«Λάθος η «εθνική σύγκρουση» με τη Γερμανία»

«Κεντρώες λύσεις δεν υπάρχουν», δηλώνει στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» ο βουλευτής και εκ των υπευθύνων της οικονομικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ Ευκλείδης Τσακαλώτος, υπογραμμίζοντας ότι η Αριστερά πρέπει να είναι ηγεμονική σε αυτή τη φάση και οι όποιες συμμαχίες γίνουν να έχουν προγραμματική βάση ρήξης.

 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον ΣΠΥΡΟ ΚΑΡΑΛΗ 

Ο κ. Τσακαλώτος χαρακτηρίζει «σενάριο επιστημονικής φαντασίας» την κυβερνητική αισιοδοξία ότι η ελληνική οικονομία θα έχει στα επόμενα χρόνια πλεονάσματα της τάξης του 4% και ανάπτυξη πάνω από το 3%. Τονίζει ακόμη πως μια κυβέρνηση της Αριστεράς θα κάνει λάθος αν παρουσιάσει τη σύγκρουση με τους Γερμανούς σαν εθνική υπόθεση ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Γερμανία, αλλά πρέπει να τη διευρύνει απευθυνόμενη και στις αντίστοιχες κοινωνικές ομάδες στην Ευρώπη που έχουν συμφέρον για ριζική αλλαγή πορείας.

* Κύριε Τσακαλώτε, η Γερμανία προϊδεάζει για ένα τρίτο δάνειο που στον ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζετε ότι θα πρόκειται για τρίτο Μνημόνιο. Τι δείχνει, κατά τη γνώμη σας, αυτή η εξέλιξη;

– Οτι όταν μπει κανείς στην παγίδα χρέους, δύσκολα βγαίνει. Για να βγεις πρέπει να αμφισβητήσεις την κυρίαρχη ιδεολογία, πρέπει να αλλάξεις το ερώτημα. Από το «πώς θα μειώσω τα δημοσιονομικά ελλείμματα» στο πώς θα έχουμε ανάπτυξη, αλλά με άλλους όρους: με μια άλλη σχέση της οικονομίας με την κοινωνία, υπηρετώντας τις κοινωνικές ανάγκες. Γιατί σε μια κρίση αυτές οι ανάγκες είναι μέρος της λύσης και όχι του προβλήματος. Αντιθέτως, οι μνημονιακές δυνάμεις είχαν την ακριβώς αντίθετη λογική: ας μειωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις, ας συρρικνωθεί το κοινωνικό κράτος, ας ανοίξουν νέα πεδία για το κέρδος και μετά βλέπουμε πώς θα μειωθεί το χρέος. Μόνο που το πράγμα έχει ξεφύγει. Η παγίδα χρέους εκδικείται αυτούς που πίστεψαν ότι το ταξικό τους συμφέρον πάντα ευθυγραμμίζεται με τις ανάγκες για στοιχειώδη σταθερότητα της πολιτικής, της οικονομίας, της κοινωνίας. Και βεβαίως υπάρχει και ο λαϊκός παράγοντας, που οι ελίτ έχουν μια εγγενή τάση να υποτιμούν. Η αλαζονεία έρχεται πακέτο με μια αίσθηση παντοδυναμίας. Μετά έρχεται η νέμεση. Θυμηθείτε τη Μαρία Αντουανέτα και πιο πρόσφατα τον κ. Σταυρίδη.

Μη βιώσιμο χρέος

Ο υπουργός Οικονομικών Γ. Στουρνάρας υποστηρίζει ότι η διόγκωση του χρέους είναι πρόσκαιρη και οφείλεται στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Θα ήθελα τη δική σας εξήγηση για την εκτίναξη του χρέους στα 321 δισ.

– Το πιο σημαντικό είναι ότι το χρέος είναι μη βιώσιμο, αυτό το αναγνώρισε στην ουσία και ο κ. Σταϊκούρας πριν από λίγες μέρες. Η κυβέρνηση πιστεύει ότι χτίζει ένα Σινικό Τείχος μέσω των μελλοντικών πλεονασμάτων στα οικονομικά του κράτους. Στην ουσία, όμως, κατασκευάζει μια νέα Γραμμή Μαζινό. Και όπως οι Γερμανοί στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο παρέκαμψαν τη Μαζινό, περνώντας από το δάσος των Αρδεννών, έτσι και το χρέος θα «ξεφεύγει» μέσω υψηλών επιτοκίων και χαμηλών ρυθμών ανάπτυξης. Η υπόθεση ότι η ελληνική οικονομία θα έχει στα επόμενα χρόνια πλεονάσματα της τάξης του 4% και ανάπτυξη πάνω από 3% αποτελεί σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

Οι πολίτες αναμένουν από τον ΣΥΡΙΖΑ τη δική του πρόταση εξόδου από την κρίση. Αυτή η πρόταση, ώς τώρα, δεν έχει γίνει τόσο ευκρινής. Θα υπάρξουν εξειδικευμένες προγραμματικές εξαγγελίες στη ΔΕΘ;

– Η εξειδίκευση του προγράμματός μας αποτελεί μια συνεχή διαδικασία. Πριν από το συνέδριό μας ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε σε 6 εκδηλώσεις, σε όλη την Ελλάδα, για τα μέτρα άμεσης ανακούφισης, για την παραγωγική ανασυγκρότηση, για την αντιμετώπιση της ανεργίας κ.λπ. Αυτή η διαδικασία δεν θα τελειώσει ποτέ, μιας και δημιουργούμε μια Αριστερά που συνεχώς μαθαίνει, που είναι ανοικτή σε νέες ιδέες, που ξέρει ότι κανείς δεν έχει το μονοπώλιο της αλήθειας. Το επόμενο στάδιο είναι η εξειδίκευση του εκλογικού μας προγράμματος και ένα προγραμματικό συνέδριο.

Αλλά οι βασικοί μας άξονες είναι σαφείς, για το χρέος και για το τέλος των πολιτικών λιτότητας. Μια κυβέρνηση της Αριστεράς, βέβαια, δεν μπορεί να μείνει σε αυτά. Πρέπει γρήγορα να προχωρήσει σε παρεμβάσεις που αναδεικνύουν πως το Δημόσιο και οι δημόσιες επιχειρήσεις μπορούν να δουλέψουν υπέρ του δημοσίου συμφέροντος. Να ενισχύσει τα πειράματα στην κοινωνική οικονομία, στους συνεταιρισμούς. Πρέπει να αμφισβητήσουμε και τους στόχους και τα μέσα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής.

Υποστηρίζετε ότι είναι απαραίτητη η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους. Γιατί όμως οι Γερμανοί και οι δανειστές να δεχθούν αυτή τη διαγραφή;

– Δεν έχουμε καμία αυταπάτη ότι θα δεχθούν τις δημοκρατικές διεκδικήσεις του ελληνικού λαού έπειτα από εθνικές εκλογές. Ούτε ότι χαμπαριάζουν και πολύ από οικονομικά επιχειρήματα. Ως καθηγητής οικονομικής θεωρίας, πρέπει να σας πω πως οι δηλώσεις των Ευρωπαίων αξιωματούχων ποτέ δεν σταματάνε να με σοκάρουν. Το θέμα, βεβαίως, είναι ο συσχετισμός δυνάμεων. Εχουμε πλήρη επίγνωση των δυσκολιών, αλλά και του μεγέθους της ανθρωπιστικής κρίσης που έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Το δεύτερο μας κάνει πιο αποφασισμένους να δουλέψουμε για τις αναγκαίες ανατροπές. Πρέπει, βέβαια, να γίνει σαφές ότι μια κυβέρνηση της Αριστεράς έχει μόνο να χάσει αν παρουσιάσει αυτή τη σύγκρουση ως εθνική, δηλ. Ελλάδα εναντίον Γερμανίας και χωρών του Βορρά. Αντίθετα, πρέπει να αναδείξει ότι η σύγκρουση αυτή είναι ιδεολογική, κοινωνική και πολιτική. Οτι μια κυβέρνηση της Αριστεράς θα προασπίσει τα συμφέροντα του κοινωνικού μπλοκ που εκπροσωπεί απέναντι στις ελίτ, εγχώριες και ευρωπαϊκές. Μόνο με αυτό τον τρόπο θα απευθυνθεί και στις αντίστοιχες κοινωνικές ομάδες σε όλη την Ευρώπη που έχουν συμφέρον για μια ριζική αλλαγή πορείας.

Εχετε πει, εσείς και άλλα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, ότι το χρέος είναι ταξικό. Πως δεν τα φάγαμε όλοι μαζί. Και πως η Κεντροαριστερά δεν αντιπροσωπεύει πια τις λαϊκές τάξεις. Ωστόσο, βλέπουμε τον ΣΥΡΙΖΑ να μην αποκλείει το ενδεχόμενο συνεργασίας με τμήματα αυτού του πολιτικού χώρου. Πώς απαντάτε σε όσους σας κατηγορούν για αντιφάσεις;

– Η ταξική μας «μεροληψία» δεν μπορεί να αμφισβητηθεί και επιβεβαιώθηκε στο πρόσφατο συνέδριό μας. Κεντρώες λύσεις δεν υπάρχουν. Αν υπήρχαν θα τις είχαν αναδείξει οι δυνάμεις του κέντρου. Η λαϊκή βάση των κομμάτων του δικομματισμού είτε τα έχει ήδη εγκαταλείψει είτε βρίσκεται σε απόγνωση. Η Αριστερά πρέπει να είναι ηγεμονική σε αυτή τη φάση. Και αυτό σημαίνει ότι οι όποιες συμμαχίες θα έχουν προγραμματική βάση ρήξης με ό,τι ζήσαμε τα τελευταία τέσσερα χρόνια και ολόκληρη την περίοδο του νεοφιλελευθερισμού.

Η Αριστερά που συνθέτει

Στην ομιλία σας από το βήμα του ιδρυτικού συνεδρίου ορίσατε το δεύτερο κύμα ριζοσπαστισμού σαν την «Αριστερά που δεν θέλει άλλες ηρωικές ήττες, αλλά μια Αριστερά που θα νικήσει». Πώς νοηματοδοτείται το περιεχόμενο μιας νίκης της Αριστεράς;

– Μια Αριστερά που ξέρει να συνθέτει, να δημιουργεί, να συνδέει τις άμεσες προτεραιότητες του κοινωνικού μπλοκ που περιθωριοποιούν οι δυνάμεις του Μνημονίου με το στρατηγικό μας στόχο για το σοσιαλισμό. Που ξέρει να μιλάει για αναγκαίες ρήξεις, για τομές, αλλά που παίρνει υπόψη τους κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς. Που ασχολείται με τα μεγάλα αλλά και τα μικρά ζητήματα. Που παλεύει τις «μεταρρυθμίσεις» που προωθούν οι ελίτ χωρίς να υπερασπίζεται το παρελθόν.

…Και το περιεχόμενο της ήττας;

– Δεν θέλω να το σκέφτομαι! Αλλά καλό θα ήταν να το σκεφτούν πιο σοβαρά οι υποστηρικτές της θεωρίας των δύο άκρων.

Πηγή: Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία

Χτίζοντας ένα νέο συνεταιριστικό κίνημα – βήμα βήμα ο δρόμος για τη δημιουργία συνεταιρισμών

Τι είναι η κοινωνική οικονομία;

Η συζήτηση για την κοινωνική κ αλληλέγγυα οικονομία βρίσκεται σε εξέλιξη κυρίως τα τελευταία χρόνια, πόσο μάλλον μέσα στη μνημονιακή περίοδο.

Η επικαιρότητα της Κοινωνική Οικονομίας έχει πολλές αναγνώσεις και διαφορετικές οπτικές.

Αφενός, για το ίδιο το σύστημα θα μπορούσε να αποτελέσει βαλβίδα εκτόνωσης της κρίσης, εργαλείο για την απάλυνση των κοινωνικών αντιδράσεων αλλά και μηχανισμό εξομάλυνσης των ραγδαία οξυμένων κοινωνικών ανισοτήτων.

Αφετέρου, η δική μας επικαιρότητα, «βλέπει» την κοινωνική οικονομία , σαν μια προσπάθεια συλλογικής δράσης που ξεφεύγει από τα εξαρτημένα σχήματα, ανοίγεται στην κοινωνία, επανανοηματοδοτεί την κοινωνική δράση, προτάσσει την αυτοοργάνωση και την αλληλεγγύη.

Στον παρόντα οδηγό λοιπόν επιχειρείται μια τοποθέτηση πάνω στην κοινωνική κ αλληλέγγυα οικονομία, γίνεται μια προσπάθεια επανακαθορισμού του περιεχομένου των συνεταιρισμών, για ένα νέο, δυναμικό συνεταιριστικό κίνημα.

Κατεβάστε τον οδηγό (pdf, 638KB)

Απορίες ενός μελλοντικού αστέγου: Αν είναι να πουλήσουν το χρέος μου σε funds έναντι ευτελούς αντιτίμου, γιατί δεν το πουλάνε σε μένα με αυτή την τιμή;

Ρεπορτάζ του Πέτρου Κατσάκου στη σημερινή Αυγή (17/08/2013)

«Ώς εδώ! Δεν θα μας πάρουν και το σπίτι» είναι η οργισμένη αντίδραση της πρώτης αυτοοργανωμένης ομάδας πολιτών από την Κεφαλονιά, που πριν από λίγες ημέρες κάλεσε όσους έχουν πληγεί από τα μέτρα, όσους χρωστάνε σε τράπεζες, εφορία και ασφαλιστικούς οργανισμούς και απειλούνται με την απώλεια του σπιτιού και της περιουσίας τους. «Δεν είμαστε μόνο ένας αριθμός φορολογικού μητρώου. Είμαστε άνθρωποι αποφασισμένοι να σταματήσουμε τη σχεδιασμένη καταστροφή, πριν φτάσει στην τελευταία ζώνη άμυνας που θα είναι τα σπίτια και η γη μας».

 

Εκατοντάδες χιλιάδες δάνεια που έχουν καταχωρηθεί στα λεγόμενα «κόκκινα» βρίσκονται, πλέον, στο στόχαστρο των τραπεζών, της τρόικας και της κυβέρνησης. Οι πληροφορίες θέλουν -παρά τις διαψεύσεις της κυβέρνησης- ξένα distress funds να πολιορκούν τις τράπεζες για να αγοράσουν σημαντικό μέρος των «κόκκινων» δανείων. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, τα funds αγοράζουν δάνεια στο 5%-50% της αξίας τους και στη συνέχεια δημιουργούν ένα μεγάλο «καλάθι» ακινήτων από διάφορες περιοχές (δηλ. μικρές εργατικές κατοικίες στο Πέραμα, το Χαϊδάρι, ή την Πετρούπολη, αλλά και βίλες στην Εκάλη και ακριβά διαμερίσματα στη Γλυφάδα), το οποίο τιτλοποιούν και μεταπωλούν σε μεγάλες εταιρείες real estate.

 

Σταδιακά, λοιπόν, μετά οι εταιρείες αυτές πωλούν όσα ακίνητα είναι πιο ελκυστικά και εισπράττουν μεγάλες υπεραξίες που καλύπτουν με το παραπάνω πιθανές απώλειες από λιγότερο ή καθόλου ελκυστικά ακίνητα.

 

Ο ισπανικός εφιάλτης έρχεται και στην Ελλάδα

 

Η Ισπανία, μια χώρα με ιδιοκατοίκηση σε ποσοστό κοντά στο 80%, πρώτη βρέθηκε μπροστά στη λαίλαπα των πλειστηριασμών πριν από τρία χρόνια. Με την ανεργία τότε στο 26,2%, πάνω από 400.000 κατοικίες κατασχέθηκαν ενώ 50.000 πλειστηριασμοί έγιναν μόνο το πρώτο εξάμηνο του 2012. Το τραγικότερο όλων όμως ήταν πως σε επιδημία εξελίχθηκαν οι αυτοκτονίες πολιτών που οδηγούνταν σε εξώσεις από τα σπίτια τους.

 

Τα ισπανικά ΜΜΕ όλο αυτό το διάστημα περιέγραφαν ασύλληπτες καταστάσεις. Οικογένειες που τους έκαναν έξωση ζούσαν στις εισόδους των πολυκατοικιών, άλλες εξελίσσονταν σε καταληψίες στέγης για να βγάλουν τον χειμώνα, ενώ για πρώτη φορά υπήρξαν άστεγοι που ζούσαν σε γέφυρες και σε οικοδομές. Ενώπιον των καυτών κοινωνικών προβλημάτων, η κυβέρνηση Ραχόι αποφάσισε στα τέλη της χρονιάς να επιβάλει μια διετή αναστολή των πλειστηριασμών ακινήτων πρώτης κατοικίας.

 

Τα μέτρα που πάρθηκαν λίγο-πολύ προσδιορίζουν αυτό που θα γίνει και στην Ελλάδα. Δηλαδή οι αποφάσεις εξαίρεσης από τους πλειστηριασμούς στην Ισπανία αφορούσαν οικογένειες με ετήσιο εισόδημα που δεν ξεπερνά τα 19.200 ευρώ, που είχαν τρία παιδιά ή ένα παιδί κάτω των 3 ετών ή που φιλοξενούσαν εξαρτώμενα άτομα. Επίσης μέριμνα υπήρξε για μονογονεϊκές οικογένειες ή για τους ανέργους.

 

Αυτές περίπου θα είναι και οι ρυθμίσεις που η ελληνική κυβέρνηση θα ακολουθήσει, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες μας, καθώς πλέον δεν θα αποτραπούν οι πλειστηριασμοί. Το όριο εισοδήματος μάλιστα που μελετάται είναι τα 15.000 ευρώ, αν και υπάρχει μάλλον περιθώριο μεγαλύτερου ετήσιου ποσού ανά οικογένεια. Στην Ελλάδα η ιδιοκατοίκηση φθάνει στο 70% ενώ οι καταγεγραμμένοι άστεγοι είναι περίπου 20.000. Αν αύριο αφήνονταν χωρίς καμία άλλη κοινωνική ρύθμιση ελεύθεροι οι πλειστηριασμοί, θα έβγαιναν στο σφυρί 110.000 ακίνητα μονομιάς.

 

«Οι βουλευτές θα μας βρουν απέναντί τους»

 

Δεν είναι λίγοι πάντως οι βουλευτές της μνημονιακής συγκυβέρνησης που αισθάνονται ήδη άβολα στο ενδεχόμενο να υποχρεωθούν να υπερψηφίσουν το νομοσχέδιο για την απελευθέρωση των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας και ο πρόεδρος της Εθνικής Ομοσπονδίας Δανειοληπτών προειδοποιεί:

 

«Εμείς δεν θα ταλαιπωρήσουμε τους Έλληνες πολίτες διαδηλώνοντας και κλείνοντας την Ομόνοια και το Σύνταγμα. Εμείς θα στοχοποιήσουμε κοινωνικά και πολιτικά όποιον βουλευτή ή υπουργό είτε φέρει είτε ψηφίσει αυτό το νομοσχέδιο και είμαι συγκεκριμένος. Την κοινωνία δεν θα την ταλαιπωρήσουμε, όμως θα ταλαιπωρήσουμε και θα πετάξουμε έξω από την πολιτική ζωή 100 ή 200 άτομα που θα επιχειρήσουν να φέρουν αυτό το σχέδιο νόμου και να το ψηφίσουν».

 

Έτοιμες να ξεπουλήσουν όσο όσο οι τράπεζες

 

Με δεδομένο ότι τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια βρίσκονται ήδη στο 29%, οι ανακεφαλαιοποιημένες ελληνικές τράπεζες ψάχνουν τρόπο να πουλήσουν τα στεγαστικά και επιχειρηματικά δάνεια και, ειδικότερα, τρόπο να εφαρμόσουν το ιρλανδικό μοντέλο πουλώντας τα ακίνητα με προκαταβολή μόλις του 30% της αξίας τους και εξοφλώντας το υπόλοιπο 70% σε 5 – 7 έτη.

 

Πρόκειται για το μοντέλο πίστωσης από τον ιδιοκτήτη (vendor finance) που εφαρμόζει η ιρλανδική National Asset Management Agency (ΝΑΜΑ) η οποία ιδρύθηκε τον Δεκέμβριο του 2009 ως bad bank και προικοδοτήθηκε με προβληματικά δάνεια ονομαστικής αξίας 74,2 δισ. ευρώ, τα οποία απέκτησε με έκπτωση 57%, καταβάλλοντας δηλαδή 31,7 δισ. ευρώ. Μαζί με αυτά πήρε και τα ακίνητα: 2.000 μονοκατοικίες, 6.000 διαμερίσματα, 143 ξενοδοχεία, 20 γήπεδα γκολφ και 180 εταιρείες οικιστικής ανάπτυξης.

 

Ο πρόεδρος της Εθνικής Ομοσπονδίας Δανειοληπτών Βαγγέλης Κρητικός εξηγεί πώς θα γίνει αυτό: «Έχουμε παρατηρήσει το φαινόμενο δανειακές συμβάσεις Ελλήνων πολιτών πάσης φύσεως να έχουν αγοραστεί από εταιρείες ειδικού σκοπού που έχουν την έδρα τους στο εξωτερικό στο Λουξεμβούργο, στην Αγγλία, στη Γερμανία, στην Ισπανία και στην Αμερική. Οι δανειακές αυτές συμβάσεις δεν αγοράζονται στην ονομαστική τους αξία. Δηλαδή, αν έχουμε ένα δάνειο το οποίο είναι 30 χιλιάδες ευρώ, η τράπεζα το πουλάει τοις μετρητοίς σε πολύ χαμηλότερο αντίτιμο, δηλαδή 5 χιλιάδες ευρώ. Ο καινούριος αγοραστής, που είναι ειδικού σκοπού και είναι νομικό πρόσωπο ξένου δικαίου, επισπεύδει πλειστηριασμό και από τις 5 χιλιάδες που αγόρασε το δάνειο εισπράττει πολλαπλάσια χρήματα».

 

Απορίες ενός μελλοντικού άστεγου

 

Ο Θανάσης Καρποδίνης, άνεργος εδώ και επτά μήνες, δέχεται καθημερινά τηλεφωνήματα από το δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί την τράπεζα στην οποία χρωστά το στεγαστικό δάνειο που αδυνατεί πλέον να πληρώσει και παρακολουθεί με τρόμο τα κυβερνητικά σενάρια των τελευταίων ημερών.

 

«Διαβάζω στις εφημερίδες για αυτές τις εταιρείες ειδικού σκοπού που θέλουν να αγοράσουν από την τράπεζα το δάνειό μου, αλλά, όταν ρωτάω τους δικηγόρους που με απειλούν καθημερινά, δεν λένε λέξη. Αν είναι να πουλήσουν το χρέος μου σε κάποιους Γερμανούς έναντι ευτελούς αντιτίμου, γιατί δεν το πουλάνε σε μένα με αυτή την τιμή;» είναι η απορία του 48χρονου άνεργου από το Περιστέρι.

 

Είναι χαρακτηριστικό πως οι δανειολήπτες δεν είναι ενημερωμένοι και δεν τους είχε αναγγελθεί αν το δάνειό τους έχει ή πρόκειται να δοθεί ως Πλασματικό Ενέχυρο. Οι τράπεζες αναζητώντας ρευστό εκδίδουν ομολογιακά δάνεια με τις μελλοντικές απαιτήσεις από τα δάνεια των οφειλετών τους. Το ποιο δάνειο έχει τιτλοποιηθεί και έχει εκχωρηθεί η απαίτησή του μπορεί να το μάθει κανείς μόνο αν αναζητήσει ο ίδιος πληροφορίες στο Ενεχυροφυλακείο, το οποίο κατοικοεδρεύει στο Έμμισθο Υποθηκοφυλακείο Αθηνών.

 

Αυτό βέβαια που δεν θα μάθει είναι το ποσό στο οποίο το δάνειό του εκχωρήθηκε σε τρίτους και φυσικά κανείς δεν θα του απαντήσει στο ερώτημα γιατί δεν δόθηκε η ευκαιρία στον δανειολήπτη να εξαγοράσει το δάνειό του σε μικρότερο κόστος. Εάν για παράδειγμα ένα δάνειο των 25.000 ευρώ με τους νόμιμους τόκους έχει πωληθεί 3.000 ευρώ σε κάποιο fund του εξωτερικού, γιατί δεν ενημερώθηκε ο δανειολήπτης ώστε να το εξαγοράσει με το ίδιο αντίτιμο;

Πηγή: Αυγή

***Στη φωτογραφία: Διαμαρτυρία για έξωση δεκαμελούς οικογένειας στη Μαδρίτη 

 

«Χωρίς την ιδέα του κοινωνικού μετασχηματισμού θα μείνουμε χωρίς άγκυρα»

Συνέντευξη: Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος τονίζει ότι «η βασική αρχή που πρέπει να υπηρετείται είναι οι κοινωνικές ανάγκες και όχι η επίτευξη του κέρδους».

 Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, βουλευτής Β′ Αθήνας του ΣΥΡΙΖΑ, που εκλέχθηκε 2ος στην Κ.Ε., τονίζει ότι «η βασική αρχή που πρέπει να υπηρετείται είναι οι κοινωνικές ανάγκες και όχι η επίτευξη του κέρδους», επισημαίνοντας πως «χωρίς την ιδέα του κοινωνικού μετασχηματισμού θα μείνουμε χωρίς άγκυρα».


Αναφερόμενος στο ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών λέει πως «σημαντικότατο τμήμα των ξένων και ντόπιων ελίτ δεν θέλει εκλογές» και επιμένει: «Δεν υιοθετούμε τη λογική του ώριμου φρούτου, πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να δημιουργήσουμε το μεγάλο ρεύμα της ανατροπής».

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Φώτη Παπούλια

 

• Η εκλογή της οικονομικής τριάδας στις πρώτες θέσεις στο συνέδριο, εκτός από την προσωπική αποδοχή αποτυπώνει και την αγωνία της κοινωνίας στο τι πολιτική θα ακολουθήσει ο ΣΥΡΙΖΑ;

 

Δεν είμαι και τόσο σίγουρος ότι το γεγονός αυτό είναι ό,τι καλύτερο. Δεν θα συμβούλευα κανέναν να πολυ-εμπιστεύεται τους οικονομολόγους! Ισως επειδή ζούμε μέσα στην κρίση, η οποία καθορίζει την καθημερινότητα όλων μας, οι πρώτες τρεις θέσεις πήγαν σε ανθρώπους που είχαν κάτι να πουν γι’ αυτήν και έχουν βοηθήσει στη διαμόρφωση του προγράμματός μας. Η συμβολή ιδιαίτερα του Γ. Δραγασάκη είναι αδιαμφισβήτητη εντός του ΣΥΡΙΖΑ, σε σχέση με το πρόγραμμα, και όχι μόνο για το οικονομικό του σκέλος. Αλλά πέρα από αυτά, και οι τρεις έχουμε επίγνωση του «τεχνοκρατικού» κινδύνου. Γνωρίζουμε ότι το πρόγραμμα της Αριστεράς δεν είναι δουλειά μιας κλειστής ομάδας ειδικών, αλλά χρειάζεται την ευρύτερη δυνατή συμμετοχή, και υπάρχει πολύς κόσμος στην κοινωνία με τεράστια γνώση, εμπειρίες και νέες ιδέες. Πολύ περισσότερο, όμως, χρειαζόμαστε ένα πρόγραμμα που θα είναι το κοινό απόκτημα όλου του κόμματος, με την ενεργό εμπλοκή των μελών του. Μόνο έτσι θα έχουμε την απαραίτητη στήριξη όταν φτάσουμε στο στάδιο εφαρμογής του.

 

• Σε ποιους άξονες θα κινηθεί η νέα πολιτική οικονομία, ώστε να συγκεράσει ανάπτυξη και κοινωνική προστασία;

 

Κατ’ αρχάς θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ποια είναι η ειδοποιός διαφορά μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και των κυρίαρχων δυνάμεων στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Για εμάς, η βασική αρχή που πρέπει να υπηρετείται είναι οι κοινωνικές ανάγκες και όχι η επίτευξη του κέρδους. Με βάση αυτή την αρχή, το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ οικοδομείται πάνω σε τρεις άξονες. Πρώτον, τη λήψη μέτρων για την άμεση ανακούφιση του λαού, ώστε να σταματήσει ο κοινωνικός κατήφορος. Δεύτερον, την παραγωγική και κοινωνική ανασυγκρότηση της χώρας για την αύξηση της απασχόλησης. Και, τρίτον, την προώθηση των αναγκαίων αλλαγών στο κράτος με στόχο την αποτελεσματικότητα και την εμπέδωση της δημοκρατίας και της συμμετοχής.

 

• Σε τι βάθος χρόνου;

 

Μιλάμε για ένα πρόγραμμα 10 ημερών, 10 μηνών και 10 ετών, δηλαδή τι πρέπει άμεσα να κάνουμε, ποιες μεταρρυθμίσεις πρέπει να δρομολογήσουμε και τι κοινωνία οραματιζόμαστε. Χωρίς την ιδέα του κοινωνικού μετασχηματισμού, θα μείνουμε χωρίς άγκυρα και δεν θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τις μεγάλες συγκρούσεις της επόμενης περιόδου. Επί πλέον, η νέα πολιτική οικονομία πρέπει να συνδέει το παρόν με το μέλλον, λαμβάνοντας υπόψη τον συσχετισμό δυνάμεων κάθε στιγμή. Μια πολιτική οικονομία πρέπει να λειτουργεί και μέσω παραδειγμάτων. Π.χ. η αντίσταση στην ιδιωτικοποίηση του νερού πρέπει να συνδυαστεί με το πώς μπορεί να λειτουργεί καλύτερα ο δημόσιος τομέας και αυτό να γίνει παράδειγμα για άλλους εργαζόμενους.

 

• Ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε νέο κόμμα, άφησε πίσω τις «παιδικές» του ασθένειες;

 

Δεν είμαι σίγουρος για ποιες ασθένειες μιλάτε. Ξέρω όμως ότι οι συνιστώσες αλλά και οι ανένταχτοι του ΣΥΡΙΖΑ έδωσαν μεγάλες μάχες όλα τα προηγούμενα χρόνια, την εποχή μάλιστα που η Αριστερά ήταν στο περιθώριο παγκοσμίως. Μάχες κινηματικές, αλλά και στο επίπεδο των ιδεών. Με αυτό τον τρόπο αλλάξαμε την ατζέντα της πολιτικής.

 

• Οι μειοψηφούσες απόψεις θα υπακούσουν στις αποφάσεις του συνεδρίου ή θα ασκούν εσωκομματική αντιπολίτευση;

 

Ως νέο κόμμα κάνουμε το παρακάτω βήμα, με μεγαλύτερη συνοχή, προσπαθώντας να ξεπεράσουμε τις όποιες δυσλειτουργίες. Πρέπει πάντως να είμαστε ειλικρινείς. Η Αριστερά παγκοσμίως δεν έχει βρει το οργανωτικό σχήμα που θα αντιπαλέψει την απαξίωση της πολιτικής, που θα καταφέρει να συνδυάζει την ελκυστικότητα και την αποτελεσματικότητα της πολιτικής. Να πεισθούν, δηλαδή, οι πολλοί ότι με τη συμμετοχή τους μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, αλλάζοντας ταυτόχρονα τον ίδιο τους τον εαυτό. Κάναμε βήματα και στο σημείο αυτό με το νέο μας καταστατικό.

 

• Ο πρόεδρος εξελέγη με μεγάλη πλειοψηφία. μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να μετατραπεί σε αρχηγικό κόμμα όπως κάποιοι ψιθυρίζουν;

 

Η μόνη ασφάλεια ενάντια στον αρχηγισμό και στις πολλαπλές εκφάνσεις του λόγου μας είναι η συλλογικότητα. Το καταστατικό βοηθά εδώ, αλλά είναι και θέμα δημοκρατικής κουλτούρας. Δεν πρέπει άλλωστε να ξεχνάμε ότι η λογική του καπιταλισμού ευνοεί τον ατομισμό, την ανάθεση και στρέφεται ενάντια στη δημόσια σφαίρα και γενικότερα στις αξίες που πρεσβεύει η Αριστερά. Ακόμα κι αν είχαμε το καλύτερο καταστατικό στον κόσμο, εντός του καπιταλισμού πρέπει να είμαστε πάντα έτοιμοι να δίνουμε αυτές τις μάχες.

 

• Η κυβέρνηση συνεχίζει το έργο της, ο κ. Σόιμπλε ήρθε στην Ελλάδα, εκλογές βλέπετε στο εγγύς μέλλον;

 

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σημαντικότατο τμήμα των ξένων και ντόπιων ελίτ δεν θέλει εκλογές. Ακριβώς γιατί περνάνε τα μέτρα που επιθυμούν. Ακριβώς γιατί οι κυβερνήσεις εγκαθιστούν ένα νέο μοντέλο, κοινωνικά άδικο, πολιτικά αυταρχικό. Και νομίζω ότι δεν θα θέλουν εκλογές ούτε μετά το καλοκαίρι. Τώρα αν η κυβέρνηση αντέχει, δεν μπορώ με βεβαιότητα να το πω. Εχει και «καβάτζες», έχει και έξωθεν πολιτική υποστήριξη – θα δούμε, όμως, αν αυτά αποδειχθούν αρκετά. Από τη μια πλευρά, εμείς, δεν υιοθετούμε τη θεωρία του ώριμου φρούτου. Πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να δημιουργήσουμε το μεγάλο ρεύμα της ανατροπής. Από την άλλη, δεν πρέπει να βάλουμε όλα τα αυγά μας στο καλάθι της καταστροφολογίας. Δηλαδή ότι έρχεται αναπόφευκτα η καταστροφή και έτσι δεν θα αντέξουν. Εμείς πρέπει να εξηγήσουμε και να πείσουμε ότι έχουμε σχέδιο όχι μόνο για τον τερματισμό της οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής αλλά και για την ανάκαμψη, τη νέα εποχή.

 

• Με ποιους θα κυβερνήσετε, οδός συνεννόησης με τη ΔΗΜΑΡ μπορεί να βρεθεί;

 

Μόνο στη βάση αυτού του σχεδίου και στα επίδικα της συγκυρίας των εκλογών –όταν γίνουν αυτές– μπορεί να τεθεί το ζήτημα των κυβερνητικών συμμαχιών. Επί της αρχής, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταστήσει σαφές, όπως αποτυπώνεται και στην πολιτική απόφαση του Συνεδρίου, ότι θα επιδιώξει τη συνεργασία με τις δυνάμεις της Αριστεράς, της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας και της ριζοσπαστικής οικολογίας, ως πυρήνα της κυβέρνησης της Αριστεράς. Νομίζω ότι οποιαδήποτε άλλη συζήτηση σήμερα γι’ αυτό το θέμα είναι άκαιρη.

 

• Η κοινωνία στενάζει αλλά δεν ξεσηκώνεται όπως και ο ευρωπαϊκός Νότος. Στην Ευρώπη η Αριστερά δεν εισπράττει οφέλη εκτός από τη χώρα μας… Μιλάμε για μια υποταγμένη στα γερμανικά κελεύσματα ήπειρο;

 

Νομίζω ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Ειδικά στην Ισπανία και την Πορτογαλία φαίνεται ότι η Αριστερά έχει σημαντική ανοδική τάση, δημοσκοπική και κινηματική. Υπάρχει όλο και μεγαλύτερη αίσθηση ότι αυτό που αντιμετωπίζει ο Νότος –στην καλύτερη περίπτωση– είναι μια μεγάλη περίοδος στασιμότητας. Οπότε υπάρχει το έδαφος για μεγάλες κοινωνικές διεργασίες και μετατοπίσεις. Τώρα είναι η στιγμή για την επιστροφή της δημοκρατίας, για να βρει ο ευρωπαϊκός λαός το νήμα των μεγάλων προταγμάτων που ήθελε ο νεοφιλελευθερισμός να τελειώσει μία και καλή: την επέκταση των δικαιωμάτων από τη σφαίρα της πολιτικής στη σφαίρα της κοινωνίας και, τέλος, στη σφαίρα της οικονομίας. Ενας κοινωνικός μετασχηματισμός δηλαδή, όπου οι πολίτες λύνουν τα προβλήματά τους και στις τρεις σφαίρες με δημοκρατικό τρόπο.

 

http://www.efsyn.gr/?p=77749

Πέντε πράγματα που δεν ήταν η επίσκεψη Σόιμπλε

Του
Μιχάλη Νικολακάκη*

Η επίσκεψη Σόιμπλε δεν αποτέλεσε αποκλειστικά και μόνο μια ανοικτή πολιτική στήριξη στην κυβέρνηση Σαμαρά. Συνιστούσε ταυτόχρονα και μια κίνηση στο γερμανικό προεκλογικό τοπίο με διπλό περιεχόμενο. Από τη μια ήταν ένδειξη υπεράσπισης των μέχρι σήμερα επιλογών της γερμανικής καγκελαρίας για επιβολή προγραμμάτων λιτότητας στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου. Από την άλλη, ο κ. Σόιμπλε προσπάθησε στο πλαίσιο των σεναρίων μετεκλογικών συνεργασιών στη Γερμανία να τοποθετηθεί υπέρ των Σοσιαλδημοκρατών έναντι των Φιλελευθέρων, ως δυνητικών συμμάχων του CDU. Με αυτό τον τρόπο επιδιώκει να διασφαλίσει ότι θα έχει θέση στη νέα γερμανική κυβέρνηση. Σε αυτό εξάλλου αποσκοπούσαν και οι ρητορικές αναφορές στην «βοήθεια της Γερμανίας, που αποσκοπεί στην αυτοβοήθεια των χωρών του Νότου».
Αξίζει να σημειωθεί ότι, πέρα από τη σκληρή πραγματικότητα της εφαρμογής των μνημονίων, η ηγεμονία των πολιτικών λιτότητας καθιστά το μέγεθος της «επιβάρυνσης» του γερμανού φορολογουμένου βασικό επίδικο του δημόσιου διαλόγου καθ’ οδόν προς τις γερμανικές εκλογές. Σε αυτό το πλαίσιο βασική αντιπολιτευτική τακτική του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος είναι να εστιάζει στην αποτυχία των προγραμμάτων στο Νότο, τελευταία έκφανση της οποίας ήταν οι δηλώσεις του υπεύθυνου για ζητήματα προϋπολογισμού των Σοσιαλδημοκρατών, σύμφωνα με τις οποίες μέχρι το 2015 το χρηματοδοτικό κενό της Ελλάδας μπορεί να πλησιάσει τα 50 δισ. ευρώ.

Ελάχιστα τα διαθέσιμα του Ταμείου Ανάπτυξης

Η επίσκεψη Σόιμπλε δεν αποτέλεσε στήριξη προς την Ελλάδα μέσα από την παροχή κάποιας ουσιαστικής υλικής βοήθειας. Η συμφωνία σχετικά με τη συγκρότηση του Ελληνικού Αναπτυξιακού Ταμείου ήταν κάτι παραπάνω από ένα «καρότο», ή μια συμβολική, όπως δήλωσαν εκπρόσωποι της ελληνική κυβέρνησης, επιβράβευση της Ελλάδας για τη συνέπειά της στην εφαρμογή των «αναγκαίων» μεταρρυθμίσεων. Το Ελληνικό Αναπτυξιακό Ταμείο συγκροτείται από κεφάλαια ύψους 150 εκατ. ευρώ από το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, 200 εκατ. ευρώ από το ΕΣΠΑ και 100 εκατ. ευρώ από τη γερμανική KfW. Βασική συνεισφορά της γερμανικής επενδυτικής τράπεζας θα είναι η μεταφορά τεχνικής βοήθειας προς το ταμείο, η αποδέσμευσή του από πολιτικούς χειρισμούς και εξαρτήσεις και η απόδοση της διοίκησής του σε μη-ελληνικά χέρια. Το ταμείο, σύμφωνα με τις αρχικές διακηρύξεις, θα λειτουργεί δεσμεύοντας πόρους από τους, ούτως ή άλλως, απειροελάχιστους του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων και των μελλοντικών ΕΣΠΑ. Με αυτό τον τρόπο, η όποια ικανότητα κοινωνικού σχεδιασμού της μελλοντικής περιφερειακής και κλαδικής ανάπτυξης στην Ελλάδα μεταφέρεται έξω από το δημοκρατικό έλεγχο, έξω από τα πλαίσια άσκησης εσωτερικής πολιτικής.

Στο Λουξεμβούργο οι αποφάσεις…

Η επίσκεψη Σόιμπλε δεν αποτελεί επιβεβαίωση του ορθού δρόμου των μεταρρυθμίσεων ή εγγύηση για την «αναπτυξιακή στροφή» των γερμανικών πολιτικών στο ευρωπαϊκό Νότο. Η ισοπέδωση αντίστοιχων αναπτυξιακών θεσμών, όπως η ΕΤΒΑ, αποτελούσε αιχμή του δόρατος των νεοφιλελεύθερων πολιτικών όλη τη δεκαετία του ‘90. Η ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας είναι σήμερα δυσχερής τόσο εξαιτίας της καταστροφικής δημοσιονομικής πολιτικής όσο και εξαιτίας της απουσίας ανάλογων θεσμών. Να σημειωθεί ότι όταν τον Απρίλιο συζητιόνταν ο νέος επενδυτικός νόμος, οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ έθεταν επιτακτικά την ανάγκη δημιουργίας μιας Τράπεζας Ειδικού Σκοπού, που να μπορεί να επιτελεί τη λειτουργία της στήριξης επενδύσεων σε κλάδους με στρατηγική σημασία για την ελληνική οικονομία, κατηγορούνταν ως κρατιστές και θιασώτες ενός παρωχημένου οικονομικού μοντέλο. Σήμερα, που η εμβάθυνση της ύφεσης σε όλο τον ευρωπαϊκό Νότο έχει φέρει το ερώτημα της ανάκαμψης στο κέντρο της δημόσιας συζήτησης, η δημιουργία ενός αντίστοιχου θεσμού παρουσιάζεται από την κυβέρνηση ως ένδειξη στήριξης και εμπιστοσύνης προς την επιμονή της στις μεταρρυθμίσεις. Μόνο που ο θεσμός στρατηγικού σχεδιασμού για την ελληνική οικονομία θα εδρεύει στο Λουξεμβούργο και οι αποφάσεις του θα είναι πέρα από την ικανότητα της ελληνικής πολιτείας να τους επηρεάσει.

Η «βιωσιμότητα» του χρέους πάλι στις τράπεζες

Η επίσκεψη Σόιμπλε δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο μελλοντικού κουρέματος ή αναπροσαρμογής των όρων του ελληνικού δημόσιου χρέους. Αυτό, μαζί με τη συνέχεια των μεταρρυθμίσεων, προφανώς αποτελεί την ειλικρινή πρόθεση της σημερινής γερμανικής ηγεσίας. Αλλά σε αυτό το σημείο η πραγματικότητα είναι πιεστική. Είτε πάρουμε ως δεδομένα τα δημοσιεύματα που ανεβάζουν το ελληνικό χρηματοδοτικό κενό στα 10 δισ. είτε περιοριστούμε στις πιο μετριοπαθείς εκτιμήσεις της Κομισιόν, που το τοποθετούν μεταξύ 2,8 και 4,6, η επανεξέταση της βιωσιμότητας του ελληνικού δημοσίου χρέους το φθινόπωρο είναι πλέον ένα προγραμματισμένο γεγονός. Και αυτό χωρίς να συνυπολογίσουμε το ενδεχόμενο ο ελληνικός προϋπολογισμός μπορεί να μην επιτύχει το αναμενόμενο πρωτογενές πλεόνασμα τα επόμενα δύο χρόνια.
Άρα, η έμφαση στην συνέχεια των μεταρρυθμίσεων καθώς και η απειλή νέων μέτρων είναι μια πολιτική κατεύθυνση ανεξάρτητη από αυτό καθ’ αυτό το ζήτημα του ελληνικού χρέους, με το οποίο ούτως η άλλως η Γερμανία θα έρθει αντιμέτωπη το Σεπτέμβρη. Μπορεί η γερμανίδα καγκελάριος να έσπευσε να δηλώσει ότι ένα νέο κούρεμα «θα έκανε κακό στην Ευρωζώνη», αλλά το ίδιο θα συνέβαινε και σε περίπτωση αποχώρησης του ΔΝΤ από το πρόγραμμα στήριξης της ελληνικής κυβέρνησης. Άρα, ο κ. Σόιμπλε στην πραγματικότητα διακήρυξε για άλλη μια φορά την επιθυμία του να μην αντιμετωπίσει την πραγματικότητα πριν τις γερμανικές εκλογές.
Τέλος, η επίσκεψη Σόιμπλε δεν είναι ένδειξη αλληλεγγύης προς τον ελληνικό λαό. Τα ελικόπτερα και οι αύρες που σάρωναν τους δρόμους και τους αιθέρες της πρωτεύουσας ή η απαγόρευση των δημόσιων συναθροίσεων έχουν μια τραγική επίδραση στο συλλογικό φαντασιακό των κατοίκων της πρωτεύουσας. Οι τοίχοι γέμισαν με αντιγερμανικές αφίσες για τους «μπαταξήδες» Γερμανούς και γνωστές δημοσιογραφικές πέννες περιέγραφαν τον κ. Σόιπμλε ως «γκαουλάητερ». Οι πολιτικές λιτότητας όχι μόνο αμφισβητούν την οικονομική βιωσιμότητα του ευρωπαϊκού εποικοδομήματος, αλλά και, δια των μεθόδων επιβολής τους, τραυματίζουν τη συναίνεση των ευρωπαϊκών λαών δημιουργώντας διαλυτικές πολιτικές τάσεις και τις προϋποθέσεις ανάπτυξης ποικιλόμορφων νέων αλλοπρόσαλλων εθνικισμών.

* Ο Μιχάλης Νικολακάκης είναι επιστημονικός συνεργάτης της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ.

http://epohi.gr/portal/politiki/14529-pente-pragmata-poy-den-itan-i-episkepsi-soimple

Απαντήσεις γύρω από το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ

Αυτή τη στιγμή που γράφεται το κείμενο οι προσυνεδριακές διαδικασίες φτάνουν στο τέλος τους και οι οργανώσεις ανά την Ελλάδα καλούνται να εκλέξουν τους αντιπροσώπους για το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ που μέσα από αυτό μπορεί να δημιουργηθεί ένα ενιαίο πολυτασικό ριζοσπαστικό προοδευτικό κόμμα της αριστεράς. Ένα κόμμα που θα εμπνεύσει και θα συμφιλιωθεί με τους από κάτω και θα έχει εχθρούς τους κεφαλαιοκράτες. Αυτή θα είναι και η μεγαλύτερη αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ όταν δηλαδή οι από πάνω δεν τον βλέπουν ως εχθρό . Ο  Πάγκαλος και ο Ψαριανός είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα των τελευταίων ημερών σχετικά με τον φόβο που σπέρνει ο ΣΥΡΙΖΑ στον συρφετό της εξουσίας. Συνεπώς αυτό μας προσδίδει μια ώθηση όσον αφορά τον αγώνα μας και αμφισβητεί κάποια «στρογγυλεύματα» που λέγονται σχετικά με την πολιτική που ακολουθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Αν δεν μπούμε στην διαδικασία να διαχωρίσουμε τον ριζοσπαστικό λόγο από την ριζοσπαστική πράξη τότε τα μέλη μας και ο κόσμος που μας παρακολουθεί και εναποθέτει τις ελπίδες του σε εμάς, θα στραφεί προς την ακροδεξιά που θα αποτελεί τελευταία επιλογή από την αποτυχία μας.

Αν υπήρχε δεξιά στροφή δεν θα επισκεπτόμασταν τους μετανάστες εργάτες γης της Μανωλάδας για να ακούσουμε τα προβλήματα τους. Αν υπήρχε δεξιά στροφή δεν θα πηγαίναμε να επισκεφτούμε τον Κώστα Σακκά στο νοσοκομείο που νοσηλεύεται εξαιτίας της απεργίας πεινάς που κάνει εδώ και ένα μήνα απαιτώντας το αυτονόητο. Αυτά βεβαίως και δεν αρκούν για τις προσδοκίες που διατρέχουμε για τον χώρο, αλλά ακόμη και αυτά σε έναν κοινωνικό «κόλαφο» που επικρατεί, είναι στοιχεία ότι το στρατόπεδο μάχης μας έχει ονοματεπώνυμο και είναι η εργατική τάξη και οι αδικημένοι.

Η κοινωνία αυτή τη στιγμή περιμένει να ακούσει από τον ΣΥΡΙΖΑ κάποια απλά πράγματα που να δώσουν ένα τέλος σε αυτό το αδιέξοδο και να ξεκινήσουν να δημιουργούν το νέο ελπιδοφόρο μέλλον της προοδευτικότητας. Γι αυτόν τον λόγο καλούμαστε να απαντήσουμε σε κάποια ερωτήματα…

1. Κυβέρνηση της αριστεράς.

Καταρχάς κυβέρνηση της αριστεράς σημαίνει καμία ανοχή στην καταστροφή, καμία επαναπεριχαράκωση όπως στο παρελθόν αλλά άσκηση μιας πολιτικής που θα σπάει την » χωρικότητα της λέσχης σοφών αριστερών» και θα προτιμάει καθημερινά αντί για τις αίθουσες του γραφικού αριστερού διαλόγου μας, τις εξωστρεφείς δράσεις και ταυτόχρονα θα χτυπάει πολιτικά την ιδιωτική σφαίρα καθώς θα επιχειρεί στον δρόμο να «επαναοικειοποιείται» τον δημόσιο χώρο.

Κυβέρνηση της αριστεράς σημαίνει ετοιμότητα του κόμματος να αναλάβει «σήμερα» την διακυβέρνηση αυτής της χώρας και να δώσει ένα τέλος σε αυτό το μαρτύριο.

Κυβέρνηση της αριστεράς σημαίνει ο λαός να αναλαμβάνει την πραγματική υλική του διάσταση και όχι ευχολόγια της πολιτικής. Αυτό σημαίνει ότι το μέλος του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα είναι ένας απλός συνοδοιπόρος της προσπάθειας αλλά πρωταγωνιστής αυτής, προκαλώντας και το ίδιο το μέλος να συμμετέχει και να σπάει ο ίδιος την λογική της ανάθεσης στην πράξη.

Αυτό όμως προϋποθέτει την δημιουργία ενός χώρου που θα εμβαθύνει σε μια σχέση επανακαθορισμού της σχέσης εξουσίας μιας κομματικής παράταξης με τον πολίτη. Αυτή η πολιτική θα προβλέπει από τώρα την αποκέντρωση της εξουσίας και της υγιής γραφειοκρατίας στη βάση, με σκοπό στην τελική, να δημιουργήσουμε την χυδαιότητα των πολλών εξουσιαστών και όχι των λίγων.

Επόμενο ερώτημα είναι ποια θα είναι σχέση της κυβέρνησης της αριστεράς με τα κοινωνικά κινήματα. Οι απόψεις αμφιταλαντεύονται σε αυτήν την περίπτωση, ενώ δηλαδή απαντάμε σήμερα ότι το κίνημα έχει το πρόσημο της διαμαρτυρίας, όταν και αν αναλάβουμε την κυβέρνηση ποια θα είναι αυτή η σχέση με τα κοινωνικά κινήματα; Μια πρόβλεψη θα μπορούσε να υπάρξει όσον αφορά το συστρατευμένο κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αυτός ο κόσμος δεν μπορεί να υποκαταστήσει την αυτονομία των δημοκρατικών κινημάτων. Το πολύμορφο δημοκρατικό κίνημα θα πρέπει να αξιολογεί και να αμφισβητεί τις κινήσεις της κυβέρνησης της αριστεράς, δεν θα στηρίζει αμέριστα τις αποφάσεις αλλά θα λειτουργεί ως μοχλός πίεσης για την εφαρμογή αυτών των ριζοσπαστικών πολιτικών ανατροπών.

Το κίνημα ωστόσο δεν μπορεί να είναι ελληνοκεντρικό. Εφόσον αναγνωρίζουμε την παγκόσμια φύση της καπιταλιστικής κρίσης και την χρεοκοπία του Ευρωπαϊκού Νότου δεν υπάρχει καλύτερη επιλογή από το να αναπτύξουμε «σήμερα» σχέσεις διεθνείς φιλίας και κινηματικότητας με τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου και τις προοδευτικές δυνάμεις του Βορρά. Αυτό συνεπάγεται την μαζική απεύθυνση στα ευρωπαϊκά συνδικάτα, κόμματα της αριστεράς (die linke, red green alliance, blocco κλπ) και κοινωνικούς φορείς για μια διεθνής συμμαχία εναντίον των πολιτικών λιτότητας.

2)Οραματικός στόχος.

Να συμφωνήσουμε ότι κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς χωρίς οραματικό στόχο δεν νοείται. Όραμα δεν σημαίνει ότι υπάρχει κάποιο απώτερο μέλλον όπως και να το πούμε αυτό. Όραμα σημαίνει ότι μέσα από τις προγραμματικές σου θέσεις που δεν θα στέκονται στο μνημόνιο και εκεί θα σταματάνε αλλά σε κατάρριψη βραχυπρόθεσμων στόχων για την καλυτέρευση των συνθηκών ζωής μας. Μέσα από διαδικασία επανίδρυσης και ανασύνθεσης της πολιτικής μας στη βάση των αναγκών, της αναδιανομής του πλούτου, της κοινωνικής απελευθέρωσης και της πολιτιστικής αναγέννησης. Αυτό δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί με περιγραφές αλλά ασκώντας μια μεθοδολογία πάνω σε ένα σχέδιο μετάβασης σε αυτό που λέμε σοσιαλισμό. Άλλωστε πρέπει να συνετιστούμε όλοι και όλες γύρω από μια αλήθεια, πως σε ένα βαθμό όλοι και όλες έχουμε αποτύχει, γιατί εμμέναμε προσκολλημένοι στο ιδεατό καβούκι μας και δεν καταφέραμε να εξωτερικεύσουμε τις ιδέες μας. Άρα οραματικός στόχος είναι να εξωτερικεύσουμε αυτά που ξέρουμε να λέμε μεταξύ μας, αλλά δεν καταφέραμε να μεταλαμπαδεύσουμε και να κάνουμε κτήμα της κοινωνίας.

Ένα ερώτημα που παραμένει είναι αν αυτή η διαπραγμάτευση τελικά πρέπει να γίνει μέσα στο ΕΥΡΩ η ΈΞΩ από αυτό. Η απάντηση πρέπει να είναι ρητή, ας είναι διαπραγμάτευση με τα πολιτικά χαραχτηριστικά που θέλουμε και ας γίνει σε όποιο νόμισμα να ναι, διότι δεν θα το αναλύσω εγώ αλλά ο γερό Μαρξ ξεκαθάρισε ότι το νόμισμα είναι το μέσο και όχι εκείνο που θα παράξει πολιτική γιατί είναι και αυτό εμπόρευμα. Ξεκινώντας από το ΕΥΡΩ που είναι ένα ισχυρό νόμισμα, αλλά με καμία θυσία γι αυτό. Το σύνθημα που συμπυκνώνει την πολιτική μας να είναι “Το καμία θυσία για το ευρώ καμία αυταπάτη για τη δραχμή”.

4)Πολιτισμός.

Μια μεγάλη κατηγορία που είναι ένα από τα κύρια συστατικά επιτυχίας για μια δημοκρατική αλλαγή είναι ο Πολιτισμός. Θεωρώ ότι μια πολιτική που βάζει σε δεύτερο στάδιο τον πολιτισμό αυτόματα ανοίγει περιθώρια για μια αριστερά της δογματικής αριστερίστικης εργατικής μονομανίας και δεν επουλώνει το ουσιαστικό πολιτιστικό έλλειμμα της ελληνικής κοινωνίας.

Οφείλουμε να φροντίσουμε για την προώθηση την δική μας εναλλακτικής πολιτιστικής ατζέντας απέναντι στην “μόδα του φασισμού”, προτάσσοντας την αλληλεγγύη και τη δημοκρατία ως αξίες αντιμετώπισης της κρίσης. Αποφεύγοντας τις παρελθοντικές σπασμωδικές κινήσεις του αέναου διαλόγου και καθιερώνοντας τον “θεσμό” του πολιτιστικού αντιπαραδείγματος μέσα από το κίνημα και την πραχτική μας δράση. Η πάλη κατά του φασισμού πρέπει να είναι ένα κύριο κεντρικό πολιτικό και πολιτιστικό μας μέλημα.

5)Ευρωζώνη.

Το απεχθές γεγονός της Κύπρου μας απασχόλησε ιδιαίτερα διότι πραγματικά ήταν αντιπροσωπευτικής και καθοριστικής σημασίας ώστε να μας παραδώσει ένα μάθημα σχετικά με το που μπορεί να φτάσει ο καπιταλισμός, να σκοτώσει την ίδια του την φύση, να αγγίξει την ιερή αγελάδα των τραπεζικών καταθέσεων. Κάποιοι βάφτιζαν εκείνη την περίοδο της καταστροφής της Κύπρου ως ανικανότητα της διαπραγμάτευσης ξεκινώντας να υιοθετούν μια πολιτική, αλλά plan b. Χωρίς όμως να διακρίνουν τις εξής διαφορές της κυβέρνησης της Κύπρου με αυτήν που θέλουμε να ασκήσουμε…

Στην Κύπρο είχαμε…

  • Κυβέρνηση δεξιάς
  • απουσία κινήματος
  • δεν υπήρχε διαπραγμάτευση παρά μόνο για 1 μέρα.

Άρα σκοπός είναι να απαντήσουμε σε αυτά για μια αξιόπιστη κυβέρνηση της αριστεράς και για μια διαπραγμάτευση που να φτάσει στα άκρα. Με τις εξής 3 απαντήσεις.

  • Καμία διάβρωση με την δεξιά πτέρυγα που θα σημάνει οπισθοχώρηση σε πολλά ζητήματα.
  • Ενίσχυση των διεθνών και εσωτερικών κινηματικών σχέσεων.
  • Εξάντληση και αμετάκλητη στήριξη της ικανότητας διαπραγμάτευσης και αντοχή στις πιέσεις των τροικανών.

5) Τάσεις στον ΣΥΡΙΖΑ.

Έχει γίνει αρκετός λόγος τελευταία για τις ξεχωριστές λίστες, τάσεις, ρεύματα, μηχανισμοί κλπ. Νομίζω πρέπει να αναγνωρίσουμε όλοι/όλες ότι αυτή τη στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ομοσπονδία πολιτικών και ιδεολογικών ρευμάτων και αυτός είναι ο θησαυρός του ΣΥΡΙΖΑ τον οποίο δεν πρέπει να πετάξουμε αλλά να ενσωματώσουμε στο νέο κόμμα στην βάση των ιδεολογικών και πολιτικών αναφορών και όχι των ειδικών προνομίων. Ποια η διαφορά λοιπόν μηχανισμού-τάσης; Ποια η αξία ύπαρξης τάσεων;
Ο Σύντροφος Τσίπρας είχε βγει στην τελευταία ΚΕ και είχε πει ότι οι λίστες είναι ξεπερασμένες και συχνά γίνονται διασπαστικές. Επιτρέψτε μου να διαφωνήσω με τη θέση αυτή. Το δικαίωμα στη λίστα είναι δημοκρατική επιλογή μιας τάσης όταν αυτή καθορίζεται στη βάση μιας πολιτικής πλατφόρμας, σε αντίθεση με το φαινόμενο της ΑΡ.ΠΛ όπως αποτυπώθηκε από την συνδιάσκεψη του Δεκέμβρη που ενώ είχε υπερψηφίσει τα εισηγητικά κείμενα αιφνίδια κατέβασε ξεχωριστή λίστα. Ακριβώς λοιπόν επειδή πολύ από εμάς ίσως να μην θέλουν να εκπροσωπηθούν από κάποια τάση, το καλύτερο που έχουν να κάνουν είναι να ψηφίζουν με πολιτικά κριτήρια και όχι πρόσωπα και μηχανισμούς τάσεων. (συντρ. Νιάκας-εποχή)
Επιπλέον οι τάσεις εμποδίζουν να δημιουργηθούν αυτό που μέχρι τώρα αποκαλούσαμε φράξιες.

6)Εκλογή οργάνων από το συνέδριο.

Tέλος θα κάνω μια αναφορά και ανάλυση πάνω στην εκλογή των οργάνων από το συνέδριο. Καταρχάς η πολιτική μας πρεσβεύει ότι το ποιο διευρυμένο σώμα όπως είναι το συνέδριο διαθέτει την κατάλληλη νομιμοποίηση να εκλέξει την δομή και τα συλλογικά όργανα του κόμματος, συνεπώς αυτό το σώμα θα εκλέξει και τα πρόσωπα που θα εμπλέκονται σε μια συλλογικότητα. Καλούμαστε στον ΣΥΡΙΖΑ βάση του καταστατικού μας να εκλέξουμε το ανώτατο όργανο που ονομάζεται ΚΕ (κεντρική επιτροπή), την επιτροπή οικονομικού ελέγχου καθώς και τον Πρόεδρο. Ως προς το τελευταίο, δηλαδή την εκλογή του προέδρου από το συνέδριο διαφωνώ, πιστεύω ότι για μια σειρά από λόγους που θα αναφέρω, ο πρόεδρος πρέπει να εκλεγεί από την ΚΕ.
Ξεκινώντας αντίστροφα πολλοί ισχυρίζονται ότι η εκλογή του προέδρου από το συνέδριο του δίνει μια δημοκρατική μαζική νομιμοποίηση και προβάλει το προφίλ του ηγέτη που πρέπει να βγει προς τα έξω. Αυτό είναι σωστό μόνο ως προς το επικοινωνιακό κομμάτι της επικάλυψης του κόμματος και αυτό δεν αρμόζει στην ποιο ουσιαστική διαδικασία. Πρέπει λοιπόν να καταλάβουμε κάτι, ότι η εκλογή του προέδρου από το συνέδριο αυτόματα τον καθορίζει ως ένα μονοπρόσωπο όργανο . Πέραν του ότι διαφωνούμε ιδεολογικά με τα μονοπρόσωπα όργανα, ας αναρωτηθούμε τι είναι ο πρόεδρος; Eίναι ένα υπερκομματικό άτομο που υπερβαίνει τα όργανα, η είναι μια επιφανής προσωπικότητα που εκλέγεται μέσα από τα όργανα για να αποτελεί την αιχμή των συλλογικών αποφάσεων; Aν ο Πρόεδρος εκλεγεί από το συνέδριο αυτό σημαίνει ότι η επικοινωνία του μέλους και των οργάνων με τον ίδιο χάνεται και επιστρέφει μόνο στο συνέδριο, το «οποίο μπορεί να τον εγκαλέσει σε κάτι». Αντίθετα θεωρώ ότι ο κάθε πρόεδρος είναι μέρος των συλλογικών οργάνων και όχι πολιτικό αυτόνομο κέντρο που μένει στο απυρόβλητο.
Εγώ πιστεύω ότι το να βγει από την ΚΕ δίνει την καλύτερη απάντηση σε μια κοινωνία κλεισμένη στο «εγώ» της και στις ατομικές λύσεις.

Αυτόματα επίσης ολοκληρώνει και τον πολιτικό χώρο που θέλουμε να δημιουργήσουμε, δεν έχουμε καρέκλες, δεν στεκόμαστε στα πρόσωπα, δεν εκλέγουμε όργανα και πρόσωπα με μηχανισμούς, αλλά με πολιτικά κριτήρια και συλλογικές διαφανείς διαδικασίες για την οριζόντια λήψη και υλοποίηση των αποφάσεων μας. Αυτό δεν αφορά μόνο τον Πρόεδρο αλλά όλα τα μέλη και τον καθένα/καθεμιά μας ξεχωριστά.

Αυτός είναι κωδικά και ο ΣΥΡΙΖΑ που θέλω να είμαι μέλος μετά το συνέδριο…

Σίμος Σιμωτάς

Μια τηλεγραφική εκτίμηση του ζοφερού μας μέλλοντος

 Ο σχηματισμός της δικομματικής προιδεάζει την πλήρη εντατικοποίηση για την εφαρμογή των βάρβαρων πολιτικών λιτότητας, σε μια κοινωνία ανθρωπιστικής κρίσης. Με δεδομένα τα προσημφωνημένα μέτρα θα πρέπει να γνωρίζουμε κάποια απλά πραγματάκια. Οι καταργήσεις δημοσίων οργανισμών, οι εγκαινιάσεις νέων ιδιωτικών ιδιοκτησιών η φασιστική πρακτική εφαρμογής τους με ΠΝΠ που καταργούν την Βουλή ματώνουν την ελληνική κοινωνία. Ποιο συγκεκριμένα αν πιάσουμε την επικαιρότητα θα καταλάβουμε σε τι καθεστώς ζούμε εμείς και τι καθεστώς επίκειται να ζήσουν τα παιδιά μας. Ολοκληρωτική ιδιοκτησία των οικονομικών της πόρων από το διεθνές και ντόπιο κεφάλαιο, ακροδεξιά ιδεολογική ηγεμονία, κατάργηση της δημοκρατίας και του συντάγματος.

 1. Κόλπο Cosco – Κατσέλης – Απολύσεις

Μέσω αδιαφανών διαδικασιών η συμφωνία επιτευχθεί και η κορδέλα του success story κόπηκε για την αγορά και την αξιοποίηση της δυτικής προβλήτας ΙΙΙ από την κινέζικη εταιρεία Cosco  η οπόια εταιρεία απολαμβάνει μια «δικαιούχα ωραιότατη» φοροαπαλλαγή έναντι της δημόσιας ΟΛΠ που φορολογείτε με 2% επί του τζίρου της. Επιπλέον η προβλήτα ΙΙ που είναι στα χέρια της Cosco ενώ διατυμπανίζουν πως άνοιξε 4.000 θέσεις εργασίας η αλήθεια είναι ότι μόνο 700 εργάζονται εκ των οποίων οι 239 εργαζόνται κανονικά και οι υπόλοιποι υποαπασχολούμενοι. Αυτή η επένδυση έρχεται να αποπροσανατολίσει την ολοκληρωτική κατεδάφιση των δημόσιων οργανισμών που έχουμε μπροστά μας. Με λίγα λόγια αυτό είναι που ονομάζεται απλά «κόλπο Cosco».

Άλλη μια επιτυχία επιτευχθεί και είναι το λουκέτο της εταιρεία Κατσέλης. Ο Χάρης Δαυίδ (πρόεδρος της εταιρείας) έκανε την αίτηση πτώχευσης της εταιρείας και οι 500 εργαζόμενοι σε αυτή βρίσκονται στο δρόμο, αλλά δεν πρέπει να ανησυχούμε εφόσον η Cosco και οι εταιρείες του Μπόμπολα θα τους απορροφήσουν, το κούρεμα των χρεών της εταιρείας προς τις τράπεζες φαίνεται να μην εξυπηρετεί τις φιλοδοξίες της εν αντιθέση με το κούρεμα των ασφαλιστικών μας ταμείων που επιτυγχάνεται εύκολα.

Το πείραμα ΕΡΤ σε ένα βαθμό δεν πέτυχε διότι αντίδραση της κοινωνίας στην κατάργηση της δημόσιας τηλεόρασης ήταν άμεση. Η τακτική αυτής μέσω ενός σοκ ήταν πρόπλασμα της πυγμής που θέλει να επιδείξει η κυβέρνηση προχωρώντας στην πρώτη σκληρή κίνηση για να σπείρει τον φόβο. Ήταν συνέχεια  της νίκη επί της ΟΛΜΕ που είναι ένα σκληρό συνδικάτο που του άφηνε τα περιθώρια για κάτι τέτοιο. Άλλωστε ο επίτροπος Όλι Ρεν επιβεβαιώνει ότι πράγματι μέχρι το 2015 πρέπει να έχουν απολυθεί 15.000 δημόσιοι υπάλληλοι, πράγμα που η κυβέρνηση θέλει πάση θυσία να πραγματοποιήσει και αυτό επιβεβαιώνει ότι οι εκλογές δεν είναι πρώτον πυλών όπως κάποιοι φιλόδοξοι έτρεξαν να προβλέψουν. Άλλωστε θα έπρεπε να γνωρίζουμε το νέο νομοθέτημα υπό τον τίτλο “Οργάνωση Δημόσιας Διοίκησης και άλλες διατάξεις” παρακάμπτει και επίσημα τη βουλή και δεν έχει καμία απολύτως σχέση με κάποια εξυγίανση απλά διευρύνει το πεδίο εφαρμογής της διαθεσιμότητας-εφεδρείας-αργίας-απόλυσης των δημοσίων υπαλλήλων. Μέσω λοιπόν Προεδρικού διατάγματος θα πρέπει να περιμένουμε απολύσεις χωρίς ούτε νομικά πλέον να μπορούμε να της ανακόψουμε όπως και το ΣΤΕ μας επιβεβαιώνει μέσω της θολής απόφασης του για την ΕΡΤ και της αντισυνταγματικής μη εφαρμογής της από την κυβέρνηση που κινείται πάνω σε αυτήν την πολιτική.

Καθόλου τυχαίος δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ο ανασχηματισμός της κυβέρνησης. Άλλωστε θα πρέπει και να σκεφτούμε επιπλέον αν το πείραμα ΕΡΤ είχε και έναν πραγματικά άλλο σκοπό. Να επιτευχθεί ο ανασχηματισμός να αναγκάσει το αγκάθι ΔΗΜΑΡ να αποχωρήσει και να παραλάβουν οι ακροδεξιοί και αμείλικτοι Γεωργιάδης-Μητσοτάκης υπουργεία στρατηγικής σημασίας. Το προφίλ της νέας κυβέρνησης πλην των άλλων ταιριάζει γάντι στον βούρδουλα της κυβέρνησης, καθώς ο Άδωνις «μας» είναι ο κατάλληλος φασίστας ‘ωστε να μην διστάσει να καταστείλει τις αναμενόμενες αντιδράσεις. Άλλωστε και ο ίδιος φρόντισε να μας

αναγγείλει «ότι αυτά που μας λέει να κάνουμε η Τρόικα θα έπρεπε να τα έχουμε σκεφτεί και πραγματοποιήσει χρόνια τώρα». Οι 12.500 χιλιάδες εργαζόμενοι που ζητά η Τρόικα πρέπει να μπουν σε διαθεσιμότητα μέσα στον Ιούλιο μέσα σε αυτούς εντάσσονται οι επιστρατευμένοι καθηγητές και οι εργαζόμενοι στους ΟΤΑ.

Οι καθηγητές θα λαμβάνουν το 75% των μηνιαίων αποδοχών τους μέχρι την πόρτα της απόλυσης (καθεστώς διαθεσιμότητας). Αντίστοιχη πρόβλεψη προβλέπεται για τους ΟΤΑ μόνιμου ή αορίστου χρόνου απασχόλησης.

2.Τυφλή δικαιοσύνη

Από τη άλλη την δικαιοσύνη σε αυτή τη χώρα την απολαμβάνουν συγκεκριμένα άτομα τύπου Μελισσανίδη ο οποίος μοιράζει τα εκατομμύρια των διαφημίσεων του ΟΠΑΠ (τώρα που γράφω) ενώ το ΣΔΟΕ διαπιστώνει λαθρεμπορία 6.328.200 λίτρων ναυτιλιακών καυσίμων πλαστογραφία μετά χρήσεως σε βαθμό κακουργήματος σε πλοίο της εταιρείας του Μελισσανίδη και καταλογίζει το ποσό των 2.218.721,06 ευρώ από δασμοδιαφυγή. Ο ίδιος μάλιστα διαθέτει ως νομικό σύμβουλο τον Φαήλο Κρανιδιώτη, πιστό ακροδεξιό σύμβουλο του Σαμαρά. Σημειωτέον ότι η δίκη του Μελισσανίδη έχει αναβληθεί 8 φορές.

Από την άλλη στο αντίποδα παράνομα βρίσκεται προφυλακισμένος χωρίς δίκη ο αναρχικός Κώστας Σακκάς ο οποίος βρίσκεται στην 23η απεργία πείνας και νοσηλεύεται στο Γενικό Κρατικό νοσοκομείο Νίκαιας με κίνδυνο μόνιμη βλάβη των οργάνων του. Άλλωστε η κυβέρνηση μας κρίνει ποινικό αδίκημα την αναρχία και η δικαστική εξουσία ανακοινώνει την παράταση προφυλάκισης για άλλους 6 μήνες ενώ ο νόμος προβλέπει ως ανώτατο όριο τους 12. Στην περίπτωση του ειδικότερα, έχουν παραβιαστεί όλα τα όρια: κρατείται προσωρινά από τις 4/12/2010, έχοντας συμπληρώσει 18 + 12 μήνες χωρίς να έχει εκδοθεί δικαστική απόφαση, ενώ η προφυλάκισή του παρατάθηκε μέχρι τις 4/12/2013.

Επίσης δεν θα μπορούσα να παραλείψω την τελευταία κορυφαία περίπτωση απόφασης για την κατάσχεση πρώτης κατοικίας της κ. Υ.Ρ. όταν άνοιξε τον φάκελο από την Εφορία και αντίκρισε τα έγγραφη της που μιλούν για την κατάσχεση για χρέη προς το δημόσιο 3.500 ευρώ. Όπως η ίδια δηλώνει στην “εφ.συν” ο μισθός της είναι μόλις 500 ευρώ, κλείνοντας λέει ότι αν αναγκαστεί να τρώει από το συσσίτιο του δήμου για να ζήσει θα προτιμήσει να πηδήξει από το μπαλκόνι. Αυτό είναι και το κερασάκι της τούρτας στην πολιτική της κυβέρνησης και του success story.

Όλα αυτά τα μέτρα, η αδικία η οποία έχει πάρει μια ανεπανόρθωτη έκταση και πλήτει το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας έρχεται να συνομολογήσει και να στηρίξει η Χρυσή Αυγή όπως και έκανε στην περίπτωση της ΕΡΤ. Η δικομματική κυβέρνηση αν και πιο ευάλωτη λόγω της αποχώρησης της ΔΗΜΑΡ είναι τόσο “βραχύσωμη” πράγμα που της επιτρέπει να μην έχει εσωτερικές τριβές και να συγκλίνει περισσότερο στους προγραμματικούς της στόχους. Τώρα που τα νέα μέτρα αγγίζουν τον ευρύτερο δημόσιο τομέα η Χρυσή Αυγή δεν πρόκειται να μην στηρίξει αν χρειαστεί στη Βουλή την κυβέρνηση και τώρα που ο Γεωργιάδης θα απαγορεύσει την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στους μετανάστες θα ανοίξει μια και καλή ο δίαυλος συνεργασίας με τους ναζί, που μετά από τους δρόμους μπορεί να φτάσει μέχρι και τα έδρανα της βουλής. Η τελευταία εφεδρεία για την εκπλήρωση αυτών των δεσμεύσεων είναι πρώτον πυλών και δεν θα διστάσουν να την ολοκλήρωσουν…

Ελπίζω ότι αυτό θα το ανακόψουν τα κινήματα και οι αντιστάσεις της μαχόμενης δημοκρατικής κοινωνίας…