Όλοι στη Θεσσαλονίκη το Σάββατο 7 Σεπτέμβρη – Διαδηλώνουμε στη ΔΕΘ!

Layout 1Προσυγκέντρωση: Άγαλμα Βενιζέλου 6:00μ.μ Δηλώσεις συμμετοχής (δωρεάν μεταφορά) για τα πούλμαν από Αθήνα στο τηλ.: 6974.486.368

ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ-ΣΧΟΛΕΙΑ, ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ
ΔΕΝ ΘΑ ΦΥΓΟΥΝ, ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΙΩΞΟΥΜΕ!

Καταστροφή Κοινωνικών Υπηρεσιών
Η αδίστακτη κατρακύλα της κυβέρνησης προς την ακροδεξιά έχει άμεσες επιπτώσεις στη ζωή του λαϊκού κόσμου. Μέσα στο καλοκαίρι ανακοινώθηκε το κλείσιμο 10 νοσοκομείων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, με νέα κλεισίματα να προκύπτουν κάθε τόσο! Έτσι χάνονται το λιγότερο άλλες 800 νοσοκομειακές κλίνες για τους φτωχούς, που θα πεθαίνουν αν δεν έχουν να πληρώνουν τις ιδιωτικές κλινικές. Μέχρι και στα δημόσια νοσοκομεία που θα απομείνουν θέλουν να βάλουν έξτρα εισιτήριο 25ευρώ! Στο ίδιο καλοκαίρι, πάνω από 20.000 μαθητές της Τεχνικής Εκπαίδευσης έχασαν τους τομείς τους, ενώ ανακοινώθηκαν τετραπλές πανελλαδικές εξετάσεις για το Νέο Λύκειο και καταργήσεις άλλων 150 δημοτικών και νηπιαγωγείων. Όλα ευνοούν και πάλι τους κερδοσκόπους κολεγίων και φροντιστηρίων. Οι συνοδεύουσες χιλιάδες απολύσεις, από σχολικούς φύλακες ως γιατρούς, είναι το κερασάκι στην τούρτα.

Στρατόπεδα συγκέντρωσης αλά Χίτλερ
Η καλοκαιρινή φρίκη συμπληρώνεται με άλλα δύο γνωστά περιστατικά. Τον θάνατο του 19χρονου που “δεν πλήρωσε εισιτήριο” στο τρόλεϊ, η εξέγερση των βασανισθέντων μεταναστών στο στρατόπεδο της Αμυγδαλέζας και ο αφγανός που πήδηξε στο κενό από το 2ο όροφο στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Κόρινθο. Τα γεγονότα μαρτυρούν πόσο λίγο ενδιαφέρει τους άρχοντες η ανθρώπινη ζωή. Η ζωή μας αξίζει όσο ένα εισιτήριο ή και τίποτα. Γιατί ο ακαθόριστος αριθμός ανθρώπων που κρατούνται για 12 και 18 μήνες χωρίς να έχουν βλάψει κανέναν, δείχνει το μέλλον που ετοιμάζουν για όλους όσους “περισσεύουμε”. Πολλοί περισσεύουν ήδη ως άνεργοι και απολυμένοι, άλλοι περισσεύουν από την πρόσβαση στην Υγεία ή την Παιδεία -και στη χειρότερη θέση περισσεύουν οι κρατούμενοι μετανάστες στα 15 -γνωστά- στρατόπεδα συγκέντρωσης της επικράτειας.

Η παρομοίωση των σημερινών ελληνικών στρατοπέδων συγκέντρωσης με εκείνα της προπολεμικής ναζιστικής Γερμανίας δεν αποτελεί ρητορική υπερβολή. Μιλάμε για χώρους όπου η ζωή κινδυνεύει: ατιμώρητοι ξυλοδαρμοί από ρατσιστές φρουρούς, καμία πρόσβαση σε περίθαλψη, ενώ οι ασθένειες θεριεύουν από το συνωστισμό. Ακόμη κι αν έχεις σπασμένο χέρι οι φρουροί γελάνε μαζί σου. Κάπως έτσι πέθανε στις 27/7 από λοίμωξη ο Μοχάμαντ Χασάν, κρατούμενος στο στρατόπεδο της Κορίνθου. Το άθλιο φαγητό, η ασφυκτική ζέστη στα κοντέινερ, η απαγόρευση επικοινωνίας με τις οικογένειες και τον έξω κόσμο και οι βρωμερές τουαλέτες συμπληρώνουν το βασανισμό. Στα Α.Τ. οι συνθήκες είναι ακόμα χειρότερες: δεκάδες άντρες, γυναίκες και παιδιά να κοιμούνται στα πατώματα και τους διαδρόμους, άλλοι να περνούν μήνες χωρίς να δουν ήλιο κι ουρανό… Υπάρχουν ακόμη καταγγελίες για βιασμούς και ηλεκτροσόκ από αστυνομικούς! Γι’αυτό και οι αυτοκτονίες (π.χ. του 26χρονού στο Α.Τ. Σερβίων) ή οι δικαιότατες εξεγέρσεις.

Η περιφρόνηση για την ανθρώπινη ζωή είναι λοιπόν κρατική λογική και πολιτική. Καμία απορία που παραμένουν ελεύθεροι οι φασίστες που εφαρμόζουν βιαιότερα την ίδια λογική. Ποιοι θα είναι οι επόμενοι μετά τον 19χρονο Καναούτη και τους μετανάστες; Ήδη έχουν οδηγηθεί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τοξικομανείς (επιχείρηση “Θέτις”). Μετά ίσως οι άστεγοι που… ρυπαίνουν τους δρόμους, βλάπτουν τον τουρισμό και “μπορεί” να κλέψουν για να ζήσουν; Οι ψυχασθενείς που η κυβέρνηση πετά στο δρόμο, κλείνοντας τα ψυχιατρεία; Οι απεργοί που βλάπτουν την “ανάπτυξη”;

Όσο ανεχόμαστε το τσαλαπάτημα ανθρώπων τόσο θα γινόμαστε κι εμείς τα θύματά τους. Καθόλου τυχαίο ότι ο “φονιάς” των νοσοκομείων φασίστας υπουργός Γεωργιάδης, προσπαθεί να ξαναρίξει το κρίμα για την κακή κατάσταση των υπηρεσιών Υγείας σε όσους δεν πληρώνουν το 5ευρω και ειδικά στους μετανάστες (άσχετα αν είναι ασφαλισμένοι ή όχι). Ο ρατσισμός είναι όντως το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων…

ΕΝΩΜΕΝΟΙ θα σταματήσουμε την κόλαση
Οι κινητοποιήσεις για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας έχουν ήδη ξεκινήσει. Διαδηλώσεις και καταλήψεις για τα νοσοκομεία, τα σχολεία, τις απολύσεις, τις φασιστικές προκλήσεις κυβέρνησης και ΧΑ. Καθήκον και δικαίωμα όλων να στηρίξουμε και να εξαπλώσουμε τους αγώνες. Σταθμός η διαδήλωση της Διεθνούς Έκθεσης Θεσ/νίκης, στις 7/9.

Μετανάστες και ντόπιοι, να τελειώσουμε την βαρβαρότητα κυβέρνησης & Ναζί ενάντια στη φτώχεια, την ανεργία και τα Μνημόνια για ίσα δικαιώματα για όλους!

Όλοι στη Θεσσαλονίκη το Σάββατο 7 Σεπτέμβρη – Διαδηλώνουμε στη ΔΕΘ!
Προσυγκέντρωση: Άγαλμα Βενιζέλου 6:00μ.μ
Δηλώσεις συμμετοχής (δωρεάν μεταφορά) για τα πούλμαν από Αθήνα στο τηλ.: 6974.486.368

  • Λεφτά για σχολεία και νοσοκομεία και όχι για στρατόπεδα συγκέντρωσης!
  • ΚΑΜΙΑ ANΑΚΩXH με τη συγκυβέρνηση των ΤΡΑΠΕΖΙΤΩΝ – ΚΑΜΙΑ ANOXH στους NEONAZΙ.
  • Να τους ανατρέψουμε τώρα!

Κίνηση “Απελάστε το Ρατσισμό”

http://www.kar.org.gr/?p=26873

Advertisements

Ανεβάζουμε το σήμα της ανατροπής

Μια εβδομάδα πέρασε από την πρωτοφανή σε αυταρχικότητα απόφαση της κυβέρνησης Σαμαρά να κλείσει την ΕΡΤ και το κίνημα αλληλεγγύης που απλώθηκε και παραμένει στον προαύλιο χώρο στηρίζοντας τον αγώνα των εργαζομένων βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σημείο που επιτάσσει γρήγορες και δύσκολες αποφάσεις. Μετά και την ηθελημένη θολή απόφαση του ΣΤΕ που αποτυπώνει πολλές ερμηνείες σκοπός του κινήματος θα πρέπει να είναι να αποσαφηνίσει τον σκοπό του αγώνα που ξεδιπλώνεται.

Για να μπορέσουμε να μιλήσουμε για νικηφόρα έκβαση του αγώνα μας, θα πρέπει να γνωρίζουμε τα αιτήματα μας. Αιτήματα μας δεν μπορεί να είναι άλλα από την υπεράσπιση του δημόσιου κοινωνικού αγαθού που ονομάζεται δημόσια ενημέρωση , την ακύρωση της απόφασης για την απόλυση των 2600+ εργαζομένων, την εμπόδιση του κυβερνητικού σχεδίου από τις συστάσεις της τρόικας για τις απολύσεις των δημοσίων υπαλλήλων μέχρι να φτάσουμε στο επιθυμητό 15.000(-). Το τελευταίο μας αναγκάζει να μην λοξοδρομήσουμε και να μην πετάξουμε στα σκουπίδια τον αγώνας μας ο οποίος έχει διάρκεια και δεν εξαρτάται αν αυτός παραμείνει στην ΕΡΤ, για την ανατροπή αυτής της κυβέρνησης. Αυτό που τραβάει η ελληνική κοινωνία ξεπερνάει μια μορφή αντίστασης και σκοπός μας είναι να πολλαπλασιάσουμε αυτές τις αντιστάσεις ανεξάρτητα αν αυτές θα τέμνονται σε ένα μέτωπο, αυτό το επιδεικνύει άλλωστε και η ίδια η κοινωνία στην καθημερινότητα της. Τα παραπάνω αιτήματα συμπυκνώνουν μια αριστερή προσέγγιση αντιμετώπισης της κατάστασης και δεν μπορούμε να απαντήσουμε με σιγουριά αν αυτά είναι κτήμα της κοινωνίας, άλλωστε σκοπός μας δεν μπορεί να είναι η απορρόφηση αλλά η συν διαμόρφωση, εξού και ανάγκη για την αμετάκλητη στήριξη της απόφασης της ΠΟΣΠΕΡΤ που αντιστέκεται με τον τρόπο της. Συνεπώς δεν πρέπει να μας απασχολεί να δημιουργηθεί ένα ρήγμα, αλλά πολλά. Αυτό που πρέπει όμως να μας απασχολεί είναι η συμμετοχικότητα της κοινωνίας σε αυτόν τον πολύμορφο αγώνα.

Για να αποκτήσει την απαραίτητη μαζικότητα ο αγώνας μας, οφείλουμε να διακρίνουμε τον λόγο για τον οποίο η κοινωνία στηρίζει τον αγώνα στην ΕΡΤ. Εμπειρικά γνωρίζουμε ότι η κοινωνία συμμετέχει σε κάτι, όταν αυτό το κάτι προβαίνει σε νίκες, όταν αυτή νιώθει δημιουργική. Θα πρέπει να μας προβληματίσει το γεγονός ότι η χειρότερη μέρα από άποψη προσέλευσης κόσμου ήταν η χθεσινή 18/6, μια μέρα μετά την απόφαση του ΣΤΕ. Αυτό επισημαίνει πολλά πράγματα όσον αφορά τον αγώνα μας σχετικά με το “ποιος είναι αυτός”. Το ερώτημα λοιπόν είναι αν η κοινωνία διαδηλώνει για την αποκατάσταση του μαύρου ή για την συνολικοποίηση του αιτήματος για αλλαγή. Άποψη μου είναι ότι μεγάλος μέρος του κόσμου ζητάει αυτά ακριβώς που μια λογική επιτάσσει μέσα στη φτωχοποίηση, όπως η  αξιοπρέπεια και η δημοκρατία. Αυτός ο αγώνας είναι μακρύς, άρα το να φύγει το μαύρο είναι ένας πρώτος μη αμελητέος στόχος, αλλά το να τον βαφτίζουμε νίκη ρίχνει τον πήχη και δεν τον ανεβάζει. Άλλωστε η απόφαση του  ΣΤΕ βιαστήκαμε ακόμα και σαν αριστεροί να την βαφτίσουμε νίκη, όταν αυτή δεν εξασφαλίζει τα στοιχειώδη. Αισθάνομαι ότι εξαπατούμε την κοινωνία, την στέλνουμε πρόωρα στο σπίτι που δεν έχει ρεύμα όταν χαιρετίζουμε τον κ. Μενουδάκο. Διότι πρώτον αναστέλλει την ΚΥΑ και δεν ακυρώνει την ΠΝΠ η οποία καταργεί την ΕΡΤ  και απολύει τους εργαζόμενους. Αυτό που όμως διατάσσει είναι να επανέλθει το σήμα της ΕΡΤ με ένα το μεταβατικό σχήμα, μέχρι την δημιουργία του νέου φορέα. Αυτό το σήμα-συχνότητα διόλου δεν συγκεκριμενοποιείται από που θα γίνεται, από τον υπουργείο δημοσίας τάξης, από ιδιωτικό κανάλι; To μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι η μετάδοση δεν θα γίνει από τους εργαζόμενους της ΕΡΤ αλλά από φερέφωνα της κυβερνητικής πολιτικής. Ακόμη όμως και αυτή η μετριοπαθείς ιδιοτελής απόφαση δεν πραγματοποιείται, η κυβέρνηση με αντισυνταγματικό τρόπο δεν έχει ενεργοποιήσει την ΕΡΤ όπως ήταν, διότι ακριβώς αναζητεί το νέο φασιστικό της περιεχόμενο και θέλει να αποφύγει το φαινόμενο που μονοπωλεί περί πρόωρων εκλογών που θα σημάνει και την μην υλοποίηση του σχεδίου της δημοσιονομικής εξυγίανσης.  Επομένως ο αγώνας παραμένει ζωντανός ακόμη και ως προς το μερικό περί επαναφοράς της ΕΡΤ σε λειτουργία και μας δημιουργεί την ευκαιρία να το τραβήξουμε για κάτι πολύ περισσότερο.

Όσον αφορά το πραχτικό των αντιστάσεων, η χθεσινή ανοιχτή συνέλευση ΠΟΣΠΕΡΤ και αλληλέγγυων συμπυκνώθηκε γύρω από το ποιος πρέπει να είναι ο τρόπος αντίστασης μας; (Πράγμα που έπρεπε να έχει συμβεί εξ αρχής). Ωστόσο παράπονο παραμένει ακόμη των αλληλέγγυων ότι η ΠΟΣΠΕΡΤ διστάζει να παρευρεθεί στην συνέλευση των «έξω» και η συν διαμόρφωση παραμένει ελάχιστη. Νομίζω ότι και οι δύο διαφορετικού τύπου μορφές αντιστάσεις είναι σεβαστές και χρειάζονται τον χρόνο τους, η συν διαμόρφωση για να υπάρξει χρειάζεται υποχωρήσεις εκατέρωθεν. Οι αλληλέγγυοι να σεβαστούν και να δώσουν χρόνο στην συντηρητική ΠΟΣΠΕΡΤ να αντιπολιτευτεί στο γραφειοκρατικό τους σχήμα και να διαπιστώσει ότι υπάρχει και ο ελευθεριακός τρόπος παραγωγής των αποφάσεων. Όσο όμως βεβαίως τα αιτήματα παραμένουν ζωντανά και είναι σωστά εμείς δεν μπορούμε να παραβιάσουμε κανέναν τρόπο σκέψης, αλλά να εμπλουτίσουμε επισύροντας προβληματισμούς και συνδιαλλαγές με τους «μέσα».
Κοντολογίς, ας μιλήσουμε για το τώρα. Πως θα κρατήσουμε τον κόσμο στο κίνημα, πως θα του δώσουμε την εικόνα, ότι ο αγώνας δεν τελείωσε αλλά σημειώθηκε μια πρώτη επίτευξη στόχου που θα τον οδηγήσει στην συμμετοχή σε έναν αγώνα διαρκείας, πως θα καλύψουμε τις ποσοτικές ανάγκες των απεργών που μένουν χωρίς εργασία. Παράλληλα μας δίδεται μια ευκαιρία να περάσουμε χαρακτηριστικά από την κινηματική βάση με κανόνες αυτοδιαχείρισης και κοινωνικού ελέγχου. Από χθες θα έπρεπε να έχουμε προτείνει και να δημιουργήσουμε θεματικές δημιουργίας ντοκιμαντέρ με κινηματικό περιεχόμενο να προβληθούν, να δοθεί χώρος για μια νέου τύπου μορφή πληροφόρησης με γνώμονα του “πως κινείται η κοινωνία”. Την μετάδοση της πραγματικής εικόνας, μια κάμερα ας γυρίσει στην Ομόνοια, στη Δραπετσώνα και ας απαθανατίσει την αλήθεια, την ανθρωπιστική κρίση που μαστίζει τον τόπο, ώστε επιτέλους να σταματήσουμε την κυβερνητική παραπληροφόρηση των καθεστωτικών media.

Ας επιδείξουμε την κατάλληλη διάθεση και δημιουργικότητα για μια νέα «Λιλιπούπολη»! Μέχρι να το κάνουμε μένουμε στην ΕΡΤ, αγωνιζόμαστε για την ανατροπή, δημιουργούμε την ελπίδα για μια νέου τύπου πληροφόρηση!