Γυμνό Όπλο: Ο νέος φεμινισμός είναι εδώ!

Της Αναστασίας Γιάμαλη

«Δεν είμαι του πατρός μου, δεν είμαι του αντρός μου, θέλω να ‘μαι ο εαυτός μου». Το σύνθημα φαντάζει μακρινό, ίσως και «σκουριασμένο» για τις κοινωνίες της Δύσης. Φέρει ωστόσο την καλή προαίρεση των συνθημάτων της δεκαετίας του ’60, διαπνέεται από «θετική ενέργεια», από συναισθήματα αγάπης και ειρήνης. Όπως θα δούμε παρακάτω, τα φεμινιστικά κινήματα του σήμερα είναι πιο επιθετικά, πιο θεαματικά, πιο ακτιβίστικα, λιγότερο ακαδημαϊκά και σίγουρα πιο εξωστρεφή και μαζικότερης απεύθυνσης. Άλλωστε αν ισχύει κάτι για τους ακτιβισμούς του σήμερα, είναι πως αν δεν σε παίξει η τηλεόραση ή αν δεν έχεις πολλά views στο youtube δεν υπάρχεις. Φροντίζουν λοιπόν να προκαλούν ώστε να υπάρχουν…

 

Λένε πως ο φεμινισμός δεν έχει λόγο ύπαρξης σήμερα. Ωστόσο, όπως έχει λόγο ύπαρξης στη Σομαλία και στην Τυνησία, άλλο τόσο λόγο ύπαρξης έχει στις ΗΠΑ και στη Σουηδία, αφού στις ΗΠΑ οι Ρεπουμπλικάνοι δεν έχουν ξεπεράσει ακόμη το «προβληματάκι» τους με το δικαίωμα των γυναικών στην άμβλωση. Στα σούπερ μάρκετ της Walmart οι γυναίκες ακόμη δεν πληρώνονται όσο οι άνδρες συνάδελφοί τους ούτε παίρνουν το ίδιο συχνά προαγωγή, και στη Σουηδία -ποιος θα το πίστευε!- κάθε δέκα μέρες μία γυναίκα κακοποιείται μέχρι θανάτου. Αλλά κι εδώ στην Ελλάδα, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της Εταιρείας Μελέτης Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας και του Ανδρολογικού Ινστιτούτου, τα κρούσματα ενδοοικογενειακής βίας, σεξουαλικής και σωματικής κακοποίησης έχουν αυξηθεί δραματικά. Και δεν είναι οι γυναίκες που «καταχεριάζουν» τους άνδρες τους. Μία στις τρεις γυναίκες στην Ελλάδα της κρίσης έχει πέσει θύμα ξυλοδαρμού.

 

Κι όμως, οι γυναίκες δεν καίνε πια τα σουτιέν τους -τυπικό σύμβολο καταπίεσης-, αγοράζουν ακριβότερους και «ομορφότερους» στηθόδεσμους για μεγαλύτερη άνεση, για να αναδεικνύεται το μπούστο τους και διεκδικούν το δικαίωμά τους να είναι «σέξι» όχι «δια πάσαν», αλλά για… ίδια χρήσιν. Οι ακτιβίστριες της Femen και οι πορείες διαμαρτυρίας των Slutwalks (κυριολεκτικά οι «περίπατοι της τσούλας») αποτελούν αμφιλεγόμενες από μερίδα φεμινιστριών, κινήσεις. Για άλλες πάλι είναι ο νέος φεμινισμός, ικανός να κινητοποιήσει τις mainstream μάζες γυναικών.

 

*Femen – Οι τόπλες ακτιβίστριες με τις αρβύλες ενάντια στην πατριαρχία

 

Συνελήφθη «η πρώτη Femen της Τυνησίας», η Αμίνα Τάιλερ από τις αρχές της χώρας και κρατείται με την κατηγορία «προκλητικών πράξεων». Τον Μάρτιο, η 19χρονη, ανέβασε στο Facebook γυμνόστηθες φωτογραφίες της: «Το σώμα μου μού ανήκει», είχε γράψει, στα αραβικά, πάνω στο στήθος της, σε μία από αυτές. Κάπως έτσι ιδρύθηκε η Femen Tυνησίας.

 

Την περασμένη Κυριακή η Αμίνα πήγε στην πόλη Καϊρουάν, όπου είχε προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί συνέδριο της ισλαμιστικής οργάνωσης Ανσάρ Αλ Σαρί, το οποίο ματαιώθηκε μετά από απόφαση της αστυνομίας και έγραψε με μπογιά «Femen» σε τοίχο κοντά στο κεντρικό τζαμί και ετοιμαζόταν να κρεμάσει ένα πανό, αλλά συγκεντρώθηκε οργισμένο πλήθος που την αναγνώρισε, φωνάζοντάς της να φύγει. «Μας ατιμάζει. Θα προστατεύσουμε την πόλη μας. Μια τόσο βρόμικη κοπέλα δεν θα έπρεπε να βρίσκεται ανάμεσά μας» φώναζαν οι συγκεντρωμένοι.

 

Οι Femen, ιδρύθηκαν στην Ουκρανία το 2008, λίγο καιρό μετά αποφάσισαν πως ο μόνος τρόπος να πολεμήσουν τον σεξισμό, την ομοφοβία, τον φασισμό και άλλους «-ισμους» είναι να διαδηλώνουν γυμνόστηθες με το εκάστοτε σύνθημα να γράφεται με μαύρη μπογιά στο σώμα τους. Η υπόλοιπη ενδυμασία είναι «σέξι μιλιτέρ» με αρβίλες και στενά τζιν παντελόνια.

 

Τον Απρίλιο στην Guardian μία από τις επικεφαλής, η Ίνα Σεβτσένκο έγραφε: «Μπορεί να μας ακούσετε να ουρλιάζουμε «Άντε γαμήσου, δικτάτορα», «Δεν είμαι σεξουαλικό εργαλείο», «Η θρησκεία είναι σκλαβιά». Μπορεί να δείτε τα ημίγυμνα κορμιά μας αντιμέτωπα με τον Μπερλουσκόνι, τον Πούτιν ή τον Πάπα. Μπορείτε να νιώσετε πόσο βαθύς είναι ο θυμός μας κοιτώντας στα μάτια μας. Είμαστε ο φεμινιστικός στρατός του σοκ, μια μονάδα αγωνιστριών, μια σύγχρονη ενσάρκωση της λέξης «ατρόμητος».

 

«Είμαστε οι Femen. Η γύμνια μας επιτίθεται στο νεύρο της ιστορικής διαμάχης ανάμεσα στις γυναίκες και το «σύστημα». Δεν είμαστε τίποτα λιγότερο από την πιο ορατή ενσωμάτωση αυτής της ιδέας. Τα σώματα των ακτιβιστριών μας εκπροσωπούν την αμεταμφίεστη οργή για την πατριαρχική τάξη, και επιδεικνύει τη νέα αισθητική μιας αναγεννημένης γυναικείας επανάστασης» εξηγούσε η Σεβτσένκο.

 

Οι Femen ζητούν την πολιτικοποίηση της σεξουαλικότητας. Γνωρίζουν πως μπορεί να θεωρούνται σεξουαλικά αντικείμενα. «Δεν αρνούμαστε την προοπτική να χρησιμοποιηθούμε ως αντικείμενα του σεξ. Αντίθετα, παίρνουμε τη σεξουαλικότητα στα χέρια μας, και τη χρησιμοποιούμε ενάντια στον εχθρό μας. Μετατρέπουμε τη γυναικεία σεξουαλική υποταγή σε επιθετικότητα και έτσι ξεκινάμε τον πραγματικό πόλεμο. Μην κάνετε λάθος: είμαστε σε πόλεμο. Είναι ένας ιδεολογικός πόλεμος, ένας πόλεμος ανάμεσα στο παραδοσιακό και τη νεωτερικότητα, στην καταπίεση και την ελευθερία, στη δικτατορία και το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση. Στοχεύουμε στις τρεις βασικές εκφάνσεις της πατριαρχίας: τη θρησκεία, τη βιομηχανία του σεξ και τη δικτατορία».

 

Διαδηλώνουν γυμνόστηθες γιατί «το σώμα μιας γυναίκας ήταν ανέκαθεν εργαλείο στα χέρια της πατριαρχίας. Χρησιμοποιείται από τη βιομηχανία του σεξ, από τη βιομηχανία της μόδας, από τη διαφήμιση – ανέκαθεν στα χέρια των ανδρών. Συνειδητοποιήσαμε πως είναι καιρός να το δώσουμε πίσω στους νόμιμους κατόχους του, τις γυναίκες, και να επανανοηματοδοτήσουμε τη γύμνια».

 

«Δεν μας νοιάζει πόσες φορές την μέρα προσεύχονται οι άντρες σας, νοιαζόμαστε πολύ όμως για το τι κάνουν ενδιάμεσα»

 

Οι «παραδοσιακές» φεμινίστριες διχάζονται στο κατά πόσο αυτοί οι ακτιβισμοί συνιστούν ενδεδειγμένο τρόπο διαμαρτυρίας. Αντιδράσεις υπάρχουν και από τις μουσουλμάνες φεμινίστριες. Στην Τυνησία και τις γύρω χώρες, φεμινίστριες υποστηρίζουν πως η Αμίνα Τάιλερ έκανε περισσότερο κακό παρά καλό. Η διαμαρτυρία της και η διαμαρτυρία μετέπειτα από τις Femen εκλήφθηκε ως δυτική κριτική στο Ισλάμ.

 

Οι Femen υποστηρίζουν πως η γύμνια είναι το όπλο τους για να περάσουν το μήνυμά τους. Η Σεβτσένκο έχει απευθυνθεί στις μουσουλμάνες στη διάρκεια της συνέντευξης: «Αδερφές μου, δεν μας νοιάζει πόσες φορές την μέρα προσεύχονται οι άντρες σας, νοιαζόμαστε πολύ όμως για το τι κάνουν ενδιάμεσα. Νοιαζόμαστε για τη βία και την επιθετικότητα, νοιαζόμαστε όταν οι αδερφοί και οι σύζυγοι σάς βιάζουν και σκοτώνουν, όταν σας λιθοβολούν, όταν καίνε πρεσβείες και όλα αυτά για τον Αλλάχ. Με τις δράσεις μας επιτιθέμεθα σε εκείνους που διαρκώς καταπιέζουν γυναίκες, τις καλύπτουν, δεν τις σέβονται, τις βιάζουν, τις χτυπούν είτε είναι θρησκόληπτοι είτε όχι!».

 

Στην απορία γιατί βλέπουμε κυρίως καλλίγραμμες Femen, απαντούν πως οι φωτογράφοι και οι κάμερες επιλέγουν να απαθανατίζουν ακριβώς αυτές. Μετρούν εκατοντάδες μέλη στην Ελβετία, την Πολωνία, την Ολλανδία, τη Σουηδία, τη Βραζιλία, τις ΗΠΑ, τον Καναδά, τη Γαλλία, τη Γερμανία και την Ιταλία. Έχουν μάλιστα «κέντρα εκπαίδευσης» στο Κίεβο και το Παρίσι. Τις καταστέλλουν. Το 2011, στη Λευκορωσία, στο Μινσκ όπου πήγαν να διαδηλώσουν κατά του εσαεί προέδρου Λουκασένκο, απήχθησαν, οδηγήθηκαν σε δάσος όπου κρατήθηκαν σε πεδίο βολής, τις διέταξαν να γδυθούν και τις κράτησαν δεμένες για ώρες, ενώ μετά τις πέταξαν έξω στο χιόνι…

 

* Slutwalk – «Μην μας λέτε πώς να ντυθούμε, πείτε στους άντρες να μην μας βιάζουν»

 

Ίσως η πιο μαζική «από τα κάτω» φεμινιστική δράση των τελευταίων 20 ετών, είναι αυτή των Slutwalk. Γυναίκες φορώντας σουτιέν, ζαρτιέρες, μίνι ή απλά τζιν και t-shirt διαδηλώνουν και στις πέντε ηπείρους. Το Slutwalk (η πορεία -διαμαρτυρίας- της τσούλας) γεννήθηκε το 2011 στο Τορόντο του Καναδά και εξαπλώθηκε σχεδόν σε κάθε μεγάλη πόλη του πλανήτη.

 

Ξεκίνησαν ως αντίδραση στη «συμβουλή» Καναδού αστυνομικού, του Μάικλ Σανγκουινέττι, ο οποίος μιλώντας στο πανεπιστήμιο θεώρησε σωστό να πει στα κορίτσια «να μην ντύνεστε σαν τσούλες» αν θέλετε να αποφύγετε τον βιασμό.

 

Στις 3 Απριλίου, ενώ οι διοργανώτριες του πρώτου Slutwalk, περίμεναν 200-300 άτομα, εμφανίστηκαν τελικά 3.000! Ο λόγος ήταν απλός: η πεποίθηση πως το τρόπος που μια γυναίκα ντύνεται θα μπορούσε να αποτελεί κάλεσμα ή να προκαλέσει βιασμό, είναι όχι μόνο ανακριβής αλλά και επικίνδυνη.

 

«Ήταν Χριστούγεννα, ήμουν 14 και βιάστηκα στις σκάλες φορώντας μπότες και φόρμα του σκι. Ήθελα κι έπαθα;» έγραφε το πλακάτ μιας κοπέλας στο πρώτο Slutwalk. Ενδεικτικό είναι πως όταν το 2011, η 14χρονη βιάστηκε από ομάδα συμμαθητών της, άρθρο των New York Times σχολίαζε πως «το κορίτσι δεν ντυνόταν όπως αρμόζει στην ηλικία της, αλλά όπως, αρμόζει σε μία 20χρονη». Λες και μπορεί κάτι τέτοιο να αποτελέσει σε οποιαδήποτε περίπτωση ελαφρυντικό για τους δράστες. Ενδεικτική της κυριαρχίας της «μάτσο» κουλτούρας είναι η υπόθεση που είδε το φως της δημοσιότητας τον περασμένο Δεκέμβριο.

 

Στο Steubenville του Οχάιο, δύο «σταρ»-παίκτες της ομάδας ράγκμπι-, την οποία οι κάτοικοι έχουν αναγάγει σε υπέρτατη αξία – βίασαν μια μεθυσμένη έφηβη. Ενημέρωσαν σχετικά και τους φίλους τους με αναρτήσεις στο twitter, τις οποίες όμως στη συνέχεια διέγραψαν. Οι «σοβαροί» ενήλικες έσπευσαν να υποστηρίξουν και να υπερασπιστούν όχι την κοπέλα, αλλά τα «αστέρια» και το πώς θα επηρεαστεί το μέλλον και η καριέρα τους…

 

«Το ότι έχουμε τον έλεγχο της σεξουαλικής μας ζωής δεν πρέπει να σημαίνει πως είμαστε ανοιχτές σε προοπτικές βίας ανεξάρτητα από το αν κάνουμε σεξ για ευχαρίστηση ή για δουλειά. Κανείς δεν πρέπει να εξισώνει την απόλαυση του σεξ με την πρόκληση για σεξουαλική κακοποίηση», γράφει η ιστοσελίδα του Slutwalk Toronto.

 

Γιατί ο όρος «τσούλα»; Για να επανανοηματοδοτηθεί η λέξη, για να καταρριφθεί το στερεότυπο, για να αλλάξει η «ανδροκρατούμενη» λογική και η ίδια η γλώσσα. Το Slutwalk δεν αποτελεί μοναδική πρωτοβουλία από τα κάτω. Περισσότερες από 100.000 υπογραφές έχουν συγκεντρωθεί στη Βρετανία για να σταματήσουν οι λαϊκές φυλλάδες να δημοσιεύουν στην τρίτη τους σελίδα την καθιερωμένη καλλονή της ημέρας, η οποία εμφανίζεται πολλά υποσχόμενη είτε γυμνόστηθη είτε με μαγιό. Παράλληλα, προετοιμάζεται η επανέκδοση του φεμινιστικού περιοδικού Spare Rib (το πλευρό του Αδάμ από το οποίο κατασκευάστηκε η γυναίκα σύμφωνα με τις Γραφές).

 

Όσο και να συνοφρυώνονται οι παραδοσιακές φεμινίστριες, αυτές οι -επιφανειακές κατά πολλές- μέθοδοι, στον βαθμό που απευθύνονται σε μία κοινωνία γαλουχημένη»σοσιαλ-μιντιακά», τραβούν τα βλέμματα. Από ‘κεί και πέρα το κατά πόσο αυτού του είδους ο ακτιβισμός κατορθώνει να αγγίξει τις γυναίκες περισσότερο από τις κλασικές μεθόδους, απομένει να φανεί στην πράξη. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε με έναν μόνο τρόπο για το φύλο, οι αναλύσεις μας οφείλουν να παρακολουθούν την πολυπλοκότητα των καιρών. Στη σοσιαλ-μιντιακή εποχή όμως, ίσως και ο φεμινισμός να θέλει λίγο θέαμα…

 

http://www.avgi.gr/article/351634/gumno-oplo-o-neos-feminismos-einai-edo-

Μία στις τρεις γυναίκες θύμα ξυλοδαρμού στην Ελλάδα της κρίσης

Δεν έχω χρήματα, «δεν μπορώ», αλλά… μπορώ να δέρνω» είναι το συμπέρασμα της νέας έρευνας που διενεργήθηκε από την Εταιρεία Μελέτης Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας (ΕΜΑΣ) και το Ανδρολογικό Ινστιτούτο. Η έρευνα καταδεικνύει σημαντική αύξηση στα κρούσματα ενδοοικογενειακής βίας, σεξουαλικής και σωματικής κακοποίησης γυναικών, που συνδέονται άμεσα με τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες στην Ελλάδα.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, τα κρούσματα βίας εναντίον γυναικών έχουν αυξηθεί κατά 47% τους τελευταίους μήνες στη χώρα, με μία στις τρεις γυναίκες να έχει πέσει θύμα ξυλοδαρμού.

Η οικονομική κρίση, η βία και η συνωμοσία της σιωπής ήταν το εκρηκτικό κοκτέιλ της έρευνας που καλείται, μετά την ολοκλήρωσή της, να απαντήσει στο ερώτημα: Γιατί ο οικονομικά «ευνουχισμένος» άνδρας, ξεσπά στη σύντροφό του;

Αρνητικοί πρωταγωνιστές είναι -συνήθως- άνεργοι άνδρες λίγο μετά την ηλικία των 40, άνδρες με έντονο εργασιακό στρες, με πιεστικές οικονομικές υποχρεώσεις, αλλά και με «κουρεμένη» σεξουαλική δραστηριότητα, καθ’ ομολογίαν των συντρόφων τους που απάντησαν στην τηλεφωνική έρευνα.

«Η ύπαρξη κρουσμάτων βιασμών στην οικογένεια και ξυλοδαρμών δεν υπήρχε ως δείγμα στις 10 παλαιότερες ερευνές μας, κατά την περίοδο του μνημονίου. Ανδρες και γυναίκες τηλεφωνούσαν για «περίεργα» σεξουαλικά προβλήματα και «ύποπτες» ατυχίες στην ερωτική ζωή» αναφέρουν οι επιστήμονες.

Τα ευρήματα

  • Τα κρούσματα βίας (σωματικής, σεξουαλικής, λεκτικής) έχουν αυξηθεί κατά 47% τους τελευταίους μήνες στη χώρα μας, με μια στις τρεις γυναίκες να έχει πέσει θύμα ξυλοδαρμού.

 

  • Όσον αφορά στη μορφή βίας που εκδηλώνουν οι άνδρες, είναι: λεκτική (72%), οικονομικός εκβιασμός (59%), σεξουαλική ταπείνωση (55%), ξυλοδαρμοί (23%), βιασμοί (18%), πρόκληση τραυμάτων (8%).

 

  • Σχετικά με την οικονομικό «προφίλ» των ανδρών που εκδήλωσαν βία έναντι των συντρόφων τους, το 44% ήταν άνεργοι, το 39% σε κακή οικονομική κατάσταση και μόνο το 17% ήταν εύρωστοι οικονομικά.

 

  • Παράλληλα με την αύξηση της σεξουαλικής και σωματικής βίας, τον τελευταίο χρόνο της κρίσης μειώθηκε δραματικά η συχνότητα των σεξουαλικών επαφών, κατά 34%.

 

  • Το μνημόνιο έχει επηρεάσει τη σεξουαλική ζωή των ανδρών: πάρα πολύ (39%), αρκετά (30%), καθόλου (31%).

 

  • Τα συνηθέστερα συναισθήματα που αναφέρουν οι άνδρες: ανασφάλεια (61%), θυμός (50%), απογοήτευση (35%), φόβος (19%), αντίδραση (18%), θλίψη (8%) και ελπίδα (7%).

Η έρευνα της ΕΜΑΣ και του Ανδρολογικού Ινστιτούτου, καταλήγει στη διαπίστωση ότι «…η σεξουαλική βία, ενδοοικογενειακά, είναι δείκτης κοινωνικής, πολιτιστικής και οικονομικής αποσάθρωσης».

Αποδεικνύει, δε, πως τα όρια και οι αντοχές ομαλής συμβίωσης και πολιτισμένου διαλόγου έχουν ξεφύγει, επικροτείται κρυφά και φανερά η βία απέναντι στον αδύνατο, με φανερό και επικίνδυνο τρόπο.

Ύφεση και ψυχολογία

Όπως σχολιάζει ο πρόεδρος του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης: «Διαπιστώνουμε ότι η σεξουαλική βία, σε συνδυασμό με τη σεξουαλική ανικανότητα, βρίσκεται σε κατακόρυφη αύξηση. Η οικονομική κρίση γίνεται αυτόματα κοινωνική και πολιτιστική, «κτυπώντας» κυρίως το ανδρικό φύλο που έχει ταυτίσει τη ρώμη, το χρήμα και το σεξ σαν απόλυτες δυνάμεις της αρρενωπότητας.

»Τα παραδείγματα που αξιολογήσαμε ως «ηχηρά και ανησυχητικά» επιβεβαιώνουν το φόβο ότι στη χώρα μας έχουν ξυπνήσει πρωτόγονα ένστικτα ταπείνωσης, μέσα από σεξουαλικά υπονοούμενα, αλλά και ναζιστικές συμπεριφορές εξόντωσης».

Η σωματική βία λειτουργεί ως υποκατάστατο της χαμένης σεξουαλικής ικανότητας των ανδρών στη χώρα μας, λένε οι ειδικοί καθώς εξηγούν οτι σήμερα ο άνδρας είναι οικονομικά «ευνουχισμένος» και βίαιος.

Θα μπορούσαμε να περιγράψουμε την ψυχολογία του σημερινού «υφεσιακού» άνδρα ως εξής, υποστηρίζει ο κ. Κωσταντινίδης«Ίσως να μην «μπορώ»… αλλά μπορώ να δέρνω, να υποτάσσω, όχι ερωτικά, αλλά σωματικά και αυτό το ισοζύγιο με ισορροπεί. Με την κυβέρνηση δε μπορώ να τα βάλω, ούτε με τον στρατό, με την αδύναμη σύζυγο – σύντροφο μου, όμως, θα δείξω ποιος έχει το πάνω χέρι…».

Η Φωτεινή Ασημακοπούλου καθηγήτρια ιστορίας σχολιάζοντας τα αποτελέσματα της έρευνας τονίζει ότι σε μια κοινωνία σε κρίση, ο σεβασμός στο πρόσωπο χάνεται και στη θέση του μπαίνουν οι έμφυλες κατηγοριοποιήσεις που αμφισβητούν και ισοπεδώνουν την ιδιαίτερη υπόσταση του κάθε ανθρώπου. Η κατηγοριοποίηση οδηγεί αναπόφευκτα στην ιεράρχηση και τη βαρβαρότητα που καταλήγει σε ολοκαύτωμα, όπως έδειξε η ιστορία, λέει η κ. Ασημακοπούλου.

«Τα κλασικά εγχειρίδια της ψυχιατρικής μας προτρέπουν να αναζητήσουμε πίσω από έναν βιαστή κάποιον ανίκανο άνδρα ή ένα βιασμένο παιδί. Στα ίδια εγχειρίδια θα μπορούσαμε σήμερα να προσθέσουμε ότι μια κοινωνία που παίρνει από τους άνδρες τη φωνή, τον ανδρισμό και την πανοπλία του προστάτη της οικογένειας, τελικά, τους αφήνει ταπεινωμένους, δειλούς, γονυπετείς, χωρίς φωνή, χωρίς φαλλό, ευνουχισμένους. Είναι ζήτημα χρόνου πότε θα γίνουν και βίαιοι» καταλήγει ο κ. Κωνσταντινίδης.

Επίσης, η Ελένη Νίνα, κλινικός ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια αναφέρει σε συνέντευξή της στο tvxs, ότι: «Παρόλες τις προόδους που έχουν γίνει -κυρίως στις δυτικές κοινωνίες- ακόμα και σήμερα βλέπουμε ως κατώτερη τη γυναίκα ή ως είδος προς… προστασίαν. Η γυναίκα έχει εκπαιδευτεί στο να έχει ενοχή, ντροπή και φόβο! Σαν ρόλο και σαν παιδεία μαθαίνει να είναι πολυπράγμων, ν’ ακούγεται λίγο, να μην λαμβάνει πολύ εκπαίδευση πάνω σε θέματα διαχείρισης εξουσίας, και να καταλήγει πολύ πιο αβασάνιστα στο ότι φταίει! Αυτός είναι κι ένας από τους λόγους που συχνά οι γυναίκες συμπράττουν στο να διώκονται, αλλά και να μαθαίνουν στα παιδιά τους το ίδιο…» Περισσότερα: Οι γυναίκες συμπράττουν συχνά, στο να διώκονται!

http://tvxs.gr/news/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1/%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B9%CF%82-%CF%84%CF%81%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B3%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%AF%CE%BA%CE%B5%CF%82-%CE%B8%CF%8D%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CE%BE%CF%85%CE%BB%CE%BF%CE%B4%CE%B1%CF%81%CE%BC%CE%BF%CF%8D-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%B7%CF%82

Δίωξη οροθετικών γυναικών: κατέρρευσε και η υγειονομική διάταξη

της Σίσσυς Βωβού

Μια ΝΙΚΗ με τη μεγάλη σημασία της, μετά τις συντονισμένες προσπάθειες του κινήματος αλληλεγγύης και πολλών Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, είναι η κατάργηση της υγειονομικής διάταξης “Ρυθμίσεις που αφορούν τον περιορισμό της διάδοσης Λοιμωδών Νοσημάτων” ΦΕΚ Β΄ 1002/2-2-2012, στην οποία βασίστηκε η αναγκαστική λήψη αίματος, δίωξη, φυλάκιση αλλά προπάντων ΔΙΑΠΟΜΠΕΥΣΗ 27 οροθετικών γυναικών στα τέλη Απρίλη και Μάη του 2012.

Το υπουργείο Υγείας αναγκάστηκε τελικά να καταργήσει την Υγειονομική Διάταξη, αφού επίκειτο η συζήτησή της στο Συμβούλιο της Επικρατείας τον Ιούλιο του 2013, το οποίο θεωρείται ότι θα την έκρινε παράνομη. Την νομική προσφυγή είχαν κάνει τον Οκτώβριο του 2012 οι οργανώσεις Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες και ACT UP Δράσε.

Αναγκάστηκε βεβαίως το υπουργείο να την καταργήσει λόγω και των μεγάλων αντιδράσεων διεθνών οργανισμών και οργανώσεων, τις οποίες ενημέρωσε, πίεσε και κινητοποίησε το κίνημα αλληλεγγύης.

∎ Συγκεκριμένα, με απόφασή του στις 10 Μαιου του 2012, η οργάνωση των Ηνωμένων Εθνών υπεύθυνη για το AIDS, η UNAIDS, «καλεί τις ελληνικές αρχές να αναθεωρήσουν αυτούς τους νόμους και τις πρακτικές, με το σκοπό να υιοθετήσουν προγράμματα που να βασίζονται σε δεδομένα, και προς ένα ενθαρρυντικό νομικό περιβάλλον που να υποστηρίζει όλους τους ανθρώπους – περιλαμβανομένων των εκδιδομένων ατόμων και των πελατών τους, των χρηστών/χρηστριών ναρκωτικών, των μεταναστών και αιτούντων άσυλο – να έχουν πρόσβαση σε εθελοντική και απόρρητη πρόληψη της HIV λοίμωξης, σε θεραπεία και φροντίδα και σε υποστηρικτικές υπηρεσίες ώστε να αποφεύγεται η HIV λοίμωξη ή να ζουν τα άτομα που είναι θετικά στον ιό με πιο υγιεινό τρόπο».

∎ Η Διεθνής Αμνηστία, με απόφασή της στις 17 Μαΐου του 2012, αντιτίθεται στην Υγειονομική Διάταξη και στις διώξεις, «πιστεύει ότι τα μέτρα που υιοθετήθηκαν από τις ελληνικές αρχές είναι εντελώς εσφαλμένα και αναποτελεσματικά σχετικά με τους δηλωμένους στόχους πολιτικής, και ότι θα οδηγήσουν σε περαιτέρω στιγματισμό των ατόμων που εργάζονται στο σεξ και των ατόμων που ζουν με τον ιό HIV. Οι τιμωρητικές προσεγγίσεις για τη ρύθμιση της εργασίας του σεξ έχουν αποδειχθεί αναποτελεσματικές ως προς τον περιορισμό της μετάδοσης του ιού HIV ανάμεσα σε ανθρώπους που παρέχουν σεξουαλικές υπηρεσίες και τους πελάτες τους.

Επιπρόσθετα, η δημοσίευση ονομάτων, φωτογραφιών και θετικής κατάστασης στον ιό HIV αποτελεί θεμελιώδη παραβίαση του απορρήτου και εκθέτει τους εργαζομένους του σεξ στο στιγματισμό και τη βία. Τέτοια μέτρα είναι πιθανό να επιφέρουν περαιτέρω διακρίσεις και θα μπορούσε να οδηγήσουν σε μειωμένη πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας που χρειάζονται».

Πολύ περισσότερες οργανώσεις και άτομα αντιστάθηκαν, κατάγγειλαν, συμμετείχαν στηνΠρωτοβουλία Αλληλεγγύης Διωκόμενων Οροθετικών Γυναικών, συνέβαλαν με την οικονομική τους ενίσχυση, δημοσιοποίησαν την βαριά αυτή παραβίαση δικαιωμάτων των γυναικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, συμμετείχαν στις δύο δημόσιες και μαζικές εκδηλώσεις της Πρωτοβουλίας στα δικαστήρια στις 2 Μαΐου και στην Αθήνα στις 6 Ιουλίου.

Κάποιοι ψιθύρισαν μέσα από τα δόντια την αντίρρησή τους ή συνέβαλαν δυναμικά στην «επιτυχία» της διαπόμπευσης

∎ Αντίθετα, η Γενική Γραμματεία Ισότητας σε ανακοίνωσή της για το ζήτημα στις 2 Μαΐου 2012, θέτει ερωτήματα, δεν καταγγέλλει την υγειονομική διάταξη, δεν ζητά να καταργηθεί, παρά μόνον αναφέρει ότι αν διώκονται οι γυναίκες ως φορείς του ιού, γιατί δεν διώκονται και οι πελάτες. Η Γραμματεία Ισότητας, ούτε καν σ’ αυτό το μείζον ζήτημα δικαιωμάτων των γυναικών που παράλληλα είναι ανθρώπινα δημοκρατικά δικαιώματα αρνήθηκε να στενοχωρήσει την κυβέρνησή της και να βγει με ένα καθαρό αίτημα υποστήριξης των γυναικών και καταγγελίας της υγειονομικής διάταξης. Δηλαδή, όλα τα κυβερνητικά τμήματα συναίνεσαν με τον τρόπο τους στο έγκλημα των Λοβέρδου – Χρυσοχοΐδη. Πάντως δεν ξέρουμε κανένα που να την κατάγγειλε.

∎ Οι εργαζόμενοι του ΚΕΕΛΠΝΟ, με απόφαση του Δ.Σ. του σωματείου τους έβγαλαν ανακοίνωση στις 11 Μαΐου 2012, όπου προσπαθούν να αποσείσουν τις ευθύνες κάποιων από αυτούς και να κρυφτούν πίσω από την υγειονομική διάταξη. Καταγγέλλουν όλες τις οργανώσεις που τους επιτίθενται θεωρώντας τους συνενόχους, αλλά παράλληλα καταγγέλλουν την διαπόμπευση των γυναικών, στην οποία όντως δεν είχαν εμπλοκή αφού ήταν απόφαση Εισαγγελέων και αστυνομίας. Η τελευταία παράγραφος της μακροσκελούς ανακοίνωσής τους είναι αποκαλυπτική:

«Καθιστούμε σαφές ότι δεν πρόκειται να συνεχίσουμε την συμμετοχή μας στην εφαρμογή της υγειονομικής διάταξης εφόσον δεν σταματήσει άμεσα η απαράδεκτη αυτή πρακτική που εφαρμόζεται και δεν διασφαλιστούν ο σεβασμός στην προσωπικότητα, τα ανθρώπινα δικαιώματα και η μη δημοσιοποίηση των στοιχείων των εξεταζόμενων».

Δεν πρόκειται, λένε, να συνεχίσουν τη συμμετοχή τους στην εφαρμογή της υγειονομικής διάταξης, ομολογούν οι ίδιοι ότι συμμετείχαν σ’ αυτή την απαράδεκτη πρακτική γιατρών να πραγματοποιούν υποχρεωτικό τεστ HIV λοίμωξης. Δηλαδή, μας λένε, ό,τι έγινε, έγινε. Τι περίεργο, που έβγαλαν την ανακοίνωσή τους μια μέρα μετά την καθαρή θέση που πήρε ο διεθνής οργανισμός UNAIDS (βλ. ανωτέρω). Ο Σύλλογος Εργαζομένων δεν ένιωσε την ανάγκη να διαχωριστεί από όσα από τα μέλη του έκαναν τις παράνομες πράξεις, προτίμησε να επωμιστεί μια συλλογική ευθύνη. Και μάλιστα ένας σύλλογος εργαζομένων σ’ ένα τόσο ευαίσθητο αντικείμενο. Άρα, εντάσσονται σε αυτούς που συνέβαλαν δυναμικά στην «επιτυχία» της επιχείρησης, που είχε το σκέλος της υποχρεωτικής λήψης αίματος για εξέταση (γιατροί εκτελεστές της αστυνομικής επιχείρησης), της σύλληψης, της διαπόμπευσης και της φυλάκισης.

∎ Στο σκέλος της ευθύνης των κρατικών αρχών, έχει ευθύνη η αστυνομία για την εφαρμογή μιας απάνθρωπης και όπως αποδείχθηκε παράνομης υγειονομικής διάταξης και για τη διαπόμπευση των γυναικών μέσα από το σάιτ της, όσο και οι εισαγγελείς που τις παρέπεμψαν για «βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη», τις γυναίκες αυτές που στη συνέχεια σταδιακά απελευθερώθηκαν, οι τελευταίες σε 9 μήνες από την αρχή, ενώ κατέπεσαν όλες οι κατηγορίες στα δικαστήρια.

∎ Να μην ξεχάσουμε όμως το βαρύ πυροβολικό της διαπόμπευσης, που ήταν τα ΜΜΕ, όχι όλα βέβαια, αλλά τα περισσότερα, που έγιναν ο «ιμάντας μεταβίβασης της πληροφορίας», αυτής της εγκληματικής πληροφορίας για τα άτυχα πλάσματα που βρέθηκαν, όπως έχουμε τεκμηριωμένα αποδείξει, ως προεκλογικό καρότο για τους πεινασμένους τηλεθεατές και πορνοπελάτες σε μια επιχείρηση «αρετή» των Λοβέρδου-Χρυσοχοΐδη.

Χρυσός κανόνας της δημοσιογραφίας είναι «αίμα και σπέρμα», αν θέλεις να έχεις τηλεθέαση. Πολλά ΜΜΕ το επέλεξαν και πάλι, συνεργώντας σε όλο το πλέγμα των ανωτέρω υπευθύνων.

Καταλήγοντας, πέτυχε πολλούς από τους στόχους του αυτός ο δύσκολος αγώνας. Μιλάμε σπάνια για νίκες αυτές τις μέρες, και αυτή είναι μία. Δυστυχώς, αυτή η «επιχείρηση Λοβέρδου-Χρυσοχοΐδη» και πρόθυμων συνεργατών και εκτελεστών άφησε πίσω της τα συντρίμια των διαπομπευμένων γυναικών και της μακρόχρονης φυλάκισή τους. Προσφυγές και μηνύσεις έχουν γίνει βέβαια, από την ομάδα αλληλέγγυων δικηγόρων, δεν ξέρουμε πότε θα εκδικαστούν με το γνωστό σύστημα της ελληνικής δικαιοσύνης, αλλά κάποιοι θα πληρώσουν, ευελπιστούμε, και προπαντός κάποιοι και κάποιες θα καταλάβουν ότι δεν είναι μόνοι και μόνες στις βρόμικες επιχειρήσεις τους. Έχουν και αντιπάλους.

 

http://www.fylosykis.gr/2013/05/%CE%B4%CE%AF%CF%89%CE%BE%CE%B7-%CE%BF%CF%81%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8E%CE%BD-%CE%B3%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%B9%CE%BA%CF%8E%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AD%CF%81%CF%81%CE%B5%CF%85%CF%83/

Ένα ντόρος αντιφασιστικός

Διά βοής, με εκκωφαντικό τρόπο, ζήλο και αυταπάρνηση και άλλα γλαφυρά συνοδευόταν το περίφημο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο με πρόσημο κουρεμένης δημοκρατίας του Αντώνη Ρουπακιώτη που θα κατάθεταν στην βουλή, όμως τελευταία στιγμή προέκυψε το γραφικό και ελληνικότατο «αλλά». Ένα «αλλά» που βεβαίως αποτελεί σύνηθες φαινόμενο της ελληνικής κοινοβουλευτικής (τάχα μου) δημοκρατίας, συνοδευόμενο υπό την δικαιολογία των προβληματικών διατάξεων που εντόπισαν ο γ.γ της κυβέρνησης Τάκης Μπαλτάκος και ο υπουργός Επικρατείας Δημήτρης Σταμάτης. Αλήθεια, εγώ ως πολιτικό ενεργά υποκείμενο αυτά τα ονόματα της κυβέρνησης δεν τα ακούω συχνά και γι αυτό τον λόγο από δημοσιογραφικό ενδιαφέρον ανάθεσα στην 16η συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ που αγγίζει την νομιμότητα και είμαι μέλος της να βρει τα πραγματικά ονόματα και αυτή ανακάλυψε ότι τα δύο πρόσωπα που πραγματικά με την internετική παρέμβαση τους ανάγκασαν την κυβέρνηση να αποσύρει το νομοσχέδιο δεν είναι άλλοι από τον Φαήλο Κρανιδιώτη και τον Μουρούτη (Πουραώ) που με μεροληπτικό τρόπο ώθησαν ως ειδήμονες την κυβέρνηση να το αποσύρει. Ερωτηματικό παραμένει αν ήταν οι ίδιοι που συμφώνησαν στο κούρεμα του Ρουπακιώτη, με σιγουριά όμως η 16η συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ απάντησε πως δεν δεν το έπραξαν τουλάχιστον για την ελληνική οικονομία και ιδού τα αποτελέσματα.

 

***Σίγουρα η παραπάνω σύντομη διατύπωση θα μπορούσε να αποτελέσει μια μικρή περιγραφή της τηλεγραφικής απόσυρσης του εν λόγω νομοσχεδίου με τρόπο χιουμοριστικό που όμως καυτηριάζει την αντιδημοκρατική πραγματικότητα που βιώνουμε. Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι τα παραπάνω γλαφυρά σχόλια ουδέποτε προέκυψαν από τον δικό μου σουρεαλισμό, αντίθετα παρατηρούμε ότι η μεταστροφή του ζήλου σε δισταγμό ήταν μαγική ως προς τον χρόνο και πραγματική ως προς τον χώρο. Αλλά σίγουρα αυτό δεν μπορεί να εκπλήξει μια κοινωνία επιστρατευμένη από τα μνημόνια που γι αυτά βεβαίως η μεταστροφή δεν ήταν ποτέ η ίδια.

Αφορμή για την παρακάτω ανάλυση είναι η απόσυρση του σχεδίου νόμου «για την καταπολέμηση ορισμένων μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας μέσω του Ποινικού Δικαίου» και η τελευταία προκλητική στάση της Nαζιστικής χρυσής Αυγής στο κοινοβούλιο με πρωταγωνιστή των «15 χρόνο» εγκεφαλικά χιτλερικό Ηλιόπουλο και το «Heil Hitler» του. Αλλά δεν θα σταθώ τόσο στο γεγονός της έκφρασης του ναζιστή βουλευτή αλλά στην μετέπειτα δήλωση του σ. Δραγασάκη που εκτελούσε χρέη προέδρου εκείνη την μέρα. Εκείνος φάνηκε να διατυπώνει μια θέση αρκετά σημαντική, πέραν της αυτονόητης υπεράσπισης όπως λέει του ελληνικού κοινοβουλίου, δεν διστάζει να διατυπώσει πως δεν θεωρεί ότι ο φασισμός καταπολεμάτε με διοικητικά μέτρα αλλά από τη δημοκρατική εγρήγορση, τη συλλογική δράση της κοινωνίας και με την εξάλειψη των κοινωνικών αιτιών που τον τροφοδοτούν και πράγματι αποτελεί αξιότιμη πολιτική στάση να εκφέρεις γνώμη ένστασης στο προκείμενο διοικητικό μέτρο. Αυτή η τοποθέτηση είναι αρκετά πλουραλιστική και ταυτόχρονα ικανή να ανοίξει μια κριτική ανάλυση στην ενδεχόμενη κινηματική θέση που πρέπει να πάρει η κοινωνία και στην διοικητική μεταρρύθμιση που πρέπει να ληφθεί από το ελληνικό κοινοβούλιο. Μάλιστα η κακώς απόσυρση του νομοσχεδίου θα πρέπει να τροφοδοτήσει την αριστερά σε μια περαιτέρω συζήτηση όσον αφορά τις διατάξεις του νομοσχεδίου και την κινηματική της συνεισφορά που ανοίγει πολλά ερωτηματικά.

1) Απονομιμοποίηση της Χρυσής Αυγής;

Η έκθεση του ευρωπαϊκού επιτρόπου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του Συμβουλίου της Ευρώπης Νίλς Μούιζνιεκς κατέγραψε τη δυνατότητα απαγόρευσης της Χρυσής Αυγής με βάση τη Διεθνή Σύμβαση για την Κατάργηση Κάθε Μορφής Φυλετικών Διακρίσεων και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Μια τοποθέτηση που τουλάχιστον στο αριστερό κοινό έδωσε την δυνατότητα να επιρριφθούν επιπλέον κατηγορίες στην Χρυσή Αυγή αλλά και στην κυβέρνηση με την ψήφο ανοχής που επιδεικνύει στην ρατσιστική της βια. Το πασιφανές ακωδικοποίηται, είναι η δυνατότητα να βγάλεις την Χρυσή Αυγή εκτός νόμου βάση των ευρωπαϊκών θεσμών. Μια συζήτηση που είχε ανοίξει στις τάξεις της αριστεράς αλλά δεν έχει καταφέρει να διατυπώσει μια σαφή θέση. Διότι αποτελεί τουλάχιστον αφέλεια στα του οίκου του ΣΥΡΙΖΑ να μην έχει ανοίξει μια συζήτηση στα μέλη σχετικά με τη στάση του κόμματος στο φαινόμενο εκφασισμού της κοινωνίας και των ρατσιστικών επιθέσεων και αναλωνόμαστε στα κατά τόπους ατομικά αντανακλαστικά αγνοώντας την συλλογική απάντηση.

Κατά γενική ομολογία η απονομιμοποίηση της Χρυσής Αυγής γεννάει πολλά αρνητικά. Πρώτον, μια τέτοια ενέργεια θα τροφοδοτούσε την αντισυστημική ρητορεία της και θα αυτοπροσδιοριζόταν ως ηρωική αντιμνημονιακή παράταξη. Σε μια κοινωνία που αναζητά διαφορετικό πολιτικό εκφραστή μια τέτοια ενέργεια θα ενίσχυε αυτήν την ανάγκη. Δεύτερον, θα πρέπει να εκτιμήσουμε ότι η επικινδυνότητα της Χρυσής Αυγής εντοπίζετε εκτός κοινοβουλίου, που σημαίνει ότι πρέπει να αναζητήσουμε το μέτρο-εργαλείο που θα βάζει φραγμό στο παρακρατικό της έργο. Άρα μια περαιτέρω λαική νομιμοποίηση που μπορεί να επωφεληθεί η Χ.Α από την ηρωοποίηση της, αν τεθεί εκτός κοινοβουλίου πρέπει να ληφθεί υπόψιν. Αλλά εδώ προκύπτει ένα ερώτημα, η βουλευτική ασυλία και η επιδότηση της Χ.Α ως κόμμα του κοινοβουλίου δεν αφήνει τα περιθώρια για να μονοτωνούν γεγονότα ρατσιστικού μίσους; Σε αυτό το ουσιαστικό ερώτημα θα πρέπει να απαντήσουμε ερευνώντας νέα μέσα αντιμετώπισης, αλλά ομολογουμένως σε ένα ομιχλώδες κομματικό τοπίο εντός ΣΥΡΙΖΑ πορευόμεθα με αυτά που κατέχομε.

Επομένως δεν μπορούμε να μην επωφεληθούμε από το νομοσχέδιο του υπ. Δικαιοσύνης που τολμά κάτι πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα, πόσο μάλλον για την αντιδημοκρατική κυβέρνηση Σαμαρά. Πέραν της εύλογης ποινικοποίησης της πράξης προβλέπει τον ποινικό κολασμό της α)δη­μό­σιας υ­πο­κί­νη­σης βίας ή μί­σους που στρέ­φε­ται κα­τά ο­μά­δας ή προ­σώ­που που προσ­διο­ρί­ζε­ται βά­σει φυ­λής, χρώ­μα­τος, θρη­σκείας, γε­νε­τή­σιου προ­σα­να­το­λι­σμού, ε­θνι­κής ή ε­θνο­τι­κής κα­τα­γω­γής, κα­τά τρό­πο που μπο­ρεί να εκ­θέ­σει σε κίν­δυ­νο τη δη­μό­σια τά­ξη και β) του ε­γκω­μια­σμού, της άρ­νη­σης ή της εκ­μη­δέ­νι­σης της ση­μα­σίας ε­γκλη­μά­των γε­νο­κτο­νίας, ε­γκλη­μά­των κα­τά της αν­θρω­πό­τη­τας και ε­γκλη­μά­των πο­λέ­μου, ό­πως αυ­τά συ­γκε­κρι­μέ­να ο­ρί­ζο­νται, ε­φό­σον η πρά­ξη αυ­τή στρέ­φε­ται κα­τά ο­μά­δας προ­σώ­πων που προσ­διο­ρί­ζε­ται με βά­ση τη φυ­λή, το χρώ­μα, τη θρη­σκεία, την ε­θνι­κή ή ε­θνο­τι­κή κα­τα­γω­γή ή το γε­νε­τή­σιο προ­σα­να­το­λι­σμό κα­τά τρό­πο που μπο­ρεί να προ­κα­λέ­σει ή διε­γεί­ρει σε βιαιο­πρα­γίες ή εχ­θρο­πά­θεια κα­τά μιας τέ­τοιας ο­μά­δας ή μέ­λους της.  Εδώ επίσης προκύπτει ένα ερώτημα του ιδεολογικά ευαισθητοποιημένου κοινού σχετικά με το πως μπορείς να διώκεις ποινικά τις απόψεις και τις ιδέες ανθρώπων. Θεωρώ πως ένα τέτοιο ψευτοερώτημα δεν μπορεί να είναι σημείο συζήτησης της αριστεράς διότι απλούστατα δημιουργείται από τις παραπάνω αντιλήψεις οι οποίες είναι κοινωνικά παράνομες και υπαίτιες για τον θάνατο εκατομμύριων ανθρώπων και διαφέρει από το ταξικό μίσος που μπορεί να κάποιοι να συμψηφίσουν.

2) Οι δυνατότητες αντιφασιστικού κινήματος

Ο φασισμός δημιουργείται από την έλλειψη ταξικού ρεαλισμού και τις ιστορικές ανακρίβειες που υπερκαλύπτουν τον πραγματικό οικονομικό εχθρό που ονομάζεται καπιταλισμός. Αυτό το σύστημα έχει εξαπλωθεί σε παγκόσμια εμβέλεια με αποτέλεσμα στην πράξη λόγω της ελεύθερης αγοράς να καταργεί τα κράτη- έθνη. Ωστόσο για να υπάρχει χρειάζεται να ανάγει εφεδρείες που θα πραγματοποιούν τον αντιπερισπασμό που θα τον επωφελή. Αυτές είναι οι ευάλωτες κοινωνικές ομάδες και μειονότητες που λόγω της αδύναμης ταξικά θέσης τους αποτελούν το εύκολο θύμα, βλέπε μετανάστες. Όλα αυτά αναπαράγονται στην κοινωνία και αποτελούν ζωτικά εργαλεία του καπιταλισμού και έιναι δύσκολο να αποδομηθούν. Στην ελληνική ιδιαιτερότητα δυστυχώς κατέχουμε μια φασιστική παρακαταθήκη όπως τους χίτες, ταγματασφαλίτες κλπ του Β’ παγκοσμίου πολέμου που συνεργάστικαν με του Ναζί και τάχθηκαν εναντίον των πατριωτικών μετώπων και της αριστεράς. Αν και το τέλος του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, ενταφίασε τις ναζιστικές συμμορίες αυτές δεν έπαψαν ποτέ να υπάρχουν, απλά περιορίστηκαν και αναζητούσαν μανιωδώς ένα κομματικό συνομιλητή. Η δεξιά συγκροτήθηκε κυρίως σε μια οικονομική θέση αυτή του νεοφιλελευθερισμού και δευτερευόντως σε αξιακά ζητήματα. Σήμερα αναβιώνει ένα μόρφωμα που ξανά βγάζει με τον ποιο σκληρό τρόπο τις αξιακές συντηρητικές αναφορές στο προσκήνιο και διαφοροποιείται φαινομενικά από τον νεοφιλελευθερισμό, προτάσσοντας την εθνοτική απελευθέρωση ως λύση στα αδιέξοδα της δικομματικής πολιτικής.

Όλα τα παραπάνω παρατέθηκαν ώστε να βρεθεί η μήτρα που γεννάει τον φασισμό καθώς και οι μοχλοί ενίσχυσης του, που δεν είναι άλλοι από την κοινωνική διάρθρωση και τα νεοφιλελεύθερα κόμματα αντίστοιχα. Για να αλλάξουν δηλαδή οι κοινωνικοί συσχετισμοί, πρέπει να βγουν νέες γενιές ταξικά διαπαιδαγωγημένων πολιτών που θα εκφέρουν άποψη για τα κοινά και θα μαθαίνουν την παγκόσμια ιστορία και όχι αποκλειστικά την εθνοκεντρική. Επομένως χρειάζεται μια βαθιά πολιτική μεταρρύθμιση,  που θα δημιουργεί συνέχεια νέους στόχους προς την κοινωνική απελευθέρωση και θα ξεκινά από την εκπαίδευση. Αυτή η ανάγκη για αλλαγή των κοινωνικών συσχετισμών πρέπει να ξεκινήσει από τώρα με ένα κίνημα εκπαιδευτικών που θα χειραφετεί τον νέο με δημοκρατία και αλληλεγγύη προς τους συνανθρώπους του. Είναι ιστορική αναγκαιότητα να δημιουργηθεί ένα μαχητικό εκπαιδευτικό κίνημα που θα δίνει τη μάχη του αντιφασισμού στους σχολικούς χώρους και δεν θα περιορίζεται μόνο στο εκπαιδευτικό δυναμικό της αλλά μέσα και από το έργο που αυτοί θα παράγουν θα συσπειρώνει την πλέον ευαίσθητη κοινωνική ομάδα που ονομάζεται μαθητική νεολαία. Διότι το μαθητικό αντιφασιστικό κίνημα δεν μπορεί να δημιουργηθεί μόνο από έξω αλλά και μέσα στο ίδιο σχολικό συγκρότημα.

Η αριστερά του αέναου διαλόγου πρέπει να συμμεριστεί ότι χωρίς ένα αντιφασιστικό μέτωπο από τα κάτω, όσες διοικητικές μεταρρυθμίσεις και να γίνουν δεν θα ξεριζώνουν τον φασισμό αλλά θα τον ξανά βρίσκουν σαν κακό εφιάλτη μπροστά τους. Αυτό το μέτωπο πρέπει να συσπειρώνει και να είναι μαζικό αλλά παράλληλα να διακρίνει αυτόν που ενσωματώνει και συνεργάζεται. Πέραν του τομέα της εκπαίδευσης, δεν μπορεί να μην υπολογισθεί η ανάγκη για πολιτισμική αλλαγή για την εναλλακτική προώθηση νέων καλλιτεχνικών ιδεών και πρωτοβουλιών που θα προωθούν σχέσεις ισότητας και αλληλεγγύης.

Αυτή η κινηματική πρωτοβουλία πρέπει να βρίσκεται σε μια εγρήγορση και πέραν της συντονισμένης συνολικής δράσης θα πρέπει να απαντά σε επιμέρους γειτονίες. Να έχει τα απαραίτητα αντανακλαστικά η κάθε γειτονιά ξεχωριστά μέσω της συγκρότησης αντιφασιστικών επιτροπών να εμποδίζει και να απομονώνει τα φασιστικά κρούσματα, να προστατεύει με πολιτική και νομική στήριξη εκείνους και να ενθαρρύνει τους  μετανάστες, τους ομοφυλόφιλους, τους τρανς, τους Ρομά κλπ.  Αυτό προϋποθέτει μια σοβαρή προετοιμασία στην κίνηση που ο καθένας δρα, στην περιοχή του, με την μορφή της συλλογικής πάλης και της ατομικής συνεισφοράς. Ο καθένας στην περιοχή όπου δραστηριοποιείται μπορεί από αύριο κιόλας να κάνει μια προσπάθεια συντονισμού και συγκρότησης τέτοιων πρωτοβουλιών και ο καθένας με την δουλειά και ιδιότητα που επικαλείται μπορεί να προσφέρει σε αυτόν τον αγώνα! Γιατροί, καλλιτέχνες, δικηγόροι, φοιτητές, μαθητές, εκπαιδευτικοί, απλοί πολίτες.

3) Φεμινισμός-Αντιφασισμός

Ένα ερώτημα που περιχαρακώνει το καθηλωμένο φεμινιστικό κίνημα στην Ελλάδα και το περιορίζει στη δράση είναι η μη ξεκάθαρη θέση που παίρνει στην κοινωνία του 21ου αιώνα, καθότι η αστική δημοκρατία θεσπίζει την ισότητα των δύο φίλων. Αν παραμείνουμε σε αυτό το γεγονός, θα απαντούσαμε ότι το φεμινιστικό κίνημα δεν θα έχει λόγω ύπαρξης και απλά θα παρουσιαζόταν μεμονωμένα στην κοινωνία για να καταγγείλει. Κάτι τέτοιο είναι μια λάθος εκτίμηση της αναγκαιότητας που παίρνει σήμερα η φεμινιστική δράση η οποία πρέπει να βρει τα κατάλληλα στηρίγματα αναδίπλωσης και επικαιροποίησης. Από την άλλη παραμένει αναπάντητο αν οι φεμινιστικές πρωτοβουλίες είναι αυτές που υπαρξιακά δημιουργούν την ανισότητα και υπερβάλουν πάνω σε αυτήν. 

Κοντολογίς μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι το φεμινιστικό κίνημα πολύ καλώς έχει καταφέρει και συνεργάζεται με το loatk κίνημα που του δίνει την κατάλληλη ορμή. Τα θύματα σεξουαλικού προσανατολισμού από την πατριαρχία της κοινωνίας πληθαίνουν, διότι αυτή η κοινωνία πλήρως συντηρητικοποιμένη δεν μπορεί να τους αποδεχθεί και καθετί το καινούριο το αντιμετωπίζει με μισαλλόδοξο τρόπο. 

Άρα 1) είναι να δημιουργήσεις την κινηματική πρωτοβουλία που θα δίνει ιδεολογική μάχη και θα συγκρούεται με τα συντηρητικά ένστικτά της κοινωνίας. 2) Μια πρωτοβουλία που αντιμετωπίζει τα κρούσματα σεξιστικής βιας κλπ.

Το δεύτερο σημείο είναι σημαντικό ώστε να καθορίσουμε την ιδεολογική συσκότιση της κοινωνικής συνολικής πάλης, είτε αυτό ονομάζεται φεμινισμός, είτε loatk, είτε αντιφασισμός, πρέπει να το δούμε σε ένα συλλογικό πλαίσιο, πέραν του καθένα ξεχωριστά. Ο «Δράκος» της Πάρου για παράδειγμα που ασέλγησε πάνω σε ένα νεαρό κορίτσι και το κακοποίησε, δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό. Ήταν ένα θύμα σεξιστικής βιας και σαφώς αυτό το έγκλημα δεν έχει εθνική καταγωγή. Η κοινωνία όμως πως το αντιμετώπισε; Το αντιμετώπισε με ρατσιστικό και τοπικιστικό τρόπο, μην εντοπίζοντας την αιτία της πράξης που αναπαράγει αυτά τα περιστατικά. Δηλαδή της πατριαρχίας και της υπερ-αρρενωπής διαδραστικότητας της κοινωνίας. Πρέπει να υπάρξει διαφοροποίηση από τους τοπικιστές που καταγγέλλουν μια πράξη βιας και μάλιστα επιζητούν λιντσαρίσματα του θύτη και από την άλλη το φεμινιστικό κίνημα δεν μπορεί να μένει στο κλουβί του και να μην γίνεται ευρύτερο. Η λεπτή τομή που πλατειάζει το φεμινιστικό-loatk κίνημα πρέπει να επιμείνει στο “με ποιους”; Εδώ η κοινωνική πραγματικότητα μας απαντάει με τον χειρότερο βιαστή της. Τον εκφασισμό και την δράση της Χρυσής Αυγής που ενισχύει την πατριαρχία. 

Εκεί δηλαδή που το κράτος δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την εγκληματικότητα, η Χ.Α έρχεται να επέμβει και να καλύψει το κενό, προωθώντας ρατσισμό, λιντσαρίσματα κοκ. Συνεπώς είναι αναγκαίο το φεμινιστικό κίνημα να αλληλεπιδράσει με το αντιφασιστικό. Διότι αν δεν καταλάβουμε ότι ο σεξισμός είναι φασισμός του άνδρα προς την γυναίκα, ο ρατσισμός είναι φυλετικός και έμφυλος φασισμός τότε δεν θα κατανοήσουμε ποιο είναι επιτέλους το αυγό του φιδιού

4) Με ποιους;

To ερώτημα έχει δύο άξονες, το κομματικό μέτωπο συνεργασίας και το κινηματικό. Όπως έχει επεξηγηθεί παραπάνω μεγαλύτερη σημασία έχει το κίνημα από τα κάτω. Ωστόσο η κοινοβουλευτική αριστερά κωλυσιεργεί με έναν φαύλο τρόπο . Για παράδειγμα, πώς απαντάς στο ποινικό διακομματικό αντιφασιστικό μέτωπο του Βενίζελου και γιατί επαναλαμβάνεται το αφερέγγυο δημοκρατικό τόξο; Αν θέλουμε να χρησιμοποιούμε αυτό το τόξο πρέπει να ρίχνουμε τα βέλη μας σωστά. Όταν το ΠΑΣΟΚ  καθορίζει μόνο ποινικά το μέτωπο του και πολύ περισσότερο όταν είναι υπαίτιο για τον εκφασισμό της κοινωνίας εξαιτίας της εξαθλίωσης που επέβαλε, τότε συνεργασία ούτε στο ελάχιστο δεν μπορεί να προκύψει. Το ίδιο και για πολλούς λόγους παραπάνω ισχύει και για την ΝΔ του Δένδια, Βορίδη, Άδωνι που είναι ταυτισμένη με την Χρυσή Αυγή η πολιτική που ασκεί και εξισώνει ως άκρα την αριστερά και την Χ.Α. Με τόσο επικίνδυνο τρόπο που γίνεται αρωγός του ακροδεξιού εξτρεμισμού στην Ελλάδα και όχι μόνο, χτίζοντας ένα ηγεμονικό αυταρχικό συντηρητικό πόλο εμφυλιοπολεμικού χαρακτηρά χωρίζοντας δύο στρατόπεδα. Τους φασίστες και τους δημοκράτες. Επιπλέον και η ΔΗΜΑΡ με την κυβερνητική στήριξη που προσδίδει, κρίνεται αντιδημοκρατική παράταξη, άλλωστε ποτέ η κουλτούρα από μόνο της δεν μπόρεσε να καταπολεμήσει τον φασισμό. Όλα αυτά σημαίνουν ότι η διακομματική πάλη μάλλον ανώφελη κρίνεται εξετάζοντας το κάθε κόμμα ξεχωριστά, αυτό ισχύει και για τους ΑΝΕΛ για ευνόητους λόγους. Μοναδική εξαίρεση αποτελεί το ΚΚΕ αλλά είναι ξεκάθαρο ότι η «συνεργασία με την οπορτουνιστική πτέρυγα είναι αντιλαϊκή». Άλλωστε οι κομματικές τους ομπρέλες δεν καλύπτουν την αυξημένες απαιτήσεις της σύγχρονης αντιφασιστικής πάλης. Άρα θεμιτά καταλήγουμε ότι η λύση βρίσκεται σε συλλογικότητες της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, μέχρι τον αντιεξουσιαστικό χώρο σε επίπεδο κινήματος.

Ένα κίνημα που θα έρθει σε σύγκρουση με την πολιτική ηγεμονία που ασκεί η κυβέρνηση και η έτερη ναζιστική οργάνωση της. Αλλά κυρίως που θα ξεπερνά το ιδεαλιστικό της στοιχείο θα απαντά στα υλικά προβλήματα της κοινωνίας. Ένα κύριο από αυτά είναι ο φασισμός ως κοινωνικό φαινόμενο που καταπολεμάτε με την καθημερινή ιδεολογική πάλη και οι ρατσιστικές πράξεις που απαντούντε με την κινηματική εγρήγορση και επαγρύπνηση του αριστερού-αντιμνημονιακού μετώπου, διότι δεν αρκεί η δημοκρατία των ειδικών.

Άλλωστε δημοκρατία δεν έχουμε, ρωτήστε τον Φαήλο!

Pιζοσπαστικός φεμινισμός στην εποχή και τη χώρα των τεράτων

Feminism

Της ομάδας Terminal 119, 09-03-2013

1. Όταν μιλάνε οι γυναίκες: η νόρμα, η σιωπή κι η απάντηση στην επίθεση

Μια γυναικεία ένοπλη ομάδα έγραφε στις προκηρύξεις της 25 χρόνια πριν στη γερμανία: «πολεμάμε την καταπίεση για να την κάνουμε ορατή». Το σκεπτικό ήταν το εξής: μέσω της γυναικείας, πολιτικά οργανωμένης, αντι-βίας γινόταν φανερή η βία την οποία δέχονταν οι γυναίκες. Μέσω της αντίστασης, η βία γινόταν ορτατή. Αυτή η ιδιαίτερη βία, εναντίον συγκεκριμένων φορέων θηλυκού γένους, γυναικείων χαρακτηριστικών, μπορούσε πια να ονομάζεται βία και το ‘φύλο’, από τόπος κυνηγιού όσων δεν εξέπιπταν των αρρενωποτήτων (και πλήττονταν για αυτό), γινόταν τόπος αντίστασης.

Στην Ξάνθη μετά το πρόσφατο αποτρόπαιο έγκλημα κατά της ζωής και της αξιοπρέπειας της Ζωής Δαλακλίδου μάθαμε από τα μέσα ότι ένα μέρος της τοπικής κοινωνίας, κυρίως άντρες φανταζόμαστε, επιχείρησε να λιντσάρει τον δράστη στα δικαστήρια. Συνταυτιζόμενο με αυτό το μέρος της τοπικής κοινωνίας, κομμάτι του τοπικού Τύπου, όπως η “Φωνή της Ξάνθης” συκοφάντησε τις πολιτικές προθέσεις των διοργανωτριών και των συμμετεχουσών στη σημερινή διαδήλωση, διερωτώμενος σκωπτικά για το αν οι φεμινίστριες “ζουν εκτός τόπου χρόνου και πραγματικότητας”. “Ποια κοινωνία συγκάλυψε το έγκλημα; Αυτή που συγκεντρώθηκε έξω από τα δικαστήρια και επιχείρησε να λιντσάρει τον δράστη; (Φωνή της Ξάνθης, 15-02-2013). Σαν ζήτημα, εδώ, λοιπόν, μπαίνει το εξής: Για ποια “σιωπή” μιλά η αφίσα που καλούσε στη σημερινή διαδήλωση; Αφού, η σιωπή έσπασε από την τοπική κοινωνία της Ξάνθης. Άρα, μπαίνει θέμα ορατότητας του συγκεκριμένου πατριαρχικού εγκλήματος στην Ξάνθη ή, όντως, είμαστε “εκτός τόπου, χρόνου και πραγματικότητας”;

Αναφερόμαστε στο ερώτημα της φυλλάδας της Ξάνθης για να την αντιπαραθέσουμε μόνο στην προηγούμενη φράση της γυναικείας ομάδας Rote Zora («πολεμάμε την καταπίεση για να την κάνουμε ορατή»). Ισχυριζόμαστε ότι ακολουθώντας τις διαφορές μεταξύ των δύο πρακτικών λόγων, θα μας γίνει ορατή και η ουσία του εγκλήματος στην Ξάνθη, το οποίο αποτελεί βέβαια επαίσχυντη απόδειξη ενός κανόνα βίας και σεξουαλικοποιημένης αντικειμενοποίησης κατά των γυναικών.

Από τη μια πλευρά έχουμε μια γυναικεία βασικά ομάδα να μιλάει, από την άλλη πλευρά έχουμε μια μάζα κυρίως ντόπιων ανδρών. Από τη μια πλευρά έχουμε μια πολιτική γυναικεία ομάδα, ο λόγος και η πρακτική της οποίας εστιάζουν στην κριτική των εγκλημάτων βίας της πατριαρχικής κοινωνίας μέσα στον καπιταλισμό, από την άλλη έχουμε μια μάζα ανθρώπων με κοινή καταγωγή και μάλλον διαφορετικές πολιτικές τοποθετήσεις μεταξύ τους, που βρέθηκαν μαζί (και πιθανόν δεν θα ξαναβρεθούν) έξω από τα δικαστήρια μέσα από ένα κοινό κίνητρο: να καταφερθούν κατά του δράστη ενός συγκεκριμένου εγκλήματος κατα μιας γυναίκας. Ήδη οι διαφορές αρχίζουν να μιλάνε. Ο λόγος της γυναικείας ομάδας υπερασπίζεται την ύπαρξη των γυναικών που δέχονται βία. Ο λόγος των Ξανθιωτών έξω από τα δικαστήρια, φαίνεται να υπερασπίζεται, μεταξύ άλλων, “την τιμή μίας πόλης”.

Το έγκλημα στην Ξάνθη αποτρόπαιο, μοναδικό στην ένταση της βίας που δέχτηκε το θύμα και δύσκολο να γίνει ανεκτή ακόμα και η λεπτομερής ακρόαση της αφήγησης του από έναν κοινό νου. Η ένταση του εγκλήματος εξασφαλίζει στο θύμα ή στο όνομα του μνήμη, για κάποια χρόνια τουλάχιστον, στην ίδια την εκτέλεση του εγκλήματος τον χαρακτηρισμό του “ανατριχιαστικού” και στον ίδιο τον δράστη τον χαρακτηρισμό του “τέρατος”. Η δημοσιογραφική και, βέβαια, κοινωνική μεταφορά περί “τέρατος” ήρθε, λοιπόν, για να μείνει και θα μείνουμε κι εμείς λιγάκι σε αυτήν την μεταφορά. Η λέξη “τέρας” που χρησιμοποιήθηκε στην Ξάνθη, αλλά όχι μόνον εκεί, σε μεγάλο βαθμό για να περιγράψει τον δράστη, ό,τι συνειρμούς κι αν προκαλεί, ένα είναι το σίγουρο: ότι το νόημα της λέξης εννοεί πως στον δράστη μέσω της έντασης του εγκλήματος του, αξίζει να αφαιρεθεί η ανθρώπινη υπόσταση. Ότι ο δράστης – μετά το έγκλημα – αξίζει να αποβληθεί από την ανθρώπινη κοινότητα, την κοινότητα των (συν)ανθρώπων. Δίχως να αμφισβητηθεί, στην καθημερινή γλώσσα, το έγκλημα κατά της Ζωής μπορεί να γίνει αντιληπτό ως ένα έγκλημα που στόχευσε την “ανθρωπινότητα” της, σε αυτό που λέμε λίγο-πολύ συμβατικά “ανθρώπινη αξιοπρέπεια” και μοιράζονται όλοι οι φέροντες και οι φέρουσες ανθρώπινο πρόσωπο. Αν μπούμε σε αυτήν την κουβέντα, όμως, περί ανθρώπινου και εξω-ανθρώπινου, τεράτων και μη, με μία ευρεία κλίμακα παραδειγμάτων, γρήγορα θα καταλάβουμε ότι το τι συνιστά ‘ανθρώπινο’ και τι συνιστά ‘ανθρώπινη αξιοπρέπεια’, καθώς και το πότε αυτά τα δυο παραβιάζονται από κάποιον, αποτελούν ζήτημα αέναης και υποκειμενικής ενασχόλησης. Για άλλον η ανθρώπινη αξιοπρέπεια του παραβιάζεται αν χάσει το ημερήσιο μπάνιο του, για άλλον αν δεχτεί το πρώτο χτύπημα σε κάποια αστυνομικά κρατητήρια, για άλλην η ανθρώπινη αξιοπρέπεια της χάνεται όταν την κάνουν να αισθάνεται σαν ένα σεξουαλικοποιημένο αντικείμενο και για άλλην όταν την βάζουν να κατεβάζει τα ρούχα της μπροστά σε έναν γιατρό. Η ευρύτητα των όσων φέρουν την ταμπέλα “άνθρωπος”, πολλαπλασιάζει και τους ορισμούς περί του στάτους αυτού. Θα αποπειρώμασταν να καταθέσουμε ότι άνθρωπος είναι η ιστορία των εγκλημάτων του, δηλαδή οι στιγμές και οι εποχές – οι μεγαλύτερες σε διάρκεια ούτως ή άλλως απ’ όλη την ιστορία – κατά την οποία οι μεν προσπάθησαν να αφαιρέσουν την ύπαρξη των δε από μια ορισμένη βάσει φύλου, εθνικότητας, θρησκείας, σεξουαλικού προσανατολισμού κ.ο.κ.

Ωστόσο, το θύμα στην Ξάνθη πέρα από την ταμπέλα “άνθρωπος” είχε κι άλλα πιο συγκεκριμένα χαρακτηριστικά στα οποία πρέπει να ωθηθούμε εμείς οι υπόλοιπες για να καταλάβουμε γιατί τη σκότωσε, τη βίασε και την έκαψε ο δράστης. Δεν είναι δα και τόσο δύσκολο φυσικά. Ήταν αυτό που λέγεται ‘γυναίκα’. Κι ο δράστης είναι αυτό που λέγεται ‘άντρας’. Του άρεσε, την είχε προσέξει, μας είπε ο δράστης έπειτα. Και την βίασε. Το ότι της φέρθηκε αρχικά σαν σεξουαλικό αντικείμενο, δεν μπορεί παρά να οριοθετήσει κεντρικά το έγκλημα ως ένα έγκλημα έμφυλου χαρακτήρα. Την βίασε και την σκότωσε και την έκαψε γιατί δεν μπορούσε να την έχει για δική του: αυτή είναι η ελάχιστη ανάγνωση αυτού του έμφυλου εγκλήματος.

Ο δράστης παραμένει βέβαια και μετά το έγκλημα αυτό που λέμε ‘άντρας’. Επίσης, ο δράστης και πριν το έγκλημα ήταν, κατά τα άλλα, αυτό που λέμε ‘άντρας’. Μήπως, λοιπόν, μήπως θα έπρεπε οι χαρακτηρισμοί που θα έπρεπε να απευθύνουμε και σε αυτόν και στο έγκλημα του να είναι κεντρικά σχετικοί με την έμφυλη θέση του, διαπαιδαγώγησή του και βασικά πράξη του ως κάποιου από αυτούς που λέμε ‘άντρες’;

Λέμε ότι μια τέτοια προσπάθεια σίγουρα δεν έγινε από όσους μαζεύτηκαν έξω από τα δικαστήρια της Ξάνθης γιατί δεν υπήρχε και κανένα συμφέρον να γίνει μια τέτοια προσπάθεια. Γιατί σε μια προσπάθεια λιντσαρίσματος ενός “τέρατος”, ενός δηλαδή που έχει αποβληθεί στις συνειδήσεις μιας τοπικής κοινωνίας από το εσωτερικό της, και σε μια προσπάθεια εν γένει ξεπλύματος “της τιμής μιας πόλης”, όπου ο κάθε διαμαρτυρόμενος αναφέρεται ως τίμιο και σωστό μέλος της πόλης αυτής και της κοινωνίας αυτής, δεν χωρούν σκέψεις μήπως η πόλη αυτή και η κοινωνία αυτή είχαν προβλήματα από πριν, προβλήματα που έχουν να κάνουν με το τι εφαρμόζει και αναπαράγει η πόλη αυτή και η κοινωνία αυτή στις σχέσεις των αντρών ‘της’ με τις γυναίκες ‘της’.

Λέμε ότι η ελληνική κοινωνία, κι η ξανθιώτική σαν επιμέρους τοπική κοινωνία, δεν έχει δικαίωμα ούτε να πέφτει από τα σύννεφα με κάθε αφορμή ενός τέτοιου αποτρόπαιου εγκλήματος αλλά ούτε και να “τερατολογεί”, βιαζόμενη να αποβάλλει κάθε έντιμο μέλος του συνόλου της αφού αυτό εγκληματίσει και διαχωριστεί έτσι από αυτήν. Η ελληνική κοινωνία λέμε, σαν εξόχως ορθόδοξη, πατριαρχική και υπερ-αρρενωπή, δεν έχει κανένα δικαίωμα να μιλά για “δράκους” και “τέρατα” μιας και η πατριαρχία που ζούν/ζούμε εκατομμύρια γυναίκες σε αυτή τη χώρα, η ιδιαίτερη καταπίεση με την οποία τις/μας διαπαιδαγωγούν από μικρές, δεν είναι ένα κακό παραμύθι αλλά μια κακή πραγματικότητα.

Λέμε ότι αυτή η κακή πραγματικότητα που μας εκδικείται για το φύλο μας, αφού φόρτωσε αυτό το ‘φύλο’ με ό,τι νοήματα ήθελε πρώτα, μας είναι αντιληπτή από μια λίστα πραγμάτων δίχως τέλος, από το αντρικό βλέμμα που είναι εκεί έξω κρίνοντας ανά πάση στιγμή τα σώματα μας, μετρώντας τα, βαθμολογώντας τα, διαμορφώνοντας τα, εκθέτοντάς τα ή τεμαχίζοντας τα. Αυτή η κακή πραγματικότητα που συνίσταται επίσης στον αληθινό και καθόλου παραμυθένιο κίνδυνο του βιασμού σε καθημερινή βάση (4.500 υπολογίζονται κάθε χρόνο οι βιασμοί στην ελλάδα), καθώς και τις κάθε είδους σεξουαλικές επιθέσεις (μία στις δύο γυναίκες λένε πως έχουν δεχτεί συχνά κακοποίηση ή παρενόχληση κάτι που συνίσταται και στον περιορισμό της ελευθερίας κίνησης μας και στον συνεχή φόβο της υπό αμφισβήτηση ύπαρξης μας μετά από μια ορισμένη νυχτερινή ώρα…). Αυτή η κακή πραγματικότητα που συνίσταται, εξάλλου, και στην καθημερινή έλλειψη σεβασμού στις κάθε είδους σχέσεις μας με το άλλο φύλο (φιλικές, οικογενειακές, ερωτικές κτλ), στο μάθεμα των κοριτσιών να γίνουν “υπάκουες μητέρες” και των αγοριών να επιβληθούν μέσω της ανταγωνιστικής τους αρρενωπότητας, στις ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες και τις εκτρώσεις, στο αόρατο της λεσβιακής ύπαρξης και εν γένει την διάχυτη ομοφυλοφοβία που σε μεγάλο βαθμό περιφρουρεί την πατριαρχία στο σύνολο της, επίσης, συνίσταται στην κοροϊδία προς τις τρανς και η λίστα δεν έχει τελειωμό.

Λέμε, άρα, ότι αν η ελληνική κοινωνία κοιτάξει τη μούρη της στον καθρέφτη, ίσως δει κάπου να αχνοφαίνεται κι η μούρη του “τέρατος”, τουλάχιστον κατά την προετοιμασία του εγκλήματος. Θα ‘χει τότε δικαίωμα κανείς να αναρωτηθεί: “τι σχέση είχε το τέρας με την κοινωνία της Ξάνθης”, αν δηλαδή ‘θυμηθεί’ του πως από μικροί οι πιτσιρικάδες παίρνουν το μήνυμα πως έτσι τις κάνουν τις γυναίκες; Θα ‘χει κανείς τότε δικαίωμα για τέτοιες υποκριτικές διερωτήσεις αν ‘θυμηθεί’ τις δεκάδες αθωώσεις βιαστών από τα ελληνικά δικαστήρια, τα εκατοντάδες “έλα-μωρέ-αυτό-δεν-ήταν-βιασμός” των ελλήνων γειτόνων, συγγενών και φίλων; Θα ‘χει κανείς τότε δικαίωμα να αναρωτηθεί, αν ‘θυμηθεί’ την έλλειψη ορατότητας αυτών των δομών και άρα της καταπίεσης των γυναικών;

Για αυτήν, λοιπόν, την ορατότητα πιστεύουμε γίνεται η συγκεκριμένη εκδήλωση και διαδήλωση, για να σπάσει τη σιωπή όχι εναντίον ενός τέρατος που αποτελεί την δαιμονοποιημένη εξαίρεση μιας κοινωνίας στην οποία όλα κυλούν νορμάλ, αλλά, αντιθέτως, για να σπάσει τη σιωπή μιας κοινωνίας που προετοιμάζει κι άλλα τερατώδη εγκλήματα. Για να σπάσει τη σιωπή μιας κοινωνίας που είναι σιωπηλή ως συνενοχή, μιας κοινωνίας μικρών και μεγάλων τεράτων.

2. Εθνοτσαμπουκάς: αναγκαστικές συναρθρώσεις

Είμαστε, λοιπόν, “εκτός τόπου, χρόνου και πραγματικότητας”? Ο σημερινός χρόνος, η εποχή που έλαβε χώρα το έγκλημα κι η εποχή που έλαβε χώρα η διαδήλωση είναι μια ξεχωριστή εποχή. Η εποχή της λεγόμενης ‘κρίσης’ κατά την οποία ένα κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας (και του ελληνικού κράτους βέβαια) ανοιχτά κι άλλο ένα κομμάτι ακόμα κλειστά πριμοδοτεί και προωθεί σαν φάρμακο στην κρίση λίγο ‘φασισμό’. Κι αναρωτιόμαστε τώρα εμείς μήπως πίστεψαν οι έλληνες και οι ελληνίδες πως αυτός ο ‘λίγος φασισμός’ που βρίσκει την ενσάρκωση του στα σώματα, τον εθνοτσαμπουκά και την μαγκιά των 20 αντρών της χρυσής αυγής (και της συζύγου του φύρερ τους), θα αντιστοιχεί σε ένα ασήμαντο και ανεπαίσθητο πέρασμα της οργάνωσης αυτής από την ελληνική ιστορία και κοινωνία. Δε νομίζουμε.

Ίσα-ίσα, λέμε. Οι σημερινοί “πέφτω-από-τα-σύννεφα” και οι σημερινοί “τερατολόγοι”, πολλές φορές μάλιστα, αν όχι πάντα, έχουν ποντάρει χοντρά, όχι απλά στο χώσιμο των νεοναζί μέσα στη βουλή αλλά και στο ξεκαθάρισμα και την προστασία από τους νεοναζί. Κι όταν, βέβαια, κάποιος αποφασίζει να συνδιαλλαγεί με αυτόν που πουλάει ξεκαθάρισμα και προστασία, όταν βέβαια κάποιος αποφασίζει να ονομάσει τον “τσαμπουκά” και την “μαγκιά” πολιτικά επιχειρήματα και αναγνωρίσιμα κοινοβουλευτικά ή εξωκοινοβουλευτικά μέσα, όταν κάποιος επιβραβεύει και αναπαράγει σιωπηλά την επιβράβευση του “εθνοτσαμπουκά” διά της εκλογής 21 νεοναζι στη βουλή και τη δράση μισού εκατομμυρίου ναζί παράλληλα (πχ κυνήγι, μαχαιρώματα και δολοφονίες μεταναστών), όταν κάποιος αποδέχεται το ενδεχόμενο στο μυαλό του και νομιμοποιεί ένα καθεστώς τρόμου όπου κάποιοι με βάση κριτήρια εθνικότητας θα κυνηγήσουν ανελέητα κάποιους άλλους, κι όταν κάποιος αποφασίζει να ενσωματώσει τους ναζί στον καθημερινό του/της τρόπο σκέψης, τότε καλά θα κάνει να κόψει και το δούλεμα για το ότι η βία τον κάνει να πέφτει από τα σύννεφα.

Η ‘εποχή των τεράτων’ αναμφισβήτητα είναι εδώ για να μας θυμίζει στοιχεία εγγενή της ελληνικής κοινωνίας όπως ο “διάχυτος κώδικας της εθνομαγκιάς”, στοιχεία που οι έλληνες άντρες μοιράζονταν εξάλλου πολύ πριν την άνοδο των νεοναζί.1 Από την δεκαετία του ’90 κι έπειτα, όλο και με μεγαλύτερη ένταση, ένα ορισμένο lifestyle, σεξουαλικοποιημένης και πορνογραφικής αντικειμενοποίησης των γυναικών πουλιέται στα περίπτερα σε τιμές προσιτές. Από την δεκαετία του ’90 κι έπειτα, συγκεκριμένα πρότυπα εθνικών αρρενωποτήτων πλασάρονται σαν πρότυπα πολιτικής και προσωπικής συμπεριφοράς. Πάγκαλοι, πολύδωρες, μεϊμαράκηδες, τατσόπουλοι συναγωνίζονται στο ποιος είναι ο πιο άντρας, ποιος δεν είναι ο ομοφυλόφιλος. Δεν ήρθαν από το πουθενά οι σημερινοί ξυλοδαρμοί εναντίον gay ανδρών σε πάρκα στην Αθήνα. Κι ούτε το χέρι της χρυσής αυγής αποτελεί “περιθωριακό” χέρι που φρόντισε κανείς μέχρι στιγμής να της το σπάσει για να δείξει πως όποιο χέρι σηκώνεται πάνω σε ομοφυλόφιλους, πρέπει να σπάζεται. Χώρια που δεν τους ονόμασαν και “τέρατα”.

Η εποχή αυτή κολλάει γάντι στην χώρα των τεράτων. Εκτός αν νόμισαν κάποιοι πως επειδή η φασιστική/ ναζιστική βία προτίμησε θύματα άλλης εθνικότητας και άλλου σεξουαλικού προσανατολισμού, κάνει αυτή την βία λιγότερο “φασιστική/ναζιστική” ή κάνει την καθιέρωση της στην ελληνική κοινωνία περισσότερο αμελητέα. Η επικράτηση, όμως, της φασιστικής και ρατσιστικής βίας σε όλη την χώρα δεν μπορεί παρά να αποτελεί νομιμοποίηση του συγκεκριμένου φορέα της. Το πρότυπο του έλληνα φασίστα, ρατσιστή άντρα τη στιγμή που μιλάμε κοπιάρεται με όλο και πιο μεγάλη ένταση, σε σχολεία, στρατώνες, αστυνομικά τμήματα και … μανάβικα. Πως μπορεί, άρα, μια ελληνική κοινωνία υποκριτικά να καταφέρεται κατά της βίας ενώ όλο και πιο ενισχυμένα εξαπολύει ένα σύστημα βίας κατά κάποιων Άλλων; Πως μπορεί αυτός που θέλησε να μάθει τη γλώσσα του συστήματος του τρόμου, αυτός που έσπρωξε την χιονοστιβάδα, να διαμαρτυρηθεί για το ότι τον καταπλακώνει;

Άρα, για άλλη μια φορά, οι συγκεντρώσεις λιντσαρίσματος έξω από δικαστήρια απο μια τοπική κοινωνία, δεν είναι ανάχωμα στην πατριαρχική βία. Είναι μάλιστα και επιβεβαίωση της, εφόσον συνεχίζεται ο αποκλεισμός των λόγων των γυναικών. Είναι, επιπλέον, επιβεβαίωση της, εφόσον η αρρενωπή βία επιχειρείται να ανταπαντηθεί με αρρενωπή βία, εν είδει ενός τοπικού τσαμπουκά για το ποιος θα έχει εξουσία πάνω στο σώμα “των γυναικών μας”.

Στην εποχή της κρίσης, η χώρα των τεράτων συναντά την εποχή της. Όπως γράφει και η Αλεξάνδρα Χαλκιά: “Τόσο το πατριαρχικό έθνος-κράτος όσο και το κεφάλαιο βάλλονται, ενώ η καταστατική αδυναμία που τα συνέχει γίνεται ολοένα και περισσότερο ορατή. Η “αδυναμία πληρωμής” του έθνους, του εργοδότη, ή και του οικογενειάρχη, σημαδεύει ένα είδος εκθήλυνσης του μέχρι πρότινος πανίσχυρου ‘πατέρα‘”2. Πακέτο με το κράτος τους, οι έλληνες πατεράδες νιώθουν την οικονομική τους ανισχυρότητα – ένα από τα μεγαλύτερα, αν όχι το μεγαλύτερο εξάλλου στήριγμα της αρρενωπότητας τους – να απειλείται με αφανισμό. Δεν μπορεί να μας ξεγελάσει κανείς για το τι γίνεται όταν ηγεμονικές αρρενωπότητες αυτής της χώρας συσσωρεύουν μέσα τους κομμάτια της γελοίας τους κατάρρευσης ως αρρενωποτήτων: θα κοιτάξουν να επιτεθούν ακόμα πιο λυσσαλέα, θα τρέξουν να επιβληθούν με μεγαλύτερη ένταση. Ο Daniel Mang λέει: “η καταστροφική δυναμική των πατριαρχικών κοινωνιών καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από το γεγονός ότι η αρρενωπότητα γίνεται αντιληπτή ως θεμελιωδώς ελλιπής, ανασφαλής και απειλούμενη3. Θύματα αυτής της επίθεσης είναι ήδη και θα είναι και οι έμφυλες θέσεις των γυναικών, των ομοφυλόφιλων, των τρανς.

3. Από την Πάρο στην Ξάνθη…

Ήδη αυτό που ονομάζουμε λυσσαλέα επίθεση και επιβολή έχει εφαρμοστεί σε μεγάλες επιφάνειες της ελληνικής ιστορίας και κοινωνίας. Προσφατο παράδειγμα, έξι μήνες περίπου πριν το πατριαρχικό έγκλημα στην Ξάνθη, ήταν το πανελλαδικό πογκρόμ ρατσιστικών επιθέσεων εναντίον κυρίως Πακιστανών μεταναστών ανά την επικράτεια, που εξαπολύθηκε με αφορμή έναν ακόμα βιασμό, αυτή την φορά στην Πάρο. Εκεί, με το πρόσχημα ότι ο κατηγορούμενος για τον βιασμό ήταν μετανάστης, το κράτος γύρεψε και φυσικά κέρδισε ευρεία κοινωνική νομιμοποίηση για τις ρατσιστικές του αστυνομικές επιχειρήσεις τύπου “Ξένιος Δίας” και οι χρυσαυγίτες μαζί με τους ψηφοφόρους του και απλά κομμάτια του όχλου βγήκαν υποτίθεται να “απαντήσουν στον βιασμό” από έναν “ξένο”, υπερασπιζόμενοι την τιμή μιας εθνικά ορισμένης θηλυκότητας. Φυσικά, μαχαιρώνοντας και σκοτώνοντας μετανάστες, λεηλατώντας και χτυπώντας τους χώρους τους, ζητώντας να “απελαθούν”.

Και πάλι: κανείς δεν θεωρεί περίεργο ότι εκ μέρους ενός θύματος βιασμού αναμένεται στην Ελλάδα να μιλήσουν τόσο οι ρατσιστικές πολιτικές ενός κράτους ή οι φασιστικές πρακτικές μιας κοινωνίας. Ξέρουν καλά τόσο οι χρυσαυγίτες όσο και οι ψηφοφόροι τους (ή οι wanna-be ψηφοφόροι τους), τα γνήσια πατριαρχικά, ορθόδοξα και πατριωτικά κομμάτια αυτής της κοινωνίας ότι όσο οι γυναίκες σε αυτή στην Ελλάδα δεν θα μπορούν να εκφραστούν αυτόνομα και ανεξάρτητα από τους πατεράδες τους, τους γκόμενους τους και τους συζύγους τους κι όσο οι φασίστες θα ‘χουν το πάνω χέρι στη δημόσια σφαίρα, δεν έχουν τίποτε να ανησυχούν. Κάθε βιασμός μιας γυναίκας για αυτούς θα ‘ναι εργαλείο ναζιστικής πολιτικής χρήσης – “έξω οι ξένοι!”, θα ουρλιάζουν, επιτελώντας κάθε βία ενάντια σε κάθε γυναίκα και άντρα που θα ναι μη-έλληνες. Και οι “πέφτω-από-τα-σύννεφα” θα αναρρωτιούνται ακόμα…

Λέμε ότι για να μπορεί κανείς να διαβάσει τι έγινε στην Ξάνθη και να έχει μια άποψη στο μυαλό του για το πως να το αντιμετωπίσει πρέπει να ξεθάψει ιστορίες χρήσιμες από το παρελθόν, μακρινό και άμεσο αυτής της κοινωνίας, και να βάλει μπροστά εργαλεία που πάνε κόντρα στα εργαλεία και την επιλεκτική αμνησία που αυτή η κοινωνία έχει βάλει μπρος.

Λέμε ότι έχουν όνομα αυτά τα εργαλεία. ‘Ριζοσπαστικός Φεμινισμός’. Που, στο εδώ και τώρα, πάει να πει πως οι γυναίκες, θύματα ή μη, είναι αυτές που θα έχουν τον πρώτο λόγο ορισμού του βιώματος της καταπίεσης τους και τον πρώτο λόγο για το πως θα αντισταθούν σε αυτήν. Δεν είναι τυχαίο που τα θύματα βιασμού τα οποία πεθαίνουν ή καθίστανται ανήμπορα να μιλήσουν, είναι ακριβώς αυτά που σκυλεύουν οι κάθε λογής εθνικές αρρενωπότητες. Ποντάρουν στην μη-δυνατότητα αντίστασης. Ποντάρουν στη μη-δυνατότητα άρθρωσης λόγου. Ενώ τα υπόλοιπα θύματα, αυτά που ακόμα μπορούν να μιλήσουν, είναι αυτά τα θύματα των οποίων ο λόγος μπαίνει κάτω απ’ το χαλί. Εδώ είναι μια κρίσιμη ομοιότητα μεταξύ των δύο εγκλημάτων, της Ξάνθης και της Πάρου. Εργαλειοποιήθηκαν για πάσα χρήση, η ελληνική κοινωνία βόλικα δεν μίλησε ούτε για βιασμό ούτε για πατριαρχία.
Αλλά λέμε επίσης ότι στην εποχή και την χώρα των τεράτων, δηλαδή σε έναν τόπο κρίσης όπου το έθνος και οι κοινωνοί του αυτοθυματοποιούνται σαν οι πιο ανίσχυροι, πρέπει καμιά να ‘ναι υποψιασμένη για το παιχνίδι της εποχής, που λέγεται “κυνήγι ξένων”.

Ξανά. Έχουν όνομα λοιπόν τα εργαλεία μας. ‘Μαχητικός αντιφασισμός’. Γιατί πρέπει να ‘μαστε υποψιασμένες, αποφασισμένες πως εμείς οι ίδιες δεν θα αφήσουμε τους βιασμούς και τη βία κατά των γυναικών να εργαλειοποιηθεί από αυτούς που μας έμαθαν στην σιωπή και την αυτουποτίμησή μας. Πρέπει να ‘χει καμιά το νου της για το ότι, όταν ο κάθε Σαμαράς, ο κάθε χρυσαυγίτης ή ο καθένας του όχλου ανησυχεί για τα όσα παθαίνουν οι Ελληνίδες, κάπου αλλού στοχεύουν: συνήθως βέβαια στην κατασυκοφάντηση και το κυνήγι των ξένων. Αλλά βέβαια όλοι αυτοί ούτε και στο καλό των γυναικών στοχεύουν γενικά κι αφηρημένα μιας και “η προφύλαξη και η προστασία της Ελληνίδας” αναγκαστικά θα περάσει πάνω από τα πτώματα τα δικά μας, των υπολοίπων γυναικών, εμάς που δεν ταιριάζουμε στα δικά τους όρια μητρότητας και εθνικής αναπαραγωγής, τις άτεκνες, τις λεσβίες, τις ‘βρωμερές οροθετικές πόρνες’, τις ξένες, τις εθνοπροδότριες κλπ κλπ.

Λέμε λοιπόν:

Φτάνει πια, γενικά, με τους “προστάτες” κάθε είδους, τον κόσμο τους, την εποχή τους και τη χώρα τους.

Για τον ριζοσπαστικό φεμινισμό! Για τον μαχητικό αντιφασισμό!

1 Είμαστε όλοι ξεσκισμένες αδερφές; του Δημήτρη Παπανικολάου,http://enthemata.wordpress.com/2012/10/21/papanikolaoy-3/#comment-2488

2Η κοινωνιολογία της σεξουαλικότητας, οι αρρενωπότητες και ο έμφυλος Δεκέμβρης, της Αλεξάνδρας Χαλκιά, σελ. 235, από το Σωμα, Φύλο, Σεξουαλικότητα: ΛΟΑΤΚ πολιτικές στην Ελλάδα (ΠΛΕΘΡΟΝ)

3Φυλή, τάξη και οι αντιφάσεις της αρρενωπότητας, του Daniel Mang, σελ. 20, από το τ. 4 του περιοδικού QV.

 

http://eagainst.com/articles/feminismos/