι δύο». Αλλά η Συρία είναι μόλις μερικές δεκάδες χιλιόμετρα από το Τελ-Αβίβ. Βασική θέση των Ισραηλινών παραμένει πάντως ότι οποιαδήποτε εξέλιξη αποδυναμώνει αποφασιστικά το ασαντικό καθεστώς, προκαλεί μεγάλο πρόβλημα στο Ιράν και συνεπώς είναι καλοδεχούμενη.

syria600_260712Ποιο είναι όμως το βασικό διακύβευμα; Το αυταρχικό και πατερναλιστικό κράτος του αραβικού εθνικισμού στη Συρία και στο Ιράκ υπήρξε η μεγαλύτερη εγγύηση για τη μακροημέρευση των συνόρων που χάραξαν οι αποικιοκρατικές δυνάμεις στη Μεσοποταμία και την ανατολική Μεσόγειο. Συγκρατώντας τις εθνοθρησκευτικές διαφορές με έναν συνδυασμό ριζοσπαστικού αραβικού εθνικισμού, επιλεκτικών συμμαχιών, πελατειακών δικτύων και ωμού αυταρχισμού δίχως όρια, δημιουργούσαν μια αίσθηση σταθερών συνόρων και κίνησης προς την πολιτική και κοινωνική νεωτερικότητα. Τώρα αυτά τα σιδερένια καλούπια έσπασαν, η λάβα των κοινωνικών και εθνοθρησκευτικών διαχωρισμών τα ξεπερνά, ξεπερνώντας και τα σύνορα της Συρίας, του Ιράκ, του Λιβάνου, της Ιορδανίας και της Τουρκίας. Πώς θα στερεοποιηθεί αυτό το μάγμα που φέρνει παλαιά και νέα στοιχεία; Θα οδηγηθεί η περιοχή σε πολιτικές οντότητες όπως το Ιρακινό Κουρδιστάν; Βασισμένες στις εθνοθρησκευτικές ομάδες που μπορούν να ελέγξουν ως πλειονότητα μια συγκεκριμένη περιοχή; Χωρίς διεθνή αναγνώριση και επίσημη κυριαρχία αλλά ως κρατικές οντότητες υπό διαμόρφωση; Ένας νέος τύπος πολιτικής «κρατικής» οργάνωσης που θα συνδυάζει προνεωτερικά (εθνοθρησκευτικά) και μετανεωτερικά (σύνδεση με την παγκοσμιοποιημένη οικονομία) στοιχεία; Ή τελικά η νέα εγγύηση για τα παλαιά σύνορα θα είναι το πολιτικό Ισλάμ των Αδελφών Μουσουλμάνων και του τουρκικού A.K.P.; Η λάβα είναι ακόμη ρευστή και καυτή και ίσως έτσι να εξηγείται η διστακτικότητα της Ουάσινγκτον και κυρίως η άρνηση των έμπειρων Βρετανών να επέμβουν.

 

Αναδημοσίευση από Παραλληλογράφο 

Τράφικινγκ, Πορνεία και Ανισότητα

 

Με το νομοσχέδιο «Πρόληψη και καταπολέμηση της εμπορίας του ανθρώπου και προστασία των θυμάτων αυτής» (ημ. κατάθεσης: 22.8.2013), η ελληνική Βουλή πρόκειται να ενσωματώσει στην εθνική νομοθεσία την ευρωπαϊκή οδηγία 2011/36/ΕΕ για την αντιμετώπιση του τράφικινγκ
Με αφορμή την κατάθεση του νομοσχεδίου, αναδημοσιεύουμε από την Αυγή απόσπασμα εισήγησης της Catharine MacKinnon σε σεμινάριο που οργανώθηκε από το κέντρο Μελέτης Κοινωνικού Φύλου και Σεξουαλικότητας του Πανεπιστημίου του Σικάγο στις 14/11/2011 με θέμα: Διεθνή ανθρώπινα δικαιώματα των γυναικών: Παραδείγματα, παράδοξα και πιθανότητες. Η συγγραφέας αναδεικνύει τα δυσδιάκριτα όρια μεταξύ πορνείας και τράφικινγκ, ενώ ταυτόχρονα αποκαλύπτει τον λογικά ανερμάτιστο χαρακτήρα απόψεων που εξομοιώνουν την πορνεία με οποιαδήποτε άλλη επαγγελματική δραστηριότητα αγνοώντας το κοινωνικό πλαίσιο αναπαραγωγής της καθώς και την οικονομική της διάσταση.

Της Catharine MacKinnon

Αυτό που έχω παρατηρήσει, λοιπόν, είναι ότι σε όλο τον κόσμο η διαμάχη για το ζήτημα αλλά και ο νόμος οργανώνονται γύρω από πέντε ηθικής βάσης διακρίσεις που διαχωρίζουν τα υποτιθέμενα «πραγματικά κακά» από τα «λιγότερο κακά»: Η ενήλικη πορνεία διαχωρίζεται από την πορνεία των ανηλίκων, η πορνεία που ασκείται σε οίκους ανοχής διαχωρίζεται από την πορνεία που ασκείται στους δρόμους, η νόμιμη πορνεία διαχωρίζεται από την παράνομη πορνεία, η «οικειοθελής» από την εξαναγκαστική πορνεία αλλά και η πορνεία καθαυτή από το τράφικινγκ. (…) Αν όμως λάβουμε υπόψη ορισμένες από τις βασικές – πραγματικές διαστάσεις του εμπορίου του σεξ, αυτοί οι διαχωρισμοί αναδεικνύονται στις περισσότερες περιπτώσεις κάπως πλασματικοί. Επιπλέον, αυτοί οι ηθικού τύπου διαχωρισμοί έχουν τελικά ιδεολογική προέλευση και επιφέρουν σοβαρές συνέπειες στον νόμο, στην εφαρμοζόμενη πολιτική και στον πολιτισμό.

Αν θελήσουμε να σχηματοποιήσουμε τα μέρη της διαμάχης αναφορικά με το ζήτημα, μπορούμε να διακρίνουμε δύο πόλους – έτσι κι αλλιώς πρόκειται για μια βαθύτατα πολωμένη συζήτηση: από τη μία είναι το μοντέλο της «σεξουαλικής εργασίας», από την άλλη είναι η προσέγγιση της «σεξουαλικής εκμετάλλευσης».

Όταν η πορνεία ορίζεται ως σεξουαλική εργασία (sex work), συνήθως γίνεται αντιληπτή ως το «αρχαιότερο επάγγελμα», ένα παγκόσμιο πολιτισμικό φαινόμενο, συναινετική επειδή πληρώνεται, στιγματισμένη όταν είναι παράνομη, μια δουλειά «σαν όλες τις άλλες» ακόμη και ως μία μορφή σεξουαλικής απελευθέρωσης. Οι εκδιδόμενες γυναίκες παρουσιάζονται να «αυτοδιαθέτουν» ελεύθερα τον εαυτό τους. Ο όρος αυτοδιάθεση -αν και συχνά τον χρησιμοποιούν αποφεύγοντας να ορίζουν το περιεχόμενό του- σημαίνει μεταξύ άλλων ελευθερία βούλησης, ορθολογική απόφαση μεταξύ διαθέσιμων επιλογών, απόρριψη παραδοσιακών όψεων της θηλυκότητας και ως αντίσταση σε ηθικιστικά στερεότυπα. Από την άλλη, σύμφωνα με την προσέγγιση της σεξουαλικής εκμετάλλευσης, η πορνεία γίνεται αντιληπτή ως η αρχαιότερη μορφή σεξουαλικής εκμετάλλευσης, ως μια θεσμοποιημένη μορφή σεξουαλικής ανισότητας, ως μια διαδικασία σταδιακής «απανθρωποποίησης» των ανθρώπων που συμμετέχουν σ΄ αυτή. Στο πλαίσιο αυτής της αντίληψης για να εξηγηθεί η κατάσταση χρησιμοποιούνται ρήματα στην παθητική φωνή: οι γυναίκες ωθούνται στην εκπόρνευση μέσα από μια υπάρχουσα κοινωνική δομή και εξαιτίας περιορισμένων επιλογών και απουσίας διεξόδων. Από αυτή τη σκοπιά, το φαινόμενο της πορνείας παρουσιάζεται να είναι αποτέλεσμα της έλλειψης επιλογών και είναι απειλητικό για τη σωματική και ψυχική υγεία των γυναικών.

Από την άλλη, σε ό,τι αφορά τη μακροοικονομική σφαίρα, η πορνεία παρουσιάζεται ως πεδίο ακραίας οικονομικής εκμετάλλευσης, αφού οι προαγωγοί είναι αυτοί που απολαμβάνουν τα κέρδη από τη σεξουαλική εργασία των γυναικών. Υπό την έννοια αυτή η πορνεία όχι μόνο δεν μπορεί ποτέ να είναι συναινετική, αλλά αναδεικνύεται τελικά να είναι μία μορφή επαναλαμβανόμενου βιασμού. Στο πλαίσιο αυτής της ανάλυσης δε φαίνεται να υπάρχει καμία διάσταση «ισότητας» ή «ισοτιμίας» σε ό,τι αφορά την πορνεία. (…)

Κάθε μία από τις προσεγγίσεις που ανέφερα έχει και την αντίστοιχη νομική προσέγγιση του ζητήματος: η προσέγγιση της «σεξουαλικής εργασίας» αξιώνει τη νομιμοποίηση διάφορων εκδοχών πορνείας και την ένταξη τους στο πλαίσιο ενός τύπου κρατικού ελέγχου. Κεντρικό στόχο αποτελεί η εξάρθρωση οποιαδήποτε παράνομης και εγκληματικής δραστηριότητας, έτσι ώστε η πορνεία να αποτελεί μία νόμιμη βιοποριστική δραστηριότητα όπως όλες οι άλλες. Χώρες όπως η Ολλανδία, η Γερμανία, η Νέα Ζηλανδία, η Αυστραλία, αλλά και δέκα κομητείες στη Νεβάδα των ΗΠΑ έχουν υιοθετήσει μέρος τέτοιων προτάσεων. Αντίθετα, η προσέγγιση της «σεξουαλικής εκμετάλλευσης» αξιώνει την εξάλειψη του φαινομένου της πορνείας μέσω κυρίως της ποινικοποίησης της ζήτησης, δηλαδή των «αγοραστών» υπηρεσιών πορνείας, όπως βέβαια και μέσω της ποινικοποίησης των «πωλητών», δηλαδή των προαγωγών και των διαμεσολαβητών στην περίπτωση του τράφικινγκ, ενώ από την άλλη αξιώνει να απαλλάσσονται από κάθε είδους ποινική ευθύνη τα θύματα της πορνείας και του τράφικινγκ. Ταυτόχρονα προβλέπεται η δημιουργία δομών στήριξης των θυμάτων καθώς και η πολιτική επαγγελματικού τους προσανατολισμού σε διάφορες βιοποριστικές δραστηριότητες της προτίμησης και του ενδιαφέροντος τους. Αυτή η προσέγγιση έχει υιοθετηθεί στη Σουηδία, στη Νορβηγία, στην Ιρλανδία, ενώ επίσης στο Ηνωμένο Βασίλειο έχουν εισαχθεί κάποιες μεταρρυθμίσεις στο θεσμικό πλαίσιο, οι οποίες προσανατολίζονται σ΄ αυτή την κατεύθυνση.

(…) Η επείγουσα οικονομική ανάγκη αναφέρεται με μεγαλύτερη συχνότητα από τα εκδιδόμενα πρόσωπα ως ο λόγος που τους οδήγησε στην πορνεία. Από την άλλη, ενώ η φτώχεια οδηγεί στην πορνεία, έχει παρατηρηθεί ότι για τη συντριπτική πλειοψηφία των εκδιδόμενων προσώπων η πορνεία δεν αποτελεί ποτέ μέσο διεξόδου από τη φτώχεια. Εξάλλου, θεωρείται «τύχη» για ένα εκδιδόμενο πρόσωπο να μπορεί να προστατεύει τη σωματική του ακεραιότητα και την ίδια του τη ζωή μέσα σ΄ αυτές τις συνθήκες. Μάλιστα, δεν είναι ασυνήθιστο τα πρόσωπα αυτά να γίνονται ακόμη φτωχότερα μόλις εμπλακούν στην πορνεία. Επιπλέον, τα πρόσωπα που γίνονται θύματα της πορνείας συνήθως προέρχονται από τα πιο ακραία εκμεταλλευόμενα κοινωνικά στρώματα… Λαμβάνοντας υπόψη τα προηγούμενα, καταλαβαίνουμε ότι, όπως κανένας άνθρωπος δεν επιλέγει να γεννηθεί φτωχός, έτσι και κανείς δεν επιλέγει στην πραγματικότητα την πορνεία…

Τι είναι όμως το τράφικινγκ; Και γιατί κάποιοι με το πρόσχημα της πολιτικής ορθότητας επιμένουν να διαχωρίζουν το τράφικινγκ από την πορνεία; Σύμφωνα με τον ορισμό που απορρέει από το πρωτόκολλο του Παλέρμο και ο οποίος χρησιμοποιείται διεθνώς, το τράφικινγκ είναι το εμπόριο – διακίνηση ανθρώπων με σκοπό την απλήρωτη εργασία, τη σεξουαλική εκμετάλλευση και την υπαγωγή τους σε ένα νέου τύπου καθεστώς δουλείας. Όμως για τις περιπτώσεις της σεξουαλικής εκμετάλλευσης αυτός ο ορισμός επεκτείνεται και περιλαμβάνει τη σεξουαλική εκμετάλλευση διά της βίας ή εξαπάτησης με σκοπό τη συντήρηση της βιομηχανίας του αγοραίου σεξ. Επίσης, σε αυτή την κατάσταση περιλαμβάνονται η κατάχρηση εξουσίας, η κακοποίηση, ψυχολογική και σωματική, και φυσικά ο βιασμός. (…) Οι αγοραστές υπηρεσιών τραφικινγκ, δηλαδή εκείνοι οι οποίοι καθιστούν δυνατό αυτές οι γυναίκες να πωλούνται ως σεξουαλικά αντικείμενα σχεδόν ποτέ δεν ενοχοποιούνται, όπως επίσης στις περισσότερες χώρες του κόσμου δε διώκονται ποινικά. Θα μπορούσα να πω ότι το γεγονός ότι φτωχές γυναίκες παρουσιάζονται ως παραβάτες του νόμου, ενώ την ίδια στιγμή οι αγοραστές της πορνείας είναι πλήρως απενοχοποιημένοι αποτελεί μια πράξη θεσμοποιημένου σεξισμού σε βάρος των γυναικών αυτών.

Αυτό που έκανε η Σουηδία είναι ο χαρακτηρισμός της πορνείας – τράφικινγκ ως μορφών βίας κατά των γυναικών, ενοχοποιώντας θεσμικά τους αγοραστές «υπηρεσιών» εξαναγκαστικής πορνείας και χαρακτηρίζοντας αυτή τη σεξουαλική πρακτική ως έγκλημα. Ταυτόχρονα, αναπτύσσουν δομές στήριξης των γυναικών θυμάτων του τράφικινγκ. (…)

Στη Σουηδία πάντως έχουν κατορθώσει να έχουν το χαμηλότερο ποσοστό δραστηριότητας που σχετίζεται με το τράφικινγκ σε όλη την Ευρώπη. Ακόμη κι αν είναι πολλά που πρέπει ακόμη να γίνουν, φαίνεται ότι αυτή η νομική προσέγγιση είναι η μοναδική σε ολόκληρο τον κόσμο που έχει πετύχει κάποια αξιόλογα αποτελέσματα στην κατεύθυνση της προστασίας των γυναικών θυμάτων. Αντίθετα, σε όποιο μέρος του κόσμου το νομικό πλαίσιο σχεδιάζεται στη βάση της προσέγγισης της «σεξουαλικής εργασίας», εκεί το τράφικινγκ βρίσκει προνομιακό πεδίο για να εδραιωθεί και να εξαπλωθεί».

* Η Catharine MacKinnon είναι φιλόσοφος και φεμινίστρια. Διδάσκει στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν και ειδικεύεται σε θέματα διακρίσεων και ανισοτήτων λόγω φύλου στο πλαίσιο του διεθνούς και του συνταγματικού δικαίου.


Μετάφραση: Αλίκη Κοσυφολόγου
Πηγή: University of Chicago – Law SchoolΑυγή