Τράφικινγκ, Πορνεία και Ανισότητα

 

Με το νομοσχέδιο «Πρόληψη και καταπολέμηση της εμπορίας του ανθρώπου και προστασία των θυμάτων αυτής» (ημ. κατάθεσης: 22.8.2013), η ελληνική Βουλή πρόκειται να ενσωματώσει στην εθνική νομοθεσία την ευρωπαϊκή οδηγία 2011/36/ΕΕ για την αντιμετώπιση του τράφικινγκ
Με αφορμή την κατάθεση του νομοσχεδίου, αναδημοσιεύουμε από την Αυγή απόσπασμα εισήγησης της Catharine MacKinnon σε σεμινάριο που οργανώθηκε από το κέντρο Μελέτης Κοινωνικού Φύλου και Σεξουαλικότητας του Πανεπιστημίου του Σικάγο στις 14/11/2011 με θέμα: Διεθνή ανθρώπινα δικαιώματα των γυναικών: Παραδείγματα, παράδοξα και πιθανότητες. Η συγγραφέας αναδεικνύει τα δυσδιάκριτα όρια μεταξύ πορνείας και τράφικινγκ, ενώ ταυτόχρονα αποκαλύπτει τον λογικά ανερμάτιστο χαρακτήρα απόψεων που εξομοιώνουν την πορνεία με οποιαδήποτε άλλη επαγγελματική δραστηριότητα αγνοώντας το κοινωνικό πλαίσιο αναπαραγωγής της καθώς και την οικονομική της διάσταση.

Της Catharine MacKinnon

Αυτό που έχω παρατηρήσει, λοιπόν, είναι ότι σε όλο τον κόσμο η διαμάχη για το ζήτημα αλλά και ο νόμος οργανώνονται γύρω από πέντε ηθικής βάσης διακρίσεις που διαχωρίζουν τα υποτιθέμενα «πραγματικά κακά» από τα «λιγότερο κακά»: Η ενήλικη πορνεία διαχωρίζεται από την πορνεία των ανηλίκων, η πορνεία που ασκείται σε οίκους ανοχής διαχωρίζεται από την πορνεία που ασκείται στους δρόμους, η νόμιμη πορνεία διαχωρίζεται από την παράνομη πορνεία, η «οικειοθελής» από την εξαναγκαστική πορνεία αλλά και η πορνεία καθαυτή από το τράφικινγκ. (…) Αν όμως λάβουμε υπόψη ορισμένες από τις βασικές – πραγματικές διαστάσεις του εμπορίου του σεξ, αυτοί οι διαχωρισμοί αναδεικνύονται στις περισσότερες περιπτώσεις κάπως πλασματικοί. Επιπλέον, αυτοί οι ηθικού τύπου διαχωρισμοί έχουν τελικά ιδεολογική προέλευση και επιφέρουν σοβαρές συνέπειες στον νόμο, στην εφαρμοζόμενη πολιτική και στον πολιτισμό.

Αν θελήσουμε να σχηματοποιήσουμε τα μέρη της διαμάχης αναφορικά με το ζήτημα, μπορούμε να διακρίνουμε δύο πόλους – έτσι κι αλλιώς πρόκειται για μια βαθύτατα πολωμένη συζήτηση: από τη μία είναι το μοντέλο της «σεξουαλικής εργασίας», από την άλλη είναι η προσέγγιση της «σεξουαλικής εκμετάλλευσης».

Όταν η πορνεία ορίζεται ως σεξουαλική εργασία (sex work), συνήθως γίνεται αντιληπτή ως το «αρχαιότερο επάγγελμα», ένα παγκόσμιο πολιτισμικό φαινόμενο, συναινετική επειδή πληρώνεται, στιγματισμένη όταν είναι παράνομη, μια δουλειά «σαν όλες τις άλλες» ακόμη και ως μία μορφή σεξουαλικής απελευθέρωσης. Οι εκδιδόμενες γυναίκες παρουσιάζονται να «αυτοδιαθέτουν» ελεύθερα τον εαυτό τους. Ο όρος αυτοδιάθεση -αν και συχνά τον χρησιμοποιούν αποφεύγοντας να ορίζουν το περιεχόμενό του- σημαίνει μεταξύ άλλων ελευθερία βούλησης, ορθολογική απόφαση μεταξύ διαθέσιμων επιλογών, απόρριψη παραδοσιακών όψεων της θηλυκότητας και ως αντίσταση σε ηθικιστικά στερεότυπα. Από την άλλη, σύμφωνα με την προσέγγιση της σεξουαλικής εκμετάλλευσης, η πορνεία γίνεται αντιληπτή ως η αρχαιότερη μορφή σεξουαλικής εκμετάλλευσης, ως μια θεσμοποιημένη μορφή σεξουαλικής ανισότητας, ως μια διαδικασία σταδιακής «απανθρωποποίησης» των ανθρώπων που συμμετέχουν σ΄ αυτή. Στο πλαίσιο αυτής της αντίληψης για να εξηγηθεί η κατάσταση χρησιμοποιούνται ρήματα στην παθητική φωνή: οι γυναίκες ωθούνται στην εκπόρνευση μέσα από μια υπάρχουσα κοινωνική δομή και εξαιτίας περιορισμένων επιλογών και απουσίας διεξόδων. Από αυτή τη σκοπιά, το φαινόμενο της πορνείας παρουσιάζεται να είναι αποτέλεσμα της έλλειψης επιλογών και είναι απειλητικό για τη σωματική και ψυχική υγεία των γυναικών.

Από την άλλη, σε ό,τι αφορά τη μακροοικονομική σφαίρα, η πορνεία παρουσιάζεται ως πεδίο ακραίας οικονομικής εκμετάλλευσης, αφού οι προαγωγοί είναι αυτοί που απολαμβάνουν τα κέρδη από τη σεξουαλική εργασία των γυναικών. Υπό την έννοια αυτή η πορνεία όχι μόνο δεν μπορεί ποτέ να είναι συναινετική, αλλά αναδεικνύεται τελικά να είναι μία μορφή επαναλαμβανόμενου βιασμού. Στο πλαίσιο αυτής της ανάλυσης δε φαίνεται να υπάρχει καμία διάσταση «ισότητας» ή «ισοτιμίας» σε ό,τι αφορά την πορνεία. (…)

Κάθε μία από τις προσεγγίσεις που ανέφερα έχει και την αντίστοιχη νομική προσέγγιση του ζητήματος: η προσέγγιση της «σεξουαλικής εργασίας» αξιώνει τη νομιμοποίηση διάφορων εκδοχών πορνείας και την ένταξη τους στο πλαίσιο ενός τύπου κρατικού ελέγχου. Κεντρικό στόχο αποτελεί η εξάρθρωση οποιαδήποτε παράνομης και εγκληματικής δραστηριότητας, έτσι ώστε η πορνεία να αποτελεί μία νόμιμη βιοποριστική δραστηριότητα όπως όλες οι άλλες. Χώρες όπως η Ολλανδία, η Γερμανία, η Νέα Ζηλανδία, η Αυστραλία, αλλά και δέκα κομητείες στη Νεβάδα των ΗΠΑ έχουν υιοθετήσει μέρος τέτοιων προτάσεων. Αντίθετα, η προσέγγιση της «σεξουαλικής εκμετάλλευσης» αξιώνει την εξάλειψη του φαινομένου της πορνείας μέσω κυρίως της ποινικοποίησης της ζήτησης, δηλαδή των «αγοραστών» υπηρεσιών πορνείας, όπως βέβαια και μέσω της ποινικοποίησης των «πωλητών», δηλαδή των προαγωγών και των διαμεσολαβητών στην περίπτωση του τράφικινγκ, ενώ από την άλλη αξιώνει να απαλλάσσονται από κάθε είδους ποινική ευθύνη τα θύματα της πορνείας και του τράφικινγκ. Ταυτόχρονα προβλέπεται η δημιουργία δομών στήριξης των θυμάτων καθώς και η πολιτική επαγγελματικού τους προσανατολισμού σε διάφορες βιοποριστικές δραστηριότητες της προτίμησης και του ενδιαφέροντος τους. Αυτή η προσέγγιση έχει υιοθετηθεί στη Σουηδία, στη Νορβηγία, στην Ιρλανδία, ενώ επίσης στο Ηνωμένο Βασίλειο έχουν εισαχθεί κάποιες μεταρρυθμίσεις στο θεσμικό πλαίσιο, οι οποίες προσανατολίζονται σ΄ αυτή την κατεύθυνση.

(…) Η επείγουσα οικονομική ανάγκη αναφέρεται με μεγαλύτερη συχνότητα από τα εκδιδόμενα πρόσωπα ως ο λόγος που τους οδήγησε στην πορνεία. Από την άλλη, ενώ η φτώχεια οδηγεί στην πορνεία, έχει παρατηρηθεί ότι για τη συντριπτική πλειοψηφία των εκδιδόμενων προσώπων η πορνεία δεν αποτελεί ποτέ μέσο διεξόδου από τη φτώχεια. Εξάλλου, θεωρείται «τύχη» για ένα εκδιδόμενο πρόσωπο να μπορεί να προστατεύει τη σωματική του ακεραιότητα και την ίδια του τη ζωή μέσα σ΄ αυτές τις συνθήκες. Μάλιστα, δεν είναι ασυνήθιστο τα πρόσωπα αυτά να γίνονται ακόμη φτωχότερα μόλις εμπλακούν στην πορνεία. Επιπλέον, τα πρόσωπα που γίνονται θύματα της πορνείας συνήθως προέρχονται από τα πιο ακραία εκμεταλλευόμενα κοινωνικά στρώματα… Λαμβάνοντας υπόψη τα προηγούμενα, καταλαβαίνουμε ότι, όπως κανένας άνθρωπος δεν επιλέγει να γεννηθεί φτωχός, έτσι και κανείς δεν επιλέγει στην πραγματικότητα την πορνεία…

Τι είναι όμως το τράφικινγκ; Και γιατί κάποιοι με το πρόσχημα της πολιτικής ορθότητας επιμένουν να διαχωρίζουν το τράφικινγκ από την πορνεία; Σύμφωνα με τον ορισμό που απορρέει από το πρωτόκολλο του Παλέρμο και ο οποίος χρησιμοποιείται διεθνώς, το τράφικινγκ είναι το εμπόριο – διακίνηση ανθρώπων με σκοπό την απλήρωτη εργασία, τη σεξουαλική εκμετάλλευση και την υπαγωγή τους σε ένα νέου τύπου καθεστώς δουλείας. Όμως για τις περιπτώσεις της σεξουαλικής εκμετάλλευσης αυτός ο ορισμός επεκτείνεται και περιλαμβάνει τη σεξουαλική εκμετάλλευση διά της βίας ή εξαπάτησης με σκοπό τη συντήρηση της βιομηχανίας του αγοραίου σεξ. Επίσης, σε αυτή την κατάσταση περιλαμβάνονται η κατάχρηση εξουσίας, η κακοποίηση, ψυχολογική και σωματική, και φυσικά ο βιασμός. (…) Οι αγοραστές υπηρεσιών τραφικινγκ, δηλαδή εκείνοι οι οποίοι καθιστούν δυνατό αυτές οι γυναίκες να πωλούνται ως σεξουαλικά αντικείμενα σχεδόν ποτέ δεν ενοχοποιούνται, όπως επίσης στις περισσότερες χώρες του κόσμου δε διώκονται ποινικά. Θα μπορούσα να πω ότι το γεγονός ότι φτωχές γυναίκες παρουσιάζονται ως παραβάτες του νόμου, ενώ την ίδια στιγμή οι αγοραστές της πορνείας είναι πλήρως απενοχοποιημένοι αποτελεί μια πράξη θεσμοποιημένου σεξισμού σε βάρος των γυναικών αυτών.

Αυτό που έκανε η Σουηδία είναι ο χαρακτηρισμός της πορνείας – τράφικινγκ ως μορφών βίας κατά των γυναικών, ενοχοποιώντας θεσμικά τους αγοραστές «υπηρεσιών» εξαναγκαστικής πορνείας και χαρακτηρίζοντας αυτή τη σεξουαλική πρακτική ως έγκλημα. Ταυτόχρονα, αναπτύσσουν δομές στήριξης των γυναικών θυμάτων του τράφικινγκ. (…)

Στη Σουηδία πάντως έχουν κατορθώσει να έχουν το χαμηλότερο ποσοστό δραστηριότητας που σχετίζεται με το τράφικινγκ σε όλη την Ευρώπη. Ακόμη κι αν είναι πολλά που πρέπει ακόμη να γίνουν, φαίνεται ότι αυτή η νομική προσέγγιση είναι η μοναδική σε ολόκληρο τον κόσμο που έχει πετύχει κάποια αξιόλογα αποτελέσματα στην κατεύθυνση της προστασίας των γυναικών θυμάτων. Αντίθετα, σε όποιο μέρος του κόσμου το νομικό πλαίσιο σχεδιάζεται στη βάση της προσέγγισης της «σεξουαλικής εργασίας», εκεί το τράφικινγκ βρίσκει προνομιακό πεδίο για να εδραιωθεί και να εξαπλωθεί».

* Η Catharine MacKinnon είναι φιλόσοφος και φεμινίστρια. Διδάσκει στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν και ειδικεύεται σε θέματα διακρίσεων και ανισοτήτων λόγω φύλου στο πλαίσιο του διεθνούς και του συνταγματικού δικαίου.


Μετάφραση: Αλίκη Κοσυφολόγου
Πηγή: University of Chicago – Law SchoolΑυγή

 

Ομάδα Blender: «Στη πόλη της Πάτρας είμαστε gay, λεσβίες, αμφί, τρανς, queers και στρέιτ που διεκδικούμε το αυτονόητο. Ισότητα, ισονομία κι αναγνώριση…»

Βρισκόμαστε στην πόλη της Πάτρας. Ήταν εδώ, όταν πριν από λίγες εβδομάδες δύο άτομα της LGBTQI ομάδας Blender, δέχτηκαν επίθεση από μέλη της Χρυσής Αυγής. Σήμερα, το θέμα μοιάζει να έχει ξεχαστεί και η πόλη να λειτουργεί στους καθημερινούς ρυθμούς της. Όχι για όλους όμως.

Τα μέλη της ομάδας μίλησαν σε εμάς, για το τι σημαίνει να είσαι «διαφορετικός» στην 3η μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας.

«Φαντάσου μία πόλη. Σπίτια με ντουλάπες που κρύβουν μέσα τους παντελόνια, φορέματα και 45 νούμερο γόβες.  Δρόμοι με γκέι, λεσβίες, τρανς. Χαμός! Μαγαζιά με βαρύ ελληνικό καφέ, στραβά βλέμματα, φοβισμένα ψέματα. Εξού και ο χαμός. Κι οι γόβες φοβούνται να κυκλοφορήσουν στους δρόμους, τρεκλίζουν. Η πόλη αυτή είναι η Πάτρα.  Με δύο, ένα, ίσως και κανένα human-friendly χώρο, εφημερίδα ή  περιοδικό. Ανθρώπους  με άγνοια,  φοβικές σκέψεις και συμπεριφορές. Σ’αυτήν την πόλη, είμαστε gay, λεσβίες, αμφί, τρανς, queers και στρέιτ που διεκδικούμε το αυτονόητο. Ισότητα, ισονομία κι αναγνώριση.»

Σε αυτήν, λοιπόν, την πόλη, μια ομάδα νεαρών ατόμων αποφάσισαν να ενώσουν τη φωνή τους και να υπερασπιστούν τα πιστεύω τους.

«Είμαστε οι blender. Μια συλλογικότητα η οποία μετράει λίγο παραπάνω από 30 μέρες ύπαρξης. Στόχος της ομάδας μας είναι να παρουσιαστεί και να στηριχθεί η διαφορετικότητα στον τοπικό κοινωνικό ιστό. Γενικά, να δείξουμε στους ανθρώπους γύρω μας ότι το να είσαι διαφορετικός σε οποιονδήποτε τομέα δεν συνιστά απειλή, αλλά δύναμη προόδου και ποικιλίας σε μια κοινωνία. Δύναμη η οποία εξελίσσει τις κοινωνίες».

«Στα πλαίσια της δράσης μας έχουμε καταφέρει να συσπειρώσουμε σημαντικό αριθμό ανθρώπων. Είχαμε δυναμική παρουσία στο Athens Pride όπως και εκπροσώπηση στο αντίστοιχο Pride της Θεσσαλονίκης. Συνεργαστήκαμε με τις Πολιτιστικές Ομάδες Φοιτητών του Πανεπιστημίου Πατρών παρουσιάζοντας στις σκάλες της Αγίου Νικολάου ταινία (Milk)  με θέμα τα δικαιώματα του lgbtqi κινήματος καθώς επίσης επιχειρήσαμε επιτυχώς να θέσουμε τις βάσεις για μελλοντική συνεργασία με άλλες συλλογικότητες».

Η ταινία αυτή στάθηκε και η αφορμή για το επεισόδιο της επίθεσης. «Δύο μέρες πριν την προβολή της ταινίας Milk, η αφισοκόλληση μας διακόπηκε. Δύο από εμάς δέχτηκαν επίθεση από μέλη της Χρυσής Αυγής γιατί ήταν αδερφές, αναρχικοί ή με άλλα λόγια διαφορετικοί. Τα υπόλοιπα τα ξέρετε».

Παρά την βιαιότητα της επίθεσης, «η γη δεν σταμάτησε να γυρνά» και η ομάδα καταδικάζοντας το γεγονός, συνέχισε την αφισοκόλληση καλώντας μάλιστα τον κόσμο της Πάτρας να υποστηρίξει. « Η επίθεση αυτή δεν κατάφερε να μας σιωπήσει. Η αφισοκόλληση έγινε πορεία την επόμενη μέρα και η προβολή της τη μεθεπόμενη. Αρκετοί θα σκεφτούν ότι με τις αντιλήψεις ή το παρουσιαστικό μας προκαλέσαμε την επίθεση και τις συνέπειες της. Αν είχαμε αφήσει απλά να περάσει ο φασισμός σε μια κοινωνία που ζέχνει σεξισμό, αν είχαμε πει “δεν βαριέσαι, δεν ήμουν εγώ που τις έφαγα/ μαχαιρώθηκα/ δολοφονήθηκα”, αν δεν είχαμε βγει σαν φυσικές παρουσίες, θα ήμασταν ασφαλείς.»

Η προβολή της ταινίας  πραγματοποιήθηκε με επιτυχία με πλήθος κόσμου να δίνει το παρόν.

Σήμερα στον απόηχο όλων αυτών τα μέλη της ομάδας Blender, δηλώνουν: «Αρκετοί θα φτάσουν στο συμπέρασμα ότι εμείς φταίμε. Εμείς είμαστε οι υπεύθυνοι για αυτήν την επίθεση. Εμείς προκαλέσαμε. Εμείς είμαστε οι διαφορετικοί. Το θέμα όμως είναι ότι κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και στα μάτια του φασισμού, οτιδήποτε ξεφεύγει από τα πρότυπα του, είναι πιθανώς επόμενος στόχος. Σίγουρα, αρκετοί θα καταδικάσουν τη βία από όπου κι αν προέρχεται. Αλλά η προβληματική είναι ότι δεν έχουν κάνει τίποτα απολύτως για να την αποτρέψουν. Η ουσία είναι πώς αν εσύ ως αυτόνομη σκεπτόμενη μονάδα δεν δράσεις, ίσως εχθές, αν δεν οργανωθείς για να πας κόντρα στην κενή ιδεολογία, σε κάθε ιδέα που πρεσβεύει, στα πρόσωπα και στα γεγονότα που δόλια την προωθούν , θα έρθει σύντομα να σου χτυπήσει την πόρτα. Όχι με το χέρι -τοκ τοκ- αλλά στην καλύτερη των περιπτώσεων με γροθιά. Στην χειρότερη, με μαχαίρι και ρόπαλο. Και αυτή τη φορά δεν θα είναι κάποιος άλλος που θα τις φάει/ μαχαιρωθεί/ δολοφονηθεί, αλλά εσύ. Στο χέρι σου είναι, αν θα είσαι μόνος σου για να τον αντιμετωπίσεις».

Mάθετε περισσότερα για την ομάδα στο: http://www.facebook.com/Blender.Patras

http://www.avmag.gr/archives/33624

Πότε «αρρωστήσαμε» με ομοφυλοφιλία;

της Ιωάννας Νόρη

Fryerdr_h._anonymous.tif_copy.t

Πότε «αρρωστήσαμε» με ομοφυλοφιλία;

Ήμασταν πολλά χρόνια «άρρωστοι». Η ιδέα ότι η ομοφυλοφιλία είναι ένα είδος «τρέλας», και όχι μια ηθική βδελυγμία, που παραπέμπτει σε θρησκευτικού τύπου ερμηνείες, εμφανίστηκε στις αρχές του 19ου αιώνα, δίνοντας λαβή στους «επιστήμονες» να μας μετατρέψουν σε πειραματόζωα. Για δεκαετίες μας ευνούχιζαν σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και ρωμαιοκαθολικά ψυχιατρεία· και, όταν τελικά απέτυχαν να μας «συνδέσουν» με βιολογικές/ορμονολογικές «ανωμαλίες», αποφάσισαν ότι από βιολογικής και γενετικής πλευράς είμαστε «αθεράπευτοι». Τότε μας «αρρώστησαν ψυχικά». Και, καθώς δεν υπάρχει καμία αντικειμενικήεπιστημονική απόδειξη για τις ονομαζόμενες «ψυχικές διαταραχές», έπρεπε να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε ελέφαντες.

Συγκεκριμένα, «αρρωστήσαμε» με ομοφυλοφιλία το 1952, όταν ο Αμερικανικός Ψυχιατρικός Σύλλογος (ΑΡΑ), αυθαίρετα, ψήφισε την καταχώρησή μας στο πρώτο τεύχος της αποκαλούμενης «Βίβλου της Ψυχιατρικής», το DSM 1. Η «θεραπεία» μας ήταν κυρίως το «conversion therapy»: ηλεκτροσόκ στα χέρια και τα γεννητικά όργανα, χορήγηση ψυχοτρόπων ουσιών, αλλά και «πλύση εγκεφάλου» για να βγάλουμε την «αρρώστια» από μέσα μας.

Πώς ήρθε η «ίαση». Το ομοφυλοφιλικό κίνημα της Αμερικής διαμαρτυρήθηκε κατά της ψυχιατρικοποίησης της ομοφυλοφιλίας, με μια σειρά προσπάθειες τεσσάρων περίπου ετών. Ομοφυλόφιλοι ακτιβιστές εισέβαλλαν σε συνέδρια του ΑΡΑ, απαιτώντας τη διαγραφή της ομοφυλοφιλίας από το DSM και τον τερματισμό κάθε απόπειρας «θεραπείας». Το έκαναν διότι γνώριζαν καλά ότι ο δρόμος για ίσα νομικά δικαιώματα και κοινωνικές ευκαιρίες δεν θα άνοιγεποτέ, όσο ήμασταν α επίσημα καταχωρημένοι στη «Βίβλο». Για να ολοκληρωθεί η προσπάθεια όμως, χρειαζόταν να μιλήσει για το θέμα και ένας τουλάχιστον ομοφυλόφιλος ψυχίατρος. Έτσι, το 1972, σε συνέδριο του ΑΡΑ, δίπλα στους ομοφυλόφιλους ακτιβιστές Μπάρμπαρα Γκίττινγκς και Φρανκ Κάμενυ, ο επίσης ομοφυλόφιλος ψυχίατρος Τζων Φράυερ παρουσιάστηκε ως «Dr. H. Anonymous». Φορώντας μάσκα, περούκα και ένα τεράστιο κουστούμι, χρησιμοποιώντας ένα μικρόφωνο που άλλαζε τη χροιά της φωνής του, μίλησε για την αφαίρεση της ομοφυλοφιλίας από την ψυχιατρική. Χρειάστηκε να μεταμφιεστεί, όχι μόνο γιατί πολλοί συνάδελφοί του είχαν τη βαθιά πεποίθηση ότι η ομοφυλοφιλία αποτελεί «αρρώστια», αλλά και γιατί απαγορευόταν επισήμως στους ομοφυλόφιλους να ασκούν την ψυχιατρική. Γι’ αυτό οι ελάχιστοι ομοφυλόφιλοι ψυχίατροι του Συλλόγου συναντιόντουσαν με μυστικότητα, σε μια μικρή ομάδα που αποκαλούσαν Gay PA.

Με διπλό «χτύπημα». Με τα Stonewall Riots του γκέι κινήματος απέξω, και τον Gay PA από μέσα, οι ακτιβιστές στόχευσαν στην αχίλλειο πτέρνα της ψυχιατρικής: στο ότι η δημιουργία και χρήση της «Βίβλου» εξυπηρετούσε συμφέροντα πολιτικών συστημάτων, φαρμακευτικών εταιρειών και ιδεολογικών δογμάτων. Προκειμένου λοιπόν να μην καταρρεύσει το όλο σύστημα, κάποια μέλη του ΑΡΑ αποφάσισαν, πάλι διά ψηφοφορίας, ότι ήρθε η ώρα οι ομοφυλόφιλοι να «θεραπευτούν». Ήταν ξεκάθαρα μια κίνηση πολιτικής.

Κάπως έτσι λοιπόν αρχίσαμε να «αναρρώνουμε το 1973 (και η «ίαση» ολοκληρώθηκε το 1986, οπότε η ομοφυλοφιλία αφαιρέθηκε τελείως ως λέξη από το DSM 3 R). Δεν μας άφησαν όμως να το χαρούμε πολύ: το 1980 ο ΑΡΑ «αρρωσταίνει» ένα άλλο μέρος της ΛΟΑΤ κοινότητας: τους διεμφυλικούς. Για πρώτη φορά οι ορολογίες «τρανσεξουαλισμός» και «διαταραχή ταυτότητας φύλου σε παιδική ηλικία» καταγράφονται στη «Βίβλο», όπου και παραμένουν ως σήμερα, με όλες τις κοινωνικές συνέπειες που αυτό συνεπάγεται. Επίσης, η αμφισεξουαλικότητα, πολύ κομψά και χωρίς να αναφέρεται ως τέτοια, εμφανίζεται πίσω απο πολλαπλές «αρρώστιες».

Ένα ιστορικό γεγονός, «δώρο» για την ανθρωπότητα. Η «έξοδος» της ομοφυλοφιλίας από την επίσημη ψυχιατρική αποτελεί σημαντικό γεγονός. Πρόκειται για τη μόνη διάγνωση, μέχρι σήμερα, που έχει αφαιρεθεί από ένα ψευδοεπιστημονικό σύστημα, το οποίο διαρκώς διευρύνεται, «αρρωσταίνοντας» όλο και περισσότερους ανθρώπους, λόγω οικονομικών, πολιτικών και ιδεολογικών σκοπιμοτήτων.

Λίγοι ίσως νεότεροι ομοφυλόφιλοι γνωρίζουν ότι για πολλούς ανθρώπους παγκοσμίως, εκτός της γκέι κοινότητας, το γεγονός θεωρείται ένα δώρο για την ανθρωπότητα, νίκη κατά της αυθαιρεσίας και της βίας της ψυχιατρικής, νίκη για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Και αυτό γιατί υπάρχουν και άλλες «κοινωνικά ευπαθείς» ομάδες που «αρρώστησαν» με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, και παλεύουν σήμερα, το έτος 2013, να «θεραπευτούν», όπως «θεραπευτήκαμε» και εμείς σαράντα χρόνια πριν. Άνθρωποι που γιορτάζουν σιωπηλά μαζί μας, κάθε φορά που αμφισβητούμε την κυρίαρχη αισθητική, με τα Pride. Άνθρωποι που περιμένουν την ημέρα που θα έχουν τη δική τους αντίστοιχη γιορτή.

 

Η Ιωάννα Νόρη είναι ψυχολόγος.

 

Για περαιτέρω διάβασμα: http://goo.gl/ftDTC και http://goo.gl/xsBT3

http://enthemata.wordpress.com/2013/06/30/ionori/

 

* Συνέντευξη με τον Αντώνη Σιγάλα για τη ΛΟΑΔ κοινότητα

Στα λόγια είμαστε υπερπροοδευτικοί, στις πράξεις δυσκολευόμαστε

Συζητάμε με τον Αντώνη Σιγάλα, μέλος της Ομάδας σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου του τμήματος Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ, για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι λεσβίες, οι ομοφυλόφιλοι, οι αμφιφυλόφιλοι/ες και οι διεμφυλικοί (ΛΟΑΔ ή lgbt κοινότητα).

Τη συνέντευξη πήρε
η Μαρίνα Καλλέργη

Ποιος ο στόχος της ομάδας σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου του ΣΥΡΙΖΑ;
Πρώτα και κύρια είναι να σταματήσουμε να παραπέμπουμε στις καλένδες ως δευτερεύοντα τα ζητήματα σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου και να τα αναδείξουμε. Ακόμα στόχος μας είναι να συνδέσουμε το lgbt κίνημα με άλλα κινήματα, καθώς είναι φανερό ότι η επίθεση των μνημονιακών δυνάμεων ενάντια στα δικαιώματα μάς αφορά όλους. Άλλωστε, ο αγώνας του lgbt κινήματος είναι κοινός με τον αγώνα όλων όσοι υφίστανται διακρίσεις. Γι’ αυτό το λόγο το κίνημα στέκεται αλληλέγγυο με τους μετανάστες, τους αντιρρησίες συνείδησης, τα άτομα με ειδικές ανάγκες και φυσικά με τον αγώνα του ευρύτερου εργατικού κινήματος. Όπως καταλαβαίνεις όλοι οι αγώνες καταλήγουν να είναι αλληλένδετοι.

Είπες ότι τα δικαιώματα έχουν βρεθεί στο στόχαστρο των μνημονιακών δυνάμεων. Γιατί πιστεύεις;
Δεν είναι τυχαία η επίθεση, αφού καμία πολιτική δεν μπορεί να περάσει χωρίς τη συρρίκνωση των δικαιωμάτων. Όπως έχει πει πρόσφατα ο Φράνσις Φουκουγιάμα, ένας από τους ιερείς του νεοφιλελευθερισμού, τα δικαιώματα πρέπει να συρρικνωθούν γιατί δεν βοηθάνε στην ανάπτυξη. Όλοι μας οφείλουμε, απέναντι σε αυτή την επίθεση, να είμαστε αλληλέγγυοι και ενωμένοι, καθώς αυτό που διακυβεύεται είναι η ίδια η δημοκρατία.

Η ομάδα στήριξε με την παρουσία της και τη συμμετοχή της το Athens Pride. Ποιος είναι ο στόχος του φεστιβάλ Υπερηφάνειας;
Το Pride απαντά στο ζήτημα της ορατότητας. Γκέι, λεσβίες και διεμφυλικοί βγαίνουν στο δρόμο και φαίνονται. Αυτό είναι πολιτική θέση, γιατί έτσι παύεις να φοβάσαι το στιγματισμό, υποστηρίζοντας και διεκδικώντας τα δικαιώματά σου. Η lgbt κοινότητα ήταν μέχρι πρότινος μια περιθωριοποιημένη κοινωνική ομάδα, που ζούσε στο σκοτάδι. Το Pride ανατρέπει αυτή την καθημερινότητα και δίνει βήμα και λόγο στους ομοφυλόφιλους να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, πολλά από τα οποία είναι κεκτημένα για τον υπόλοιπο κόσμο. Φέτος, ύστερα από την τεράστια αύξηση της Χρυσής Αυγής, το Pride χρειάζεται περισσότερο από ποτέ τη στήριξη και τη συμμετοχή όλων.

Ποια είναι η στάση της Εκκλησίας απέναντι στην ομοφυλοφιλία;
Δυστυχώς είναι διττή η στάση της. Από τη μία έχει ένα μετριοπαθές κομμάτι, που εκφράζεται για παράδειγμα από τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, ο οποίος δηλώνει ότι δεν μπορεί να ξεχωρίσει κανέναν από το ποίμνιό του, αρνούμενος να βάλει ανθρώπους στο περιθώριο. Από την άλλη, υπάρχουν εκφραστές της Εκκλησίας που είναι επιθετικοί απέναντι στους ομοφυλόφιλους, όπως ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος, ή ο μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος. Ο τελευταίος, μάλιστα, πρόσφατα έγραψε πως η ψήφιση του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου θα οδηγήσει στην αποδοχή της ομοφυλοφιλίας και του γυμνισμού, προφανώς εννοώντας ότι τα δύο αυτά είναι ταυτόσημα και εξοβελιστέα. Ένα εξίσου κατάπτυστο άρθρο έγραψε και ο μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, ο οποίος αναφέρθηκε στους ομοφυλόφιλους λέγοντας πως χρησιμοποιούν το σωλήνα απόληξης περιττωμάτων ως όργανο σεξουαλικής ηδονής. Όπως καταλαβαίνεις δεν είναι τυχαία η σύνδεση των δύο αυτών μητροπολιτών με τη Χρυσή Αυγή.

Ποια είναι τα κυριότερα αιτήματα του lgbt κινήματος σήμερα;
Πρώτα από όλα είναι η θεσμική αναγνώριση των σχέσεων ομοφύλων ζευγαριών, μέσω της επέκτασης του συμφώνου συμβίωσης και της αναγνώρισης του γάμου των ομοφύλων. Αναφέρομαι και στο γάμο, καθώς το σύμφωνο αποτελεί μια σύμβαση μεταξύ δύο ατόμων που δεν προβλέπει ζητήματα υιοθεσίας, κληρονομιάς, κοινής φορολογικής δήλωσης ή το δικαίωμα να αποφασίζεις για τον σύντροφό σου αν είναι άρρωστος. Όμως, ακόμα και αν το σύμφωνο τα προέβλεπε όλα αυτά -κάτι που αποκλείεται γιατί έτσι θα έχανε το νόημα της ύπαρξής του- διεκδικούμε το δικαίωμα στο γάμο, παρότι ορισμένοι υποστηρίζουμε ότι πρόκειται για έναν φθαρμένο αστικό θεσμό, και ενδεχομένως έτσι είναι για τα ετερόφυλα ζευγάρια. Η στέρηση όμως αυτής της δυνατότητας για τα ομόφυλα ζευγάρια αποτελεί διάκριση. Το δεύτερο αίτημά μας είναι η δυνατότητα αλλαγής ταυτότητας για τα διεμφυλικά άτομα χωρίς απαραίτητα να έχουν κάνει επέμβαση απαναπροσδιορισμού φύλου, δικαίωμα κατοχυρωμένο σε πολλές χώρες της Ευρώπης αλλά και του κόσμου.

Τον περασμένο μήνα σε διάταξη του ποινικού κώδικα για τα εγκλήματα μίσους συμπεριλήφθηκαν οι περιπτώσεις ταυτότητας φύλου και ομοφοβίας. Πρόκειται για μια πρώτη νίκη του lgbt κινήματος. Πώς το σχολιάζεις;
Σίγουρα είναι μια πρώτη νίκη, αν και υπάρχουν κύκλοι της αντίδρασης που προσπαθούν αυτό να το αλλάξουν, μιας και εισηγήθηκαν στο αντιρατσιστικό μόρφωμα που κατέθεσε η ΝΔ να απαλειφθεί αυτή η διάταξη. Χρειάζονται και άλλα βήματα προς αυτή την κατεύθυνση, όμως αποτελεί για εμάς μια πρώτη μεγάλη νίκη.

Στον ΣΥΡΙΖΑ βρίσκει θέση το lgbt κίνημα;
Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν το πρώτο κόμμα, κάποιες φορές και το μόνο, που απαντούσε στα ερωτηματολόγια της ΟΛΚΕ προεκλογικά. Η αλήθεια είναι πως στα λόγια είμαστε υπερπροοδευτικοί. Στις πράξεις, όμως, δυσκολευόμαστε, με την πρόφαση ότι η διεκδίκηση τέτοιων αιτημάτων θα μας αποξενώσει από κομμάτια της κοινωνίας. Άλλες φορές υπάρχει άγνοια, που μπορεί να εκφραστεί και με ομοφοβική συμπεριφορά. Όμως, όπως είπαμε και προηγουμένως, η ομάδα μας είναι απαραίτητη και προσπαθεί να δίνει απαντήσεις και να συνδέει το κόμμα με τα κινήματα.

Μέχρι στιγμής τι δράσεις έχετε κάνει;
Επεξεργαζόμαστε προτάσεις και θέσεις που συζητιούνται στο Τμήμα Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ, ορισμένες από τις οποίες παρουσιάστηκαν στην πρώτη μας δημόσια εκδήλωση την περασμένη βδομάδα. Ακόμα έχουν κατατεθεί αρκετές ερωτήσεις στη βουλή από τους βουλευτές μας, με χαρακτηριστική μία που περιγράφει την κατάσταση στην οποία υπόκεινται τα διεμφυλικά άτομα επειδή δεν τους επιτρέπεται να αλλάξουν την ταυτότητά τους, παρά μόνο αν έχουν κάνει εγχείρηση επαναπροσδιορισμού φύλου. Επιπλέον τον περασμένο Φλεβάρη ήταν η πρώτη φορά που lgbt οργανώσεις κλήθηκαν στη Βουλή, προκειμένου να συζητήσουν με την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ τα αιτήματά τους. Τέλος, καταθέσαμε κείμενο συμβολής στον προσυνεδριακό διάλογο με σκοπό τα αιτήματά μας να συμπεριληφθούν στις προγραμματικές δηλώσεις του ΣΥΡΙΖΑ.

http://www.epohi.gr/portal/koinonia/14287-2013-06-09-14-52-58

Bella ciao

Του Βασίλη Μουλόπουλου

Γνώρισα τη Φράνκα Ράμε στις αρχές της δεκαετίας του ΄70. Ρώμη, κινηματοθέατρο στην εργατική συνοικία Τιμπουρτίνα.

«Το φθινόπωρο του ΄68 με τον Ντάριο αποφασίζουμε να εγκαταλείψουμε το παραδοσιακό θεατρικό κύκλωμα  και να διαθέτουμε το έργο μας, τη ζωή μας -και δεν υπερβάλλω- στο κομμάτι εκείνο του κοινού που συνήθως αγνοείται από το επίσημο θέατρο: εργάτες, νοικοκυρές, φοιτητές, αγρότες. (…) Να τεθούμε στη διάθεση της τάξης στη οποία αισθανόμαστε ότι ανήκαμε. Στο προλεταριάτο. Τα έσοδα πήγαιναν συχνά σε κατειλημμένα εργοστάσια» (από το ημερολόγιο της Φράνκα Ράμε).

Εκείνη την ημέρα του ΄70 τα έσοδα από την παράσταση θα πήγαιναν στην ελληνική αντίσταση και η Φράνκα αγωνιούσε για το ποσό που θα συγκεντρωνόταν.

Την παρατηρούσα πάνω στη σκηνή και έξω από τη σκηνή. Παθιασμένη, ειρωνική, μαγευτική, πλάι στον σύντροφο της «στη ζωή και στην τέχνη».

Η Φράνκα Ράμε ήταν όμορφη με τον παραδοσιακό τρόπο. Ξανθιά, με καμπύλες και γεμάτο στήθος. Αλλά περιέφερε τα προσόντα της με μια σεμνότητα αλαζονική, τα χρησιμοποιούσε για να τα αντιστρέψει, για να διαλύσει τα γυναικεία στερεότυπα.

Με τη ευφυΐα της, την ευαισθησία της, την ειρωνεία της αγωνίστηκε για τα δικαιώματα των γυναικών αλλά και όλων «της γης των κολασμένων».

«Οι γυναίκες αμείβονται πολύ λιγότερο από τους άνδρες και έχουν πολύ μεγαλύτερες δυσκολίες να κάνουν καριέρα, εκτός και αν είναι πολύ νέες, έχουν στρογγυλά και μεγάλα βυζιά και κώλο που να ακουμπάει στους ώμους. Κάποια πονετική ψυχή μάς όρισε ως το άλλο μισό του ουρανού. Εγώ δεν αισθάνθηκα ποτέ έτσι, δεν θέλησα ποτέ τα πάντα για μένα. ΄Οοοοχι, κάτι τόσο πολύ μεγάλο. Νομίζω ότι για να αλλάξει αυτή η κοινωνία δεν αρκεί να είναι το μισό του ουρανού. Είναι απαραίτητο να μην χάνεις ποτέ την αξιοπρέπειά σου και τον σεβασμό των άλλων. Κυρίως των ανδρών. Να περπατάς με το χέρι στο χέρι του συντρόφου σου και, αν χρειάζεται, πού και πού, να τους τραβάς μια κλωτσιά στα δόντια και να τους δίνεις ένα φιλάκι στη μύτη». (Συνέντευξη στη Lara Rongoni).

Η Φράνκα Ράμε ήταν μια μαχητική φεμινίστρια και μια συντρόφισσα που ποτέ δεν συμβιβάστηκε, ποτέ δεν παραδόθηκε, πληρώνοντας σκληρά αυτή τη στάση της. Το 1973 μια ομάδα φασιστών την απήγαγε, τη βίασε και τη βασάνισε. Δεν λύγισε, χρησιμοποίησε τον βιασμό της ως όπλο κατά της βίας στις γυναίκες γράφοντας ένα θεατρικό έργο. Τον «Βιασμό».

«Ευχαριστώ, Franca» ήταν ο αποχαιρετισμός που ακούστηκε από χιλιάδες γυναίκες που τη συνόδευσαν στην τελευταία πορεία της, όπως γράφει ο ιταλικός Τύπος. Ευχαριστώ. Για τη δύναμη. Για την αξιοπρέπεια και το θάρρος να καταγγείλει, να διηγηθεί, να ουρλιάξει τον πόνο και την ταπείνωση του βιασμού.

Εγώ θέλω να την αποχαιρετήσω κρατώντας την εικόνα που ονειρεύτηκε η ίδια πρόσφατα στο ημερολόγιό της. «Σκέφτομαι την κηδεία μου και χαμογελάω. Γυναίκες, πολλές γυναίκες, όλες όσες βοήθησα, όλες όσες με βοήθησαν, φίλες και εχθρές… ντυμένες στα κόκκινα να τραγουδούν ΄bella ciao΄».

Πηγή: Αυγή

Οι lgbtqi στο δημόσιο χώρο. Σκέψεις με αφορμή το athens pride

 

Σάββατο 1 Ιουνίουστις 6.30 μμ…

Πλαταιών & Λεωνίδου,Δημόσιο Σήμα, Κεραμεικός
ΧΩΡΑΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ !-Φοίβος Καλλίτσης, Architect Engineer NTUA
-Έλενα Διαμαντοπούλου, Colour Youth
συντονιμός : Μαρίνα Καλλέργη ,

Φεμινιστική και ΛΟΑΤΚΙ Ομάδα νέων ΣΥΡΙΖΑ

εκδήλωση στο facebook: http://www.facebook.com/events/400637243392840/

Αριστερά και πολιτικές φύλου και σεξουαλικότητας

Ανοιχτή συζήτηση του Τμήματος Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και της Ομάδας Σεξουαλικού Προσανατολισμού και Ταυτότητας Φύλου
 Το Τμήμα Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και η Ομάδα Σεξουαλικού Προσανατολισμού και Ταυτότητας Φύλου οργανώνουν ανοιχτή συζήτηση την Παρασκευή 31 Μαΐου και ώρα 8μμ στο κηπάκι της οδού Τσαμαδού στα Εξάρχεια με τίτλο: Αριστερά και πολιτικές φύλου και σεξουαλικότητας

Τη συζήτηση θα ανοίξουν οι:

Αντώνης Σιγάλας (Ομάδα Σεξουαλικού Προσανατολισμού και Ταυτότητας Φύλου-Τμήμα Δικαιωμάτων ΣΥΡΙΖΑ),

Βασιλική Κατριβάνου (Βουλεύτρια ΣΥΡΙΖΑ),

Αλίκη Κοσυφολόγου, (Ομάδα φύλου Νέοι/ες ΣΥΡΙΖΑ),

Δημήτρης Παπανικολάου, (Λέκτορας Νεοελληνικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης)