Τράφικινγκ, Πορνεία και Ανισότητα

 

Με το νομοσχέδιο «Πρόληψη και καταπολέμηση της εμπορίας του ανθρώπου και προστασία των θυμάτων αυτής» (ημ. κατάθεσης: 22.8.2013), η ελληνική Βουλή πρόκειται να ενσωματώσει στην εθνική νομοθεσία την ευρωπαϊκή οδηγία 2011/36/ΕΕ για την αντιμετώπιση του τράφικινγκ
Με αφορμή την κατάθεση του νομοσχεδίου, αναδημοσιεύουμε από την Αυγή απόσπασμα εισήγησης της Catharine MacKinnon σε σεμινάριο που οργανώθηκε από το κέντρο Μελέτης Κοινωνικού Φύλου και Σεξουαλικότητας του Πανεπιστημίου του Σικάγο στις 14/11/2011 με θέμα: Διεθνή ανθρώπινα δικαιώματα των γυναικών: Παραδείγματα, παράδοξα και πιθανότητες. Η συγγραφέας αναδεικνύει τα δυσδιάκριτα όρια μεταξύ πορνείας και τράφικινγκ, ενώ ταυτόχρονα αποκαλύπτει τον λογικά ανερμάτιστο χαρακτήρα απόψεων που εξομοιώνουν την πορνεία με οποιαδήποτε άλλη επαγγελματική δραστηριότητα αγνοώντας το κοινωνικό πλαίσιο αναπαραγωγής της καθώς και την οικονομική της διάσταση.

Της Catharine MacKinnon

Αυτό που έχω παρατηρήσει, λοιπόν, είναι ότι σε όλο τον κόσμο η διαμάχη για το ζήτημα αλλά και ο νόμος οργανώνονται γύρω από πέντε ηθικής βάσης διακρίσεις που διαχωρίζουν τα υποτιθέμενα «πραγματικά κακά» από τα «λιγότερο κακά»: Η ενήλικη πορνεία διαχωρίζεται από την πορνεία των ανηλίκων, η πορνεία που ασκείται σε οίκους ανοχής διαχωρίζεται από την πορνεία που ασκείται στους δρόμους, η νόμιμη πορνεία διαχωρίζεται από την παράνομη πορνεία, η «οικειοθελής» από την εξαναγκαστική πορνεία αλλά και η πορνεία καθαυτή από το τράφικινγκ. (…) Αν όμως λάβουμε υπόψη ορισμένες από τις βασικές – πραγματικές διαστάσεις του εμπορίου του σεξ, αυτοί οι διαχωρισμοί αναδεικνύονται στις περισσότερες περιπτώσεις κάπως πλασματικοί. Επιπλέον, αυτοί οι ηθικού τύπου διαχωρισμοί έχουν τελικά ιδεολογική προέλευση και επιφέρουν σοβαρές συνέπειες στον νόμο, στην εφαρμοζόμενη πολιτική και στον πολιτισμό.

Αν θελήσουμε να σχηματοποιήσουμε τα μέρη της διαμάχης αναφορικά με το ζήτημα, μπορούμε να διακρίνουμε δύο πόλους – έτσι κι αλλιώς πρόκειται για μια βαθύτατα πολωμένη συζήτηση: από τη μία είναι το μοντέλο της «σεξουαλικής εργασίας», από την άλλη είναι η προσέγγιση της «σεξουαλικής εκμετάλλευσης».

Όταν η πορνεία ορίζεται ως σεξουαλική εργασία (sex work), συνήθως γίνεται αντιληπτή ως το «αρχαιότερο επάγγελμα», ένα παγκόσμιο πολιτισμικό φαινόμενο, συναινετική επειδή πληρώνεται, στιγματισμένη όταν είναι παράνομη, μια δουλειά «σαν όλες τις άλλες» ακόμη και ως μία μορφή σεξουαλικής απελευθέρωσης. Οι εκδιδόμενες γυναίκες παρουσιάζονται να «αυτοδιαθέτουν» ελεύθερα τον εαυτό τους. Ο όρος αυτοδιάθεση -αν και συχνά τον χρησιμοποιούν αποφεύγοντας να ορίζουν το περιεχόμενό του- σημαίνει μεταξύ άλλων ελευθερία βούλησης, ορθολογική απόφαση μεταξύ διαθέσιμων επιλογών, απόρριψη παραδοσιακών όψεων της θηλυκότητας και ως αντίσταση σε ηθικιστικά στερεότυπα. Από την άλλη, σύμφωνα με την προσέγγιση της σεξουαλικής εκμετάλλευσης, η πορνεία γίνεται αντιληπτή ως η αρχαιότερη μορφή σεξουαλικής εκμετάλλευσης, ως μια θεσμοποιημένη μορφή σεξουαλικής ανισότητας, ως μια διαδικασία σταδιακής «απανθρωποποίησης» των ανθρώπων που συμμετέχουν σ΄ αυτή. Στο πλαίσιο αυτής της αντίληψης για να εξηγηθεί η κατάσταση χρησιμοποιούνται ρήματα στην παθητική φωνή: οι γυναίκες ωθούνται στην εκπόρνευση μέσα από μια υπάρχουσα κοινωνική δομή και εξαιτίας περιορισμένων επιλογών και απουσίας διεξόδων. Από αυτή τη σκοπιά, το φαινόμενο της πορνείας παρουσιάζεται να είναι αποτέλεσμα της έλλειψης επιλογών και είναι απειλητικό για τη σωματική και ψυχική υγεία των γυναικών.

Από την άλλη, σε ό,τι αφορά τη μακροοικονομική σφαίρα, η πορνεία παρουσιάζεται ως πεδίο ακραίας οικονομικής εκμετάλλευσης, αφού οι προαγωγοί είναι αυτοί που απολαμβάνουν τα κέρδη από τη σεξουαλική εργασία των γυναικών. Υπό την έννοια αυτή η πορνεία όχι μόνο δεν μπορεί ποτέ να είναι συναινετική, αλλά αναδεικνύεται τελικά να είναι μία μορφή επαναλαμβανόμενου βιασμού. Στο πλαίσιο αυτής της ανάλυσης δε φαίνεται να υπάρχει καμία διάσταση «ισότητας» ή «ισοτιμίας» σε ό,τι αφορά την πορνεία. (…)

Κάθε μία από τις προσεγγίσεις που ανέφερα έχει και την αντίστοιχη νομική προσέγγιση του ζητήματος: η προσέγγιση της «σεξουαλικής εργασίας» αξιώνει τη νομιμοποίηση διάφορων εκδοχών πορνείας και την ένταξη τους στο πλαίσιο ενός τύπου κρατικού ελέγχου. Κεντρικό στόχο αποτελεί η εξάρθρωση οποιαδήποτε παράνομης και εγκληματικής δραστηριότητας, έτσι ώστε η πορνεία να αποτελεί μία νόμιμη βιοποριστική δραστηριότητα όπως όλες οι άλλες. Χώρες όπως η Ολλανδία, η Γερμανία, η Νέα Ζηλανδία, η Αυστραλία, αλλά και δέκα κομητείες στη Νεβάδα των ΗΠΑ έχουν υιοθετήσει μέρος τέτοιων προτάσεων. Αντίθετα, η προσέγγιση της «σεξουαλικής εκμετάλλευσης» αξιώνει την εξάλειψη του φαινομένου της πορνείας μέσω κυρίως της ποινικοποίησης της ζήτησης, δηλαδή των «αγοραστών» υπηρεσιών πορνείας, όπως βέβαια και μέσω της ποινικοποίησης των «πωλητών», δηλαδή των προαγωγών και των διαμεσολαβητών στην περίπτωση του τράφικινγκ, ενώ από την άλλη αξιώνει να απαλλάσσονται από κάθε είδους ποινική ευθύνη τα θύματα της πορνείας και του τράφικινγκ. Ταυτόχρονα προβλέπεται η δημιουργία δομών στήριξης των θυμάτων καθώς και η πολιτική επαγγελματικού τους προσανατολισμού σε διάφορες βιοποριστικές δραστηριότητες της προτίμησης και του ενδιαφέροντος τους. Αυτή η προσέγγιση έχει υιοθετηθεί στη Σουηδία, στη Νορβηγία, στην Ιρλανδία, ενώ επίσης στο Ηνωμένο Βασίλειο έχουν εισαχθεί κάποιες μεταρρυθμίσεις στο θεσμικό πλαίσιο, οι οποίες προσανατολίζονται σ΄ αυτή την κατεύθυνση.

(…) Η επείγουσα οικονομική ανάγκη αναφέρεται με μεγαλύτερη συχνότητα από τα εκδιδόμενα πρόσωπα ως ο λόγος που τους οδήγησε στην πορνεία. Από την άλλη, ενώ η φτώχεια οδηγεί στην πορνεία, έχει παρατηρηθεί ότι για τη συντριπτική πλειοψηφία των εκδιδόμενων προσώπων η πορνεία δεν αποτελεί ποτέ μέσο διεξόδου από τη φτώχεια. Εξάλλου, θεωρείται «τύχη» για ένα εκδιδόμενο πρόσωπο να μπορεί να προστατεύει τη σωματική του ακεραιότητα και την ίδια του τη ζωή μέσα σ΄ αυτές τις συνθήκες. Μάλιστα, δεν είναι ασυνήθιστο τα πρόσωπα αυτά να γίνονται ακόμη φτωχότερα μόλις εμπλακούν στην πορνεία. Επιπλέον, τα πρόσωπα που γίνονται θύματα της πορνείας συνήθως προέρχονται από τα πιο ακραία εκμεταλλευόμενα κοινωνικά στρώματα… Λαμβάνοντας υπόψη τα προηγούμενα, καταλαβαίνουμε ότι, όπως κανένας άνθρωπος δεν επιλέγει να γεννηθεί φτωχός, έτσι και κανείς δεν επιλέγει στην πραγματικότητα την πορνεία…

Τι είναι όμως το τράφικινγκ; Και γιατί κάποιοι με το πρόσχημα της πολιτικής ορθότητας επιμένουν να διαχωρίζουν το τράφικινγκ από την πορνεία; Σύμφωνα με τον ορισμό που απορρέει από το πρωτόκολλο του Παλέρμο και ο οποίος χρησιμοποιείται διεθνώς, το τράφικινγκ είναι το εμπόριο – διακίνηση ανθρώπων με σκοπό την απλήρωτη εργασία, τη σεξουαλική εκμετάλλευση και την υπαγωγή τους σε ένα νέου τύπου καθεστώς δουλείας. Όμως για τις περιπτώσεις της σεξουαλικής εκμετάλλευσης αυτός ο ορισμός επεκτείνεται και περιλαμβάνει τη σεξουαλική εκμετάλλευση διά της βίας ή εξαπάτησης με σκοπό τη συντήρηση της βιομηχανίας του αγοραίου σεξ. Επίσης, σε αυτή την κατάσταση περιλαμβάνονται η κατάχρηση εξουσίας, η κακοποίηση, ψυχολογική και σωματική, και φυσικά ο βιασμός. (…) Οι αγοραστές υπηρεσιών τραφικινγκ, δηλαδή εκείνοι οι οποίοι καθιστούν δυνατό αυτές οι γυναίκες να πωλούνται ως σεξουαλικά αντικείμενα σχεδόν ποτέ δεν ενοχοποιούνται, όπως επίσης στις περισσότερες χώρες του κόσμου δε διώκονται ποινικά. Θα μπορούσα να πω ότι το γεγονός ότι φτωχές γυναίκες παρουσιάζονται ως παραβάτες του νόμου, ενώ την ίδια στιγμή οι αγοραστές της πορνείας είναι πλήρως απενοχοποιημένοι αποτελεί μια πράξη θεσμοποιημένου σεξισμού σε βάρος των γυναικών αυτών.

Αυτό που έκανε η Σουηδία είναι ο χαρακτηρισμός της πορνείας – τράφικινγκ ως μορφών βίας κατά των γυναικών, ενοχοποιώντας θεσμικά τους αγοραστές «υπηρεσιών» εξαναγκαστικής πορνείας και χαρακτηρίζοντας αυτή τη σεξουαλική πρακτική ως έγκλημα. Ταυτόχρονα, αναπτύσσουν δομές στήριξης των γυναικών θυμάτων του τράφικινγκ. (…)

Στη Σουηδία πάντως έχουν κατορθώσει να έχουν το χαμηλότερο ποσοστό δραστηριότητας που σχετίζεται με το τράφικινγκ σε όλη την Ευρώπη. Ακόμη κι αν είναι πολλά που πρέπει ακόμη να γίνουν, φαίνεται ότι αυτή η νομική προσέγγιση είναι η μοναδική σε ολόκληρο τον κόσμο που έχει πετύχει κάποια αξιόλογα αποτελέσματα στην κατεύθυνση της προστασίας των γυναικών θυμάτων. Αντίθετα, σε όποιο μέρος του κόσμου το νομικό πλαίσιο σχεδιάζεται στη βάση της προσέγγισης της «σεξουαλικής εργασίας», εκεί το τράφικινγκ βρίσκει προνομιακό πεδίο για να εδραιωθεί και να εξαπλωθεί».

* Η Catharine MacKinnon είναι φιλόσοφος και φεμινίστρια. Διδάσκει στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν και ειδικεύεται σε θέματα διακρίσεων και ανισοτήτων λόγω φύλου στο πλαίσιο του διεθνούς και του συνταγματικού δικαίου.


Μετάφραση: Αλίκη Κοσυφολόγου
Πηγή: University of Chicago – Law SchoolΑυγή

 

Ομάδα Blender: «Στη πόλη της Πάτρας είμαστε gay, λεσβίες, αμφί, τρανς, queers και στρέιτ που διεκδικούμε το αυτονόητο. Ισότητα, ισονομία κι αναγνώριση…»

Βρισκόμαστε στην πόλη της Πάτρας. Ήταν εδώ, όταν πριν από λίγες εβδομάδες δύο άτομα της LGBTQI ομάδας Blender, δέχτηκαν επίθεση από μέλη της Χρυσής Αυγής. Σήμερα, το θέμα μοιάζει να έχει ξεχαστεί και η πόλη να λειτουργεί στους καθημερινούς ρυθμούς της. Όχι για όλους όμως.

Τα μέλη της ομάδας μίλησαν σε εμάς, για το τι σημαίνει να είσαι «διαφορετικός» στην 3η μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας.

«Φαντάσου μία πόλη. Σπίτια με ντουλάπες που κρύβουν μέσα τους παντελόνια, φορέματα και 45 νούμερο γόβες.  Δρόμοι με γκέι, λεσβίες, τρανς. Χαμός! Μαγαζιά με βαρύ ελληνικό καφέ, στραβά βλέμματα, φοβισμένα ψέματα. Εξού και ο χαμός. Κι οι γόβες φοβούνται να κυκλοφορήσουν στους δρόμους, τρεκλίζουν. Η πόλη αυτή είναι η Πάτρα.  Με δύο, ένα, ίσως και κανένα human-friendly χώρο, εφημερίδα ή  περιοδικό. Ανθρώπους  με άγνοια,  φοβικές σκέψεις και συμπεριφορές. Σ’αυτήν την πόλη, είμαστε gay, λεσβίες, αμφί, τρανς, queers και στρέιτ που διεκδικούμε το αυτονόητο. Ισότητα, ισονομία κι αναγνώριση.»

Σε αυτήν, λοιπόν, την πόλη, μια ομάδα νεαρών ατόμων αποφάσισαν να ενώσουν τη φωνή τους και να υπερασπιστούν τα πιστεύω τους.

«Είμαστε οι blender. Μια συλλογικότητα η οποία μετράει λίγο παραπάνω από 30 μέρες ύπαρξης. Στόχος της ομάδας μας είναι να παρουσιαστεί και να στηριχθεί η διαφορετικότητα στον τοπικό κοινωνικό ιστό. Γενικά, να δείξουμε στους ανθρώπους γύρω μας ότι το να είσαι διαφορετικός σε οποιονδήποτε τομέα δεν συνιστά απειλή, αλλά δύναμη προόδου και ποικιλίας σε μια κοινωνία. Δύναμη η οποία εξελίσσει τις κοινωνίες».

«Στα πλαίσια της δράσης μας έχουμε καταφέρει να συσπειρώσουμε σημαντικό αριθμό ανθρώπων. Είχαμε δυναμική παρουσία στο Athens Pride όπως και εκπροσώπηση στο αντίστοιχο Pride της Θεσσαλονίκης. Συνεργαστήκαμε με τις Πολιτιστικές Ομάδες Φοιτητών του Πανεπιστημίου Πατρών παρουσιάζοντας στις σκάλες της Αγίου Νικολάου ταινία (Milk)  με θέμα τα δικαιώματα του lgbtqi κινήματος καθώς επίσης επιχειρήσαμε επιτυχώς να θέσουμε τις βάσεις για μελλοντική συνεργασία με άλλες συλλογικότητες».

Η ταινία αυτή στάθηκε και η αφορμή για το επεισόδιο της επίθεσης. «Δύο μέρες πριν την προβολή της ταινίας Milk, η αφισοκόλληση μας διακόπηκε. Δύο από εμάς δέχτηκαν επίθεση από μέλη της Χρυσής Αυγής γιατί ήταν αδερφές, αναρχικοί ή με άλλα λόγια διαφορετικοί. Τα υπόλοιπα τα ξέρετε».

Παρά την βιαιότητα της επίθεσης, «η γη δεν σταμάτησε να γυρνά» και η ομάδα καταδικάζοντας το γεγονός, συνέχισε την αφισοκόλληση καλώντας μάλιστα τον κόσμο της Πάτρας να υποστηρίξει. « Η επίθεση αυτή δεν κατάφερε να μας σιωπήσει. Η αφισοκόλληση έγινε πορεία την επόμενη μέρα και η προβολή της τη μεθεπόμενη. Αρκετοί θα σκεφτούν ότι με τις αντιλήψεις ή το παρουσιαστικό μας προκαλέσαμε την επίθεση και τις συνέπειες της. Αν είχαμε αφήσει απλά να περάσει ο φασισμός σε μια κοινωνία που ζέχνει σεξισμό, αν είχαμε πει “δεν βαριέσαι, δεν ήμουν εγώ που τις έφαγα/ μαχαιρώθηκα/ δολοφονήθηκα”, αν δεν είχαμε βγει σαν φυσικές παρουσίες, θα ήμασταν ασφαλείς.»

Η προβολή της ταινίας  πραγματοποιήθηκε με επιτυχία με πλήθος κόσμου να δίνει το παρόν.

Σήμερα στον απόηχο όλων αυτών τα μέλη της ομάδας Blender, δηλώνουν: «Αρκετοί θα φτάσουν στο συμπέρασμα ότι εμείς φταίμε. Εμείς είμαστε οι υπεύθυνοι για αυτήν την επίθεση. Εμείς προκαλέσαμε. Εμείς είμαστε οι διαφορετικοί. Το θέμα όμως είναι ότι κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και στα μάτια του φασισμού, οτιδήποτε ξεφεύγει από τα πρότυπα του, είναι πιθανώς επόμενος στόχος. Σίγουρα, αρκετοί θα καταδικάσουν τη βία από όπου κι αν προέρχεται. Αλλά η προβληματική είναι ότι δεν έχουν κάνει τίποτα απολύτως για να την αποτρέψουν. Η ουσία είναι πώς αν εσύ ως αυτόνομη σκεπτόμενη μονάδα δεν δράσεις, ίσως εχθές, αν δεν οργανωθείς για να πας κόντρα στην κενή ιδεολογία, σε κάθε ιδέα που πρεσβεύει, στα πρόσωπα και στα γεγονότα που δόλια την προωθούν , θα έρθει σύντομα να σου χτυπήσει την πόρτα. Όχι με το χέρι -τοκ τοκ- αλλά στην καλύτερη των περιπτώσεων με γροθιά. Στην χειρότερη, με μαχαίρι και ρόπαλο. Και αυτή τη φορά δεν θα είναι κάποιος άλλος που θα τις φάει/ μαχαιρωθεί/ δολοφονηθεί, αλλά εσύ. Στο χέρι σου είναι, αν θα είσαι μόνος σου για να τον αντιμετωπίσεις».

Mάθετε περισσότερα για την ομάδα στο: http://www.facebook.com/Blender.Patras

http://www.avmag.gr/archives/33624

Πότε «αρρωστήσαμε» με ομοφυλοφιλία;

της Ιωάννας Νόρη

Fryerdr_h._anonymous.tif_copy.t

Πότε «αρρωστήσαμε» με ομοφυλοφιλία;

Ήμασταν πολλά χρόνια «άρρωστοι». Η ιδέα ότι η ομοφυλοφιλία είναι ένα είδος «τρέλας», και όχι μια ηθική βδελυγμία, που παραπέμπτει σε θρησκευτικού τύπου ερμηνείες, εμφανίστηκε στις αρχές του 19ου αιώνα, δίνοντας λαβή στους «επιστήμονες» να μας μετατρέψουν σε πειραματόζωα. Για δεκαετίες μας ευνούχιζαν σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και ρωμαιοκαθολικά ψυχιατρεία· και, όταν τελικά απέτυχαν να μας «συνδέσουν» με βιολογικές/ορμονολογικές «ανωμαλίες», αποφάσισαν ότι από βιολογικής και γενετικής πλευράς είμαστε «αθεράπευτοι». Τότε μας «αρρώστησαν ψυχικά». Και, καθώς δεν υπάρχει καμία αντικειμενικήεπιστημονική απόδειξη για τις ονομαζόμενες «ψυχικές διαταραχές», έπρεπε να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε ελέφαντες.

Συγκεκριμένα, «αρρωστήσαμε» με ομοφυλοφιλία το 1952, όταν ο Αμερικανικός Ψυχιατρικός Σύλλογος (ΑΡΑ), αυθαίρετα, ψήφισε την καταχώρησή μας στο πρώτο τεύχος της αποκαλούμενης «Βίβλου της Ψυχιατρικής», το DSM 1. Η «θεραπεία» μας ήταν κυρίως το «conversion therapy»: ηλεκτροσόκ στα χέρια και τα γεννητικά όργανα, χορήγηση ψυχοτρόπων ουσιών, αλλά και «πλύση εγκεφάλου» για να βγάλουμε την «αρρώστια» από μέσα μας.

Πώς ήρθε η «ίαση». Το ομοφυλοφιλικό κίνημα της Αμερικής διαμαρτυρήθηκε κατά της ψυχιατρικοποίησης της ομοφυλοφιλίας, με μια σειρά προσπάθειες τεσσάρων περίπου ετών. Ομοφυλόφιλοι ακτιβιστές εισέβαλλαν σε συνέδρια του ΑΡΑ, απαιτώντας τη διαγραφή της ομοφυλοφιλίας από το DSM και τον τερματισμό κάθε απόπειρας «θεραπείας». Το έκαναν διότι γνώριζαν καλά ότι ο δρόμος για ίσα νομικά δικαιώματα και κοινωνικές ευκαιρίες δεν θα άνοιγεποτέ, όσο ήμασταν α επίσημα καταχωρημένοι στη «Βίβλο». Για να ολοκληρωθεί η προσπάθεια όμως, χρειαζόταν να μιλήσει για το θέμα και ένας τουλάχιστον ομοφυλόφιλος ψυχίατρος. Έτσι, το 1972, σε συνέδριο του ΑΡΑ, δίπλα στους ομοφυλόφιλους ακτιβιστές Μπάρμπαρα Γκίττινγκς και Φρανκ Κάμενυ, ο επίσης ομοφυλόφιλος ψυχίατρος Τζων Φράυερ παρουσιάστηκε ως «Dr. H. Anonymous». Φορώντας μάσκα, περούκα και ένα τεράστιο κουστούμι, χρησιμοποιώντας ένα μικρόφωνο που άλλαζε τη χροιά της φωνής του, μίλησε για την αφαίρεση της ομοφυλοφιλίας από την ψυχιατρική. Χρειάστηκε να μεταμφιεστεί, όχι μόνο γιατί πολλοί συνάδελφοί του είχαν τη βαθιά πεποίθηση ότι η ομοφυλοφιλία αποτελεί «αρρώστια», αλλά και γιατί απαγορευόταν επισήμως στους ομοφυλόφιλους να ασκούν την ψυχιατρική. Γι’ αυτό οι ελάχιστοι ομοφυλόφιλοι ψυχίατροι του Συλλόγου συναντιόντουσαν με μυστικότητα, σε μια μικρή ομάδα που αποκαλούσαν Gay PA.

Με διπλό «χτύπημα». Με τα Stonewall Riots του γκέι κινήματος απέξω, και τον Gay PA από μέσα, οι ακτιβιστές στόχευσαν στην αχίλλειο πτέρνα της ψυχιατρικής: στο ότι η δημιουργία και χρήση της «Βίβλου» εξυπηρετούσε συμφέροντα πολιτικών συστημάτων, φαρμακευτικών εταιρειών και ιδεολογικών δογμάτων. Προκειμένου λοιπόν να μην καταρρεύσει το όλο σύστημα, κάποια μέλη του ΑΡΑ αποφάσισαν, πάλι διά ψηφοφορίας, ότι ήρθε η ώρα οι ομοφυλόφιλοι να «θεραπευτούν». Ήταν ξεκάθαρα μια κίνηση πολιτικής.

Κάπως έτσι λοιπόν αρχίσαμε να «αναρρώνουμε το 1973 (και η «ίαση» ολοκληρώθηκε το 1986, οπότε η ομοφυλοφιλία αφαιρέθηκε τελείως ως λέξη από το DSM 3 R). Δεν μας άφησαν όμως να το χαρούμε πολύ: το 1980 ο ΑΡΑ «αρρωσταίνει» ένα άλλο μέρος της ΛΟΑΤ κοινότητας: τους διεμφυλικούς. Για πρώτη φορά οι ορολογίες «τρανσεξουαλισμός» και «διαταραχή ταυτότητας φύλου σε παιδική ηλικία» καταγράφονται στη «Βίβλο», όπου και παραμένουν ως σήμερα, με όλες τις κοινωνικές συνέπειες που αυτό συνεπάγεται. Επίσης, η αμφισεξουαλικότητα, πολύ κομψά και χωρίς να αναφέρεται ως τέτοια, εμφανίζεται πίσω απο πολλαπλές «αρρώστιες».

Ένα ιστορικό γεγονός, «δώρο» για την ανθρωπότητα. Η «έξοδος» της ομοφυλοφιλίας από την επίσημη ψυχιατρική αποτελεί σημαντικό γεγονός. Πρόκειται για τη μόνη διάγνωση, μέχρι σήμερα, που έχει αφαιρεθεί από ένα ψευδοεπιστημονικό σύστημα, το οποίο διαρκώς διευρύνεται, «αρρωσταίνοντας» όλο και περισσότερους ανθρώπους, λόγω οικονομικών, πολιτικών και ιδεολογικών σκοπιμοτήτων.

Λίγοι ίσως νεότεροι ομοφυλόφιλοι γνωρίζουν ότι για πολλούς ανθρώπους παγκοσμίως, εκτός της γκέι κοινότητας, το γεγονός θεωρείται ένα δώρο για την ανθρωπότητα, νίκη κατά της αυθαιρεσίας και της βίας της ψυχιατρικής, νίκη για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Και αυτό γιατί υπάρχουν και άλλες «κοινωνικά ευπαθείς» ομάδες που «αρρώστησαν» με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, και παλεύουν σήμερα, το έτος 2013, να «θεραπευτούν», όπως «θεραπευτήκαμε» και εμείς σαράντα χρόνια πριν. Άνθρωποι που γιορτάζουν σιωπηλά μαζί μας, κάθε φορά που αμφισβητούμε την κυρίαρχη αισθητική, με τα Pride. Άνθρωποι που περιμένουν την ημέρα που θα έχουν τη δική τους αντίστοιχη γιορτή.

 

Η Ιωάννα Νόρη είναι ψυχολόγος.

 

Για περαιτέρω διάβασμα: http://goo.gl/ftDTC και http://goo.gl/xsBT3

http://enthemata.wordpress.com/2013/06/30/ionori/

 

* Συνέντευξη με τον Αντώνη Σιγάλα για τη ΛΟΑΔ κοινότητα

Στα λόγια είμαστε υπερπροοδευτικοί, στις πράξεις δυσκολευόμαστε

Συζητάμε με τον Αντώνη Σιγάλα, μέλος της Ομάδας σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου του τμήματος Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ, για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι λεσβίες, οι ομοφυλόφιλοι, οι αμφιφυλόφιλοι/ες και οι διεμφυλικοί (ΛΟΑΔ ή lgbt κοινότητα).

Τη συνέντευξη πήρε
η Μαρίνα Καλλέργη

Ποιος ο στόχος της ομάδας σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου του ΣΥΡΙΖΑ;
Πρώτα και κύρια είναι να σταματήσουμε να παραπέμπουμε στις καλένδες ως δευτερεύοντα τα ζητήματα σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου και να τα αναδείξουμε. Ακόμα στόχος μας είναι να συνδέσουμε το lgbt κίνημα με άλλα κινήματα, καθώς είναι φανερό ότι η επίθεση των μνημονιακών δυνάμεων ενάντια στα δικαιώματα μάς αφορά όλους. Άλλωστε, ο αγώνας του lgbt κινήματος είναι κοινός με τον αγώνα όλων όσοι υφίστανται διακρίσεις. Γι’ αυτό το λόγο το κίνημα στέκεται αλληλέγγυο με τους μετανάστες, τους αντιρρησίες συνείδησης, τα άτομα με ειδικές ανάγκες και φυσικά με τον αγώνα του ευρύτερου εργατικού κινήματος. Όπως καταλαβαίνεις όλοι οι αγώνες καταλήγουν να είναι αλληλένδετοι.

Είπες ότι τα δικαιώματα έχουν βρεθεί στο στόχαστρο των μνημονιακών δυνάμεων. Γιατί πιστεύεις;
Δεν είναι τυχαία η επίθεση, αφού καμία πολιτική δεν μπορεί να περάσει χωρίς τη συρρίκνωση των δικαιωμάτων. Όπως έχει πει πρόσφατα ο Φράνσις Φουκουγιάμα, ένας από τους ιερείς του νεοφιλελευθερισμού, τα δικαιώματα πρέπει να συρρικνωθούν γιατί δεν βοηθάνε στην ανάπτυξη. Όλοι μας οφείλουμε, απέναντι σε αυτή την επίθεση, να είμαστε αλληλέγγυοι και ενωμένοι, καθώς αυτό που διακυβεύεται είναι η ίδια η δημοκρατία.

Η ομάδα στήριξε με την παρουσία της και τη συμμετοχή της το Athens Pride. Ποιος είναι ο στόχος του φεστιβάλ Υπερηφάνειας;
Το Pride απαντά στο ζήτημα της ορατότητας. Γκέι, λεσβίες και διεμφυλικοί βγαίνουν στο δρόμο και φαίνονται. Αυτό είναι πολιτική θέση, γιατί έτσι παύεις να φοβάσαι το στιγματισμό, υποστηρίζοντας και διεκδικώντας τα δικαιώματά σου. Η lgbt κοινότητα ήταν μέχρι πρότινος μια περιθωριοποιημένη κοινωνική ομάδα, που ζούσε στο σκοτάδι. Το Pride ανατρέπει αυτή την καθημερινότητα και δίνει βήμα και λόγο στους ομοφυλόφιλους να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, πολλά από τα οποία είναι κεκτημένα για τον υπόλοιπο κόσμο. Φέτος, ύστερα από την τεράστια αύξηση της Χρυσής Αυγής, το Pride χρειάζεται περισσότερο από ποτέ τη στήριξη και τη συμμετοχή όλων.

Ποια είναι η στάση της Εκκλησίας απέναντι στην ομοφυλοφιλία;
Δυστυχώς είναι διττή η στάση της. Από τη μία έχει ένα μετριοπαθές κομμάτι, που εκφράζεται για παράδειγμα από τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, ο οποίος δηλώνει ότι δεν μπορεί να ξεχωρίσει κανέναν από το ποίμνιό του, αρνούμενος να βάλει ανθρώπους στο περιθώριο. Από την άλλη, υπάρχουν εκφραστές της Εκκλησίας που είναι επιθετικοί απέναντι στους ομοφυλόφιλους, όπως ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος, ή ο μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος. Ο τελευταίος, μάλιστα, πρόσφατα έγραψε πως η ψήφιση του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου θα οδηγήσει στην αποδοχή της ομοφυλοφιλίας και του γυμνισμού, προφανώς εννοώντας ότι τα δύο αυτά είναι ταυτόσημα και εξοβελιστέα. Ένα εξίσου κατάπτυστο άρθρο έγραψε και ο μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, ο οποίος αναφέρθηκε στους ομοφυλόφιλους λέγοντας πως χρησιμοποιούν το σωλήνα απόληξης περιττωμάτων ως όργανο σεξουαλικής ηδονής. Όπως καταλαβαίνεις δεν είναι τυχαία η σύνδεση των δύο αυτών μητροπολιτών με τη Χρυσή Αυγή.

Ποια είναι τα κυριότερα αιτήματα του lgbt κινήματος σήμερα;
Πρώτα από όλα είναι η θεσμική αναγνώριση των σχέσεων ομοφύλων ζευγαριών, μέσω της επέκτασης του συμφώνου συμβίωσης και της αναγνώρισης του γάμου των ομοφύλων. Αναφέρομαι και στο γάμο, καθώς το σύμφωνο αποτελεί μια σύμβαση μεταξύ δύο ατόμων που δεν προβλέπει ζητήματα υιοθεσίας, κληρονομιάς, κοινής φορολογικής δήλωσης ή το δικαίωμα να αποφασίζεις για τον σύντροφό σου αν είναι άρρωστος. Όμως, ακόμα και αν το σύμφωνο τα προέβλεπε όλα αυτά -κάτι που αποκλείεται γιατί έτσι θα έχανε το νόημα της ύπαρξής του- διεκδικούμε το δικαίωμα στο γάμο, παρότι ορισμένοι υποστηρίζουμε ότι πρόκειται για έναν φθαρμένο αστικό θεσμό, και ενδεχομένως έτσι είναι για τα ετερόφυλα ζευγάρια. Η στέρηση όμως αυτής της δυνατότητας για τα ομόφυλα ζευγάρια αποτελεί διάκριση. Το δεύτερο αίτημά μας είναι η δυνατότητα αλλαγής ταυτότητας για τα διεμφυλικά άτομα χωρίς απαραίτητα να έχουν κάνει επέμβαση απαναπροσδιορισμού φύλου, δικαίωμα κατοχυρωμένο σε πολλές χώρες της Ευρώπης αλλά και του κόσμου.

Τον περασμένο μήνα σε διάταξη του ποινικού κώδικα για τα εγκλήματα μίσους συμπεριλήφθηκαν οι περιπτώσεις ταυτότητας φύλου και ομοφοβίας. Πρόκειται για μια πρώτη νίκη του lgbt κινήματος. Πώς το σχολιάζεις;
Σίγουρα είναι μια πρώτη νίκη, αν και υπάρχουν κύκλοι της αντίδρασης που προσπαθούν αυτό να το αλλάξουν, μιας και εισηγήθηκαν στο αντιρατσιστικό μόρφωμα που κατέθεσε η ΝΔ να απαλειφθεί αυτή η διάταξη. Χρειάζονται και άλλα βήματα προς αυτή την κατεύθυνση, όμως αποτελεί για εμάς μια πρώτη μεγάλη νίκη.

Στον ΣΥΡΙΖΑ βρίσκει θέση το lgbt κίνημα;
Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν το πρώτο κόμμα, κάποιες φορές και το μόνο, που απαντούσε στα ερωτηματολόγια της ΟΛΚΕ προεκλογικά. Η αλήθεια είναι πως στα λόγια είμαστε υπερπροοδευτικοί. Στις πράξεις, όμως, δυσκολευόμαστε, με την πρόφαση ότι η διεκδίκηση τέτοιων αιτημάτων θα μας αποξενώσει από κομμάτια της κοινωνίας. Άλλες φορές υπάρχει άγνοια, που μπορεί να εκφραστεί και με ομοφοβική συμπεριφορά. Όμως, όπως είπαμε και προηγουμένως, η ομάδα μας είναι απαραίτητη και προσπαθεί να δίνει απαντήσεις και να συνδέει το κόμμα με τα κινήματα.

Μέχρι στιγμής τι δράσεις έχετε κάνει;
Επεξεργαζόμαστε προτάσεις και θέσεις που συζητιούνται στο Τμήμα Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ, ορισμένες από τις οποίες παρουσιάστηκαν στην πρώτη μας δημόσια εκδήλωση την περασμένη βδομάδα. Ακόμα έχουν κατατεθεί αρκετές ερωτήσεις στη βουλή από τους βουλευτές μας, με χαρακτηριστική μία που περιγράφει την κατάσταση στην οποία υπόκεινται τα διεμφυλικά άτομα επειδή δεν τους επιτρέπεται να αλλάξουν την ταυτότητά τους, παρά μόνο αν έχουν κάνει εγχείρηση επαναπροσδιορισμού φύλου. Επιπλέον τον περασμένο Φλεβάρη ήταν η πρώτη φορά που lgbt οργανώσεις κλήθηκαν στη Βουλή, προκειμένου να συζητήσουν με την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ τα αιτήματά τους. Τέλος, καταθέσαμε κείμενο συμβολής στον προσυνεδριακό διάλογο με σκοπό τα αιτήματά μας να συμπεριληφθούν στις προγραμματικές δηλώσεις του ΣΥΡΙΖΑ.

http://www.epohi.gr/portal/koinonia/14287-2013-06-09-14-52-58

Bella ciao

Του Βασίλη Μουλόπουλου

Γνώρισα τη Φράνκα Ράμε στις αρχές της δεκαετίας του ΄70. Ρώμη, κινηματοθέατρο στην εργατική συνοικία Τιμπουρτίνα.

«Το φθινόπωρο του ΄68 με τον Ντάριο αποφασίζουμε να εγκαταλείψουμε το παραδοσιακό θεατρικό κύκλωμα  και να διαθέτουμε το έργο μας, τη ζωή μας -και δεν υπερβάλλω- στο κομμάτι εκείνο του κοινού που συνήθως αγνοείται από το επίσημο θέατρο: εργάτες, νοικοκυρές, φοιτητές, αγρότες. (…) Να τεθούμε στη διάθεση της τάξης στη οποία αισθανόμαστε ότι ανήκαμε. Στο προλεταριάτο. Τα έσοδα πήγαιναν συχνά σε κατειλημμένα εργοστάσια» (από το ημερολόγιο της Φράνκα Ράμε).

Εκείνη την ημέρα του ΄70 τα έσοδα από την παράσταση θα πήγαιναν στην ελληνική αντίσταση και η Φράνκα αγωνιούσε για το ποσό που θα συγκεντρωνόταν.

Την παρατηρούσα πάνω στη σκηνή και έξω από τη σκηνή. Παθιασμένη, ειρωνική, μαγευτική, πλάι στον σύντροφο της «στη ζωή και στην τέχνη».

Η Φράνκα Ράμε ήταν όμορφη με τον παραδοσιακό τρόπο. Ξανθιά, με καμπύλες και γεμάτο στήθος. Αλλά περιέφερε τα προσόντα της με μια σεμνότητα αλαζονική, τα χρησιμοποιούσε για να τα αντιστρέψει, για να διαλύσει τα γυναικεία στερεότυπα.

Με τη ευφυΐα της, την ευαισθησία της, την ειρωνεία της αγωνίστηκε για τα δικαιώματα των γυναικών αλλά και όλων «της γης των κολασμένων».

«Οι γυναίκες αμείβονται πολύ λιγότερο από τους άνδρες και έχουν πολύ μεγαλύτερες δυσκολίες να κάνουν καριέρα, εκτός και αν είναι πολύ νέες, έχουν στρογγυλά και μεγάλα βυζιά και κώλο που να ακουμπάει στους ώμους. Κάποια πονετική ψυχή μάς όρισε ως το άλλο μισό του ουρανού. Εγώ δεν αισθάνθηκα ποτέ έτσι, δεν θέλησα ποτέ τα πάντα για μένα. ΄Οοοοχι, κάτι τόσο πολύ μεγάλο. Νομίζω ότι για να αλλάξει αυτή η κοινωνία δεν αρκεί να είναι το μισό του ουρανού. Είναι απαραίτητο να μην χάνεις ποτέ την αξιοπρέπειά σου και τον σεβασμό των άλλων. Κυρίως των ανδρών. Να περπατάς με το χέρι στο χέρι του συντρόφου σου και, αν χρειάζεται, πού και πού, να τους τραβάς μια κλωτσιά στα δόντια και να τους δίνεις ένα φιλάκι στη μύτη». (Συνέντευξη στη Lara Rongoni).

Η Φράνκα Ράμε ήταν μια μαχητική φεμινίστρια και μια συντρόφισσα που ποτέ δεν συμβιβάστηκε, ποτέ δεν παραδόθηκε, πληρώνοντας σκληρά αυτή τη στάση της. Το 1973 μια ομάδα φασιστών την απήγαγε, τη βίασε και τη βασάνισε. Δεν λύγισε, χρησιμοποίησε τον βιασμό της ως όπλο κατά της βίας στις γυναίκες γράφοντας ένα θεατρικό έργο. Τον «Βιασμό».

«Ευχαριστώ, Franca» ήταν ο αποχαιρετισμός που ακούστηκε από χιλιάδες γυναίκες που τη συνόδευσαν στην τελευταία πορεία της, όπως γράφει ο ιταλικός Τύπος. Ευχαριστώ. Για τη δύναμη. Για την αξιοπρέπεια και το θάρρος να καταγγείλει, να διηγηθεί, να ουρλιάξει τον πόνο και την ταπείνωση του βιασμού.

Εγώ θέλω να την αποχαιρετήσω κρατώντας την εικόνα που ονειρεύτηκε η ίδια πρόσφατα στο ημερολόγιό της. «Σκέφτομαι την κηδεία μου και χαμογελάω. Γυναίκες, πολλές γυναίκες, όλες όσες βοήθησα, όλες όσες με βοήθησαν, φίλες και εχθρές… ντυμένες στα κόκκινα να τραγουδούν ΄bella ciao΄».

Πηγή: Αυγή

Οι lgbtqi στο δημόσιο χώρο. Σκέψεις με αφορμή το athens pride

 

Σάββατο 1 Ιουνίουστις 6.30 μμ…

Πλαταιών & Λεωνίδου,Δημόσιο Σήμα, Κεραμεικός
ΧΩΡΑΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ !-Φοίβος Καλλίτσης, Architect Engineer NTUA
-Έλενα Διαμαντοπούλου, Colour Youth
συντονιμός : Μαρίνα Καλλέργη ,

Φεμινιστική και ΛΟΑΤΚΙ Ομάδα νέων ΣΥΡΙΖΑ

εκδήλωση στο facebook: http://www.facebook.com/events/400637243392840/

Αριστερά και πολιτικές φύλου και σεξουαλικότητας

Ανοιχτή συζήτηση του Τμήματος Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και της Ομάδας Σεξουαλικού Προσανατολισμού και Ταυτότητας Φύλου
 Το Τμήμα Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και η Ομάδα Σεξουαλικού Προσανατολισμού και Ταυτότητας Φύλου οργανώνουν ανοιχτή συζήτηση την Παρασκευή 31 Μαΐου και ώρα 8μμ στο κηπάκι της οδού Τσαμαδού στα Εξάρχεια με τίτλο: Αριστερά και πολιτικές φύλου και σεξουαλικότητας

Τη συζήτηση θα ανοίξουν οι:

Αντώνης Σιγάλας (Ομάδα Σεξουαλικού Προσανατολισμού και Ταυτότητας Φύλου-Τμήμα Δικαιωμάτων ΣΥΡΙΖΑ),

Βασιλική Κατριβάνου (Βουλεύτρια ΣΥΡΙΖΑ),

Αλίκη Κοσυφολόγου, (Ομάδα φύλου Νέοι/ες ΣΥΡΙΖΑ),

Δημήτρης Παπανικολάου, (Λέκτορας Νεοελληνικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης)

Γυμνό Όπλο: Ο νέος φεμινισμός είναι εδώ!

Της Αναστασίας Γιάμαλη

«Δεν είμαι του πατρός μου, δεν είμαι του αντρός μου, θέλω να ‘μαι ο εαυτός μου». Το σύνθημα φαντάζει μακρινό, ίσως και «σκουριασμένο» για τις κοινωνίες της Δύσης. Φέρει ωστόσο την καλή προαίρεση των συνθημάτων της δεκαετίας του ’60, διαπνέεται από «θετική ενέργεια», από συναισθήματα αγάπης και ειρήνης. Όπως θα δούμε παρακάτω, τα φεμινιστικά κινήματα του σήμερα είναι πιο επιθετικά, πιο θεαματικά, πιο ακτιβίστικα, λιγότερο ακαδημαϊκά και σίγουρα πιο εξωστρεφή και μαζικότερης απεύθυνσης. Άλλωστε αν ισχύει κάτι για τους ακτιβισμούς του σήμερα, είναι πως αν δεν σε παίξει η τηλεόραση ή αν δεν έχεις πολλά views στο youtube δεν υπάρχεις. Φροντίζουν λοιπόν να προκαλούν ώστε να υπάρχουν…

 

Λένε πως ο φεμινισμός δεν έχει λόγο ύπαρξης σήμερα. Ωστόσο, όπως έχει λόγο ύπαρξης στη Σομαλία και στην Τυνησία, άλλο τόσο λόγο ύπαρξης έχει στις ΗΠΑ και στη Σουηδία, αφού στις ΗΠΑ οι Ρεπουμπλικάνοι δεν έχουν ξεπεράσει ακόμη το «προβληματάκι» τους με το δικαίωμα των γυναικών στην άμβλωση. Στα σούπερ μάρκετ της Walmart οι γυναίκες ακόμη δεν πληρώνονται όσο οι άνδρες συνάδελφοί τους ούτε παίρνουν το ίδιο συχνά προαγωγή, και στη Σουηδία -ποιος θα το πίστευε!- κάθε δέκα μέρες μία γυναίκα κακοποιείται μέχρι θανάτου. Αλλά κι εδώ στην Ελλάδα, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της Εταιρείας Μελέτης Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας και του Ανδρολογικού Ινστιτούτου, τα κρούσματα ενδοοικογενειακής βίας, σεξουαλικής και σωματικής κακοποίησης έχουν αυξηθεί δραματικά. Και δεν είναι οι γυναίκες που «καταχεριάζουν» τους άνδρες τους. Μία στις τρεις γυναίκες στην Ελλάδα της κρίσης έχει πέσει θύμα ξυλοδαρμού.

 

Κι όμως, οι γυναίκες δεν καίνε πια τα σουτιέν τους -τυπικό σύμβολο καταπίεσης-, αγοράζουν ακριβότερους και «ομορφότερους» στηθόδεσμους για μεγαλύτερη άνεση, για να αναδεικνύεται το μπούστο τους και διεκδικούν το δικαίωμά τους να είναι «σέξι» όχι «δια πάσαν», αλλά για… ίδια χρήσιν. Οι ακτιβίστριες της Femen και οι πορείες διαμαρτυρίας των Slutwalks (κυριολεκτικά οι «περίπατοι της τσούλας») αποτελούν αμφιλεγόμενες από μερίδα φεμινιστριών, κινήσεις. Για άλλες πάλι είναι ο νέος φεμινισμός, ικανός να κινητοποιήσει τις mainstream μάζες γυναικών.

 

*Femen – Οι τόπλες ακτιβίστριες με τις αρβύλες ενάντια στην πατριαρχία

 

Συνελήφθη «η πρώτη Femen της Τυνησίας», η Αμίνα Τάιλερ από τις αρχές της χώρας και κρατείται με την κατηγορία «προκλητικών πράξεων». Τον Μάρτιο, η 19χρονη, ανέβασε στο Facebook γυμνόστηθες φωτογραφίες της: «Το σώμα μου μού ανήκει», είχε γράψει, στα αραβικά, πάνω στο στήθος της, σε μία από αυτές. Κάπως έτσι ιδρύθηκε η Femen Tυνησίας.

 

Την περασμένη Κυριακή η Αμίνα πήγε στην πόλη Καϊρουάν, όπου είχε προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί συνέδριο της ισλαμιστικής οργάνωσης Ανσάρ Αλ Σαρί, το οποίο ματαιώθηκε μετά από απόφαση της αστυνομίας και έγραψε με μπογιά «Femen» σε τοίχο κοντά στο κεντρικό τζαμί και ετοιμαζόταν να κρεμάσει ένα πανό, αλλά συγκεντρώθηκε οργισμένο πλήθος που την αναγνώρισε, φωνάζοντάς της να φύγει. «Μας ατιμάζει. Θα προστατεύσουμε την πόλη μας. Μια τόσο βρόμικη κοπέλα δεν θα έπρεπε να βρίσκεται ανάμεσά μας» φώναζαν οι συγκεντρωμένοι.

 

Οι Femen, ιδρύθηκαν στην Ουκρανία το 2008, λίγο καιρό μετά αποφάσισαν πως ο μόνος τρόπος να πολεμήσουν τον σεξισμό, την ομοφοβία, τον φασισμό και άλλους «-ισμους» είναι να διαδηλώνουν γυμνόστηθες με το εκάστοτε σύνθημα να γράφεται με μαύρη μπογιά στο σώμα τους. Η υπόλοιπη ενδυμασία είναι «σέξι μιλιτέρ» με αρβίλες και στενά τζιν παντελόνια.

 

Τον Απρίλιο στην Guardian μία από τις επικεφαλής, η Ίνα Σεβτσένκο έγραφε: «Μπορεί να μας ακούσετε να ουρλιάζουμε «Άντε γαμήσου, δικτάτορα», «Δεν είμαι σεξουαλικό εργαλείο», «Η θρησκεία είναι σκλαβιά». Μπορεί να δείτε τα ημίγυμνα κορμιά μας αντιμέτωπα με τον Μπερλουσκόνι, τον Πούτιν ή τον Πάπα. Μπορείτε να νιώσετε πόσο βαθύς είναι ο θυμός μας κοιτώντας στα μάτια μας. Είμαστε ο φεμινιστικός στρατός του σοκ, μια μονάδα αγωνιστριών, μια σύγχρονη ενσάρκωση της λέξης «ατρόμητος».

 

«Είμαστε οι Femen. Η γύμνια μας επιτίθεται στο νεύρο της ιστορικής διαμάχης ανάμεσα στις γυναίκες και το «σύστημα». Δεν είμαστε τίποτα λιγότερο από την πιο ορατή ενσωμάτωση αυτής της ιδέας. Τα σώματα των ακτιβιστριών μας εκπροσωπούν την αμεταμφίεστη οργή για την πατριαρχική τάξη, και επιδεικνύει τη νέα αισθητική μιας αναγεννημένης γυναικείας επανάστασης» εξηγούσε η Σεβτσένκο.

 

Οι Femen ζητούν την πολιτικοποίηση της σεξουαλικότητας. Γνωρίζουν πως μπορεί να θεωρούνται σεξουαλικά αντικείμενα. «Δεν αρνούμαστε την προοπτική να χρησιμοποιηθούμε ως αντικείμενα του σεξ. Αντίθετα, παίρνουμε τη σεξουαλικότητα στα χέρια μας, και τη χρησιμοποιούμε ενάντια στον εχθρό μας. Μετατρέπουμε τη γυναικεία σεξουαλική υποταγή σε επιθετικότητα και έτσι ξεκινάμε τον πραγματικό πόλεμο. Μην κάνετε λάθος: είμαστε σε πόλεμο. Είναι ένας ιδεολογικός πόλεμος, ένας πόλεμος ανάμεσα στο παραδοσιακό και τη νεωτερικότητα, στην καταπίεση και την ελευθερία, στη δικτατορία και το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση. Στοχεύουμε στις τρεις βασικές εκφάνσεις της πατριαρχίας: τη θρησκεία, τη βιομηχανία του σεξ και τη δικτατορία».

 

Διαδηλώνουν γυμνόστηθες γιατί «το σώμα μιας γυναίκας ήταν ανέκαθεν εργαλείο στα χέρια της πατριαρχίας. Χρησιμοποιείται από τη βιομηχανία του σεξ, από τη βιομηχανία της μόδας, από τη διαφήμιση – ανέκαθεν στα χέρια των ανδρών. Συνειδητοποιήσαμε πως είναι καιρός να το δώσουμε πίσω στους νόμιμους κατόχους του, τις γυναίκες, και να επανανοηματοδοτήσουμε τη γύμνια».

 

«Δεν μας νοιάζει πόσες φορές την μέρα προσεύχονται οι άντρες σας, νοιαζόμαστε πολύ όμως για το τι κάνουν ενδιάμεσα»

 

Οι «παραδοσιακές» φεμινίστριες διχάζονται στο κατά πόσο αυτοί οι ακτιβισμοί συνιστούν ενδεδειγμένο τρόπο διαμαρτυρίας. Αντιδράσεις υπάρχουν και από τις μουσουλμάνες φεμινίστριες. Στην Τυνησία και τις γύρω χώρες, φεμινίστριες υποστηρίζουν πως η Αμίνα Τάιλερ έκανε περισσότερο κακό παρά καλό. Η διαμαρτυρία της και η διαμαρτυρία μετέπειτα από τις Femen εκλήφθηκε ως δυτική κριτική στο Ισλάμ.

 

Οι Femen υποστηρίζουν πως η γύμνια είναι το όπλο τους για να περάσουν το μήνυμά τους. Η Σεβτσένκο έχει απευθυνθεί στις μουσουλμάνες στη διάρκεια της συνέντευξης: «Αδερφές μου, δεν μας νοιάζει πόσες φορές την μέρα προσεύχονται οι άντρες σας, νοιαζόμαστε πολύ όμως για το τι κάνουν ενδιάμεσα. Νοιαζόμαστε για τη βία και την επιθετικότητα, νοιαζόμαστε όταν οι αδερφοί και οι σύζυγοι σάς βιάζουν και σκοτώνουν, όταν σας λιθοβολούν, όταν καίνε πρεσβείες και όλα αυτά για τον Αλλάχ. Με τις δράσεις μας επιτιθέμεθα σε εκείνους που διαρκώς καταπιέζουν γυναίκες, τις καλύπτουν, δεν τις σέβονται, τις βιάζουν, τις χτυπούν είτε είναι θρησκόληπτοι είτε όχι!».

 

Στην απορία γιατί βλέπουμε κυρίως καλλίγραμμες Femen, απαντούν πως οι φωτογράφοι και οι κάμερες επιλέγουν να απαθανατίζουν ακριβώς αυτές. Μετρούν εκατοντάδες μέλη στην Ελβετία, την Πολωνία, την Ολλανδία, τη Σουηδία, τη Βραζιλία, τις ΗΠΑ, τον Καναδά, τη Γαλλία, τη Γερμανία και την Ιταλία. Έχουν μάλιστα «κέντρα εκπαίδευσης» στο Κίεβο και το Παρίσι. Τις καταστέλλουν. Το 2011, στη Λευκορωσία, στο Μινσκ όπου πήγαν να διαδηλώσουν κατά του εσαεί προέδρου Λουκασένκο, απήχθησαν, οδηγήθηκαν σε δάσος όπου κρατήθηκαν σε πεδίο βολής, τις διέταξαν να γδυθούν και τις κράτησαν δεμένες για ώρες, ενώ μετά τις πέταξαν έξω στο χιόνι…

 

* Slutwalk – «Μην μας λέτε πώς να ντυθούμε, πείτε στους άντρες να μην μας βιάζουν»

 

Ίσως η πιο μαζική «από τα κάτω» φεμινιστική δράση των τελευταίων 20 ετών, είναι αυτή των Slutwalk. Γυναίκες φορώντας σουτιέν, ζαρτιέρες, μίνι ή απλά τζιν και t-shirt διαδηλώνουν και στις πέντε ηπείρους. Το Slutwalk (η πορεία -διαμαρτυρίας- της τσούλας) γεννήθηκε το 2011 στο Τορόντο του Καναδά και εξαπλώθηκε σχεδόν σε κάθε μεγάλη πόλη του πλανήτη.

 

Ξεκίνησαν ως αντίδραση στη «συμβουλή» Καναδού αστυνομικού, του Μάικλ Σανγκουινέττι, ο οποίος μιλώντας στο πανεπιστήμιο θεώρησε σωστό να πει στα κορίτσια «να μην ντύνεστε σαν τσούλες» αν θέλετε να αποφύγετε τον βιασμό.

 

Στις 3 Απριλίου, ενώ οι διοργανώτριες του πρώτου Slutwalk, περίμεναν 200-300 άτομα, εμφανίστηκαν τελικά 3.000! Ο λόγος ήταν απλός: η πεποίθηση πως το τρόπος που μια γυναίκα ντύνεται θα μπορούσε να αποτελεί κάλεσμα ή να προκαλέσει βιασμό, είναι όχι μόνο ανακριβής αλλά και επικίνδυνη.

 

«Ήταν Χριστούγεννα, ήμουν 14 και βιάστηκα στις σκάλες φορώντας μπότες και φόρμα του σκι. Ήθελα κι έπαθα;» έγραφε το πλακάτ μιας κοπέλας στο πρώτο Slutwalk. Ενδεικτικό είναι πως όταν το 2011, η 14χρονη βιάστηκε από ομάδα συμμαθητών της, άρθρο των New York Times σχολίαζε πως «το κορίτσι δεν ντυνόταν όπως αρμόζει στην ηλικία της, αλλά όπως, αρμόζει σε μία 20χρονη». Λες και μπορεί κάτι τέτοιο να αποτελέσει σε οποιαδήποτε περίπτωση ελαφρυντικό για τους δράστες. Ενδεικτική της κυριαρχίας της «μάτσο» κουλτούρας είναι η υπόθεση που είδε το φως της δημοσιότητας τον περασμένο Δεκέμβριο.

 

Στο Steubenville του Οχάιο, δύο «σταρ»-παίκτες της ομάδας ράγκμπι-, την οποία οι κάτοικοι έχουν αναγάγει σε υπέρτατη αξία – βίασαν μια μεθυσμένη έφηβη. Ενημέρωσαν σχετικά και τους φίλους τους με αναρτήσεις στο twitter, τις οποίες όμως στη συνέχεια διέγραψαν. Οι «σοβαροί» ενήλικες έσπευσαν να υποστηρίξουν και να υπερασπιστούν όχι την κοπέλα, αλλά τα «αστέρια» και το πώς θα επηρεαστεί το μέλλον και η καριέρα τους…

 

«Το ότι έχουμε τον έλεγχο της σεξουαλικής μας ζωής δεν πρέπει να σημαίνει πως είμαστε ανοιχτές σε προοπτικές βίας ανεξάρτητα από το αν κάνουμε σεξ για ευχαρίστηση ή για δουλειά. Κανείς δεν πρέπει να εξισώνει την απόλαυση του σεξ με την πρόκληση για σεξουαλική κακοποίηση», γράφει η ιστοσελίδα του Slutwalk Toronto.

 

Γιατί ο όρος «τσούλα»; Για να επανανοηματοδοτηθεί η λέξη, για να καταρριφθεί το στερεότυπο, για να αλλάξει η «ανδροκρατούμενη» λογική και η ίδια η γλώσσα. Το Slutwalk δεν αποτελεί μοναδική πρωτοβουλία από τα κάτω. Περισσότερες από 100.000 υπογραφές έχουν συγκεντρωθεί στη Βρετανία για να σταματήσουν οι λαϊκές φυλλάδες να δημοσιεύουν στην τρίτη τους σελίδα την καθιερωμένη καλλονή της ημέρας, η οποία εμφανίζεται πολλά υποσχόμενη είτε γυμνόστηθη είτε με μαγιό. Παράλληλα, προετοιμάζεται η επανέκδοση του φεμινιστικού περιοδικού Spare Rib (το πλευρό του Αδάμ από το οποίο κατασκευάστηκε η γυναίκα σύμφωνα με τις Γραφές).

 

Όσο και να συνοφρυώνονται οι παραδοσιακές φεμινίστριες, αυτές οι -επιφανειακές κατά πολλές- μέθοδοι, στον βαθμό που απευθύνονται σε μία κοινωνία γαλουχημένη»σοσιαλ-μιντιακά», τραβούν τα βλέμματα. Από ‘κεί και πέρα το κατά πόσο αυτού του είδους ο ακτιβισμός κατορθώνει να αγγίξει τις γυναίκες περισσότερο από τις κλασικές μεθόδους, απομένει να φανεί στην πράξη. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε με έναν μόνο τρόπο για το φύλο, οι αναλύσεις μας οφείλουν να παρακολουθούν την πολυπλοκότητα των καιρών. Στη σοσιαλ-μιντιακή εποχή όμως, ίσως και ο φεμινισμός να θέλει λίγο θέαμα…

 

http://www.avgi.gr/article/351634/gumno-oplo-o-neos-feminismos-einai-edo-

Μία στις τρεις γυναίκες θύμα ξυλοδαρμού στην Ελλάδα της κρίσης

Δεν έχω χρήματα, «δεν μπορώ», αλλά… μπορώ να δέρνω» είναι το συμπέρασμα της νέας έρευνας που διενεργήθηκε από την Εταιρεία Μελέτης Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας (ΕΜΑΣ) και το Ανδρολογικό Ινστιτούτο. Η έρευνα καταδεικνύει σημαντική αύξηση στα κρούσματα ενδοοικογενειακής βίας, σεξουαλικής και σωματικής κακοποίησης γυναικών, που συνδέονται άμεσα με τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες στην Ελλάδα.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, τα κρούσματα βίας εναντίον γυναικών έχουν αυξηθεί κατά 47% τους τελευταίους μήνες στη χώρα, με μία στις τρεις γυναίκες να έχει πέσει θύμα ξυλοδαρμού.

Η οικονομική κρίση, η βία και η συνωμοσία της σιωπής ήταν το εκρηκτικό κοκτέιλ της έρευνας που καλείται, μετά την ολοκλήρωσή της, να απαντήσει στο ερώτημα: Γιατί ο οικονομικά «ευνουχισμένος» άνδρας, ξεσπά στη σύντροφό του;

Αρνητικοί πρωταγωνιστές είναι -συνήθως- άνεργοι άνδρες λίγο μετά την ηλικία των 40, άνδρες με έντονο εργασιακό στρες, με πιεστικές οικονομικές υποχρεώσεις, αλλά και με «κουρεμένη» σεξουαλική δραστηριότητα, καθ’ ομολογίαν των συντρόφων τους που απάντησαν στην τηλεφωνική έρευνα.

«Η ύπαρξη κρουσμάτων βιασμών στην οικογένεια και ξυλοδαρμών δεν υπήρχε ως δείγμα στις 10 παλαιότερες ερευνές μας, κατά την περίοδο του μνημονίου. Ανδρες και γυναίκες τηλεφωνούσαν για «περίεργα» σεξουαλικά προβλήματα και «ύποπτες» ατυχίες στην ερωτική ζωή» αναφέρουν οι επιστήμονες.

Τα ευρήματα

  • Τα κρούσματα βίας (σωματικής, σεξουαλικής, λεκτικής) έχουν αυξηθεί κατά 47% τους τελευταίους μήνες στη χώρα μας, με μια στις τρεις γυναίκες να έχει πέσει θύμα ξυλοδαρμού.

 

  • Όσον αφορά στη μορφή βίας που εκδηλώνουν οι άνδρες, είναι: λεκτική (72%), οικονομικός εκβιασμός (59%), σεξουαλική ταπείνωση (55%), ξυλοδαρμοί (23%), βιασμοί (18%), πρόκληση τραυμάτων (8%).

 

  • Σχετικά με την οικονομικό «προφίλ» των ανδρών που εκδήλωσαν βία έναντι των συντρόφων τους, το 44% ήταν άνεργοι, το 39% σε κακή οικονομική κατάσταση και μόνο το 17% ήταν εύρωστοι οικονομικά.

 

  • Παράλληλα με την αύξηση της σεξουαλικής και σωματικής βίας, τον τελευταίο χρόνο της κρίσης μειώθηκε δραματικά η συχνότητα των σεξουαλικών επαφών, κατά 34%.

 

  • Το μνημόνιο έχει επηρεάσει τη σεξουαλική ζωή των ανδρών: πάρα πολύ (39%), αρκετά (30%), καθόλου (31%).

 

  • Τα συνηθέστερα συναισθήματα που αναφέρουν οι άνδρες: ανασφάλεια (61%), θυμός (50%), απογοήτευση (35%), φόβος (19%), αντίδραση (18%), θλίψη (8%) και ελπίδα (7%).

Η έρευνα της ΕΜΑΣ και του Ανδρολογικού Ινστιτούτου, καταλήγει στη διαπίστωση ότι «…η σεξουαλική βία, ενδοοικογενειακά, είναι δείκτης κοινωνικής, πολιτιστικής και οικονομικής αποσάθρωσης».

Αποδεικνύει, δε, πως τα όρια και οι αντοχές ομαλής συμβίωσης και πολιτισμένου διαλόγου έχουν ξεφύγει, επικροτείται κρυφά και φανερά η βία απέναντι στον αδύνατο, με φανερό και επικίνδυνο τρόπο.

Ύφεση και ψυχολογία

Όπως σχολιάζει ο πρόεδρος του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης: «Διαπιστώνουμε ότι η σεξουαλική βία, σε συνδυασμό με τη σεξουαλική ανικανότητα, βρίσκεται σε κατακόρυφη αύξηση. Η οικονομική κρίση γίνεται αυτόματα κοινωνική και πολιτιστική, «κτυπώντας» κυρίως το ανδρικό φύλο που έχει ταυτίσει τη ρώμη, το χρήμα και το σεξ σαν απόλυτες δυνάμεις της αρρενωπότητας.

»Τα παραδείγματα που αξιολογήσαμε ως «ηχηρά και ανησυχητικά» επιβεβαιώνουν το φόβο ότι στη χώρα μας έχουν ξυπνήσει πρωτόγονα ένστικτα ταπείνωσης, μέσα από σεξουαλικά υπονοούμενα, αλλά και ναζιστικές συμπεριφορές εξόντωσης».

Η σωματική βία λειτουργεί ως υποκατάστατο της χαμένης σεξουαλικής ικανότητας των ανδρών στη χώρα μας, λένε οι ειδικοί καθώς εξηγούν οτι σήμερα ο άνδρας είναι οικονομικά «ευνουχισμένος» και βίαιος.

Θα μπορούσαμε να περιγράψουμε την ψυχολογία του σημερινού «υφεσιακού» άνδρα ως εξής, υποστηρίζει ο κ. Κωσταντινίδης«Ίσως να μην «μπορώ»… αλλά μπορώ να δέρνω, να υποτάσσω, όχι ερωτικά, αλλά σωματικά και αυτό το ισοζύγιο με ισορροπεί. Με την κυβέρνηση δε μπορώ να τα βάλω, ούτε με τον στρατό, με την αδύναμη σύζυγο – σύντροφο μου, όμως, θα δείξω ποιος έχει το πάνω χέρι…».

Η Φωτεινή Ασημακοπούλου καθηγήτρια ιστορίας σχολιάζοντας τα αποτελέσματα της έρευνας τονίζει ότι σε μια κοινωνία σε κρίση, ο σεβασμός στο πρόσωπο χάνεται και στη θέση του μπαίνουν οι έμφυλες κατηγοριοποιήσεις που αμφισβητούν και ισοπεδώνουν την ιδιαίτερη υπόσταση του κάθε ανθρώπου. Η κατηγοριοποίηση οδηγεί αναπόφευκτα στην ιεράρχηση και τη βαρβαρότητα που καταλήγει σε ολοκαύτωμα, όπως έδειξε η ιστορία, λέει η κ. Ασημακοπούλου.

«Τα κλασικά εγχειρίδια της ψυχιατρικής μας προτρέπουν να αναζητήσουμε πίσω από έναν βιαστή κάποιον ανίκανο άνδρα ή ένα βιασμένο παιδί. Στα ίδια εγχειρίδια θα μπορούσαμε σήμερα να προσθέσουμε ότι μια κοινωνία που παίρνει από τους άνδρες τη φωνή, τον ανδρισμό και την πανοπλία του προστάτη της οικογένειας, τελικά, τους αφήνει ταπεινωμένους, δειλούς, γονυπετείς, χωρίς φωνή, χωρίς φαλλό, ευνουχισμένους. Είναι ζήτημα χρόνου πότε θα γίνουν και βίαιοι» καταλήγει ο κ. Κωνσταντινίδης.

Επίσης, η Ελένη Νίνα, κλινικός ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια αναφέρει σε συνέντευξή της στο tvxs, ότι: «Παρόλες τις προόδους που έχουν γίνει -κυρίως στις δυτικές κοινωνίες- ακόμα και σήμερα βλέπουμε ως κατώτερη τη γυναίκα ή ως είδος προς… προστασίαν. Η γυναίκα έχει εκπαιδευτεί στο να έχει ενοχή, ντροπή και φόβο! Σαν ρόλο και σαν παιδεία μαθαίνει να είναι πολυπράγμων, ν’ ακούγεται λίγο, να μην λαμβάνει πολύ εκπαίδευση πάνω σε θέματα διαχείρισης εξουσίας, και να καταλήγει πολύ πιο αβασάνιστα στο ότι φταίει! Αυτός είναι κι ένας από τους λόγους που συχνά οι γυναίκες συμπράττουν στο να διώκονται, αλλά και να μαθαίνουν στα παιδιά τους το ίδιο…» Περισσότερα: Οι γυναίκες συμπράττουν συχνά, στο να διώκονται!

http://tvxs.gr/news/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1/%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B9%CF%82-%CF%84%CF%81%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B3%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%AF%CE%BA%CE%B5%CF%82-%CE%B8%CF%8D%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CE%BE%CF%85%CE%BB%CE%BF%CE%B4%CE%B1%CF%81%CE%BC%CE%BF%CF%8D-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%B7%CF%82

Δίωξη οροθετικών γυναικών: κατέρρευσε και η υγειονομική διάταξη

της Σίσσυς Βωβού

Μια ΝΙΚΗ με τη μεγάλη σημασία της, μετά τις συντονισμένες προσπάθειες του κινήματος αλληλεγγύης και πολλών Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, είναι η κατάργηση της υγειονομικής διάταξης “Ρυθμίσεις που αφορούν τον περιορισμό της διάδοσης Λοιμωδών Νοσημάτων” ΦΕΚ Β΄ 1002/2-2-2012, στην οποία βασίστηκε η αναγκαστική λήψη αίματος, δίωξη, φυλάκιση αλλά προπάντων ΔΙΑΠΟΜΠΕΥΣΗ 27 οροθετικών γυναικών στα τέλη Απρίλη και Μάη του 2012.

Το υπουργείο Υγείας αναγκάστηκε τελικά να καταργήσει την Υγειονομική Διάταξη, αφού επίκειτο η συζήτησή της στο Συμβούλιο της Επικρατείας τον Ιούλιο του 2013, το οποίο θεωρείται ότι θα την έκρινε παράνομη. Την νομική προσφυγή είχαν κάνει τον Οκτώβριο του 2012 οι οργανώσεις Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες και ACT UP Δράσε.

Αναγκάστηκε βεβαίως το υπουργείο να την καταργήσει λόγω και των μεγάλων αντιδράσεων διεθνών οργανισμών και οργανώσεων, τις οποίες ενημέρωσε, πίεσε και κινητοποίησε το κίνημα αλληλεγγύης.

∎ Συγκεκριμένα, με απόφασή του στις 10 Μαιου του 2012, η οργάνωση των Ηνωμένων Εθνών υπεύθυνη για το AIDS, η UNAIDS, «καλεί τις ελληνικές αρχές να αναθεωρήσουν αυτούς τους νόμους και τις πρακτικές, με το σκοπό να υιοθετήσουν προγράμματα που να βασίζονται σε δεδομένα, και προς ένα ενθαρρυντικό νομικό περιβάλλον που να υποστηρίζει όλους τους ανθρώπους – περιλαμβανομένων των εκδιδομένων ατόμων και των πελατών τους, των χρηστών/χρηστριών ναρκωτικών, των μεταναστών και αιτούντων άσυλο – να έχουν πρόσβαση σε εθελοντική και απόρρητη πρόληψη της HIV λοίμωξης, σε θεραπεία και φροντίδα και σε υποστηρικτικές υπηρεσίες ώστε να αποφεύγεται η HIV λοίμωξη ή να ζουν τα άτομα που είναι θετικά στον ιό με πιο υγιεινό τρόπο».

∎ Η Διεθνής Αμνηστία, με απόφασή της στις 17 Μαΐου του 2012, αντιτίθεται στην Υγειονομική Διάταξη και στις διώξεις, «πιστεύει ότι τα μέτρα που υιοθετήθηκαν από τις ελληνικές αρχές είναι εντελώς εσφαλμένα και αναποτελεσματικά σχετικά με τους δηλωμένους στόχους πολιτικής, και ότι θα οδηγήσουν σε περαιτέρω στιγματισμό των ατόμων που εργάζονται στο σεξ και των ατόμων που ζουν με τον ιό HIV. Οι τιμωρητικές προσεγγίσεις για τη ρύθμιση της εργασίας του σεξ έχουν αποδειχθεί αναποτελεσματικές ως προς τον περιορισμό της μετάδοσης του ιού HIV ανάμεσα σε ανθρώπους που παρέχουν σεξουαλικές υπηρεσίες και τους πελάτες τους.

Επιπρόσθετα, η δημοσίευση ονομάτων, φωτογραφιών και θετικής κατάστασης στον ιό HIV αποτελεί θεμελιώδη παραβίαση του απορρήτου και εκθέτει τους εργαζομένους του σεξ στο στιγματισμό και τη βία. Τέτοια μέτρα είναι πιθανό να επιφέρουν περαιτέρω διακρίσεις και θα μπορούσε να οδηγήσουν σε μειωμένη πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας που χρειάζονται».

Πολύ περισσότερες οργανώσεις και άτομα αντιστάθηκαν, κατάγγειλαν, συμμετείχαν στηνΠρωτοβουλία Αλληλεγγύης Διωκόμενων Οροθετικών Γυναικών, συνέβαλαν με την οικονομική τους ενίσχυση, δημοσιοποίησαν την βαριά αυτή παραβίαση δικαιωμάτων των γυναικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, συμμετείχαν στις δύο δημόσιες και μαζικές εκδηλώσεις της Πρωτοβουλίας στα δικαστήρια στις 2 Μαΐου και στην Αθήνα στις 6 Ιουλίου.

Κάποιοι ψιθύρισαν μέσα από τα δόντια την αντίρρησή τους ή συνέβαλαν δυναμικά στην «επιτυχία» της διαπόμπευσης

∎ Αντίθετα, η Γενική Γραμματεία Ισότητας σε ανακοίνωσή της για το ζήτημα στις 2 Μαΐου 2012, θέτει ερωτήματα, δεν καταγγέλλει την υγειονομική διάταξη, δεν ζητά να καταργηθεί, παρά μόνον αναφέρει ότι αν διώκονται οι γυναίκες ως φορείς του ιού, γιατί δεν διώκονται και οι πελάτες. Η Γραμματεία Ισότητας, ούτε καν σ’ αυτό το μείζον ζήτημα δικαιωμάτων των γυναικών που παράλληλα είναι ανθρώπινα δημοκρατικά δικαιώματα αρνήθηκε να στενοχωρήσει την κυβέρνησή της και να βγει με ένα καθαρό αίτημα υποστήριξης των γυναικών και καταγγελίας της υγειονομικής διάταξης. Δηλαδή, όλα τα κυβερνητικά τμήματα συναίνεσαν με τον τρόπο τους στο έγκλημα των Λοβέρδου – Χρυσοχοΐδη. Πάντως δεν ξέρουμε κανένα που να την κατάγγειλε.

∎ Οι εργαζόμενοι του ΚΕΕΛΠΝΟ, με απόφαση του Δ.Σ. του σωματείου τους έβγαλαν ανακοίνωση στις 11 Μαΐου 2012, όπου προσπαθούν να αποσείσουν τις ευθύνες κάποιων από αυτούς και να κρυφτούν πίσω από την υγειονομική διάταξη. Καταγγέλλουν όλες τις οργανώσεις που τους επιτίθενται θεωρώντας τους συνενόχους, αλλά παράλληλα καταγγέλλουν την διαπόμπευση των γυναικών, στην οποία όντως δεν είχαν εμπλοκή αφού ήταν απόφαση Εισαγγελέων και αστυνομίας. Η τελευταία παράγραφος της μακροσκελούς ανακοίνωσής τους είναι αποκαλυπτική:

«Καθιστούμε σαφές ότι δεν πρόκειται να συνεχίσουμε την συμμετοχή μας στην εφαρμογή της υγειονομικής διάταξης εφόσον δεν σταματήσει άμεσα η απαράδεκτη αυτή πρακτική που εφαρμόζεται και δεν διασφαλιστούν ο σεβασμός στην προσωπικότητα, τα ανθρώπινα δικαιώματα και η μη δημοσιοποίηση των στοιχείων των εξεταζόμενων».

Δεν πρόκειται, λένε, να συνεχίσουν τη συμμετοχή τους στην εφαρμογή της υγειονομικής διάταξης, ομολογούν οι ίδιοι ότι συμμετείχαν σ’ αυτή την απαράδεκτη πρακτική γιατρών να πραγματοποιούν υποχρεωτικό τεστ HIV λοίμωξης. Δηλαδή, μας λένε, ό,τι έγινε, έγινε. Τι περίεργο, που έβγαλαν την ανακοίνωσή τους μια μέρα μετά την καθαρή θέση που πήρε ο διεθνής οργανισμός UNAIDS (βλ. ανωτέρω). Ο Σύλλογος Εργαζομένων δεν ένιωσε την ανάγκη να διαχωριστεί από όσα από τα μέλη του έκαναν τις παράνομες πράξεις, προτίμησε να επωμιστεί μια συλλογική ευθύνη. Και μάλιστα ένας σύλλογος εργαζομένων σ’ ένα τόσο ευαίσθητο αντικείμενο. Άρα, εντάσσονται σε αυτούς που συνέβαλαν δυναμικά στην «επιτυχία» της επιχείρησης, που είχε το σκέλος της υποχρεωτικής λήψης αίματος για εξέταση (γιατροί εκτελεστές της αστυνομικής επιχείρησης), της σύλληψης, της διαπόμπευσης και της φυλάκισης.

∎ Στο σκέλος της ευθύνης των κρατικών αρχών, έχει ευθύνη η αστυνομία για την εφαρμογή μιας απάνθρωπης και όπως αποδείχθηκε παράνομης υγειονομικής διάταξης και για τη διαπόμπευση των γυναικών μέσα από το σάιτ της, όσο και οι εισαγγελείς που τις παρέπεμψαν για «βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη», τις γυναίκες αυτές που στη συνέχεια σταδιακά απελευθερώθηκαν, οι τελευταίες σε 9 μήνες από την αρχή, ενώ κατέπεσαν όλες οι κατηγορίες στα δικαστήρια.

∎ Να μην ξεχάσουμε όμως το βαρύ πυροβολικό της διαπόμπευσης, που ήταν τα ΜΜΕ, όχι όλα βέβαια, αλλά τα περισσότερα, που έγιναν ο «ιμάντας μεταβίβασης της πληροφορίας», αυτής της εγκληματικής πληροφορίας για τα άτυχα πλάσματα που βρέθηκαν, όπως έχουμε τεκμηριωμένα αποδείξει, ως προεκλογικό καρότο για τους πεινασμένους τηλεθεατές και πορνοπελάτες σε μια επιχείρηση «αρετή» των Λοβέρδου-Χρυσοχοΐδη.

Χρυσός κανόνας της δημοσιογραφίας είναι «αίμα και σπέρμα», αν θέλεις να έχεις τηλεθέαση. Πολλά ΜΜΕ το επέλεξαν και πάλι, συνεργώντας σε όλο το πλέγμα των ανωτέρω υπευθύνων.

Καταλήγοντας, πέτυχε πολλούς από τους στόχους του αυτός ο δύσκολος αγώνας. Μιλάμε σπάνια για νίκες αυτές τις μέρες, και αυτή είναι μία. Δυστυχώς, αυτή η «επιχείρηση Λοβέρδου-Χρυσοχοΐδη» και πρόθυμων συνεργατών και εκτελεστών άφησε πίσω της τα συντρίμια των διαπομπευμένων γυναικών και της μακρόχρονης φυλάκισή τους. Προσφυγές και μηνύσεις έχουν γίνει βέβαια, από την ομάδα αλληλέγγυων δικηγόρων, δεν ξέρουμε πότε θα εκδικαστούν με το γνωστό σύστημα της ελληνικής δικαιοσύνης, αλλά κάποιοι θα πληρώσουν, ευελπιστούμε, και προπαντός κάποιοι και κάποιες θα καταλάβουν ότι δεν είναι μόνοι και μόνες στις βρόμικες επιχειρήσεις τους. Έχουν και αντιπάλους.

 

http://www.fylosykis.gr/2013/05/%CE%B4%CE%AF%CF%89%CE%BE%CE%B7-%CE%BF%CF%81%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8E%CE%BD-%CE%B3%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%B9%CE%BA%CF%8E%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AD%CF%81%CF%81%CE%B5%CF%85%CF%83/