Τράφικινγκ, Πορνεία και Ανισότητα

 

Με το νομοσχέδιο «Πρόληψη και καταπολέμηση της εμπορίας του ανθρώπου και προστασία των θυμάτων αυτής» (ημ. κατάθεσης: 22.8.2013), η ελληνική Βουλή πρόκειται να ενσωματώσει στην εθνική νομοθεσία την ευρωπαϊκή οδηγία 2011/36/ΕΕ για την αντιμετώπιση του τράφικινγκ
Με αφορμή την κατάθεση του νομοσχεδίου, αναδημοσιεύουμε από την Αυγή απόσπασμα εισήγησης της Catharine MacKinnon σε σεμινάριο που οργανώθηκε από το κέντρο Μελέτης Κοινωνικού Φύλου και Σεξουαλικότητας του Πανεπιστημίου του Σικάγο στις 14/11/2011 με θέμα: Διεθνή ανθρώπινα δικαιώματα των γυναικών: Παραδείγματα, παράδοξα και πιθανότητες. Η συγγραφέας αναδεικνύει τα δυσδιάκριτα όρια μεταξύ πορνείας και τράφικινγκ, ενώ ταυτόχρονα αποκαλύπτει τον λογικά ανερμάτιστο χαρακτήρα απόψεων που εξομοιώνουν την πορνεία με οποιαδήποτε άλλη επαγγελματική δραστηριότητα αγνοώντας το κοινωνικό πλαίσιο αναπαραγωγής της καθώς και την οικονομική της διάσταση.

Της Catharine MacKinnon

Αυτό που έχω παρατηρήσει, λοιπόν, είναι ότι σε όλο τον κόσμο η διαμάχη για το ζήτημα αλλά και ο νόμος οργανώνονται γύρω από πέντε ηθικής βάσης διακρίσεις που διαχωρίζουν τα υποτιθέμενα «πραγματικά κακά» από τα «λιγότερο κακά»: Η ενήλικη πορνεία διαχωρίζεται από την πορνεία των ανηλίκων, η πορνεία που ασκείται σε οίκους ανοχής διαχωρίζεται από την πορνεία που ασκείται στους δρόμους, η νόμιμη πορνεία διαχωρίζεται από την παράνομη πορνεία, η «οικειοθελής» από την εξαναγκαστική πορνεία αλλά και η πορνεία καθαυτή από το τράφικινγκ. (…) Αν όμως λάβουμε υπόψη ορισμένες από τις βασικές – πραγματικές διαστάσεις του εμπορίου του σεξ, αυτοί οι διαχωρισμοί αναδεικνύονται στις περισσότερες περιπτώσεις κάπως πλασματικοί. Επιπλέον, αυτοί οι ηθικού τύπου διαχωρισμοί έχουν τελικά ιδεολογική προέλευση και επιφέρουν σοβαρές συνέπειες στον νόμο, στην εφαρμοζόμενη πολιτική και στον πολιτισμό.

Αν θελήσουμε να σχηματοποιήσουμε τα μέρη της διαμάχης αναφορικά με το ζήτημα, μπορούμε να διακρίνουμε δύο πόλους – έτσι κι αλλιώς πρόκειται για μια βαθύτατα πολωμένη συζήτηση: από τη μία είναι το μοντέλο της «σεξουαλικής εργασίας», από την άλλη είναι η προσέγγιση της «σεξουαλικής εκμετάλλευσης».

Όταν η πορνεία ορίζεται ως σεξουαλική εργασία (sex work), συνήθως γίνεται αντιληπτή ως το «αρχαιότερο επάγγελμα», ένα παγκόσμιο πολιτισμικό φαινόμενο, συναινετική επειδή πληρώνεται, στιγματισμένη όταν είναι παράνομη, μια δουλειά «σαν όλες τις άλλες» ακόμη και ως μία μορφή σεξουαλικής απελευθέρωσης. Οι εκδιδόμενες γυναίκες παρουσιάζονται να «αυτοδιαθέτουν» ελεύθερα τον εαυτό τους. Ο όρος αυτοδιάθεση -αν και συχνά τον χρησιμοποιούν αποφεύγοντας να ορίζουν το περιεχόμενό του- σημαίνει μεταξύ άλλων ελευθερία βούλησης, ορθολογική απόφαση μεταξύ διαθέσιμων επιλογών, απόρριψη παραδοσιακών όψεων της θηλυκότητας και ως αντίσταση σε ηθικιστικά στερεότυπα. Από την άλλη, σύμφωνα με την προσέγγιση της σεξουαλικής εκμετάλλευσης, η πορνεία γίνεται αντιληπτή ως η αρχαιότερη μορφή σεξουαλικής εκμετάλλευσης, ως μια θεσμοποιημένη μορφή σεξουαλικής ανισότητας, ως μια διαδικασία σταδιακής «απανθρωποποίησης» των ανθρώπων που συμμετέχουν σ΄ αυτή. Στο πλαίσιο αυτής της αντίληψης για να εξηγηθεί η κατάσταση χρησιμοποιούνται ρήματα στην παθητική φωνή: οι γυναίκες ωθούνται στην εκπόρνευση μέσα από μια υπάρχουσα κοινωνική δομή και εξαιτίας περιορισμένων επιλογών και απουσίας διεξόδων. Από αυτή τη σκοπιά, το φαινόμενο της πορνείας παρουσιάζεται να είναι αποτέλεσμα της έλλειψης επιλογών και είναι απειλητικό για τη σωματική και ψυχική υγεία των γυναικών.

Από την άλλη, σε ό,τι αφορά τη μακροοικονομική σφαίρα, η πορνεία παρουσιάζεται ως πεδίο ακραίας οικονομικής εκμετάλλευσης, αφού οι προαγωγοί είναι αυτοί που απολαμβάνουν τα κέρδη από τη σεξουαλική εργασία των γυναικών. Υπό την έννοια αυτή η πορνεία όχι μόνο δεν μπορεί ποτέ να είναι συναινετική, αλλά αναδεικνύεται τελικά να είναι μία μορφή επαναλαμβανόμενου βιασμού. Στο πλαίσιο αυτής της ανάλυσης δε φαίνεται να υπάρχει καμία διάσταση «ισότητας» ή «ισοτιμίας» σε ό,τι αφορά την πορνεία. (…)

Κάθε μία από τις προσεγγίσεις που ανέφερα έχει και την αντίστοιχη νομική προσέγγιση του ζητήματος: η προσέγγιση της «σεξουαλικής εργασίας» αξιώνει τη νομιμοποίηση διάφορων εκδοχών πορνείας και την ένταξη τους στο πλαίσιο ενός τύπου κρατικού ελέγχου. Κεντρικό στόχο αποτελεί η εξάρθρωση οποιαδήποτε παράνομης και εγκληματικής δραστηριότητας, έτσι ώστε η πορνεία να αποτελεί μία νόμιμη βιοποριστική δραστηριότητα όπως όλες οι άλλες. Χώρες όπως η Ολλανδία, η Γερμανία, η Νέα Ζηλανδία, η Αυστραλία, αλλά και δέκα κομητείες στη Νεβάδα των ΗΠΑ έχουν υιοθετήσει μέρος τέτοιων προτάσεων. Αντίθετα, η προσέγγιση της «σεξουαλικής εκμετάλλευσης» αξιώνει την εξάλειψη του φαινομένου της πορνείας μέσω κυρίως της ποινικοποίησης της ζήτησης, δηλαδή των «αγοραστών» υπηρεσιών πορνείας, όπως βέβαια και μέσω της ποινικοποίησης των «πωλητών», δηλαδή των προαγωγών και των διαμεσολαβητών στην περίπτωση του τράφικινγκ, ενώ από την άλλη αξιώνει να απαλλάσσονται από κάθε είδους ποινική ευθύνη τα θύματα της πορνείας και του τράφικινγκ. Ταυτόχρονα προβλέπεται η δημιουργία δομών στήριξης των θυμάτων καθώς και η πολιτική επαγγελματικού τους προσανατολισμού σε διάφορες βιοποριστικές δραστηριότητες της προτίμησης και του ενδιαφέροντος τους. Αυτή η προσέγγιση έχει υιοθετηθεί στη Σουηδία, στη Νορβηγία, στην Ιρλανδία, ενώ επίσης στο Ηνωμένο Βασίλειο έχουν εισαχθεί κάποιες μεταρρυθμίσεις στο θεσμικό πλαίσιο, οι οποίες προσανατολίζονται σ΄ αυτή την κατεύθυνση.

(…) Η επείγουσα οικονομική ανάγκη αναφέρεται με μεγαλύτερη συχνότητα από τα εκδιδόμενα πρόσωπα ως ο λόγος που τους οδήγησε στην πορνεία. Από την άλλη, ενώ η φτώχεια οδηγεί στην πορνεία, έχει παρατηρηθεί ότι για τη συντριπτική πλειοψηφία των εκδιδόμενων προσώπων η πορνεία δεν αποτελεί ποτέ μέσο διεξόδου από τη φτώχεια. Εξάλλου, θεωρείται «τύχη» για ένα εκδιδόμενο πρόσωπο να μπορεί να προστατεύει τη σωματική του ακεραιότητα και την ίδια του τη ζωή μέσα σ΄ αυτές τις συνθήκες. Μάλιστα, δεν είναι ασυνήθιστο τα πρόσωπα αυτά να γίνονται ακόμη φτωχότερα μόλις εμπλακούν στην πορνεία. Επιπλέον, τα πρόσωπα που γίνονται θύματα της πορνείας συνήθως προέρχονται από τα πιο ακραία εκμεταλλευόμενα κοινωνικά στρώματα… Λαμβάνοντας υπόψη τα προηγούμενα, καταλαβαίνουμε ότι, όπως κανένας άνθρωπος δεν επιλέγει να γεννηθεί φτωχός, έτσι και κανείς δεν επιλέγει στην πραγματικότητα την πορνεία…

Τι είναι όμως το τράφικινγκ; Και γιατί κάποιοι με το πρόσχημα της πολιτικής ορθότητας επιμένουν να διαχωρίζουν το τράφικινγκ από την πορνεία; Σύμφωνα με τον ορισμό που απορρέει από το πρωτόκολλο του Παλέρμο και ο οποίος χρησιμοποιείται διεθνώς, το τράφικινγκ είναι το εμπόριο – διακίνηση ανθρώπων με σκοπό την απλήρωτη εργασία, τη σεξουαλική εκμετάλλευση και την υπαγωγή τους σε ένα νέου τύπου καθεστώς δουλείας. Όμως για τις περιπτώσεις της σεξουαλικής εκμετάλλευσης αυτός ο ορισμός επεκτείνεται και περιλαμβάνει τη σεξουαλική εκμετάλλευση διά της βίας ή εξαπάτησης με σκοπό τη συντήρηση της βιομηχανίας του αγοραίου σεξ. Επίσης, σε αυτή την κατάσταση περιλαμβάνονται η κατάχρηση εξουσίας, η κακοποίηση, ψυχολογική και σωματική, και φυσικά ο βιασμός. (…) Οι αγοραστές υπηρεσιών τραφικινγκ, δηλαδή εκείνοι οι οποίοι καθιστούν δυνατό αυτές οι γυναίκες να πωλούνται ως σεξουαλικά αντικείμενα σχεδόν ποτέ δεν ενοχοποιούνται, όπως επίσης στις περισσότερες χώρες του κόσμου δε διώκονται ποινικά. Θα μπορούσα να πω ότι το γεγονός ότι φτωχές γυναίκες παρουσιάζονται ως παραβάτες του νόμου, ενώ την ίδια στιγμή οι αγοραστές της πορνείας είναι πλήρως απενοχοποιημένοι αποτελεί μια πράξη θεσμοποιημένου σεξισμού σε βάρος των γυναικών αυτών.

Αυτό που έκανε η Σουηδία είναι ο χαρακτηρισμός της πορνείας – τράφικινγκ ως μορφών βίας κατά των γυναικών, ενοχοποιώντας θεσμικά τους αγοραστές «υπηρεσιών» εξαναγκαστικής πορνείας και χαρακτηρίζοντας αυτή τη σεξουαλική πρακτική ως έγκλημα. Ταυτόχρονα, αναπτύσσουν δομές στήριξης των γυναικών θυμάτων του τράφικινγκ. (…)

Στη Σουηδία πάντως έχουν κατορθώσει να έχουν το χαμηλότερο ποσοστό δραστηριότητας που σχετίζεται με το τράφικινγκ σε όλη την Ευρώπη. Ακόμη κι αν είναι πολλά που πρέπει ακόμη να γίνουν, φαίνεται ότι αυτή η νομική προσέγγιση είναι η μοναδική σε ολόκληρο τον κόσμο που έχει πετύχει κάποια αξιόλογα αποτελέσματα στην κατεύθυνση της προστασίας των γυναικών θυμάτων. Αντίθετα, σε όποιο μέρος του κόσμου το νομικό πλαίσιο σχεδιάζεται στη βάση της προσέγγισης της «σεξουαλικής εργασίας», εκεί το τράφικινγκ βρίσκει προνομιακό πεδίο για να εδραιωθεί και να εξαπλωθεί».

* Η Catharine MacKinnon είναι φιλόσοφος και φεμινίστρια. Διδάσκει στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν και ειδικεύεται σε θέματα διακρίσεων και ανισοτήτων λόγω φύλου στο πλαίσιο του διεθνούς και του συνταγματικού δικαίου.


Μετάφραση: Αλίκη Κοσυφολόγου
Πηγή: University of Chicago – Law SchoolΑυγή

 

Advertisements

Μεξικό: Ζούμε για να δουλεύουμε για 1.19$ την ώρα

mexico_wage_slaves

Miguel Ángel Pallares Gómez. (Μετάφραση: Μάρα Μαυροφρύδη) via: Barikat<

Το άρθρο αυτό περιγράφει τη μυστική έρευνα του  Miguel Ángel PallaresGómez που μαζί με μερικούς δημοσιογράφους του El Financiero αναζήτησαν δουλειά σε μερικές από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις του Μεξικού. Το άρθρο αυτό δείχνει τα απίστευτα αποτελέσματα αυτής της έρευνας. Οι αναγνώστες του « Upside Down World» γνωρίζουν πολύ καλά τις επιχειρήσεις όπως ηWalmart, τα McDonalds και τα KFC,παρόλα αυτά όμως πρέπει να γίνουν κάποιες ειδικές επισημάνσεις για όσους δεν έχουν επισκεφτεί ποτέ το Μεξικό. Συγκεκριμένα υπάρχουν και τοπικά καταστήματα , όπως το «Vips» που είναι εστιατόριο, το «Elektra» που είναι ένα κατάστημα συσκευών και επίπλων, το οποίο παρέχει στους πελάτες του πίστωση, το «Oxxo» που είναι το μαγαζί που βρίσκεις σε κάθε γωνιά του δρόμου, και  το «El Globo» που είναι ένα ζαχαροπλαστείο. Όλες οι τιμές αρχικά είχαν καταγραφεί σε πέσος, το νόμισμα του Μεξικού, μέχρι βέβαια να μετατραπούν σε δολάρια. Ενώ, δε συμφωνούμε υποχρεωτικά με όλα τα συμπεράσματα που παρουσιάζονται εδώ, πιστεύουμε πως είναι ένα πολύ σοβαρό άρθρο για όλους όσους είναι έστω και λίγο περίεργοι για τη πολιτική που ασκεί το Μεξικό, όπως επίσης και για το ποίοι είναι οι πρωταρχικοί λόγοι της μετανάστευσης σήμερα. – Οι συντάκτες τουUDW.


«Υποδούλωση» είναι η λέξη που χρησιμοποιεί η Doña Raquel  για να περιγράψει τη δουλειά που κάνει εδώ και 16 χρόνια από όταν είχε προσληφθεί  ως υπεύθυνη για την προώθηση διάφορων προϊόντων, από  σαμπουάν μέχρι και τρόφιμα.

Η δουλειά της είναι να ενθαρρύνει τους πελάτες σε εμπορικά κέντρα ή σε άλλα καταστήματα να επιλέξουν συγκεκριμένα προϊόντα. Από τη μέρα της πρόσληψής της η Raquel πληρώνεται περίπου 10.57$ τη μέρα μεικτά. Εξαιτίας, λοιπόν, του μεγέθους του μισθού της αναγκάζεται να δουλεύει σε τουλάχιστον 5 διαφορετικά μαγαζιά τη μέρα και να πληρώνει η ίδια τα μεταφορικά της έξοδα και το φαγητό. Η δουλεία της έχει αρχή αλλά ποτέ τέλος.

Στην έρευνα  που διεξήγαγε το  El Financiero οι δημοσιογράφοι αναζήτησαν  θέσεις εργασίας ως  ταμίες, πωλητές, και γενικοί βοηθοί σε επιχειρήσεις, όπως τα Walmart, το Vips, το Elektra, τα McDonald’s,το Oxxo και το El Globo.

Σε αυτήν την έρευνα, ανακαλύψαμε  πολύ χαμηλούς μισθούς λιγότερο από 1.63$ την ώρα, εργατοώρες που ξεπερνούν τις 10 τη μέρα, και δοκιμαστικές περιόδους εργασίας χωρίς  ασφαλιστική κάλυψη.

Οι πληροφορίες που συγκεντρώθηκαν δόθηκαν από τους  διευθυντές, τους υπαλλήλους των γραφείων ανθρώπινου δυναμικού και από τους  εργαζόμενους  των εταιριών των οποίων τα ονόματα και οι θέσεις εργασίας δε θα δημοσιευτούν.

Walmart

Όταν κάνεις αίτηση για δουλειά ως ταμίας στη Walmart  οι επιλογές είναι οι εξής δύο : μισθός  1.19$ την ώρα για 7 ώρες τη μέρα, δηλαδή 165$ το μήνα (με 1 ώρα διάλειμμα τη μέρα για φαγητό), ή μισθός 276$ το μήνα για 9 ώρες εργασίας τη   μέρα (και περιλαμβάνεται ένα γεύμα).

Και στις  δύο περιπτώσεις, η εταιρία λιανικού εμπορίου παρέχει στους υπαλλήλους της ένα μηνιαίο κουπόνι τροφίμων  και πληρώνει κανονικά τα επιδόματα που ορίζει ο νόμος. Φέτος, η αλυσίδα αυτή, η μεγαλύτερη εταιρία της χώρας, προγραμματίζει τη δημιουργία 15.000 νέων θέσεων εργασίας σε συνδυασμό με το άνοιγμα των νέων καταστημάτων της.

Σύμφωνα με τον Jose Luis de la Cruz, διευθυντή του Κέντρου Έρευνας Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών του Tecnológico του Μοντερέυ, αυτού του είδους η εργασία δεν παράγει ευημερία στη χώρα, παρόλο που δημιουργούνται χιλιάδες νέες θέσεις. Πάντως, όπως δήλωσε, δεν παρατηρείται ούτε εκμετάλλευση ούτε κακομεταχείριση από την εταιρία διότι η ίδια ακολουθεί κανονικά το γράμμα του νόμου.

Elektra

Στην περίπτωση του καταστήματος Elektra, ένας ταμίας δεν έχει δικαίωμα να υποβάλλει αίτηση για κοινωνική ασφάλιση  τους πρώτους 5 μήνες με τη δικαιολογία ότι ο εργαζόμενος  δουλεύει δοκιμαστικά.

Η δουλειά στο Elektra ξεκινάει στις 8:30πμ και τελειώνει στις 9:30μμ, με διάλειμμα 2 ωρών για γεύμα, πράγμα το οποίο σημαίνει 11 ώρες εργασίας και 2 για φαγητό σύνολο 13 ώρες στο κατάστημα.

Ο μισθός είναι 260$ το μήνα, με ένα εβδομαδιαίο ρεπό ( εκτός  Σαββάτου και Κυριακής). Η λεγόμενη εκπαίδευση τελειώνει στους 5 μήνες και μετά ο εργαζόμενος μπορεί να λαμβάνει όλα τα επιδόματα που ορίζει ο νόμος.

Ο Jorge de Presno, δικηγόρος στην Basham, Ringe & Correa, εξήγησε πως η καταβολή των ασφαλιστικών ενσήμων και των νόμιμων επιδομάτων είναι δικαιώματα  που δε θα έπρεπε να καταπατώνται στις δοκιμαστικές περιόδους. Η κάθε εργάσιμη μέρα δε θα έπρεπε να ξεπερνά τις 8 ώρες για την πρωινή βάρδια και τις 7,5 ή τις 7 για το σπαστό ωράριο και τη βραδινή βάρδια.

Διαλεύκανε, ακόμη το εξής, ότι οι εργαζόμενοι μπορεί να δουλεύουν περισσότερες ώρες από αυτές που ορίζει ο νόμος,  αρκεί μόνο να μην υπερβαίνουν τις 48 ώρες τη βδομάδα για τη πρωινή βάρδια, τις 45 ώρες για το σπαστό ωράριο  και για τις 42 ώρες στη βραδινή βάρδια.

Ακόμα αυτό που πρέπει να ειπωθεί είναι ότι, ο εργαζόμενος πρέπει να μπορεί να ορίζει το πρόγραμμά του σύμφωνα με τα παρακάτω: 4 μέρες με 10 ώρες εργασίας τη μέρα, την πέμπτη μέρα με 8 ώρες εργασίας και δύο μέρες για ξεκούραση.

Στο ερώτημα αν είναι νόμιμο μια μέρα ο εργαζόμενος να δουλεύει παραπάνω από 10 ώρες, η απάντηση είναι ναι, σύμφωνα όμως με τις συνθήκες που περιγράφηκαν για τα δικαιώματα του εργαζόμενου.

McDonalds

Για ένα υπάλληλο στα McDonald’s, ο οποίος είναι και ταμίας και καθαριστής, ή ακόμα δουλεύει και στην κουζίνα, οι ώρες εργασίας είναι 10 τη μέρα με διάλειμμα 30 λεπτών για φαγητό, μια μέρα αργίας που μπορεί να οριστεί σε συνεννόηση με τον εργοδότη. Στα καθήκοντά του περιλαμβάνεται η εξυπηρέτηση των πελατών, ο καθαρισμός του καταστήματος μαζί με άλλες δουλειές και ο μισθός φτάνει τα 244$ το μήνα.

Ένας υπάλληλος στα KFC, που δουλεύει ως ταμίας, καθαριστής, και στην εξυπηρέτηση πελατών πληρώνεται με 163$ το μήνα, μισθός που ισούται με 81 cents την ώρα. Εργάζεται 8 ώρες τη μέρα, με μισή ώρα διάλειμμα για φαγητό και λαμβάνει τα νόμιμα επιδόματα. Στις περιπτώσεις των El Globo, Oxxo, Vips και των Burger King, οι μισθοί κυμαίνονται μεταξύ των 162$ και των 244$ συμπεριλαμβανομένων των νόμιμων υποχρεωτικών επιδομάτων.

Ιστορίες Εργαζομένων

Εν αναμονή της πρώτης συνέντευξης τους με την, Walmart, Melchor, Francisco και Jessica, όσοι είχαν κάνει αίτηση για τις θέσεις, του ταμία και του γενικού υπαλλήλου, έλεγαν ο  ένας στον άλλο τις ιστορίες τους από το κυνήγι εύρεσης εργασίας. Όπως για παράδειγμα, πως αφήνουν τις αιτήσεις τους σε μέρη που ξέρουν πως εκατοντάδες άνθρωποι ενδιαφέρονται, επισκέπτονται εταιρίες που τους συμπεριφέρονται λες και τους προσφέρουν την καλύτερη δουλειά και μετά πηγαίνουν σε δεκάδες εξοργιστικές συνεντεύξεις για να αποκτήσουν μια θέση εργασίας.

Συζητάνε για τις υπερβολές στα συμφωνηθέντα χρονοδιαγράμματα και αναφέρουν πως πρέπει να κάνουν περικοπές στα έξοδα για φαγητό και μετακίνηση, και  πόσα λίγα πράγματα μπορούν να κάνουν με 162$ ή 244$ το μήνα.

Ο  Alfonso Bouzas Ortiz, ο οποίος εργάζεται στο κομμάτι της έρευνας στο Ινστιτούτο Οικονομικών Ερευνών του Εθνικού Αυτόνομου Πανεπιστημίου του Μεξικού, εξήγησε ότι οι συνθήκες που περιγράφονται δεν παρουσιάζουν την ανταγωνιστικότητα αλλά την υποβάθμιση της εργασίας στο Μεξικό. Η ανταγωνιστικότητα έχει σχέση με την εκπαίδευση και την κατάρτιση, και εδώ αυτό που συμβαίνει είναι άγρια ​​εκμετάλλευση », δήλωσε.

Η Antonia Terán, καθηγήτρια στο τμήμα Οικονομικών και Διοίκησης Επιχειρήσεων του πανεπιστημίου Panamerican, πρότεινε  το Υπουργείο εργασίας και κοινωνικής πρόνοιας, υπό τη διοίκηση του Alfonso Navarrete Prida, να επισκέπτεται τις εταιρίες για να επιβεβαιώνει ότι ο νόμος τηρείται. Ανέφερε, πως το συγκεκριμένο ζήτημα είναι σε πολλές περιπτώσεις αρκετά ανησυχητικό. Η καθηγήτρια δήλωσε ότι ο κατώτατος μισθός έχει μειωθεί, σε σημείο που οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες, όπως το φαγητό και η ένδυση.

ΠηγήUpside Down World

Μετανάστης είσαι κι εσύ, ηλίθιε

Πίσω από τα κάγκελα της μισαλοδοξίας και του κομπλεξισμού σου, ταμπουρωμένος μέσα στο υπερεγώ σου, αποκλεισμένος από την ουσία της ζωής και του όποιου θεού σου, μιλάς για τη ζωή σα να τη ζεις, και για τους ανθρώπους της σα να τους ξέρεις. “Να φύγουν”, “είναι τρομοκράτες” και “να τους πάρετε σπίτια σας” ξέρεις να λες, και ας πάει να γαμηθεί ο πλανήτης ολόκληρος. Εσύ να είσαι καλα.

Εχεις ιδέα τι άντερα χρειάζεσαι για να αρπάξεις τη ζωή από τα μαλλιά και να την παλέψεις, όταν εκ των προτέρων ο υπόλοιπος κόσμος σε καταδικάζει;

Ένιωσες ποτέ την απόγνωση που φέρνει η συνειδητοποίηση πως δε χωράς πουθενά. Μια στιγμή θα αρκούσε για να δώσεις τέλος στη ζωή σου, ”φίλε”. Ή μήπως εάν σε κυνηγούσε το καθεστώς στη χώρα σου θα καθόσουν να σε φάνε. Και τέλος πάντων, όταν με τόση ευκολία καταδικάζεις ανθρώπινες ζωές, ξέρεις για τι μιλάς, υπάνθρωπε;

Ξέρεις τι σημαίνει να φεύγεις υπό την απειλή της δολοφονίας ή της φυλακής επιδή διαφωνείς με ένα καθεστώς δικτατορικό ή κατοχικό;

Έχεις νιώσει ποτέ πως είναι να αφήνεις πίσω τους συγγενείς και τα αγαπημένα σου πρόσωπα για να αναζητήσεις μια ευκαιρία να ΖΗΣΕΙΣ;

Έχεις νιώσει ποτέ την αδικία του θανάτου των δικών σου σε πόλεμο, ή ακόμα κι από την ίδια την κυβέρνηση της χώρας σου;

Έχεις αναγκαστεί ποτέ να αντιμετωπίσεις τη ζωή χωρίς να ξέρεις που θα βρεθείς το επόμενο λεπτό, χωρίς τη δυνατότητα του παραμικρού σχεδιασμού, γυρεύοντας ελπίδα από οπουδήποτε και έρμαιο του εκάστοτε δουλέμπορα που θα ρουφήξει με το καλαμάκι ακόμα και τις τελευταίες σου οικονομίες;

Έχει περάσει ποτέ από το μυαλό σου πως μπορεί να είναι να είσαι κυνηγημένος μια ζωή, να διασχίζεις τη μισή γη για να βρεις πατρίδα, ή ποια μπορεί να είναι τα συναισθήματα όταν στο σκοτάδι, ίσως μαζί με την οικογένεια και τα παιδιά σου, σε φορτώνουν σε ένα καϊκι μαζί με άλλα σαράντα άτομα, και σε αφήνουν στο έλεος της θάλασσας και του, όποιου, θεού;

Μήπως ήρθες ποτέ στη θέση του κατατρεγμένου οικογενειάρχη, που αποχωρίζεται την οικογένειά του για να τους στέλνει χρήματα, ή αυτόν που μαζί με την οικογένειά του ζητιανεύει λίγη ανθρωπιά; Εσύ τι θα έλεγες στο παιδί σου αν ζούσατε σε ένα από τα στρατόπεδα του αίσχους; Αυτά της υποδοχής. Που θα του έλεγες ότι βρίσκεστε, και γιατί;

Πόσο ανώτερος πιστεύεις ότι είσαι από έναν άνθρωπο που μπορεί να έχει αλλάξει “εφτά πατρίδες”, όπως μου είχε πει ένας λατζιέρης από το μπαγκλαντές που είχε σπουδάσει οδοντίατρος, μέχρι να βρει ένα κεραμίδι, μια δουλειά και ένα πιάτο φαϊ;

Πόσο μπάτσος μπορεί να είσαι στην ψυχή όταν συνειδητά υποστηρίζεις και επικροτείς το ρόλο του χωροφύλακα και της χωματερής ανθρώπινων ονείρων που σου έχει αποδώσει η Ευρωπαϊκή Ένωση;

Και τέλος, πόσο κοντόφθαλμος μπορεί να είσαι για να μη βλέπεις πως μετανάστης, μπορεί σήμερα να είσαι κι εσύ. Ηλίθιε.

 http://rebeliskos.wordpress.com/2013/08/12/%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CF%83%CE%B1%CE%B9-%CE%BA%CE%B9-%CE%B5%CF%83%CF%8D-%CE%B7%CE%BB%CE%AF%CE%B8%CE%B9%CE%B5/

Ένας εξεγερμένος μετανάστης στην Ελλάδα

Ας εξιτάρουμε λίγο το φαντασιακό μας μιλώντας για την πραγματικότητα!

Δεν έχω όνομα, περιπλανιέμαι ανά τους αιώνες με μια απρόσωπη ταυτότητα…Ναι, θα ήθελα να έχω ταυτότητα, θα ήθελα να έχω πατρίδα και ένα ζεστό καταφύγιο. Κάποτε με αποκαλούσαν Εβραίο, τώρα με αποκαλούν λαθραίο, μετά από λίγα χρόνια θα με φωνάζουν Καλλιόπη; Μα σήμερα, με λένε λαθραίο και δεν γνωρίζω το γιατί…

Zούσα στο Αφγανιστάν στην περιοχή Γκάζνι με την οικογένεια μου, τη γυναίκα μου και τον ανήλικο γιο μου . Ο γιος μου δεν μπορούσε να κοιμηθεί τα βράδια γιατί είχε αποκτήσει κροτοφοβία από τους βομβαρδισμούς του πολέμου μεταξύ των εγχώριων ενόπλων και των στρατιωτών του ΝΑΤΟ. Πάντα με ρώταγε , γιατί συμβαίνει αυτό, γιατί πολεμάνε; H απάντηση μου ποτέ δεν ήταν ξεκάθαρη, άλλωστε πως μπορεί να είναι, αφού το παιχνίδι παίζεται για τους «από πάνω» και όχι για μένα και την οικογένεια μου, ούτε καν για τον νεκρό στρατιώτη του ΝΑΤΟ που πέθανε στο ρέμα πιο κάτω και κάποιοι συμπολίτες μου πήγαν να βγάλουν φωτογραφίες με το νεκρό πτώμα του.

Κάποια μέρα όμως πήρα τη μεγάλη απόφαση. Δεν αντέχαμε άλλο τους βομβαρδισμούς και την απελπισία της αβέβαιης ζωής στον τόπο που γεννηθήκαμε να βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση. Η ξενιτιά ήταν μια λέξη που όταν την πρόφερα, η γυναίκα μου χωρίς να την ακούει, αλλά την αισθανόταν.. έκλαιγε.

Όμως, πόσες επιλογές είχαμε;

Αυτή η αναθεματισμένη η τηλεόραση μας δείχνει κάτι σκηνές ευημερίας και απολαύσεων που ζηλεύω…Άραγε υπάρχει μέρος που οι πολίτες μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθεροι, χωρίς βομβαρδισμούς, λογοκρισία και λιθοβολισμούς; Αν υπάρχει αυτό το μέρος θα ήθελα να μεγαλώσω το παιδί μου. Δεν ζητάω πολλά, απλά να μην υπάρχουν βομβαρδισμοί όλη τη μέρα αλλά λίγες ώρες, αφού κοιμηθεί ο γιός μου, λίγο φαγητό αρκεί να μην πεθάνουμε από ασιτία, πιο ανώδυνους λιθοβολισμούς, να μην πεθαίνουν οι ένοχοι αλλά να παραδειγματίζονται για τα λάθη τους. Αν αυτά μπορεί να μου τα εξασφαλίσει κάποιος, εγώ θα φύγω σήμερα και θα αναγκάσω την οικογένεια να έρθει για το καλό της.

Κάνεις δεν μου τα εξασφάλισε αυτά, αλλά εγώ τόλμησα…Έτσι και έπραξα , βγήκα τον κήπο και έβαλα σε ένα βάζο λίγο χώμα από την πατρίδα μου για να έχω στο ταξίδι για μια καλύτερη ζωή. Φυσικά και σκέφτομαι τον επαναπατρισμό, άλλωστε ο γιος μου, μου ορκίστηκε ότι θα πάει να συναντήσει τους μεγάλους στη δύση και θα τους πει να σταματήσουν τον πόλεμο δίνοντας τους μια ζωγραφιά που έφτιαξε τελευταία. Έχει ταλέντο ο μικρός, αν και το περιστέρι που ζωγράφησε το έφτιαξε “κόκκινο”, αλλά θα έχει λόγο που το έκανε…

Απευθύνθηκα στους ειδικούς, δυστυχώς όπως πολλοί πριν από εμένα δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν ταξιδιωτικά έγγραφα, έτσι έγινα και εγώ και η γυναίκα μου και το παιδί μου, αυτό που αποκαλούν παράτυποι μετανάστες, στην συνέχεια επονομαζόμασταν παράνομοι και μετά λαθραίοι. Τέλος πάντων ο προορισμός μας ήταν η Σουηδία, είχα ακούσει για την καλή ζωή εκεί και για τους δύο μήνες που διαρκεί η αίτηση για “άσυλο”. Σπουδαία λέξη αυτή, “άσυλο”. Άραγε τι να σήμαινε; Aπλά μου είχαν πει κάποιοι άλλοι… ότι αυτή τη λέξη πρέπει να την χρησιμοποιώ ως κύριο εργαλείο για να μην απελαθώ και επιστρέψω στους ανατριχιαστικούς κρότους. Πήρα τα κάποια χαρτιά μας για να μπορέσω να φύγω για το ταξίδι μας…

Έπρεπε να περάσουμε τα βουνά Χίντου Κους. Η αποστολή μας αποτελούνταν από 23 ανθρώπους, τα 7 ήταν παιδιά, ο δικός μου ήταν μόλις 14 χρονών, ήταν εξαντλημένος.. εγώ το έβλεπα, αλλά είχε καρφωμένο το βλέμμα του προς τη δύση και ενώ οι συνταξιδιώτες έτρεμαν από τον φόβο να διαβούμε τα βουνά, ο μικρός μου αποκρίθηκε, “ότι τα όνειρα μας δεν μπορούν να σταματήσουν επειδή κάποιοι διαλέγουν να βάζουν βουνά στο δρόμο μας”. Αυτή η φράση παραφράστηκε ανάλογα τα εμπόδια που ήταν να περάσουμε.

Πλέον αισθανόμουν πολύ δυνατός από αποθέματα ψυχής, ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε. Είχαν πει σε μερικούς να πάνε στο νοτιοδυτικό μέρος της πατρίδας, αλλά ενημερώθηκα “ευτυχώς εγκαίρως” ότι το Ιράν έχει υψώσει φράχτη 147 χλμ που περιφράζει τα σύνορα από κάποιους σαν εμάς. Δεν λέω, από την πείνα, ίσως να γινόμουν επικίνδυνος, να έκλεβα καμιά κότα για να φάει ο μικρός, αλλά να προκαλέσω άλλο κακό δεν μου περνάει από το μυαλό. Άκου εκεί, “παράτυπος” και “φράχτες”. Σταματήσαμε στην Κουέτα και μετά περάσαμε στο Ιράν από αλλού, ωραία περιοχή, κάτσαμε και λίγες μέρες, νομίζω είχαμε φάει και κάτι εκεί.

Αλλά στο Ιράν οι καιρικές συνθήκες είναι πολύ άσχημες, η γυναίκα μου είχε ανεβάσει πυρετό και ο ένας κολλούσε τον άλλο, αντί να βρούμε κάποια περίθαλψη μας πλησίασαν κάποιοι άγνωστοι μέσα στις κουραστικές βραχώδεις οροσειρές φαινόταν περίεργο να κυκλοφορούν άνθρωποι, ήταν και νύχτα. Η συνάντηση δεν φαινόταν καλή, μας επιτέθηκαν, μας έβγαλαν μαχαίρια, τρομοκρατήθηκα, δεν αντέδρασα εγκαίρως, κάποιοι άλλοι..δικοί μας αντιστάθηκαν και η φασαρία τους ανάγκασε να αποχωρήσουν, όμως δεν αποχώρησαν άπραγοι, καθότι φαινόταν να εκτελούσαν κάποιο επάγγελμα.
Απήγαγαν 2 παιδιά και μια μεσήλικη γυναίκα. Για να πάρουμε πίσω τους ανθρώπους θα έπρεπε να πληρώσουμε, τα λεφτά μας ήταν περιορισμένα, τα χρονικά περιθώρια επιβίωσης στένευαν, η νύχτα μας τρομοκρατούσε. Καταβάλαμε όλοι και όλες από λίγα χρήματα, όσα μας περίσσευαν, τις επόμενες μέρες θα έπρεπε να μειώσουμε την τροφή που καταναλώναμε. Πήραμε τα δύο παιδιά, τη μεσήλικη γυναίκα δεν την γνώριζε κανένας, δεν είχαμε λεφτά για εκείνην, την αφήσαμε πίσω, ήταν μια πράξη κακίας αλλά ταυτόχρονα και επιβίωσης για τον καθένα ξεχωριστά, το “εμείς” ήταν απλά ένα ευχολόγιο, εγώ σκεφτόμουν τη γυναίκα και το παιδί και δεν με ένοιαζε πολύ η τύχη των υπολοίπων. Άλλωστε κάποιοι δεν πλήρωσαν για τα παιδιά, αυτοί ήταν και οι πρώτοι που διαχώρισαν τη στάση τους.

Επόμενος προορισμός μας η Τουρκία, άκουσα και για μια “κουζίνα”, ούτε καν που θυμάμαι πια ακριβώς, πάντως ακουγόταν θεσπέσια μπροστά στη δική μας που είχε χαλάσει πρόσφατα. Η πόλη “Βαν” και μετά η Κωνσταντινούπολη”, δεν ήταν και άσχημα, αλλά πράγματι κυνηγάμε το κάτι παραπάνω για να ζήσουμε αξιοπρεπώς. Στην Κωνσταντινούπολη πήραμε καράβι, μπορεί να μην ήταν και το πιο ασφαλές, σίγουρα δεν ήταν το πιο ασφαλές, είχε κύμα και τέτοια αλλά κάπως τα καταφέραμε. Το “κάπως” δεν είναι και το πιο ευχάριστο, καθώς ένα κύμα παρέσυρε δύο μετανάστες και μάλλον πνίγηκαν, παρά τις κλήσεις μας για βοήθεια, η ανταπόκριση του λιμενικού σώματος ήταν μηδενική. Περάσαμε και άλλα σύνορα, η μυρωδιά άλλαξε.

Φτάσαμε σε μια υπέροχη χώρα, έχω διαβάσει γι αυτή, για τον πολιτισμό και την φιλοξενία, μυρίζαμε την αλμύρα της θάλασσας και θαυμάζαμε τις ομορφιές του απέραντου γαλάζιου. Κάποιος φώναξε “ Αυτή είναι η Ελλάδα”! Με σαγήνευσε δεν το κρύβω, μακάρι να μην ήμουν “παράτυπος” και να μπορούσα να περάσω λίγες μέρες σε αυτή τη χώρα, αλλά βιαζόμασταν. Καθώς φτάναμε στη στεριά ακούσαμε έναν περίεργο θόρυβο, δεν είναι ο ήχος που θα περίμενα να ακούσω. Είχα ονειρευτεί αυτή τη μέρα, ως μια μέρα υποδοχής κάποιων κατατρεγμένων ανθρώπων. Όποτε γιατί να μην μας χειροκρόταγαν κιόλας; Λίγο αλαζονικό βεβαίως, αλλά όταν το λιμενικό σώμα μας κατέβασε στη στεριά και με αυστηρό ύφος μας πρόσταζε να κάνουμε κάποια πράγματα. Εγώ έλεγα με ύφος αγανάκτησης “Ξέρετε τι έχουμε περάσει εμείς για να φτάσουμε εδώ”.  Ένας-δύο από εμάς ήξεραν και Αγγλικά, από τους λιμενικάριους θαρρώ ότι αυτά που μας έλεγαν δεν ήταν και πολύ…Αγγλικά, μάλλον Γαλλικά μου έμοιαζαν.  Πήγαμε σε ένα γραφείο, είχαμε γίνει και περισσότεροι, μας έκαναν κάποιες βασικές ερωτήσεις με διερμηνέα. Οι επιλογές δεν ήταν και οι πιο εύλογες. Μας μιλούσαν για μια κακιά λέξη “απέλαση”. Ο διερμηνέας μου εξήγησε την κακιά της σημασία και τότε έγινα έξω φρενών, νομίζω ότι για λίγα δευτερόλεπτα, υιοθέτησα και εγώ την “γαλλική”, για λίγο όμως, όχι σαν τους άλλους, τους λιμενικούς. Τέλος πάντων, το ξέσπασμα μου τελείωσε με τη φράση “έχει κρότους”.

Εγώ τότε χρησιμοποίησα το εργαλείο των πολλών…”άσυλο”. Τότε και αυτοί μου είπαν, “Τότε θα πας στην Αθήνα και εκεί θα σε περιποιηθούν καλά”. Το ύφος του δεν ήταν και το ποιο φερέγγυο, μάλιστα κάποιοι μου είπαν, ότι σε ειρωνευόταν. Αλλά δεν μπορούσε να κατανοήσω γιατί το έκανε αυτό. Εγώ γνώριζα ότι οι αιτούντες “άσυλο” χαίρουν προστασίας και αξιοπρεπών συνθηκών παραμονής.

Εξέφρασα την προς στιγμή απορία μου και επέστεψα τη σκέψη μου στον φόβο της αβεβαιότητας. “Το αίτημα ασύλου θα το πάρεις στην Πέτρου Ράλλη μας είπε κάποιος Έλληνας στον Έβρο”. Μας μετέφεραν με ένα φορτηγό στην Αθήνα , εγώ είχα στο μυαλό αυτή την κυρία “Πέτρου Ράλλη”, είχε και ωραίο όνομα.

Λοιπόν, κυρία δεν την λες, πάντως εγώ την αίτηση την έκανα και περιμένω. …

Που ζούμε; Mα φυσικά και θα σας πω, μας μετέφεραν σε ένα υπέροχο κέντρο κράτησης μεταναστών με την επωνυμία “Αμυγδαλέζα” και γυναίκες και παιδιά και βρώμα και απελπισία. Μόλις φτάσαμε ο μικρός λιποθύμησε από τον χώρο που του είπαν ότι θα κοιμηθεί. Οι περισσότεροι μετανάστες και μετανάστριες που είναι εκεί, συνεχώς διαμαρτύρονται, οι συνθήκες υγιεινής είναι άθλιες.

Σαπούνια και περίεργα καθαριστικά για να αποφύγουμε την ψώρα, δεν έχουμε και έτσι δεν την αποφύγαμε. Πολλοί και πολλές έχουν κολλήσει ψώρα από τη βρώμα. Ξέχασα να πω ότι έχουμε και καρτοτηλέφωνο, έχουμε ένα, λίγο χαλασμένο βέβαια, αλλά μέσα στην όλη απελπισία των “καυτών” κοντέινερ, εξαιτίας της έλλειψης air condition μοιάζει το λιγότερο. Άραγε με ποιον να επικοινωνήσεις, αφού τα σκουπίδια δεν μιλάνε. Γιατί και εμένα και το παιδί μου και τη γυναίκα μου, μόνο σαν σκουπίδια μας συμπεριφέρονται. Έμαθα ότι και έξω όμως κυκλοφορούν “σκούπες” για εμάς και η γυναίκα μου έχει δίκιο όταν μου λέει ότι όλα συγκλίνουν προς τη χωματερή στην οποία μας οδήγησαν να ζούμε.

Ήμουν στην χωματερή“Αμυγδαλέζα”  , για περίπου 10 μήνες, τώρα δεν είμαι πλέον εκεί, διότι μια μέρα ξύπνησα και είδα τον γιο μου άρρωστο από λοίμωξη του αναπνευστικού και το ίδιο βράδυ συμμετείχα στην εξέγερση για την παράταση της διαμονής μας από τους 12 στους 18 μήνες σε αυτό το κολαστήριο, που κάποιοι το ονομάζουν “κέντρο φιλοξενίας”.

Αναζητώ την φιλοξενία όλων αυτών των σεβαστών Ελλήνων πολιτών που θέλω να γνωρίσω, αλλά πουθενά δεν βρίσκω. Αναζητώ συμπαράσταση για να μην αποτελέσει η εξέγερση ένα πυροτέχνημα αλλά να καούν όλα τα παρόμοια κολαστήρια στον κόσμο, αναζητώ τους υπεύθυνους αυτής της κατάστασης για να τους δώσω την ζωγραφιά του κόκκινου περιστεριού και να τους πω ότι ο γιος μου χρειάζεται γιατρό.

Αυτή τη στιγμή τρέχω να βρω κάποιον, κάποιους και να τους μιλήσω, να τους θέσω το μεγάλο “Γιατί” αυτής της κατάστασης. Είμαι ένας από τους δραπέτες της εξέγερσης που σημειώθηκε στην Αμυγδαλέζα στις 10/8 για μια ελάχιστη αξιοπρεπή διαμονή, για να μην αναφέρω όλα τα υπόλοιπα που αυτή τη στιγμή μου έρχονται στο μυαλό. Περιφέρομαι πλέον στο άγνωστό, χωρίς το παιδί και τη γυναίκα μου, σε μια ξένη χώρα.

Πέρασα ένα στενό, μια παρέα νεαρών ατόμων με ξυρισμένα κεφάλια γύρισε και με κοίταξε άγρια. Αυτοί δεν είναι “Έλληνες” ψιθύρισα και συνέχισα τον δρόμο της ξενιτιάς και της ομίχλης.

Είμαι μονάχα ένας “μετανάστης στην Ελλάδα”. Ξέρω πολύ καλά, ότι αυτές οι “χωματερές” δεν έχουν φτιαχτεί μόνο για μένα, την οικογένεια μου και τους υπόλοιπους που βρίσκονται τώρα εκεί, αλλά υπάρχουν πολλές και για τους ντόπιους και για εμάς τους μετανάστες, απλά αλλάζουν χρόνο και χώρο. Άλλωστε πως μπορώ να ξεχάσω την γριούλα που έτρωγε από τα σκουπίδια πριν λίγο. Σκουπίδια και πάλι σκουπίδια…

Αυτή είναι η “Ελλάδα”;

Aναρωτιέμαι…

 

Η ιστορία αυτή δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα…ή μήπως ανταποκρίνεται;

Εξέγερση στο κέντρο κράτησης στην Αμυγδαλέζα – Επέμβαση των ΜΑΤ Ημερομηνία

Μεγάλη επιχείρηση της αστυνομίας βρίσκεται σε εξέλιξη στο κέντρο κράτησης μεταναστών στην Αμυγδαλέζα, με σκοπό να καταστείλουν την εξέγερση.

Ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις έχουν περικυκλώσει το κέντρο κράτησης μεταναστών στην Αμυγδαλέζα, όπου νωρίτερα σημειώθηκε εξέγερση μετά την ανακοίνωση της παράτασης της κράτησης των μεταναστών από 12 στους 18 μήνες. Μετανάστες άναψαν φωτιές στα κοντέινερ, όπου διαμένουν και στο σημείο έσπευσε η Πυροσβεστική προκειμένου να τις σβήσει.

 

Σύμφωνα με μαρτυρίες, υπάρχουν τραυματίες μετανάστες, ενώ σύμφωνα με την ΕΛΑΣ τουλάχιστον δέκα αστυνομικοί έχουν τραυματιστεί από τα επεισόδια.

 

Bίντεο του enikos.gr

 

 

http://left.gr/news/exegersi-sto-kentro-kratisis-stin-amygdaleza-epemvasi-ton-mat

«Ανεπιθύμητοι Επισκέπτες»: Ένας χρόνος «Ξένιου Δία», ένας χρόνος καταχρήσεων από την ΕΛ.ΑΣ

Καταχρηστικές και αυθαίρετες πρακτικές εναντίον των μεταναστών σημειώνει το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σε έκθεση σχετικά με τον ένα χρόνο εφαρμογής του «Ξένιου Δία»

Όπως αναφέρει το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Human Rights Watch) σε πρόσφατη σχετική έκθεση του με τίτλο «Ανεπιθύμητοι Επισκέπτες»: «Στο διάστημα από τις 4 Αυγούστου 2012 ως τις 22 Φεβρουαρίου 2013 σχεδόν 85.000 άτομα αλλοδαπής καταγωγής είχαν υποστεί έλεγχο από την Αστυνομία στους δρόμους της Αθήνας και είχαν προσαχθεί σε αστυνομικό τμήμα για εξέταση των εγγράφων ταυτότητάς τους και του νομικού καθεστώτος τους. Εξ αυτών μόνο οι 4.811 (περίπου 6%) διαπιστώθηκε ότι διέμεναν παράνομα στην Ελλάδα».

 

Στην έκθεση γίνεται εκτενής αναφορά στις αστυνομικές αυθαιρεσίες κατά τη διάρκεια των ελέγχων καθώς και στις κακοποιήσεις μεταναστών από αστυνομικούς.  Χαρακτηρίζεται «τραγική ειρωνία» η ονομασία «Ξένιος Δίας» για μια επιχείρηση που έχει στιγματιστεί από αναίτια βία, πολύωρες κρατήσεις και ρατσιστική συμπεριφορά εναντίον μεταναστών. Στο παρακάτω βίντεο  περιγράφονται χαρακτηριστικά περιστατικά της αστυνομικής αυθαιρεσίας κατά την εφαρμογή του «Ξένιου Δία»:

 

 

 

 

 

Αποκορύφωμα της «φιλοξενίας» είναι ο πρόσφατος θάνατος του Μοχάμεντ Χασάν, ο οπόιος βρισκόταν από τον Σεπτέμβριο του 2012 στο Στρατόπεδο Συγκέντρωσης της Κορίνθου. Ο Αφγανός πρόσφυγας, παρ’ ότι βαριά ασθενής επί πολύ καιρό, μεταφέρθηκε πολύ αργά στο Σισμανόγλειο, όπου και κατέληξε.  Συγκεκριμένα, ο Χασάν χρειάστηκε να περιμένει μέχρι τις 2 Ιουλίου για να μεταφερθεί στο νοσοκομείο έπειτα από έντονες ενοχλήσεις που ανέφερε (μάταια) επί μακρόν στους αστυνομικούς.

 

Καυστική στο σύνολό της η έκθεση του Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αφού αναφέρει ότι αιτίες της συμπεριφοράς αυτής είναι όχι μόνο η οικονομική κρίση αλλά και η επί σειρά ετών κακή διαχείριση των πολιτικών μετανάστευσης και ασύλου, ενώ σημειώνει ότι ο κ. Δένδιας και οι άλλοι αξιωματούχοι απορρίπτουν τα ευρήματά της έκθεσης. Ο «Ξένιος Δίας» είναι κάθε άλλο παρά φιλόξενος για τους μετανάστες και τους αιτούντες άσυλο που παράνομα υφίστανται ελέγχους, κρατήσεις και κακοποίηση από την Ελληνική Αστυνομία, αναφέρει χαρακτηριστικά η Eva Cossé, συντάκτρια της συγκεκριμένης Έκθεσης.

http://left.gr/news/anepithymitoi-episkeptes-enas-hronos-xenioy-dia-enas-hronos-katahriseon-apo-tin-elas

Ομάδα Blender: «Στη πόλη της Πάτρας είμαστε gay, λεσβίες, αμφί, τρανς, queers και στρέιτ που διεκδικούμε το αυτονόητο. Ισότητα, ισονομία κι αναγνώριση…»

Βρισκόμαστε στην πόλη της Πάτρας. Ήταν εδώ, όταν πριν από λίγες εβδομάδες δύο άτομα της LGBTQI ομάδας Blender, δέχτηκαν επίθεση από μέλη της Χρυσής Αυγής. Σήμερα, το θέμα μοιάζει να έχει ξεχαστεί και η πόλη να λειτουργεί στους καθημερινούς ρυθμούς της. Όχι για όλους όμως.

Τα μέλη της ομάδας μίλησαν σε εμάς, για το τι σημαίνει να είσαι «διαφορετικός» στην 3η μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας.

«Φαντάσου μία πόλη. Σπίτια με ντουλάπες που κρύβουν μέσα τους παντελόνια, φορέματα και 45 νούμερο γόβες.  Δρόμοι με γκέι, λεσβίες, τρανς. Χαμός! Μαγαζιά με βαρύ ελληνικό καφέ, στραβά βλέμματα, φοβισμένα ψέματα. Εξού και ο χαμός. Κι οι γόβες φοβούνται να κυκλοφορήσουν στους δρόμους, τρεκλίζουν. Η πόλη αυτή είναι η Πάτρα.  Με δύο, ένα, ίσως και κανένα human-friendly χώρο, εφημερίδα ή  περιοδικό. Ανθρώπους  με άγνοια,  φοβικές σκέψεις και συμπεριφορές. Σ’αυτήν την πόλη, είμαστε gay, λεσβίες, αμφί, τρανς, queers και στρέιτ που διεκδικούμε το αυτονόητο. Ισότητα, ισονομία κι αναγνώριση.»

Σε αυτήν, λοιπόν, την πόλη, μια ομάδα νεαρών ατόμων αποφάσισαν να ενώσουν τη φωνή τους και να υπερασπιστούν τα πιστεύω τους.

«Είμαστε οι blender. Μια συλλογικότητα η οποία μετράει λίγο παραπάνω από 30 μέρες ύπαρξης. Στόχος της ομάδας μας είναι να παρουσιαστεί και να στηριχθεί η διαφορετικότητα στον τοπικό κοινωνικό ιστό. Γενικά, να δείξουμε στους ανθρώπους γύρω μας ότι το να είσαι διαφορετικός σε οποιονδήποτε τομέα δεν συνιστά απειλή, αλλά δύναμη προόδου και ποικιλίας σε μια κοινωνία. Δύναμη η οποία εξελίσσει τις κοινωνίες».

«Στα πλαίσια της δράσης μας έχουμε καταφέρει να συσπειρώσουμε σημαντικό αριθμό ανθρώπων. Είχαμε δυναμική παρουσία στο Athens Pride όπως και εκπροσώπηση στο αντίστοιχο Pride της Θεσσαλονίκης. Συνεργαστήκαμε με τις Πολιτιστικές Ομάδες Φοιτητών του Πανεπιστημίου Πατρών παρουσιάζοντας στις σκάλες της Αγίου Νικολάου ταινία (Milk)  με θέμα τα δικαιώματα του lgbtqi κινήματος καθώς επίσης επιχειρήσαμε επιτυχώς να θέσουμε τις βάσεις για μελλοντική συνεργασία με άλλες συλλογικότητες».

Η ταινία αυτή στάθηκε και η αφορμή για το επεισόδιο της επίθεσης. «Δύο μέρες πριν την προβολή της ταινίας Milk, η αφισοκόλληση μας διακόπηκε. Δύο από εμάς δέχτηκαν επίθεση από μέλη της Χρυσής Αυγής γιατί ήταν αδερφές, αναρχικοί ή με άλλα λόγια διαφορετικοί. Τα υπόλοιπα τα ξέρετε».

Παρά την βιαιότητα της επίθεσης, «η γη δεν σταμάτησε να γυρνά» και η ομάδα καταδικάζοντας το γεγονός, συνέχισε την αφισοκόλληση καλώντας μάλιστα τον κόσμο της Πάτρας να υποστηρίξει. « Η επίθεση αυτή δεν κατάφερε να μας σιωπήσει. Η αφισοκόλληση έγινε πορεία την επόμενη μέρα και η προβολή της τη μεθεπόμενη. Αρκετοί θα σκεφτούν ότι με τις αντιλήψεις ή το παρουσιαστικό μας προκαλέσαμε την επίθεση και τις συνέπειες της. Αν είχαμε αφήσει απλά να περάσει ο φασισμός σε μια κοινωνία που ζέχνει σεξισμό, αν είχαμε πει “δεν βαριέσαι, δεν ήμουν εγώ που τις έφαγα/ μαχαιρώθηκα/ δολοφονήθηκα”, αν δεν είχαμε βγει σαν φυσικές παρουσίες, θα ήμασταν ασφαλείς.»

Η προβολή της ταινίας  πραγματοποιήθηκε με επιτυχία με πλήθος κόσμου να δίνει το παρόν.

Σήμερα στον απόηχο όλων αυτών τα μέλη της ομάδας Blender, δηλώνουν: «Αρκετοί θα φτάσουν στο συμπέρασμα ότι εμείς φταίμε. Εμείς είμαστε οι υπεύθυνοι για αυτήν την επίθεση. Εμείς προκαλέσαμε. Εμείς είμαστε οι διαφορετικοί. Το θέμα όμως είναι ότι κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και στα μάτια του φασισμού, οτιδήποτε ξεφεύγει από τα πρότυπα του, είναι πιθανώς επόμενος στόχος. Σίγουρα, αρκετοί θα καταδικάσουν τη βία από όπου κι αν προέρχεται. Αλλά η προβληματική είναι ότι δεν έχουν κάνει τίποτα απολύτως για να την αποτρέψουν. Η ουσία είναι πώς αν εσύ ως αυτόνομη σκεπτόμενη μονάδα δεν δράσεις, ίσως εχθές, αν δεν οργανωθείς για να πας κόντρα στην κενή ιδεολογία, σε κάθε ιδέα που πρεσβεύει, στα πρόσωπα και στα γεγονότα που δόλια την προωθούν , θα έρθει σύντομα να σου χτυπήσει την πόρτα. Όχι με το χέρι -τοκ τοκ- αλλά στην καλύτερη των περιπτώσεων με γροθιά. Στην χειρότερη, με μαχαίρι και ρόπαλο. Και αυτή τη φορά δεν θα είναι κάποιος άλλος που θα τις φάει/ μαχαιρωθεί/ δολοφονηθεί, αλλά εσύ. Στο χέρι σου είναι, αν θα είσαι μόνος σου για να τον αντιμετωπίσεις».

Mάθετε περισσότερα για την ομάδα στο: http://www.facebook.com/Blender.Patras

http://www.avmag.gr/archives/33624