Όλα είναι τρόμος

sakkas_is_free«Η σημερινή απόφαση του Συμβουλίου Εφετών είναι μια απάντηση σε όσους όλο αυτό το διάστημα υποστήριζαν ότι η Πολιτεία είχε συμφέρον στη συνέχιση της προσωρινής κρατήσεως του κατηγορουμένου κ. Κώστα Σακκά στις φυλακές.[…] Το κράτος Δικαίου αποτελεί τον κεντρικό πυλώνα της Δημοκρατίας και της αρμονικής κοινωνικής συμβίωσης. Αυτό είναι η πυξίδα μας και η αδιαπραγμάτευτη αρχή μας».

Μ’ αυτά τα λόγια του Υπουργού Δικαιοσύνης (και πρώην Προέδρου της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων) έκλεισε από πλευράς Κράτους η υπόθεση της απεργίας πείνας του Κώστα Σακκά. Ωραία λόγια και απόλυτα αναμενόμενα, βγαλμένα από κάποιο παλιό δελτίο ειδήσεων μιας εποχής που κοίμιζε τον κόσμο αφήνοντας την εντύπωση ότι «η δημοκρατία μας λειτουργεί». Λόγια απευθυνόμενα σε κουτούς ή σε κανένα, αφού η αλήθεια είναι ότι ακόμα και οι στοιχειωδώς υποψιασμένοι σύμμαχοι της Κυβέρνησης (βλ. σχετικές δηλώσεις ΠΑ.ΣΟ.Κ.,ΔΗΜ.ΑΡ.Δράσης κλπ.) γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι μέθοδοι και τα μέσα επιβολής με τα οποία οι κυβερνώντες (σαν εκπρόσωποι μιας τάξης και μιας ομάδας συμφερόντων και όχι τόσο σαν μια παρέα πολιτικών που διοικεί την χώρα) κρατιούνται στην εξουσία, γίνονται κάθε μέρα όλο και πιο «πρωτοποριακά»…, σε βαθμό που θα μπορούσε να ειπωθεί ότι εφηύραν ενός νέου τύπου «αντιπροσωπευτική δημοκρατία», η οποία αυτο-αμφισβητείται διαρκώς αλλά μονόπαντα: καταστρατηγώντας ή παραβιάζοντας ευθέως τις ίδιες τις θεμελιώδεις αρχές της, αυτό καθαυτό το νομικό πλέγμα που, ούτως ή άλλως είναι ένα οικοδόμημα προστασίας των εξουσιαζόντων και των κυρίαρχων τάξεων.

Φαίνεται πως η σήψη είναι τόσο βαθιά που όλοι τους τώρα τρέχουν να μαζέψουν τον «πολιτικό και το νομικό πολιτισμό τους» (όπως τόσο πολύ τους αρέσει να λένε για να χαϊδεύουν τα ίδια τους τα’ αυτιά), μετατρέποντάς τον με κάθε ευκαιρία και για κάθε ανάγκη της καθημερινότητας σε έναν «τυπικά νόμιμο τρόμο». Είναι φανερό ότι είναι σε ελεύθερη πτώση και μαζί μ’ αυτούς, σε ελεύθερη πτώση είναι και όλο το φαντεζί αλλά τζούφιο (από άποψη δημοκρατικότητας εκτός εισαγωγικών) σύστημα αξιών τους. Με τα πιο τηλεοπτικά ελληνικά επικοινωνείται εκ μέρους των κυβερνώντων και όσων αυτοί εκπροσωπούν μια διαρκής απειλή: όποιος δεν συμμορφωθεί διατρέχει τον άμεσο κίνδυνο να βρεθεί αντιμέτωπος με ένα λυσσασμένο κράτος που συμπεριφέρεται αμείλικτα και ρεβανσιστικά σε όποιον/-α δεν δέχεται να απεμπολήσει κάθε ψήγμα αξιοπρέπειας.

Όλα λοιπόν είναι τρόμος. Και η υπόθεση Σακκά είναι μια καλή ευκαιρία να εξεταστεί αυτός ο μηχανισμός, αυτή η νέα μεθοδολογία της εξουσίας, σε μερικές διαστάσεις του.

Από πολιτική άποψη

Μετά από ένα καραμπινάτο νομικό σκάνδαλο (απόφαση προφυλάκισης πολίτη για 36 μήνες – στο νομικό κομμάτι της υπόθεσης θα επανέλθουμε παρακάτω), εκδίδεται από το Συμβούλιο Εφετών η απόφαση αποφυλάκισης του αναρχικού απεργού πείνας Κώστα Σακκά, αντικαθιστώντας την προσωρινή κράτηση με τους ακόλουθους περιοριστικούς όρους: απαγόρευση εξόδου από τη χώρα, υποχρεωτική εμφάνισης κάθε Δευτέρα στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του, υποχρεωτική διαμονή στην οικία που έχει δηλώσει ως κατοικία του, απαγόρευση οποιασδήποτε επαφής και επικοινωνίας με συγκατηγορουμένους του στην υπόθεση της οργάνωσης «Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς», καταβολή χρηματικής εγγύησης 30 χιλιάδων ευρώ και απαγόρευση μετακίνησης εκτός του νομού Αττικής.

Το αίτημα αποφυλάκισης γίνεται δεκτό λόγω της κρίσιμης κατάστασης της υγείας στην οποία περιήλθε ο Σακκάς, αφού πριν από λίγες μέρες είχαν απορριφθεί οι Αντιρρήσεις που προέβαλε κατά της νομιμότητας της διάταξης με την οποία η προσωρινή του κράτηση παρατεινόταν για 6 μήνες ακόμα, φτάνοντας τους 36.

Οι πραγματικές πολιτικές διαστάσεις της απόφασης αποφυλάκισης του συντρόφου μας είναι οι εξής:

α) Εκτελεστική εξουσία (Κυβέρνηση) και Δικαστική εξουσία, φοβήθηκαν το ενδεχόμενο ενός δεύτερου Δεκέμβρη 2008 μέσα στον Ιούλιο. Προσπάθησαν όσο μπορούσαν, να φτάσουν τα πράγματα στα άκρα και να δοκιμάσουν τις αντοχές του α/α χώρου (αλλά και της υπόλοιπης κοινωνίας στον βαθμό που δεν κοιμάται τον ύπνο του Δικαίου…). Όταν πιθανολόγησαν ότι η κατάσταση ενδεχομένως να ξεφύγει από τα χέρια τους αν δολοφονούσαν τον Σακκά, αποφάσισαν (αργά και βασανιστικά, αναβάλλοντας την έκδοση του σχετικού βουλεύματος από μέρα σε μέρα, σα να μην υπήρχε άμεσος κίνδυνος για τη ζωή του Σακκά), να διατυμπανίσουν την ανθρωπιά της Ελληνικής Δικαιοσύνης, αποφυλακίζοντάς τον λόγω προβλημάτων υγείας εξαιτίας της απεργίας πείνας και όχι επειδή είχαν παραβιάσει κατάφορα κάθε σχετική συνταγματική διάταξη αλλά και τις αντίστοιχες του Κώδικα Ποινική Δικονομίας.

β) Εκτελεστική εξουσία (Κυβέρνηση) και Δικαστική εξουσία, φοβήθηκαν το ενδεχόμενο ο τυχόν θάνατος του Σακκά να αποτελέσει ένα ακόμα λόγο ήττας στις εκλογές που φαίνεται ότι προετοιμάζουν για το φθινόπωρο. Η Αριστερά (η οποία αρκέστηκε σε νερόβραστες καθωσπρεπίστικες δηλώσεις, εστιάζοντας στο ανθρωπιστικό ή στο νομικό κομμάτι της υπόθεσης και όχι στο πολιτικό χαρακτήρα της συμπεριφοράς του Κράτους απέναντι στο συγκεκριμένο κατηγορούμενο), θα έσπευδε με ιδιαίτερη χαρά να βρωντοφωνάξει πάνω από το πτώμα του συντρόφου μας ότι «η Μνημονιακή Κυβέρνηση και η Τρόικα δολοφονούν και εμείς σας τα λέγαμε, παραβιάσατε τους νόμους και σκοτώσατε ένα άμυαλο παιδί» κλπ., προκειμένου να μαζέψει απ’ όπου θα μπορούσε μερικές ψήφους παραπάνω (η Αριστερά, η οποία εν προκειμένω, ψέλλισε ένα δυο κονσερβαρισμένα λόγια, καλά θα κάνει να σταματήσει την προσπάθεια να περάσει την αποφυλάκιση Σακκά ως δική της επιτυχία – αποφυλάκιση η οποία οφείλεται μόνο στο θάρρος του ίδιου και την υποστήριξη που είχε από τους αλληλέγγυους συντρόφους του που αντιμετωπίστηκαν ως εγκληματίες επειδή τόλμησαν να του συμπαρασταθούν).

γ) Εκτελεστική εξουσία (Κυβέρνηση) και Δικαστική εξουσία, πίστεψαν ότι θα καθησυχάσουν τόσο την κοινωνία που είχε αρχίσει να υποψιάζεται ότι κάτι βρωμάει στην υπόθεση αυτή, όσο και τον ίδιο τον α/α χώρο σε κάποιο βαθμό. Ταυτόχρονα, γελώντας κάτω από τα μουστάκια τους και με την έπαρση που χαρακτηρίζει τους δικαστές που πάντα νομίζουν ότι είναι πιο έξυπνοι από τον λαουτζίκο, επιβάλλουν τους προαναφερόμενους όρους, επιτυγχάνοντας:

-την αποποίηση της ευθύνης του θανάτου του Σακκά σε περίπτωση που αυτός αρνούνταν να καταβάλει το υπέρογκο ποσό της εγγύησης ή, ακόμα χειρότερα, την μετακύλιση της ευθύνης του θανάτου στους αλληλέγγυους συντρόφους του, στην περίπτωση που αυτός αρνούνταν να διακόψει την απεργία πείνας έως ότου καταβληθεί το ποσό της εγγύησης. Όλα κανονίστηκαν υπέροχα. Οι αλληλέγγυοι σύντροφοι θα μαζέψουν με εράνους και συναυλίες ένα εντελώς παράνομα επιβληθέν υπέρογκο ποσό για το αγαπημένο τους Κράτος, διαφορετικά θα πάρουν αυτοί το κρίμα στο λαιμό τους, είτε για την μη αποφυλάκιση τους συντρόφου τους είτε για το ενδεχόμενο θανάτου του και Κυβέρνηση και Δικαστές θα έβγαιναν λάδι στα μάτια όλων των υπόλοιπων που αρνήθηκαν από αφέλεια ή εσκεμμένα να μιλήσουν για την πολιτική διάσταση της υπόθεσης, εμμένοντας σε ανθρωπιστικά λογίδρια.

-την κατατρομοκράτηση όλης της κοινωνίας και το «σπάσιμο του τσαμπουκά» του α/α χώρου, θυμίζοντας ότι ούτε τους δικούς τους νόμους υπολογίζουν, ότι είναι ικανοί να σκοτώσουν ή να βασανίσουν με παράνομες κρατήσεις, ότι ακόμα και όταν δείχνουν το ανθρωπιστικό τους πρόσωπο, η σε αναμονή της εκδίκασης της υπόθεσης του κάθε απολυμένου που προφυλακίστηκε, ελευθερία, θα θυμίζει με τρόπο εμφατικό την παντοδυναμία του Κράτους πάνω σε σώμα και πνεύμα κάθε υπόδικου. Η απαγόρευση επικοινωνίας με τους συγκατηγορουμένους (όταν αυτή μπορεί να γίνει άνετα στα πλαίσια της δίκης ή δια μέσω των συνηγόρων υπεράσπισης που έχουν τη νομική υποχρέωση να κάνουν το καλύτερο δυνατό για τους εντολείς τους), η απαγόρευση εξόδου από το νομό Αττικής τη στιγμή που υπάρχει και η απαγόρευση εξόδου από τη χώρα και μάλιστα τη στιγμή που κάθε επτά μέρες ο κατηγορούμενος πρέπει να εμφανίζεται στο τμήμα βασανιστηρίων της περιοχής του (λες και θεωρούν την εκτός Αττικής Ελλάδα άλλη χώρα – και μακάρι να ήταν να πηγαίναμε κι εμείς), είναι κινήσεις συμβολικές με σκοπό να τσακίσουν με το γάντι, το αγωνιστικό φρόνημα (υπαρκτό ή εκκολαπτόμενο) κάποιων.

Από νομική άποψη

Ακούστηκαν και γράφτηκαν πολλά για το νομικό κομμάτι της υπόθεσης. Το γεγονός ότι ο α/α χώρος δεν αναγνωρίζει κάποιου είδους ηθική ή κοινωνική «νομιμοποίηση» στο δίκαιο της αστικής «δημοκρατίας», δεν σημαίνει ότι η νομική προσέγγιση της υπόθεσης είναι χωρίς αξία αφού, αφ’ ενός είναι σημαντικό να καταδειχτεί σε όλους εκτός του α/α χώρου ότι η ίδια η αστική «Δικαιοσύνη» κάθε άλλο παρά τυφλή είναι, μην διστάζοντας να αυτοαναιρείται οποτεδήποτε έρχεται αντιμέτωπη με όποιον θεωρεί απειλή για αυτήν (δικαιώνοντας έτσι ακριβώς την αναρχική αντίληψη ότι ο Νόμος είναι ο μηχανισμός συντήρησης της εξουσίας από τις κυρίαρχες τάξεις σε έναν κόσμο κεντρικά/κρατικά οργανωμένης και συστηματοποιημένης εκμετάλλευσης) και, αφ’ ετέρου επειδή μέσα από αυτή την προσέγγιση θα γίνει ακόμα πιο κατανοητό το γεγονός ότι ο αντίπαλος είναι πιο φοβισμένος από ποτέ, ενεργεί σπασμωδικά και ασυντόνιστα, δημιουργώντας ρήγματα ακόμα και μέσα στους κόλπους του. Η αυτοαναίρεση της «νομιμότητας» της εξουσίας, στο βαθμό που παίρνει ακραίες διαστάσεις όπως σήμερα, δεν αποκλείεται να οδηγήσει σε πλήρη συντριβή της με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αφού δημιουργεί μια κατάσταση που εκ των πραγμάτων δεν ξέρει να (δια)χειρίζεται, ενώ ταυτόχρονα δυσαρεστεί, στον ένα ή τον άλλο βαθμό και για διαφορετικούς λόγους ίσως, αλλά πάντως δυσαρεστεί, πρώην συμμάχους της (όπως κομμάτια της μεσαίας τάξης, φιλελεύθερους ή και ακόμα και διαπλεκόμενους που αισθάνονται ανασφάλεια μπροστά στη νέα, εντελώς απρόβλεπτη και έκρυθμη κατάσταση).

Σύμφωνα με το άρθρο 6 παρ.4 του ισχύοντος Συντάγματος: «Νόμος ορίζει το ανώτατο όριο διάρκειας της προφυλάκισης, που δεν μπορεί να υπερβεί το ένα έτος στα κακουργήματα και τους έξι μήνες στα πλημμελήματα. Σε εντελώς εξαιρετικές περιπτώσεις τα ανώτατα αυτά όρια μπορούν να παραταθούν για έξι και τρεις μήνες, αντίστοιχα, με απόφαση του αρμόδιου δικαστικού συμβουλίου. Απαγορεύεται η υπέρβαση των ανώτατων ορίων της προφυλάκισης με τη διαδοχική επιβολή του μέτρου αυτού για επί μέρους πράξεις της ίδιας υπόθεσης.».

Επίσης, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 288 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας:«1. Όταν το έγκλημα για το οποίο διατάχθηκε η προσωρινή κράτηση συρρέει κατ’ ιδέαν με άλλο έγκλημα ή αν το έγκλημα τελέστηκε κατ’ εξακολούθηση, η προθεσμία που αναφέρεται στο άρθρο 287 υπολογίζεται από τότε που για πρώτη φορά κρατήθηκε ο κατηγορούμενος είτε για ένα από τα εγκλήματα που συρρέουν κατ’ ιδέαν είτε για μία από τις μερικότερες πράξεις που απαρτίζουν το κατ’ εξακολούθηση έγκλημα. 2. Από την επιβολή της προσωρινής κράτησης έως την έκδοση οριστικής απόφασης δεν μπορεί να διαταχθεί νέα προσωρινή κράτηση του ίδιου κατηγορουμένου για άλλη πράξη για την οποία, με βάση τα στοιχεία της δικογραφίας, ήταν δυνατό να ασκηθεί ποινική δίωξη ή να απαγγελθεί κατηγορία, ταυτόχρονα με την ποινική δίωξη συνεπεία της οποίας επιβλήθηκε η προηγούμενη προσωρινή κράτηση ή μέσα σε εύλογο διάστημα από αυτήν. Κατ’ εξαίρεση μπορεί να διαταχθεί νέα προσωρινή κράτηση για άλλη πράξη, αν η ποινική δίωξη γι’ αυτήν δεν μπορούσε να ασκηθεί παρά μόνο στους τρεις τελευταίους μήνες πριν από την πάροδο του χρονικού ορίου της διάρκειας της προηγούμενης προσωρινής κράτησης ή την τυχόν απόλυση του κρατουμένου. Στην περίπτωση αυτή η νέα προσωρινή κράτηση δεν μπορεί να διαρκέσει περισσότερο από ένα έτος και δεν παρατείνεται.».

Από το συνδυασμό των διατάξεων αυτών προκύπτει ότι απαγορεύεται η υπέρβαση των ανώτατων ορίων της προσωρινής κράτησης με τη διαδοχική επιβολή του μέτρου αυτού για επιμέρους πράξεις της ίδιας υπόθεσης, οπότε η δεύτερη προσωρινή κράτηση συνιστά παραβίαση θεμελιωδών ποινικών και δικονομικών διατάξεων, καθώς μεγεθύνει το μέγιστο επιτρεπόμενο του ανώτατου χρόνου προσωρινής κράτησης – δικαστική πρακτική που συνιστά ευθεία παραβίαση της θεμελιώδους αρχής του τεκμηρίου αθωότητας, αφού η προσωρινή κράτηση αποτελεί έσχατο δικονομικό μέτρο με σκοπό την εξασφάλιση της εμφάνισης του κατηγορουμένου ενώπιον των δικαστικών αρχών και δεν πρέπει να θίγει την προσωπικότητα του κατηγορούμενου.

Είναι δηλαδή προφανές ότι η προσωρινή κράτηση δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να διαρκέσει πάνω από 18 μήνες. Ακόμα όμως και με την αμφίβολης συνταγματικότητας διάταξη του άρθρου 288ΚΠΔ, παρ. 2 εδ. β΄και γ΄ (η οποία τέθηκε στο άρθρο το 1996), ισχύουν τα εξής:

Σε περίπτωση συρροής περισσότερων εγκλημάτων (καλύτερα: κατηγοριών για τέλεση διαφορετικών αξιόποινων πράξεων), αν το έγκλημα για το οποίο επιβλήθηκε η προσωρινή κράτηση τελέστηκε κατ’ εξακολούθηση ή αν συρρέει κατ’ ιδέαν [1] με άλλο έγκλημα, η διάρκεια της προσωρινής κράτησης υπολογίζεται από τότε που για πρώτη φορά κρατήθηκε ο κατηγορούμενος (είτε για μια από τις μερικότερες πράξεις που στοιχειοθετούν το «κατ’ εξακολούθηση έγκλημα» είτε για μία από τις πράξεις που συρρέουν κατ’ ιδέαν). Άρα για αυτές τις δύο περιπτώσεις, αναγνωρίζεται η συνέκτιση της προσωρινής κράτησης που επιβλήθηκε με περισσότερα εντάλματα.

Σε περίπτωση αληθούς πραγματικής συρροής εγκλημάτων, δεν μπορεί να διαταχθεί νέα προσωρινή κράτηση για άλλη πράξη εκτός εάν η ποινική δίωξη για αυτήν την άλλη πράξη δεν μπορούσε ν’ ασκηθεί παρά μόνο εντός των τελευταίων τριών μηνών πριν την πάροδο του χρόνου διάρκειας της προηγούμενης προσωρινής κράτησης.

Συμπερασματικά προκύπτει ότι: Αν οι επιμέρους πράξεις για τις οποίες κατηγορείται κάποιος, εντάσσονται στην ίδια [2] υπόθεση, ανεξάρτητα από τη συρροή που τις συνδέει, το ανώτατο όριο της προσωρινής κράτησης που μπορεί να επιβληθεί για τις πράξεις αυτές συνολικά, δεν επιτρέπεται να υπερβαίνει τους 18 μήνες.

Αν οι επιμέρους πράξεις δεν εμπίπτουν στην έννοια της «ίδιας υπόθεσης» αλλά πρόκειται για κατ’ ιδέαν συρροή εγκλημάτων  ή για κατά εξακολούθηση εγκλήματα και πάλι το ανώτατο όριο της προσωρινής κράτησης που μπορεί να επιβληθεί δεν επιτρέπεται να υπερβαίνει τους 18 μήνες.

Άρα, ακόμα και με το πιο συντηρητικό νομικό σκεπτικό και εξαιρετικά αμφίβολης συνταγματικότητας, δυνατότητα για υπέρβαση του 18μήνου υπάρχει μόνο εάν οι επί μέρους πράξεις βρίσκονται σε σχέση αληθινής πραγματικής συρροής. Αλλά και πάλι, αυτή η νέα προσωρινή κράτηση σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να διαρκέσει περισσότερο από ένα έτος και δεν παρατείνεται. Δηλαδή, ακόμα και με αυτό το σκεπτικό, αν το δεχτούμε ως ορθό και συνταγματικό και εφ’ όσον πράγματι συντρέχουν οι προϋποθέσεις (αληθινή πραγματική συρροή), η συνολική διάρκεια της προφυλάκισης δεν μπορεί να ξεπεράσει τους 30 μήνες.

Ο Σακκάς, ο οποίος προφυλακίστηκε την 4.12.2010, άρχισε απεργία πείνας την 4.6.2013, δηλαδή ακριβώς την πρώτη μέρα του 31ου μήνα της προσωρινής του κράτησης (προφανώς όχι αποδεχόμενος την συνδρομή των νομικών προϋποθέσεων, αλλά αποδεχόμενος την αναμενόμενη από κάθε αναρχικό δυσμενέστερη δυνατή αντιμετώπισή του από το κράτος). Από εκεί και πέρα, ο πολιτικός αγώνας του πήρε άλλο νόημα: να ξεμπροστιάσει ακριβώς την ασυνέπεια της αστικής «δικαιοσύνης» που ξεπέρασε σε φαντασία (και σε παρανομία) ακόμα και τον ίδιο της τον εαυτό , ακόμα και την πιο ακραία, αυστηρή και κατά την άποψή μας, αντισυνταγματική, νομική άποψη.

Είναι λοιπόν φανερό ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση έγιναν απίστευτα νομικά όργια εναντίον του Κώστα Σακκά, όποιο σκεπτικό κι αν θελήσει να υιοθετήσει κανείς. Μάλιστα, ακούστηκαν και απόψεις που λίγο πολύ οδηγούσαν στο νομικό συμπέρασμα πως αν ένας κατηγορούμενος καθυστερήσει τη δίκη κάνοντας χρήση δικονομικών δικαιωμάτων του (π.χ. αίτηση εξαίρεσης δικαστών, μαρτύρων κλπ.), το Δικαστήριο δικαιούται να τον «τιμωρήσει» παραβιάζοντας τις αυξημένης τυπικής ισχύος δικονομικές διατάξεις του άρθρου 6 παρ. 4 του ΣΥντάγματος. Αλλά έχουμε ανοσία πια. Και στην κακεντρέχεια και στην ηλιθιότητα.

Κάποιες τελευταίες, μη τρομαγμένες σκέψεις

Δεν μας εκπλήσσουν όλα αυτά. Εμείς ποτέ δεν περιμέναμε καμία «δίκαιη αντιμετώπιση» από ένα νομικό σύστημα που είναι φτιαγμένο για να εξυπηρετεί με νύχια και με δόντια τα κυρίαρχα στρώματα, τους εκμεταλλευτές, το πολιτικό τους προσωπικό και τα μαντρόσκυλά τους. Ειδικά σε περίοδο βαθιάς κρίσης του (ελληνικού) καπιταλισμού, όταν από την άλλη πλευρά χάνεται κάθε πρόσχημα, όταν κάποιοι πραγματικά καλοπροαίρετοι μένουν άναυδοι και αναρωτιούνται «μα πώς είναι δυνατόν να είναι κάποιος μέσα 31 μήνες και βάλε χωρίς να δικαστεί,  δεν υπάρχει δικαιοσύνη;» κλπ., μάλλον πολιτικά δικαιωμένοι αισθανόμαστε.

Δεν θεωρούμε ούτε ήττα ούτε νίκη την αποφυλάκιση του Κώστα Σακκά. Ό,τι κατάφερε το κατάφερε με την απίστευτη θέλησή του και με την ηθική βοήθεια τω αλληλέγγυων συντρόφων του. Μας αρκεί που θα είναι σύντομα καλά, έτοιμος να αγωνιστεί και πάλι για τις ιδέες του.

Το ποσό της εγγύησης των 30.000 ευρώ, που θα καταβληθεί με πραγματική αγάπη από τους αλληλέγγυους, δεν παύουμε να το θεωρούμε μία ακόμα ληστεία του λαϊκού εισοδήματος (όπως τόσες άλλες που πραγματοποιούνται μέσω των μέτρων λιτότητας) και, κυρίως, μια κίνηση ρεβανσισμού ενάντια στον α/α χώρο.

Αλλά καλό είναι να καταλάβουν όλοι, τόσο οι κυβερνώντες και οι φορείς κάθε θεσμισμένης (και μη…) εξουσίας όσο και όσοι στηρίζουν άλλους πολιτικούς χώρους, ότι δεν είμαστε ούτε ανόητοι, ούτε αμόρφωτοι, ούτε ανυποψίαστοι.

Η αλληλεγγύη θα συνεχίζει να είναι το όπλο του α/α χώρου, όσο κι αν προσπαθούν να τον χτυπήσουν ακριβώς μέσω αυτού του πολιτικού χαρακτηριστικού του. Και μέσω αυτής της αλληλεγγύης ο χώρος αυτός διογκώνεται καθημερινά, συγκινώντας όχι μόνο με τον συναισθηματικό, αλλά και με τον πολιτικό του λόγο, όλο και περισσότερους.

Σημείωση: Από εχθές 11/7, υπάρχει στο Κατειλημμένο Κοινωνικό Κέντρο Κ*ΒΟΞ κουτί οικονομικής ενίσχυσης, για την κάλυψη της εγγύησης αποφυλάκισης του συντρόφου Κ.Σακκά (υπενθυμίζεται ότι ο ίδιος αρνήθηκε την συγκέντρωση των χρημάτων μέσω τραπεζών) ενώ ήδη διοργανώνονται συλλογικές κουζίνες για την συγκέντρωση του ποσού της εγγύησης.

Παραπομπές στο κείμενο

1. Συρροή εγκλημάτων έχουμε όταν ο δράστης με μία ή περισσότερες πράξεις (ή παραλείψεις) τελεί περισσότερα από ένα εγκλήματα.  Η συρροή διακρίνεται σε αληθινή και σε κατ’ ιδέαν. Στην πρώτη περίπτωση έχουμε όντως περισσότερα τους ενός αδικήματα, ενώ στη δεύτερη μόνο φαινομενικά υπάρχουν περισσότερα, αλλά τελικά ο δράστης θα τιμωρηθεί μόνο για ένα.

2. Για «ίδια» υπόθεση μιλάμε όταν η συμπεριφορά του δράστη για την οποία κατηγορείται εμφανίζει μια φυσική ενότητα που εντάσσεται σε ένα χωροχρονικά «εγκληματικό» σχέδιο.

 

http://eagainst.com/articles/everything_is_terror/

 

Έρευνα για το βίντεο της ντροπής στο Θησείο

Το βίντεο που δείχνει ομάδα αστυνομικών να επιτίθεται σε διαδηλωτές στο Θησείο κάνει το γύρο του διαδικτύου.

Με αφορμή τις καταγγελίες για ωμή αστυνομική βία, η ΕΛ.ΑΣ ανακοίνωσε πως διατάχθηκε Διοικητική έρευνα από το αρχηγείο της ΕΛ.ΑΣ προκειμένου να διαπιστωθούν τυχόν παραπτώματα των αστυνομικών.

Όλα συνέβησαν στην πορεία στο Θησείο υπέρ του Κώστα Σακκά που συνεχίζει την απεργία πείνας.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ

Εχθροί, πάλι…

 

 
Η υποτίμηση της δημοκρατίας σ΄ αυτή τη χώρα είναι μια διαδικασία που προχωρά μεθοδικά και με σημεία τομής
Της Αλίκης Κοσυφολόγου

Έχω παρακολουθήσει δεκάδες φορές «Τα τραγούδια της Φωτιάς» του Νίκου Κούνδουρου. Με τη συμβολή πλειάδας αξιόλογων οπερατέρ -γεγονός που δίνει στο κινηματογραφικό αποτέλεσμα ένα χαρακτήρα συλλογικού επιτεύγματος παρά ταινίας «του δημιουργού»-, ο Κούνδουρος συντόνισε μια κινηματογραφική μαρτυρία, ή καλύτερα διαμαρτυρία, για την ελληνική πολιτική κατάσταση. Με την αξιοποίηση  πλάνων από τις δύο πρωτοφανούς μαζικότητας σε προσέλευση συναυλίες που έγιναν ακριβώς μετά την πτώση της χούντας, οι οποίες αναγνωρίστηκαν δικαιολογημένα ως δύο από τα πιο σημαντικά κοινωνικά γεγονότα της μεταδικτατορικής εποχής, δημιουργήθηκε ένα ιστορικό ντοκουμέντο στο οποίο εγγράφονται οι ενθουσιώδεις εκδηλώσεις ενός κόσμου που βρέθηκε ξαφνικά απέναντι στην πρωτόγνωρη δυνατότητα να εκφράζεται ελεύθερα.

Σχεδόν ξέρω απέξω τη σειρά των σεκάνς που διαδέχονται η μία την άλλη μέχρι την εμφάνιση της  εμβληματικής φιγούρας του αντιστασιακού Xρήστου Ρεκλείτη, ο οποίος περιγραφεί με εξονυχιστική ακρίβεια τη συγκλονιστική εμπειρία του σωματικού και ψυχολογικού βασανισμού που υπέστη από τους χουντικούς. Ανατριχιάζω το ίδιο κάθε φορά όταν παρακολουθώ την αναπαράσταση των βασανιστηρίων με μια πήλινη κούκλα στη θέση του βασανισθέντος -εξαιρετικά εύστοχο εύρημα η χρήση του από τον  Κούνδουρο- ενώ, σε voice over, ακούγεται η φωνή του αγωνιστή.

Οι τεχνικές καινοτομίες, η ελεύθερη κίνηση της κάμερας, τα πρωτότυπα ευρήματα,  συνέβαλλαν στην δημιουργία ενός ντοκιμαντέρ σημείου αναφοράς για την αριστερή συλλογική ταυτότητα, όπου η μνήμη με την αισιοδοξία διασταυρώνονταν. Πρωταγωνιστές ήταν τα όμορφα κορίτσια και αγόρια που τραγουδούσαν τα τραγούδια και φώναζαν συνθήματα καθώς και ο Ρεκλείτης στο αναψοκοκκινισμένο πρόσωπο του οποίου συμβολοποιούνταν ολόκληρη η αγωνιζόμενη κοινωνία. Δε χωρά αμφιβολία ότι η μεγάλη δύναμη του εν λόγω ντοκουμέντου οφείλεται ακριβώς στο ότι δίνει βήμα/φέρνει στο προσκήνιο τον ανθό της καταπιεζόμενης μέχρι τότε   ελληνικής νεολαίας της εποχής.

Αν επιχειρήσω να συγκρίνω την περίοδο παραγωγής και αναφοράς της συγκεκριμένης ταινίας με αυτή που εμείς ζούμε τώρα, το μόνο που μπορώ να βρω είναι κοινά με την περίοδο που προηγήθηκε της δημιουργίας της: η προοδευτική νεολαία βρίσκεται ξανά στο στόχαστρο. Ο «ανθός», αυτές και αυτοί που σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος της αντίστασης απέναντι στις πολιτικές της αυταρχικής λιτότητας και στην απαξίωση της δημοκρατίας παρουσιάζονται να είναι επικίνδυνα εμπόδια που πρέπει να παρακαμφθούν ή ακόμη – και ειδικά στην περίπτωση των αναρχικών – προς εξόντωση εχθροί.

Το περιστατικό της  τελείως απρόκλητης επίθεσης των αστυνομικών δυνάμεων στους συγκεντρωμένους εκπροσώπους των φοιτητικών συλλόγων και των εργαζομένων που διαμαρτύρονταν για τη μείωση σε δαπάνες και προσωπικό έξω από τη συνεδρίαση του Συμβουλίου Διοίκησης του ΕΚΠΑ την περασμένη Δευτέρα 8 Ιουλίου είναι μόνο μια ακόμη σταγόνα σε έναν ωκεανό παραβιάσεων δικαιωμάτων, του ίδιου του συντάγματος, αυθαίρετων προσαγωγών, αναιτιολόγητων συλλήψεων, ξύλου και βίας σε βάρος πολιτών που διαμαρτύρονται ειρηνικά ενάντια στα μνημόνια και στις αντικοινωνικές πολιτικές που τα υπηρετούν.

Η υποτίμηση της δημοκρατίας σ΄ αυτή τη χώρα είναι μια διαδικασία που προχωρά μεθοδικά και με σημεία τομής. Η κλιμάκωση της αστυνομικής καταστολής των αντιμνημονιακών κινητοποιήσεων τα τελευταία τρία χρόνια μέχρι και τα εκατοντάδες περιστατικά άγριας κακοποίησης συλληφθέντων στα κρατητήρια στη ΓΑΔΑ και την πρωτοφανή καταπάτηση του νόμου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως συμβαίνει με την περίπτωση του εδώ και τρία χρόνια προφυλακισμένου Κώστα Σακκά, αλλά και η νομιμοποίηση της «εξαίρεσης» (κέντρα κράτησης μεταναστών και υγειονομικές διατάξεις) αποτελούν θεμέλια του νέου πολιτικο- νομικού καθεστώτος που επιδιώκει να εδραιώσει η σημερινή ακροδεξιά κυβέρνηση.

Μέσα σ΄ αυτό το πλαίσιο, είτε αριστεροί, είτε αναρχικοί, είτε προοδευτικά σκεπτόμενοι άνθρωποι, όσοι και όσες δε θέλουμε να ζήσουμε σκλάβοι μιας μικρόψυχης  και σκληρά ταξικά διαχωρισμένης  κοινωνίας, θα είμαστε από εδώ κι εμπρός εχθροί της πολιτείας και δυνητικά  «άξιοι» να μας εξαφανίσουν.

Πηγές: Αγλαΐα Μητροπούλου, Ελληνικός Κινηματογράφος, β έκδοση αναθεωρημένη, Αθήνα: Παπαζήσης, 2005

 

http://www.rednotebook.gr/details.php?id=10168

Ο δοσιλογισμός του θανάτου

Η διάταξη Λοβέρδου και οι ένθερμοι θιασώτες της

 του Δημήτρη Παπανικολάου

Σαλβαντόρ Νταλί, «Αταβιστικό δειλινό»

Σαλβαντόρ Νταλί, «Αταβιστικό δειλινό»

Ο πονηρός πολιτευτής μπορεί, για όσα πολύ τιτιβίζει, πολλά να μη γνωρίζει· όμως, από τη δύναμη των εύκολων συμβολισμών όλο και κάτι ξέρει. Το αξίωμα επιβεβαιώθηκε την προηγούμενη εβδομάδα όταν ο νέος υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, σε μια από τις πρώτες αποφάσεις που υπέγραψε στη νέα του θέση, επανέφερε σε ισχύ την υπουργική απόφαση «για τον περιορισμό της διάδοσης Λοιμωδών Νοσημάτων», γνωστή πλέον και ως «διάταξη Λοβέρδου».

Πρόκειται για τη διαβόητη διάταξη στη βάση της οποίας διαπομπεύθηκαν τόσες συμπολίτισσές μας πριν από έναν χρόνο, αυτές οι γυναίκες που καταβροχθίσθηκαν από τα media ως «ιερόδουλες φορείς του AIDS», ταλαιπωρήθηκαν στις φυλακές και σύρθηκαν στα δικαστήρια, αν και εντέλει αθωώνονται, η μια μετά την άλλη — κάτι που δεν καλύφθηκε από τα τόσο πρόθυμα κανάλια.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος στην Ελλάδα που να πίστεψε ποτέ ότι η συγκεκριμένη προεκλογική υπουργική απόφαση, όπως και η τωρινή επαναφορά της, έχουν στόχο τη δημόσια υγεία. Ακόμα κι όσοι επιμένουν ότι η λέξη «δημόσιο» και «υγεία» μπορούν ακόμα να συμβαδίζουν σ’ αυτήν τη χώρα. Ακόμα κι εκείνοι, οι λίγοι καλόπιστοι, δεν μπορεί, θα το βλέπουν το προφανές: η διάταξη Λοβέρδου είναι, και πάλι, εδώ, όχι με σκοπό την προστασία αλλά για τον έλεγχο. Δεν υπηρετεί την υγεία, αλλά την εργαλειοποίηση και την εκμετάλευση της νόσου. Δεν έρχεται ως κίνηση ανθρωπισμού, αλλά ως κίνηση ολοκληρωτικής βιοεξουσίας. Στόχος της δεν είναι η εξασφάλιση της ζωής, αλλά η μεγιστοποιητική διαχείριση του θανάτου.

Πιο ειδικοί από εμένα, και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, έχουν καταγγείλει το πόσο λανθασμένη, επικίνδυνη και ύποπτη, πολιτικά, κοινωνικά και επιστημονικά, είναι αυτή η απόφαση που διατάσσει τον υποχρεωτικό υγειονομικό έλεγχο μεταναστών, «εκδιδόμενων» και εξαρτημένων. Στην καλύτερη περίπτωση, είναι ανακόλουθη και μη εφαρμόσιμη (μιλάει για περίθαλψη και θεραπεία «σε κατάλληλους χώρους», υπόσχεται, με υποκριτικό άγχος, σεβασμό ανθρώπινων δικαιωμάτων [!πώς;], περιλαμβάνει και την ανατριχιαστική φράση «εκπονούνται ολοκληρωμένα προγράμματα που αφορούν τους πληθυσμούς μεταναστών»).

Στη χειρότερη περίπτωση, ειδικά έτσι όπως χρησιμοποιήθηκε πριν από έναν χρόνο, η διάταξη επιβάλλει στην πράξη άρση βασικών δικαιωμάτων ασθενών, καταπατά κάθε έννοια ιατρικού απορρήτου και ιατρικής ηθικής, χρησιμοποιεί τους γιατρούς ως μηχανή καταστολής εξαναγκάζοντάς τους να λειτουργούν ως επίορκοι, μεγιστοποιεί και διαφημίζει την εικόνα του ελέγχου, ενώ ουσιαστικά δημιουργεί συνθήκες άρνησης ουσιαστικής περίθαλψης –καθώς χρησιμοποιείται κυρίως εναντίον ανθρώπων που μετά τη σύλληψη τους μπορούν να απελαθούν. Η διάταξη ιδρύει καθεστώς ποινικοποίησης της ασθένειας, και διπλής και τριπλής καταδίκης των ήδη ασθενέστερων και καταδικασμένων συμπολιτών μας.

Εδώ κάποιοι ίσως θυμηθούν ότι μια αντίστοιχη διάταξη είχε φέρει η Χούντα, και ένα αντίστοιχο νομοσχέδιο «περί αφροδισίων» ήθελε να ψηφίσει η κυβέρνηση Καραμανλή το 1976-77, προκαλώντας διεθνή κατακραυγή (και, ως αντίσταση, κινήματα όπως το ΑΚΟΕ). Ίσως οι αντίστοιχες σημερινές αντιδράσεις να οδηγήσουν σε μια ακόμα απόσυρση της ανεκδιήγητης διάταξης Λοβέρδου. Ό,τι και να συμβεί όμως, η λογική της δεν πρόκειται να αποσυρθεί· θα συνεχίσει να επανέρχεται σε κάθε ευκαιρία.

Γιατί το διακύβευμα, αυτήν ακριβώς τη στιγμή, είναι η δημιουργία «ηθικού πανικού» και κλίματος φοβίας, και η επέκταση, και δι’ αυτών, ενός απόλυτου πολιτικοκοινωνικού ελέγχου. Από την αρχή της Κρίσης, το βασικό πολιτικό αφήγημα είναι ότι «το σπίτι μας κινδυνεύει» — υπονοείται: συστραφείτε σε όσο πιο συντηρητικές απόψεις για το «σπίτι» και ανεχθείτε τα πάντα για την εξασφάλισή του. Σιγά σιγά, λοιπόν, το αφήγημα μετακυλίεται σε: «Κλειστείτε μέσα κι εμείς θα φροντίσουμε για όλα τ’ άλλα, που κυκλοφορούν εκεί έξω».

Όσο εξελίσσεται αυτή η βιοφυλακή, τόσο περισσότερο η λέξη έλεγχος θα έρχεται όλο και πιο κοντά με τη λέξη σώμα, και όλο και πιο κοντά σε όλων το σώμα. Όλο, δηλαδή, κάποιο ασκέρι θα σου κλείνει το δρόμο, εκεί έξω, και θα σου λέει δείξε αν είσαι από μας ή απ’ τους άλλους, με το σώμα σου, παρουσιάσου — από αίμα μέχρι δέρμα. Μπορεί να λέγεται Χρυσή Αυγή, μπορεί σώματα Ασφαλείας, μπορεί και ασφάλεια του Υπουργείου Υγείας. Κι έτσι ακριβώς θα φυσικοποιείται αυτή η συνεχής εξαίρεση, που θέλει τα βασικά δικαιώματα όλο και να αίρονται για κάποιους, ενώ για τους «δικούς» κάπως θα διατηρούνται (αν και προσωρινά· αν και κολοβωμένα). Θα φυσικοποιείται μια εξουσία που όσο σε κάποιους οργανώνει τη ζωή, σ’ άλλους προγράφει θάνατο — κι όπως προγράφει τον θάνατο, την ίδια στιγμή τσεκάρει, επιβεβαιώνει, διαπομπεύει, και μ’ αυτά, τα φτηνά εργαλεία, εκβιάζει την υποταγή.

Γιατί, ας το δούμε ξεκάθαρα, η πολιτική στην Ελλάδα της δεύτερης περιόδου της Κρίσης αλλάζει. Δεν είναι πια μόνο ακραία βιοπολιτική («σας νοικοκυρεύουμε»), έχει μεταμορφωθεί και σε συντονισμένη θανατοπολιτική («σας καθαρίζουμε και τα γύρω γύρω πτώματα»). Τη διακονούν θανατοπολιτικοί. Τις κυβερνητικές πράξεις τις υπογράφουν θανατοϋπουργοί, μεταξύ των οποίων και εκείνοι που είναι, υποτίθεται, στα υπουργεία της ζωής. Στο κλίμα αυτό, το καλό χαρτί το έχει όποιος παίζει ευκαμπτότερα τον ρόλο του τζόκερ: απέξω μάσκα γελωτοποιού, μέσα δοσίλογος θανάτου.

 

Ο Δημήτρης Παπανικολάου διδάσκει νεοελληνική φιλολογία, θεωρία της λογοτεχνίας και σπουδές φύλου στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

http://enthemata.wordpress.com/2013/07/07/papanik/

Κινητοποίηση για Κώστα Σακκά: Κυριακή 7/7, 9μμ, στη Νίκαια

Στη χώρα που γεννήθηκε, η Δημοκρατία κινδυνεύει.

Στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο της Νίκαιας, ένα βάρβαρο και στερημένο από κάθε στοιχείο πολιτισμού του δικαίου καθεστώς, απειλεί τη ζωή ενός νέου ανθρώπου, του αναρχικού απεργού πείνας Κώστα Σακκά. Ταυτόχρονα, απειλούνται με θάνατο η Δημοκρατία και η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα. Στη χώρα που γεννήθηκε η δημοκρατία, αυτοί που σήμερα κυβερνούν καταπατούν και κουρελιάζουν τους νόμους, που η ίδια η πολιτεία έχει θεσπίσει, παραβιάζουν αυθαίρετα θεμελιώδεις αρχές του δικαιικού συστήματος, υπαγορεύουν σε ευάλωτους δικαστές αποφάσεις βασισμένες, όχι στη δικαστική τους συνείδηση, αλλά αρεστές στο αυταρχικό, ακροδεξιό, εχθρικό για την κοινωνία και επικίνδυνο για όλη την Ευρώπη καθεστώς, που επιχειρούν να εδραιώσουν.

Στο Νοσοκομείο της Νίκαιας, κινδυνεύει άμεσα η ζωή ενός ανθρώπου προφυλακισμένου παράνομα επί 2,5 χρόνια, σε ένα καφκικού χαρακτήρα πραγματικό όμως σενάριο, σύμφωνα με το οποίο στη σημερινή Ελλάδα  μπορείς να παραμένεις επʼ αόριστον κρατούμενος, χωρίς δίκη και χωρίς καν τη συγκρότηση κατηγορητηρίου. Ταυτόχρονα, κάθε πολιτικός και κοινωνικός χώρος που τολμά να διαμαρτυρηθεί για την προφανή αυθαιρεσία, να καταγγέλλεται από τους ακροδεξιούς «κύκλους» του Πρωθυπουργού, ως υπερασπιστής της τρομοκρατίας.

Τη Δευτέρα 8 Ιουλίου το Συμβούλιο Εφετών, συνεδριάζει εκ νέου, με τον αρμόδιο Εισαγγελέα να προτείνει δυστυχώς ξανά, την απόρριψη του νέου αιτήματος αποφυλάκισης. Ο Κώστας Σακκάς, θα διανύει τότε την 35η μέρα απεργίας πείνας με συνέπειες άγνωστες για την υγεία και τη ζωή του. Πιστεύουμε, ότι οι δικαστές θα ορθώσουν αυτή τη φορά το ανάστημά τους, θα εφαρμόσουν το κράτος δικαίου και το Σύνταγμα και δεν θα υποκύψουν στις πιέσεις. Το άμεσο τίμημα, είναι η ζωή ενός ανθρώπου, που το μόνο που ζητά είναι να γίνει η δίκη του.

Καλούμε, επίσης, όλες και όλους, απευθυνόμαστε ιδιαίτερα στη δημοκρατική συνείδηση των λαών της Ευρώπης, να ενταθούν οι πιέσεις, να ελευθερωθεί ο Σακκάς και η χώρα του, από τα δεσμά ενός νέου αυταρχικού καθεστώτος, που οικοδομούν αρνητές τη Δημοκρατίας και της Δικαιοσύνης, εδώ στην Ελλάδα, με σκοπό να αποτελέσει παράδειγμα προς εφαρμογή ενάντια σε όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς που συνθλίβονται κάτω από το βάρος της συστημικής κρίσης και που επιχειρούν να υπερασπιστούν τα δικαιώματα, τις ζωές και το μέλλον τους.

Η Επιτροπή Δικαιωμάτων του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Ε.Κ.Μ. και οι Οργανώσεις του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Ε.Κ.Μ. Πειραιά, σας καλούν όλες και όλους, την Κυριακή 7 Ιουλίου στις 9 το βράδυ, στον περίβολο του Νοσοκομείου της Νίκαιας, σε μία συμβολική διαμαρτυρία. Να σταθούμε εκεί, λίγες ώρες πριν την καθοριστική απόφαση της Δευτέρας, ως ασπίδα προστασίας για τη ζωή και τα δικαιώματα ενός ανθρώπου που κρατείται παράνομα, για την υπεράσπιση του Συντάγματος και της Δημοκρατίας.

Επιτροπή Δικαιωμάτων ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Ε.Κ.Μ.

Οργανώσεις ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Ε.Κ.Μ. Πειραιά

 

Καλά της κάνουν της Βίκυς Σταμάτη;

Γράφει ο Θανάσης Καρτερός

Διαβάζουμε στα ψιλά των εφημερίδων ότι η Βίκυ Σταμάτη, η γυναίκα του Άκη Τσοχατζόπουλου, υποβλήθηκε σε διπλή μαστεκτομή στον Άγιο Σάββα. Τώρα νοσηλεύεται στο ίδιο νοσοκομείο φρουρούμενη, και εφόσον όλα πάνε καλά με την υγεία της θα επανέλθει στις φυλακές.

Ας θυμίσουμε ότι η Σταμάτη είναι προφυλακισμένη από τον Απρίλη του 2012. Το ανήλικο αγοράκι που έχει αποκτήσει με τον Άκη Τσοχατζόπουλο, μόλις έξι χρόνων, μεγαλώνει με τη γιαγιά του.

Ας θυμίσουμε επίσης ότι προφυλακισμένη πάνω από ένα χρόνο είναι και η κόρη του Άκη Αρετή.

Ολόκληρη η οικογένεια δηλαδή βρίσκεται στις φυλακές και όχι επειδή καταδικάστηκαν, αλλά επειδή θεωρούνται ύποπτοι φυγής και διάπραξης νέων αδικημάτων -η συνηθισμένη νομική αιτιολόγηση της προφυλάκισης.

Κι όλα αυτά συμβαίνουν ενώ ένας, έστω ένας, από τους φίλους, τους συντρόφους, τους βολεμένους, τους ευεργετημένους, τους παρατρεχάμενους, τους σφουγγοκωλάριους του Άκη δεν έχει ξεστομίσει μια έστω λέξη για το είδος της μεταχείρισης που υφίσταται η οικογένεια του πρώην πανίσχυρου άνδρα του ΠΑΣΟΚ.

Το γιατί είναι φανερό: Γιατί τρέμουν μια εξοργισμένη κοινή γνώμη που ζητάει την κεφαλή επί πίνακι των ενόχων για σκάνδαλα, διασπάθιση του δημόσιου χρήματος, κατάχρηση εξουσίας. Και των υπευθύνων για όσα υποφέρουν εκατομμύρια άνθρωποι, που με κανέναν δεν τα έφαγαν χτες, ότι κι αν λέει ο Πάγκαλος. Αλλά δεν έχουν σήμερα να φάνε.

Στις πολιτισμένες δημοκρατικές κοινωνίες όμως, μπορεί και πρέπει ο κάθε δικαστής να παίρνει υπόψη τις διαθέσεις της κοινής γνώμης, αλλά δεν μπορεί να δικάζει και να τιμωρεί η κοινή γνώμη. Ούτε μπορεί να αποτελεί η προφυλάκιση τρόπο τιμωρίας, διασυρμού και εξουθένωσης οποιουδήποτε κατηγορουμένου.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι δυνατό να πιστεύει κάποιος δικαστής ότι η Βίκυ Σταμάτη θα διαπράξει εγκλήματα αν αποφυλακιστεί; Ή ότι θα πάρει το παιδί της, θα ξεφύγει από το μάτι των αρχών και θα το σκάσει στο εξωτερικό; Όχι φυσικά.
Αν αυτά όμως δεν συντρέχουν, για ποιο λόγο είναι ακόμα στη φυλακή, καρκινοπαθής, εγχειρισμένη, ταλαιπωρημένη και χωρίς να έχει καταδικαστεί; Και γατί δεν εφαρμόζεται και στην περίπτωσή της το πνεύμα του νόμου, που επιτάσσει μια επιεικέστερη μεταχείριση στης μητέρες μικρών παιδιών, πολύ περισσότερο όταν είναι βαριά άρρωστες;

Δεν έχει κανένα δικαίωμα κανείς, εκτός από το φυσικό δικαστή, να αποφαίνεται για αθωότητα ή ενοχή οποιουδήποτε -και της συγκεκριμένης γυναίκας. Έχουμε όμως δικαίωμα να ζητάμε να μην έχει κανείς, μα κανείς, την τύχη του αποδιοπομπαίου τράγου. Να μη χρησιμοποιείται κανείς, όσες ενδείξεις κι αν υπάρχουν εις βάρος του, ως κολυμβήθρα για να ξεπλυθούν σκάνδαλα και ρεμούλες δεκαετιών. Να μην διασύρεται κανείς για να στρέψει εναντίον του την οργή της η κοινή γνώμη και να εκτονωθεί η απαίτησή της για κάθαρση και δικαιοσύνη. Και να μην εξαντλεί το σύστημα εξουσίας τη σκληρότητά του εναντίον των πιο ευάλωτων, για να «ξεκαρφωθεί» για την ανοχή του απέναντι σε όσους διαθέτουν προστασία και δύναμη.

Όσο κρατούν μια άρρωστη γυναίκα, όποιες κατηγορίες κι αν τη βαρύνουν, δεν αποδεικνύουν πόσο δίκαιοι είναι -αλλά πόσο άδικοι μπορούν να γίνουν για να φανούν δίκαιοι. Κι όσοι πιστεύουν ότι ξεμπερδεύουν με ένα «καλά να πάθει», ή «καλά της κάνουν», ας σκεφτούν ότι ίσως στρώνουν έτσι το δρόμο, χωρίς να το θέλουν, για να «κάνουν καλά» και σε άλλους, πιο συμπαθείς από τη Σταμάτη…

http://www.koutipandoras.gr/39348/%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%AC-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B2%CE%AF%CE%BA%CF%85%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BC%CE%AC%CF%84%CE%B7.html

Ένας μήνας απεργίας πείνας του προφυλακισμένου για δυόμισι χρόνια, Κώστα Σακκά – Κρίσιμη η κατάσταση της υγείας του

Ο Κώστας Σακκάς είναι ο μόνος κρατούμενος στην Ελλάδα που βρίσκεται προφυλακισμένος εδώ και δυόμισι χρόνια χωρίς να έχει δικαστεί. Το Συμβούλιο Εφετών αποφάσισε την παράταση της προφυλάκισής του για 6 μήνες ακόμα κι ενώ ο ίδιος συνεχίζει την απεργία πείνας για 33η μέρα.

 

Σάββατο 6/7: 33η ημέρα απεργία πείνας

 

Αύριο, Κυριακή, στις 9 το βράδυ, η συγκέντρωση διαμαρτυρίας του ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας.

 

Με το σύνθημα «Κώστα γερά, ως τη λευτεριά» να φτάνει ως το δωμάτιο που κρατείται νοσηλευόμενος ο απεργός πείνας, ολοκληρώθηκε την Παρασκευή η μαζική μοτοπορεία αλληλεγγύης στο νοσοκομέιο της Νίκαιας που οργανώθηκε από τη συνέλευση Αλληλεγγύης στον Κώστα Σακκά. Δείτε το βίντεο του Omnia web tv:

 

 

 

Πάνω από  3.000 υπογραφές σε μία μέρα για την άμεση απελευθέρωση του Κώστα Σακκά με πρωτοβουλία της «Κίνησης για τις Ελευθερίες και τα Δημοκρατικά Δικαιώματα της Εποχής μας» (ΚΕΔΔΕ). Τη Δευτέρα 8 Ιουλίου στις 7.30 μ.μ. καλεί σε δυναμική παράσταση διαμαρτυρίας και παράδοση του ψηφίσματος στο Υπουργείο Δικαιοσύνης (Μεσογείων 96).

http://left.gr/news/enas-minas-apergias-peinas-toy-profylakismenoy-gia-dyomisi-hronia-kosta-sakka-krisimi-i