«Η ουδετερότητα είναι συνενοχή»

Κείμενο από την Kαλλιτεχνική Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Αγάπη Ρε+ για τη δολοφονία του Π. Φύσσα και «τη νύχτα που θα πέσει οριστικά αν δεν αντιδράσουμε άμεσα»

Η στενοχώρια μας σήμερα δεν χωράει σε λόγια και δεν θέλουμε καθόλου να εκμεταλλευτούμε ένα τραγικότατο γεγονός για ανούσια ρητορική. Γίνεται όμως πολύ μεγαλύτερη η θλίψη, όταν σκεφτούμε πως οι τόσες ως τώρα κρυφές ή φανερές δολοφονίες αλλοδαπών δεν συγκίνησαν παρά ένα ελάχιστο κομμάτι της κοινής γνώμης.

Θέλουμε λοιπόν να πούμε μόνο κάτι που σε μας ήταν ξεκάθαρο εξ αρχής: η ουδετερότητα είναι συνενοχή. Δεν μπορούμε να συζητάμε πολιτικάντικα για νεοναζιστικά μορφώματα με κοινοβουλευτικό μανδύα. Η μόνη τους ιδεολογία είναι ο φόνος-καθαρά και ξάστερα. Ένας υποστηρικτής τους -με την ψήφο ή με τα λόγια- δολοφονίες υποθάλπει.

Να γνωρίζει ότι το ξέρουμε. Οφείλουμε να αντιδράσουμε άμεσα-ως πολίτες, όχι ως εκδικητές (δεν θα πέσουμε στην εφιαλτική παγίδα). Αλλιώς-πολύ πιο σύντομα κι απ’ό,τι νομίζουμε-η νύχτα θα πέσει οριστικά.

Σπύρος Γραμμένος
Φοίβος Δεληβοριάς
Στάθης Δρογώσης
Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Γιώργος Καραδήμος
Θέμης Καραμουρατίδης
Κωστής Μαραβέγιας
Νατάσσα Μποφίλιου
Μανώλης Φάμελλος
Μαριέττα Φαφούτη
RadioSol

 

Πηγή: Αγάπη Ρε+

 

Το πρόγραμμα της Παρασκευής στο Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ: Ροκάρουμε!

ΕΡΤ: Παρασκευή 9/8- 21.30 στο ΡΑΔΙΟΜΕΓΑΡΟ ροκάρουμε :

 Περικλής Λορίδας και οι Εραστές του Ονείρου, Γιάννης Σιδηράς , ΕΣΕΛΟΝ, Έρωτες Πολεμιστές!

 

–  Περικλής Λορίδας και οι Εραστές του Ονείρου

 

Σπύρος Καράμπελας: (ηλ. κιθάρα)

 

Δημήτρης Σταυρουλάκης: (ντραμς)

 

–  Γιάννης Σιδηράς με την κιθάρα του

–  Ε.Σ.Ε.Λ.Ο.Ν.

 

Τakis Tyrovolas (Κιθάρα, Φωνητικά)

Βαγγέλης Ψύγκας (μπάσο).

Μηνάς Βασιλάκης  (drums ,percussion).

Λίλιαν Ανερούση   (Φωνητικά, percussion)

-Έρωτες Πολεμιστές

 

Βιολέτα Ίκαρη: (Φωνητικά)

 

Γρηγόρης Ριγανάς: (Ηλ. Κιθάρα)

 

Θανάσης Καρτάλης: (Πλήκτρα)

 

Γιάννης Κόκκινος: (Μπάσο)

 

Τάκης Γεωργιάδης: (Ντραμς)

 

ή ΑΥΤΟΙ ή ΕΜΕΙΣ!

για να φύγει το μαύρο από τη ΖΩΗ μας !

για να μην χάσουμε την αξιοπρέπεια μας!

ΕΡΤ ΖΩΝΤΑΝΗ,

πομπός της κοινωνίας που αγωνίζεται!

«Μια απάντηση»: Η πρώτη αντιφασιστική συλλογή είναι γεγονός

Η πρώτη αντιφασιστική μουσική συλλογή στην Ελλάδα είναι γεγονός και το διπλό CD κυκλοφόρησε ήδη!

CDCOVER

Η πρωτότυπη πρωτοβουλία που πήραν η εκπομπή «Ελληνοφρένεια» (Θύμιος Καλαμούκης/Αποστόλης Μπαρμπαγιάννης) και το μουσικό συγκρότημαKollektivA δημιουργώντας μια συλλογή τραγουδιών ενάντια στο φασισμό ήταν γνωστή από καιρό στη μουσική «πιάτσα». Το μόνο που έμενε ήταν η υλοποίηση της.

Από την Πέμπτη, λοιπόν, 2 Αυγούστου, το διπλό CD, με τίτλο «Μια απάντηση» είναι διαθέσιμο στο κοινό σε επιλεγμένα δισκοπωλεία και στο siteτης εταιρείας Phonograph, η οποία ανέλαβε τη διανομή.

Η επίκαιρη αυτή πρωτοβουλία, είναι πρωτοφανής για τα ελληνικά δεδομένα και έσπευσαν να στηρίξουν πολλοί αξιόλογοι δημιουργοί μετά από το ανοιχτό κάλεσμα της «Ελληνοφρένειας» και των KollektivA.

Πρόκειται για ένα διπλό cd στο οποίο συμμετέχουν αρκετοί γνωστοί καλλιτέχνες αλλά και νέα ταλαντούχα πρόσωπα της ελληνικής μουσικής σκηνής.

Ανάμεσά τους συναντούμε ονόματα με ιστορία στην ελληνική μουσική σκηνή, όπως ο Χρήστος Θηβαίοςο Φίλιππος Πλιάτσικας, ο Δημήτρης Ζερβουδάκης, ο Μίλτος Πασχαλίδης, οι MagicDeSpell, ο Νίκος Ξύδης και οι RadioSol… Αλλά και τη νέα ταλαντούχα γενιά όπως o Σπύρος Γραμμένος, ο Luther Blissett, οιΒόμβοι, οι Skanontropo και φυσικά ο Αποστόλης Μπαρμπαγιάννης απο την Ελληνοφρένεια, με το τράγουδι «Όταν οι τράπεζες θα καίγονται»!

CDCOVER2

Όπως λένε οι ίδιοι οι KollektivA για την κυκλοφορία του CD: «Θέσαμε το ερώτημα. Μάλλον πιο σωστά: το ερώτημα τέθηκε από την ίδια την ανάγκη του να απαντηθεί. Μπορεί η απάντηση στο φασισμό να είναι το τραγούδι; Και απαντήσαμε, ναι, μπορεί να είναι μία απάντηση. Κι αυτή την απάντηση τη δώσαμε εμείς και δεκάδες άλλοι καλλιτέχνες. Κάτι που μας χαροποίησε ιδιαίτερα, καθώς έτσι απαντήθηκε ταυτόχρονα και ένα άλλο ερώτημα που πολλές φορές τίθεται με ειρωνική διάθεση από αυτούς που θέλουν να προεξοφλήσουν αρνητική απάντηση. Γίνεται πολιτικό τραγούδι σήμερα; Με αντίστοιχη δόση ειρωνείας λοιπόν να απαντήσουμε: πάρε ένα διπλό cd γεμάτο με τέτοιο, έτσι για αρχή…»

 

Το διπλό CD «Μία Απάντηση» θα το βρείτε στο site της Phonograph (www.phonograph.gr/contact) και σε επιλεγμένα δισκοπωλεία της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.

 

ΥΓ. Θα επανέλθουμε φυσικά με review του δίσκου

http://www.rockgreece.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1595%3Amia-apantisi-i-prwti-antifasistiki-syllogi-einai-gegonos&catid=62%3Akeyzer-soze&Itemid=495

Για τα μουσικά σύνολα της ΕΡΤ

 
Του Αντώνη Σιγάλα

Υπήρξα μέλος της χορωδίας της ΕΡΤ από το 1995 μέχρι το 2001. Προερχόμουν από εντελώς διαφορετικό χώρο: είχα σπουδάσει σε μια προγενέστερη ζωή μαθηματικά και έκανα μια εντελώς τρελή αλλαγή καριέρας στρεφόμενος προς το λυρικό τραγούδι περίπου ένα με δύο χρόνια πριν να γίνω μέλος της χορωδίας. Αυτή για μένα ήταν μια χρυσή ευκαιρία να ζήσω το όνειρό μου και να γίνω επαγγελματίας μουσικός. Και όταν λέω να γίνω μουσικός, το εννοώ. Δεν ξέρω τι άποψη έχει ο πολύς κόσμος για το πότε και το πώς γίνεται κάποιος μουσικός, ωστόσο σίγουρα δεν γίνεται κανείς μόνο με τη φοίτησή του στα ελληνικά ωδεία (για ακαδημίες και πανεπιστήμια δεν το συζητώ: αυτά στην Ελλάδα είναι μακρινά όνειρα).

Αυτά τα έξι χρόνια στη χορωδία έμαθα πραγματικά καταπληκτικά πράγματα. Πέρα από το να τοποθετώ τη φωνή μου και να συμμετέχω σε ένα φωνητικό σύνολο υψηλών απαιτήσεων, η επαφή μου με τα αριστουργήματα της μουσικής, τα οποία ερμηνεύσαμε σε αυτό το διάστημα, με διαμόρφωσε σαν άνθρωπο. Υπό την καθοδήγηση του ιστορικού μαέστρου της χορωδίας Αντώνη Κοντογεωργίου, ερμηνεύσαμε ανάμεσα σε άλλα την Ενάτη Συμφωνία του Μπετόβεν, το Γερμανικό Ρέκβιεμ του Μπραμς, τα Ρέκβιεμ του Μότσαρτ και του Βέρντι, τα Στάμπατ Μάτερ του Ντβόρζακ και του Ροσίνι, το Χριστουγεννιάτικο Ορατόριο του Μπαχ, τη Δημιουργία του Χάιντν, και τις όπερες Κάρμεν του Μπιζέ, Ελένη του Θάνου Μικρούτσικου και Ορφέο του Μοντεβέρντι.

Θυμάμαι το πόσο με παρηγόρησε το Γερμανικό Ρέκβιεμ του Μπραμς. Το μελετούσαμε έναν ολόκληρο χειμώνα και ήταν ο χειμώνας μετά το θάνατο του πατέρα μου. Εκείνος ο θάνατος με είχε συγκλονίσει όσο και αν δεν ήθελα τότε να το παραδεχτώ. Η σχέση με τον πατέρα μου ήταν δύσκολη: έφυγε χωρίς να καταφέρω να του πω πολλά πράγματα που ήθελα και αυτό με έκανε εκείνο το διάστημα των μηνών μετά το θάνατό του να βλέπω συνεχώς εφιάλτες. Δε μπορούσα να δεχτώ τη θνητότητα. Στο Γερμανικό Ρέκβιεμ υπάρχει ένα κομμάτι που, όχι τυχαία, ο Μπραμς το έχει δώσει να το τραγουδήσει μια φωνή σοπράνο, μια γυναικεία φωνή. Η λέξη που κυριαρχεί σε αυτό το κομμάτι είναι η λέξη trösten, που σημαίνει παρηγορώ. Ο συνθέτης την τονίζει μέσα από τη μελωδική γραμμή με τέτοιο τρόπο ώστε να της δώσει τη δέουσα σημασία. Και η φωνή είναι γυναικεία γιατί στη δυτική κουλτούρα η γυναίκα είναι αυτή που συνήθως παρηγορεί. Συνήθως στη γυναίκα προσφεύγει κανείς για λίγη τρυφερότητα. Το κομμάτι μπορείτε να το ακούσετε εδώ.

Όταν μπήκα, λοιπόν, η χορωδία αριθμούσε περίπου 60 μέλη και ήταν μία από τις δύο επαγγελματικές χορωδίες στην Ελλάδα. Παλαιότερα από το 1995, αριθμούσε ακόμα περισσότερα. Αυτός ο αριθμός δεν είναι μεγάλος, αν σκεφτεί κανείς ότι για το Ρέκβιεμ του Βέρντι ή την Ενάτη του Μπετόβεν χρειάζονται περίπου 200 χορωδοί. Πάντοτε η χορωδία της ΕΡΤ, όταν ήταν να τραγουδήσει έργα που χρειάζονταν μεγάλο πλήθος συνέπραττε με άλλες χορωδίες για να συμπληρωθεί ο αριθμός. Την ημέρα που ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ανακοίνωσε το κλείσιμο της ΕΡΤ, την απόλυση των εργαζομένων και το ενταφίασμα των μουσικών συνόλων, δύο ορχηστρών και της χορωδίας, η χορωδία αριθμούσε 38 μέλη. Μέσα λοιπόν σε όλα αυτά τα χρόνια που πέρασαν, οι διοικήσεις και οι κυβερνήσεις είχαν απαξιώσει τη χορωδία σε τέτοιο βαθμό, που ήταν σχεδόν αδύνατον να εκτελέσει έργα του ρομαντισμού που χρειάζονται μεγάλο πλήθος: την είχαν μετατρέψει σε ένα σύνολο δωματίου.

Το εργασιακό καθεστώς ήταν ένα άλλο μεγάλο μαχαίρι στο λαιμό. Η χορωδία, από την ίδρυσή της το 1977 από το Μάνο Χατζιδάκι ως Χορωδία του Τρίτου Προγράμματος, δούλευε με μπλοκ παροχής υπηρεσιών. Οι συμβάσεις το διάστημα που ήμουν εγώ μέλος ήταν τρίμηνες, διαρκώς ανανεούμενες, και ο μισθός ήταν ένας, λίγο παραπάνω από το βασικό μισθό. Δεν αναγνωριζόταν προϋπηρεσία, δεν υπήρχαν δώρα Πάσχα, Χριστουγέννων και επίδομα αδείας και επιπλέον τον Αύγουστο αναγκαστικά η χορωδία δεν δούλευε – επομένως δεν πληρωνόταν μισθός! Δηλαδή οι επαγγελματίες χορωδοί θα έπρεπε να κάνουν μια άλλη δουλειά τον Αύγουστο για να τα φέρουν βόλτα. Αυτό μετέτρεπε τη δουλειά στη χορωδία σε μια δουλειά που, στην καλύτερη περίπτωση, δεν μπορούσε να είναι για πάντα. Με δεδομένη την εργασιακή ανασφάλεια και το γεγονός της κάκιστης πληρωμής, ήταν σχεδόν αδύνατον να ζήσει κανείς αξιοπρεπώς, γι΄ αυτό και οι χορωδοί έκαναν και άλλη δουλειά. Άλλος δίδασκε τραγούδι σε ωδείο τα απογεύματα, άλλος δίδασκε πιάνο, κάποιος δούλευε σε μπαρ – μέχρι και συνάδελφο ο οποίος ήταν αρχιτέκτονας με δικό του γραφείο είχαμε!

Και όμως, μέσα σε αυτό το καθεστώς υπήρξαν άνθρωποι με όνειρα που κατάφεραν να τα στεγάσουν κάτω από την ομπρέλα της ΕΡΤ. Το ένα και μοναδικό όνειρο που επισκίαζε όλα τα άλλα και γινόταν πραγματικότητα ήταν η επαγγελματική ενασχόληση με τη μουσική. Υπήρξαν συνάδελφοι που άφησαν τα σπίτια τους στην επαρχία και παιδιά έφηβα ακόμα, ήρθαν στην Αθήνα για να συμμετάσχουν στη χορωδία και να σπουδάσουν με διακεκριμένους μουσικούς σε ένα αθηναϊκό ωδείο. Μέσα σε αυτά τα χρόνια σπούδασαν, μεγάλωσαν, ερωτεύτηκαν, παντρεύτηκαν, έκαναν παιδιά, και κάποιοι έφυγαν στο εξωτερικό για περαιτέρω σπουδές στο τραγούδι, ή στη μουσική γενικότερα. Κάποιοι, όχι λίγοι ή ασήμαντοι, έκαναν μεγάλες καριέρες στην όπερα. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα περισσότερα ονόματα που τραγουδούν σήμερα στη Λυρική Σκηνή, αλλά και οι περισσότεροι Έλληνες που κάνουν καριέρα στα Λυρικά Θέατρα της Ευρώπης και αλλού, έχουν περάσει τουλάχιστον ένα μικρό διάστημα από τη χορωδία της ΕΡΤ.

Η χορωδία, πέρα από το να κάνει συναυλίες σε διάφορες αίθουσες συναυλιών, είχε και ένα έργο καθαρά φιλανθρωπικό αλλά και παιδευτικό. Ουκ ολίγες φορές τραγουδήσαμε, τα χρόνια που εγώ ήμουν μέλος, σε χώρους που βρίσκονταν χωρίς καμιά επαφή με τη μουσική πριν από εμάς. Εφόσον δεν έρχονταν ή δεν μπορούσαν να έρθουν αυτοί σε εμάς, πηγαίναμε εμείς σε αυτούς. Το γραφείο μου κοσμεί μια φωτογραφία από τον προαύλειο χώρο του Ψυχιατρείου Αθηνών στο Δαφνί, όπου κάποια στιγμή δώσαμε μια συναυλία για τους τρόφιμους – κι αυτό που εισπράξαμε ήταν συγκινητικό. Ακόμα θυμάμαι τη σφιχτή αγκαλιά μιας γυναίκας τρόφιμου του ψυχιατρείου σαν ευχαριστήριο. Θα μου πείτε ,έφτανε αυτό; Θα σας απαντήσω ότι ακόμα θυμάμαι πώς ένιωσα εκείνη τη στιγμή. Όλη η ανθρώπινη χαρά της επικοινωνίας που μας έφερε πιο κοντά, εμάς που κάναμε απλά τη δουλειά μας, με τους άλλους που δεν είχαν τη δυνατότητα να μας γνωρίσουν πριν από αυτό. Δεν θυμάμαι το συναίσθημα που ένιωθα όταν αγόρασα κάτι ακριβό, ας πούμε, κάτι που εκείνη τη στιγμή μου έδωσε μια στιγμιαία χαρά, όμως η θύμηση αυτής της χαράς εξατμίστηκε στα χρόνια που πέρασαν.

Στη χορωδία κάναμε συναυλίες για το ραδιόφωνο που είχαν τη μορφή ανοικτής πρόβας. Σε συνεργασία με το Τρίτο Πρόγραμμα, το ξαδελφάκι των Μουσικών Συνόλων, μια φορά την εβδομάδα κάναμε ανοιχτή πρόβα ένα κομμάτι, με το μαέστρο μας να εξηγεί εκπληκτικά πώς έπρεπε να τραγουδήσουμε. Αυτές οι ανοικτές πρόβες υπήρξαν μεγάλο σχολείο για όλους αυτούς που θέλησαν μετά να γίνουν επαγγελματίες μουσικοί ή διευθυντές ορχήστρας. Πολλές φορές τα πρωινά έρχονταν στο στούντιο που κάναμε πρόβα διάφορα σχολεία και παρακολουθούσαν για λίγο. Τα παιδάκια έμεναν με το στόμα ανοιχτό: όσο πιο μικρά ήταν, τόσο πιο μεγάλο ήταν το στόμα που άνοιγαν! Και βέβαια ήταν οι πολλές μας συναυλίες στην επαρχία. Έξι ολόκληρα χρόνια στη χορωδία γυρίσαμε ολόκληρη την Ελλάδα. Χίος, Θεσσαλονίκη, Ορεστειάδα, Δράμα, Σέρρες, Ιωάννινα, Λαμία, Τρίπολη, Κεφαλλονιά, Ζάκυνθος, Άνδρος είναι μερικά μόνο από τα μέρη της Ελλάδας που επισκεφτήκαμε. Όσον αφορά δε το εξωτερικό, πήγαμε στη Γαλλία, στην Ιταλία, στη Γερμανία, ενώ αργότερα η χορωδία πήγε στην Κίνα, στην Αμερική και στον Καναδά. Ο αριθμός των ετήσιων συναυλιών υπερέβαινε τις 50, και κυμαινόταν μεταξύ 60 και 70 κατά μέσο όρο.

Το κλείσιμο των μουσικών συνόλων της ΕΡΤ αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό για τα μουσικά πράγματα της Ελλάδας. Η χώρα μας είχε πάντα μια προβληματική σχέση με τη μουσική και οι λίγες υποδομές που υπήρχαν, όπως τα μουσικά σύνολα της ΕΡΤ, ήταν πραγματικά πολύτιμες. Το κενό που μένει θα φαίνεται μεγαλύτερο όσο περνάει ο καιρός. Κάτι σαν σχολείο που κλείνει, σε μια πολιτεία γεμάτη κόσμο που διψάει για να μάθει και να αισθανθεί. Είναι ένα κενό κάπου εκεί αριστερά, κάτω από το στήθος. 

 

Μίλτος Πασχαλίδης & Στάθης Δρογώσης στις καλοκαιρινές συναυλίες του 105,5 Στο Κόκκινο

Το ραδιόφωνο που ακούει και δεν… υπακούει

Ο ρ/σ 105,5 Στο Κόκκινο, στο πλαίσιο των πολιτιστικών του δραστηριοτήτων, διοργανώνει σειρά συναυλιών για το δίμηνο Ιουλίου-Αυγούστου (συνολικά οκτώ συναυλίες) γνωστών και αγαπημένων ερμηνευτών και συγκροτημάτων σε έναν δροσερό καλοκαιρινό χώρο που απέχει λίγα χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας. Τη δεύτερη συναυλία της σειράς θα δώσει ο Μίλτος Πασχαλίδης.

 

 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 19/7/2013

 

Μίλτος Πασχαλίδης

 

Ο Μίλτος Πασχαλίδης την Παρασκευή 19/7 στήνει στη Ραφήνα την πιο προσωπική του παράσταση. Συνοδοιπόρος σε αυτή τη βραδιά, η Μιρέλα Πάχου.

Πλησιάζοντας επικίνδυνα τα 20 χρόνια στη δισκογραφία, ο Μίλτος Πασχαλίδης βρίσκει αφορμές για απολογισμούς και θυμάται τραγούδια «αδικημένα» από τις ζωντανές εμφανίσεις του τα τελευταία χρόνια.

Μαζί του σ’ αυτό το παιγνίδι της μνήμης συμπράττει η Μιρέλα Πάχου με το πιάνο, το ακορντεόν και τη φωνή της.

Το Stage Musicafe της Ραφήνας θα γίνει για ένα βράδυ ο τόπος συνάντησης φίλων και αναμνήσεων από όλα αυτά τα χρόνια, με σκοπό να θυμηθούμε τραγούδια και ιστορίες που παραβλέψαμε.

Οργάνωση παραγωγής Stray Music.

http://www.straymusic.gr

 

Ώρα έναρξης 22.00

Τιμή εισιτηρίου 7 €

 

 

Η τρίτη συναυλία έχει προγραμματιστεί για το Σάββατο 20 Ιουλίου με το Στάθη Δρογώση.

 

 

ΣΑΒΒΑΤΟ 20/7/2013

 

Στάθης Δρογώσης

 

«Όμορφη ζωή» το σύνθημα. «Όμορφη ζωή» και το νέο album του Στάθη, το πρώτο στην Ελλάδα που δίνεται δωρεάν από την ιστοσελίδα του δημιουργού: http://www.antelmamusic.com.

Το καινούργιο αυτό album παρουσιάζει φέτος ο δημοφιλής καλλιτέχνης, μαζί με ό,τι δικό του έχουμε αγαπήσει από τα προσωπικά του albums, την πορεία του με τα Φώτα που Σβήνουν, αλλά και ό,τι μη δικό του έχει αγαπήσει εκείνος και θέλησε να μας παρουσιάσει σε ένα μοναδικό ακουστικό live με τον ίδιο στο πιάνο και τον Άρη Ζέρβα στο τσέλο.

Ώρα έναρξης 22.00

Τιμή εισιτηρίου 6 €

 

 

Αγάπη Ρε Ματζόρε – 6 Ιουλίου στο Κατράκειο Θέατρο

Σάββατο 6 Ιουλίου || Αγάπη ΡΕ Ματζόρε – Μία μεγάλη συναυλία στο Κατράκειο Θέατρο Νίκαιας

Σας προσκαλούμε στην πρώτη δράση της Αγάπης Ρε Ματζόρε, μια μεγάλη συναυλία στο Κατράκειο Θέατρο Νίκαιας, το Σάββατο 6 Ιουλίου, την οποία δημιουργούμε εκ τους μηδενός ως μουσική ομάδα και διοργανώσουμε οι ίδιοι  με την εθελοντική βοήθεια φίλων στην παραγωγή και στην προώθηση. Το εισιτήριο θα κοστίζει 5 ευρώ.

 

Σε όλο αυτό δεν θα είμαστε μόνοι. Απευθυνθήκαμε σε φίλους και συναδέλφους, οι περισσότεροι εκ των οποίων παραμερίζοντας τις υποχρεώσεις και τους ανταγωνισμούς, έσπευσαν να μας συμπαρασταθούν.

 

Συμμετέχουν αλφαβητικά:

Σπύρος Γραμμένος

Φοίβος Δεληβοριάς

Στάθης Δρογώσης

Γιώργος Καραδήμος

 

Θέμης Καραμουρατίδης

Κωστής Μαραβέγιας

Νατάσσα Μποφίλιου

Μανώλης Φάμελλος

Μαριέττα Φαφούτη

Γιάννης Χαρούλης

RadioSol

 

Σάββατο 6 Ιουλίου

 

ΚΑΤΡΑΚΕΙΟ ΘΕΑΤΡΟ, Ακροπόλεως & Νέστορος , Νίκαια,

ΤΗΛ 210-4278289

 

Ώρα έναρξης : 21.00

 

Προπώληση εισιτηρίων: Public, Δημαρχεία Νικαίας – Ρέντη

 

Γενική είσοδος 5€

 

Όλα τα έσοδα θα μοιραστούν στους κάτωθι φορείς αλληλεγγύης:

 

ΑΝΟΙΚΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΑ

 

ΚΛΙΜΑΚΑ

 

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

 

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ

 

Για περισσότερες πληροφορίες

 

HYPERLINK “https://www.facebook.com/AgapiReMaggiore?fref=ts” https://www.facebook.com/AgapiReMaggiore?fref=ts

HYPERLINK “http://agapiremaggiore.blogspot.gr/” http://agapiremaggiore.blogspot.gr/

HYPERLINK “mailto:agapirm@gmail.com” agapirm@gmail.com

 

Η «Αγάπη Ρε Ματζόρε» είναι μια καλλιτεχνική πρωτοβουλία αλληλεγγύης, φτιαγμένη από  ανθρώπους του τραγουδιού. Αυτοπροσδιορίζεται ως κολλεκτίβα, θα μπορούσε όμως  να αυτοπροσδιοριστεί και ως… σούπεργκρουπ, αυτοσχέδιος μουσικός θίασος, πολυπληθής κομπανία, «κόμμα» που δεν θέλει να κυβερνήσει, αλλά να αντιδράσει και να βοηθήσει. Ξεκίνησε από απλές συζητήσεις μεταξύ μιας μικρής παρέας μουσικών, στιχουργών και τραγουδιστών και σύντομα κατέληξε σε μια μικρή ομάδα που ελπίζει να ανοίξει και σε άλλους καλλιτέχνες, βοηθώντας όλες τις ομαδικές και ατομικές πρωτοβουλίες αλληλεγγύης που εμφανίζονται σιγά-σιγά στη χώρα με συναυλίες και άλλες δημιουργικές δράσεις. Μετά από μήνες συζητήσεων, συνυπογράψαμε το εξής κείμενο αρχών:

 

Όση φτώχεια, θλίψη κι απογοήτευση κι αν έφερε η οικονομική κρίση στην χώρα μας, το πνεύμα της ανθρωπιάς και της αυθόρμητης  βοήθειας δεν έχει εξαφανιστεί. Πολλοί είναι εκείνοι που απαντούν καθημερινά στην καταστροφή, με έμπρακτη και αθόρυβη αλληλεγγύη σε όσους πληρώνουν τις συνέπειές της.

 

Παρ’ όλα αυτά – και όπως θα ήταν αναμενόμενο μετά από τέτοια απότομη πτώση- η ειρηνική συνύπαρξη στα αστικά κέντρα δοκιμάζεται σκληρά. Το μίσος κερδίζει έδαφος στη δημόσια ζωή και ο φόβος δηλητηριάζει τη σκέψη όλο και περισσότερων ανθρώπων. Ο ρατσισμός βρίσκεται διαρκώς σε άνοδο και η ελευθερία της έκφρασης απειλείται από ακραίες, υστερικές φωνές. Έτσι συσκοτίζεται δυστυχώς και κάθε προσπάθεια σοβαρής κοινωνικής αντίδρασης σε όσα πραγματικά μας απειλούν.

 

Μέσα στο ζοφερό και αδιέξοδο αυτό κλίμα εμείς, άνθρωποι του τραγουδιού, συναντηθήκαμε για πρώτη φορά με δική μας πρωτοβουλία και χωρίς καμία εξωτερική – κομματική ή άλλη –  χειραγώγηση. Με τις διαφορετικές καταβολές του ο καθένας, αποφασίσαμε να αφήσουμε στην άκρη τον «κακό μας εαυτό» και όσα  μας χωρίζουν και να στείλουμε ένα μήνυμα αγάπης, ενότητας κι αλληλεγγύης απέναντι στον ρατσισμό και στους διχασμούς κάθε είδους, προσφέροντας όσο και όπως μπορούμε -ως ομάδα πλέον- όπου καλεί η ανθρώπινη ανάγκη.

 

Ονομαστήκαμε παιγνιωδώς «Αγάπη Ρε Ματζόρε», τυπώσαμε ένα logo που θα μπαίνει στους δίσκους, τις αφίσες και τις «σελίδες» μας και απευθύνουμε ανοιχτή πρόσκληση σε όλους όσους ενδιαφέρονται -συναδέλφους, ομάδες και φίλους της δουλειάς μας- να συμμετάσχουν κι αυτοί, αρχικά στην διάδοση του logo μας, αργότερα  στις δράσεις και στις προσπάθειές μας.

 

 

Το blog της Αγάπης Ρε+

 

«Ο λαός έχει τη δύναμη», τραγούδησε με όλη την ψυχή της η Πάτι Σμιθ

«Μπορεί να μην κερδίζουμε πάντα τις μάχες, αλλά πρέπει να συνεχίζουμε τον αγώνα.

Υπάρχουν δυσκολίες στη χώρα σας, αλλά βοηθώντας ο ένας τον άλλον, ανταλλάσσετε ενέργεια, που σας κάνει δυνατούς. Τα πράγματα δεν αλλάζουν από τη μία μέρα στην άλλη. Φροντίστε τον εαυτό σας, πίνετε νερό, τρώτε ψωμί και λαχανικά, πλένετε τα δόντια σας, γίνετε δημιουργοί, γίνετε ελεύθεροι», φώναξε στο κατάμεστο από κόσμο Ηρώδειο χτες βράδυ η Πάτι Σμιθ, η αντισυμβατική μουσικός και ποιήτρια, που έκανε σαφές το μήνυμά της: «Ο λαός έχει τη δύναμη» («People have the power») και καλά θα κάνει να το πιστέψει.

 

Η εμφάνισή της ήταν αντάξια της φήμης της. Τα τραγούδια, ο λόγος και η προσωπικότητά της ξεσήκωσαν τον κόσμο που κατέκλυσε το αρχαίο θέατρο: «Είναι απίστευτο να βρισκόμαστε αυτή τη φωτεινή νύχτα εδώ, σε αυτό τον χώρο με την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Υπάρχει τόση νέα ενέργεια και υπέροχη ιστορία σε αυτό το μέρος, όπου τραγούδησαν η Μαρία Κάλλας και ο Παβαρότι. Είμαι τόσο ευτυχισμένη».

 

Με τζιν παντελόνι, μπότες, γιλέκο και σακάκι, που δεν έβγαλε παρά μόνο προς το τέλος της δίωρης συναυλίας της (η οποία άρχισε λίγο μετά τις 9 μμ), η «νονά» ή «γιαγιά» της πανκ όπως έχει αποκαλεστεί, ξεκίνησε με τραγούδια όπως το «April Fool» και το «Free Money», από το τελευταίο πετυχημένο άλμπουμ «Banga» (2012) το πρώτο, και το ιστορικό «Horses» (1975) το δεύτερο. Ερμήνευσε επίσης το «Summertime blues» του Έντι Κόχραν, το μοναδικό «Dancing Barefoot», ενώ δεν παρέλειψε να αφιερώσει το τραγούδι «This is the girl» στην Έιμι Γουάιχνάουζ, στην ταλαντούχα νεαρή τραγουδίστρια που χάθηκε πρόωρα.

 

Το κλίμα άλλαξε περίπου μία ώρα από την έναρξη της συναυλίας, όταν η Πάτι Σμιθ κατέβηκε από τη σκηνή, πλησίασε τον κόσμο που καθόταν ακόμα στις θέσεις του και τον παρότρυνε να την ακολουθήσει στον χορό. Η ανταπόκριση ήταν άμεση: Η ορχήστρα του Ηρωδείου γέμισε από τους θαυμαστές της που έσπευσαν να βρεθούν κοντά στη γυναίκα η οποία άφησε εποχή με τις συνθέσεις και τα νοήματά τους, κάποια από τα οποία προσάρμοσε χτες για την περίσταση. Όπως το τραγούδι «Land» από το «Horses» (το πρώτο άλμπουμ της και ένα από τα σημαντικότερα όλων των εποχών), το οποίο «εμπλούτισε» με στίχους που μιλούσαν για αρχαία αγάλματα, ναούς, θεότητες, αλλά και για την Ελλάδα, τη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία και η οποία το μόνο που θέλει είναι να ελευθερωθεί.

 

Το τελευταίο κομμάτι τραγουδήθηκε από όλους. Ήταν το «People have the power», που έγραψε το 1988 μαζί με τον σύζυγό της Φρεντ Σόνικ Σμιθ, τον σημαντικό Αμερικανό κιθαρίστα, με τον οποίο όταν παντρεύτηκαν κάποιοι την πείραζαν ότι τον διάλεξε επειδή δεν θα άλλαζε το επώνυμό της. Στον άνδρα της, που πέθανε το 1994, αφιέρωσε και το ανεπανάληπτο «Because the night». Η βραδιά έκλεισε με μέλη από το συγκρότημά της -στο οποίο συμμετείχε και η κόρη της- να μοιράζουν στο κοινό άσπρα τριαντάφυλλα και με μία αίσθηση ότι η ιέρεια του ροκ δεν πέρασε από την Αθήνα τυχαία.

Πηγή: ΑΜΠΕ