Β. Κατριβάνου, Γ. Κούρτοβικ, Δημ. Ψαρράς μιλάνε στο left.gr για τη Χρυσή Αυγή και τη φασιστική απειλή

Με τρεις πολύ γνωστούς αντιφασίστες ακτιβιστές συζητάμε για τις πρόσφατες εξελίξεις γύρω από την (επίσημα, πλέον, και από την ελληνική δικαιοσύνη) εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή.

 

Οι καλεσμένοι μας είναι: ο Δημήτρης Ψαρράς, συγγραφέας και δημοσιογράφος στην Εφημερίδα των Συντακτών, η Γιάννα Κούρτοβικ, από το Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα και η Βασιλική Κατριβάνου, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και μέλος της Επιτροπής Δικαιωμάτων του κόμματος.  Μαζί τους συζητάμε τα πάντα σχεδόν γύρω από το θέμα:

Το λόγο που, ενώ η εγκληματική δράση των μελών της Χρυσής Αυγής ήταν γνωστή εδώ και χρόνια, οι διωκτικοί μηχανισμοί του κράτους αδρανούσαν. Ποιος ο λόγος που σήμερα, έστω και καθυστερημένα, κινούνται οι δικαστικοί μηχανισμοί κατά της εγκληματικής συμμορίας. Γιατί, παρ’ όλες τις διώξεις, ο ρατσισμός και ο εθνικισμός εξακολουθούν να παίζουν καθοριστικό ρόλο στη γραμμή της Νέας Δημοκρατίας. Και βεβαίως, κάποιες σκέψεις γύρω από την ανάπτυξη (και τη σημασία!) ενός αντιφασιστικού κινήματος σήμερα.

 

 

Δείτε αυτήν την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη… αξίζει της προσοχής σας:

 

 

 

 

Το καταστατικό της Χρυσής Αυγής

Με την ευκαιρία…

…ο Δημήτρης Ψαρράς μας έδωσε τη δυνατότητα να φωτογραφίσουμε ένα μέρος από το καταστατικό της Χρυσής Αυγής. που είναι εμπνευσμένο από το αντίστοιχο καταστατικό του ναζιστικού κόμματος του Χίτλερ. Βέβαια οι θρασύδειλοι υπόδικοι εγκληματίες ηγέτες της Χρυσής Αυγής έχουν αποκηρύξει τις ιδέες τους (για να γλιτώνουν το τομάρι τους) και (μαζί) αυτό το αυθεντικό ντοκουμέντο. Το φωτογραφίσαμε, λοιπόν, για του λόγου το αληθές. Τα θρασύδειλα ανθρωπάκια των ναζί της Χρυσής Αυγής είναι τελικά νάνοι. Φυσιολογικό, όπως όλοι οι ναζί άλλωστε…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ερωτήσεις-βίντεο: Άγγελος Καλοδούκας

http://left.gr/news/v-katrivanoy-g-koyrtovik-dim-psarras-milane-sto-leftgr-gia-ti-hrysi-aygi-kai-ti-fasistiki

Δολοφονία 34χρονου αντιφασίστα στην Αμφιάλη από χρυσαυγίτες

O 34χρονος Παύλος Φύσσας, γνωστός για την αντιφασιστική του δράση, έπεσε νεκρός γύρω στις 12.10 το βράδυ στην Αμφιάλη. Σύμφωνα με μαρτυρίες το θύμα και η παρέα του, 5 – 6 άνδρες και γυναίκες κυνηγήθηκαν από περίπου 25 άτομα με μαύρες μπλούζες, μετά το τέλος του αγώνα του Ολυμπιακού.

Ο 34χρονος κτυπήθηκε με τουλάχιστον 3 μαχαιριές στο στήθος, στην οδό Τσαλδάρη και Ξάνθου στο κέντρο της Αμφιάλης, και μεταφέρθηκε στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του.

Αυτόπτης μάρτυς δήλωσε ότι το ασθενοφόρο καθυστέρησε περίπου μισή ώρα, ενώ σε ελάχιστα λεπτά, περίπου 5 με 10, μαζεύτηκαν 5 με 6 περιπολικά και 12 μηχανές.

Η αστυνομία προσήγαγε έναν 55χρονο, στην κατοχή του οποίου, σύμφωνα με την ΕΛΑΣ, βρέθηκε μαχαίρι. Πηγές της αστυνομίας αναφέρουν ότι έχει σχέση με την ακροδεξιά. Αργότερα ανακοινώθηκε πως είναι ο δράστης. Αναζητούνται και άλλα άτομα που έλαβαν μέρος στην επίθεση.

Στον τόπο της δολοφονίας συγκεντρώθηκαν τις πρώτες πρωινές ώρες περίπου 200 άτομα από τον αντιφασιστικό χώρο.

 

 

Αντιφασιστική συγκέντρωση διαμαρτυρίας για τη δολοφονία του Π. Φύσσα

Σήμερα Τετάρτη 18 Σεπτέμβρη στις 18.00 στην πλατεία Ζαρντέν  (τριγωνάκι, πλ. Νίκης στην Τσαλδάρη) από σωματεία, συλλογικότητες και φορείς της περιοχής (πρόσβαση με τα λεωφορεία 824 – 826 από Πειραιά).

 

Το κάλεσμα

 

Καταγγέλλουμε την εν ψυχρώ δολοφονία του 34χρονου νέου, χτες στο Κερατσίνι από φασίστες εγκληματίες της Χρυσής Αυγής. Ο εγκληματικός μηχανισμός της Χρυσής Αυγής, χτυπάει σε εργατικές λαϊκές γειτονιές, αποκαλύπτοντας ότι είναι μηχανισμός του σάπιου συστήματος, του κεφαλαίου. Στόχο έχει να τρομοκρατήσει κάθε εργαζόμενο, κάθε νέο που σηκώνει κεφάλι και αγωνίζεται ενάντια στην βάρβαρη πολιτική.

 

Να μην τους περάσει.

Ο λαός έχει την δύναμη να τους τσακίσει. Τώρα χρειάζεται μαζική λαϊκή κινητοποίηση και δράση όλων των εργαζομένων και της νεολαίας για να απομονωθούν οι εγκληματίες της Χρυσής Αυγής, σε κάθε τόπο δουλειάς, σε κάθε σωματείο, σε κάθε λαϊκή γειτονιά. Κάθε μαζικός φορέας να αναπτύξει δράση για να τους πετάξει έξω, αυτούς και την σάπια ιδεολογία τους, να μην περνάει πουθενά το ναζιστικό δηλητήριο.

 

Καλούμε τα σωματεία και τους μαζικούς φορείς να καταδικάσουν και να συμμετέχουν στη συγκέντρωση την Τετάρτη 18 Σεπτέμβρη στις 5.30 το απόγευμα στην Πλατεία Ζαρντέν (τριγωνάκι, πλ. Νίκης οδός Τσαλδάρη) στην Αμφιάλη.

 

Τα σωματεία: Συνδικάτο Μετάλλου Πειραιά, Πανελλήνια Ένωση Αμμοβολιστών-Καθαριστών, Σωματείο Ηλεκτρολόγων Πλοίων, Σωματείο Ναυπηγοξυλουργών, Πανελλήνια Ένωση Μηχανικών Εμπορικού Ναυτικού, Πανελλήνια Ένωση Κατωτέρων Πληρωμάτων Μηχανής Ε.Ν «Ο ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ», Πανελλήνια Επαγγελματική Ένωση Μαγείρων Εμπορικού Ναυτικού, Πανελλήνια Ένωση Ρυμουλκών – Ναυαγοσωστικών, Πανελλήνια Ένωση Συνταξιούχων ΝΑΤ, Πανελλαδική Ένωση Ελαιοργοσαπουνοποιών, Συνδικάτο Οικοδόμων Πειραιά, Σωματείο Λογιστών Πειραιά, Σωματείο Εμποροϋπαλλήλων Πειραιά, Σωματείο Καθαριστών – Καθαριστριών Πειραιά, Σωματείο Ιδιωτικής Υγείας Πειραιά, Παράρτημα Πειραιά Συνδικάτου Επισιτισμού – Τουρισμού, Σωματείο Συνταξιούχων ΙΚΑ Πειραιά, Σωματείο Συνταξιούχων ΟΑΕΕ Πειραιά, Σωματείο Συνταξιούχων ΙΚΑ Νίκαιας – Κορυδαλλού, Σωματείο Συνταξιούχων ΟΑΕΕ Νίκαιας – Κορυδαλλού, Σωματείο Συνταξιούχων ΙΚΑ Σαλαμίνας.

 

 

 

Πηγή: avgi.gr

 

Περιγραφή από αυτόπτη μάρτυρα

 

H μαρτυρία πως ανέβηκε στο athens.indymedia:

 

«Γύρω στις 12, ομάδα περίπου 15-20 φασιστών, με μαύρες μπλούζες – παραλλαγή παντελόνια και αρβύλες, βρίσκονταν στην Π. Τσαλδάρη. Εκείνη την στιγμή ο Killah P περνούσε με την σύντροφο του και άλλο ένα ζευγάρι όταν είτε αναγνωρίστηκε, είτε αντάλλαξαν κάποιες κουβέντες του τύπου ‘τι θέλετε εδώ εσείς , δεν χωράτε σε αυτή τη γειτονιά’.

Το θέμα είναι ότι αμέσως οι φασίστες κυνήγησαν τα 4 άτομα και γενικότερα έπαιξε κυνηγητό ανεβαίνοντας την Π. Τσαλδάρη με κατεύθυνση την Γρ. Λαμπράκη. Κάποια στιγμή από κάποιο στενό βγήκαν ακόμα καμιά 10αριά φασίστες και περικύκλωσαν τα παιδιά. Εκείνη την στιγμή εμφανίζεται ένα αυτοκίνητο που μπήκε στο αντίθετο ρεύμα, σταμάτησε, ο οδηγός κατέβηκε και μαχαίρωσε τον Killah P μια φορά στην καρδιά και μια φορά στην κοιλιά( η μαχαιριά στην κοιλιά είχε σχήμα Γ).

Το όλο σκηνικό έγινε παρουσία αστυνομικών της ΔΙΑΣ οπού αφού έγινε ότι έγινε και αφού οι περισσότεροι φασίστες είχαν φύγει έπιασαν τον δολοφόνο (κάποιοι λένε οτι ο Κillah P πριν καλά καλά συνειδητοποιήσει τι ακριβώς είχε γίνει έδειχνε τον δολοφόνο του και με αυτόν τον τρόπο οι μπάτσοι τον δέσανε). Το ΕΚΑΒ έκανε 35 λεπτά να εμφανιστεί και μετά άπω αρκετή ώρα έφτασε στο σημείο η πληροφορία ότι είναι νεκρός».

http://left.gr/news/34hronos-nekros-stin-amfiali-meta-apo-mahairoma-apo-omada-akrodexion-0

«Μια απάντηση»: Η πρώτη αντιφασιστική συλλογή είναι γεγονός

Η πρώτη αντιφασιστική μουσική συλλογή στην Ελλάδα είναι γεγονός και το διπλό CD κυκλοφόρησε ήδη!

CDCOVER

Η πρωτότυπη πρωτοβουλία που πήραν η εκπομπή «Ελληνοφρένεια» (Θύμιος Καλαμούκης/Αποστόλης Μπαρμπαγιάννης) και το μουσικό συγκρότημαKollektivA δημιουργώντας μια συλλογή τραγουδιών ενάντια στο φασισμό ήταν γνωστή από καιρό στη μουσική «πιάτσα». Το μόνο που έμενε ήταν η υλοποίηση της.

Από την Πέμπτη, λοιπόν, 2 Αυγούστου, το διπλό CD, με τίτλο «Μια απάντηση» είναι διαθέσιμο στο κοινό σε επιλεγμένα δισκοπωλεία και στο siteτης εταιρείας Phonograph, η οποία ανέλαβε τη διανομή.

Η επίκαιρη αυτή πρωτοβουλία, είναι πρωτοφανής για τα ελληνικά δεδομένα και έσπευσαν να στηρίξουν πολλοί αξιόλογοι δημιουργοί μετά από το ανοιχτό κάλεσμα της «Ελληνοφρένειας» και των KollektivA.

Πρόκειται για ένα διπλό cd στο οποίο συμμετέχουν αρκετοί γνωστοί καλλιτέχνες αλλά και νέα ταλαντούχα πρόσωπα της ελληνικής μουσικής σκηνής.

Ανάμεσά τους συναντούμε ονόματα με ιστορία στην ελληνική μουσική σκηνή, όπως ο Χρήστος Θηβαίοςο Φίλιππος Πλιάτσικας, ο Δημήτρης Ζερβουδάκης, ο Μίλτος Πασχαλίδης, οι MagicDeSpell, ο Νίκος Ξύδης και οι RadioSol… Αλλά και τη νέα ταλαντούχα γενιά όπως o Σπύρος Γραμμένος, ο Luther Blissett, οιΒόμβοι, οι Skanontropo και φυσικά ο Αποστόλης Μπαρμπαγιάννης απο την Ελληνοφρένεια, με το τράγουδι «Όταν οι τράπεζες θα καίγονται»!

CDCOVER2

Όπως λένε οι ίδιοι οι KollektivA για την κυκλοφορία του CD: «Θέσαμε το ερώτημα. Μάλλον πιο σωστά: το ερώτημα τέθηκε από την ίδια την ανάγκη του να απαντηθεί. Μπορεί η απάντηση στο φασισμό να είναι το τραγούδι; Και απαντήσαμε, ναι, μπορεί να είναι μία απάντηση. Κι αυτή την απάντηση τη δώσαμε εμείς και δεκάδες άλλοι καλλιτέχνες. Κάτι που μας χαροποίησε ιδιαίτερα, καθώς έτσι απαντήθηκε ταυτόχρονα και ένα άλλο ερώτημα που πολλές φορές τίθεται με ειρωνική διάθεση από αυτούς που θέλουν να προεξοφλήσουν αρνητική απάντηση. Γίνεται πολιτικό τραγούδι σήμερα; Με αντίστοιχη δόση ειρωνείας λοιπόν να απαντήσουμε: πάρε ένα διπλό cd γεμάτο με τέτοιο, έτσι για αρχή…»

 

Το διπλό CD «Μία Απάντηση» θα το βρείτε στο site της Phonograph (www.phonograph.gr/contact) και σε επιλεγμένα δισκοπωλεία της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.

 

ΥΓ. Θα επανέλθουμε φυσικά με review του δίσκου

http://www.rockgreece.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1595%3Amia-apantisi-i-prwti-antifasistiki-syllogi-einai-gegonos&catid=62%3Akeyzer-soze&Itemid=495

Καλαμάτα: μια μεγάλη νίκη

Του Στρατή Μπουρνάζου
Μια μεγάλη ήττα της Χρυσής Αυγής,  μια μεγάλη επιτυχία των αντιφασιστών. Και με μεγάλη σημασία. Αυτό πιστεύω, και το πιστεύω ακράδαντα, για τη ματαίωση του Φεστιβάλ της Χρυσής Αυγής και την αντιφασιστική πορεία του Σαββάτου στην Καλαμάτα. Ειδικά αν δούμε τα δύο γεγονότα στη συνάφειά τους –και έτσι πρέπει να κάνουμε, γιατί κάθε άλλο παρά άσχετα είναι–, πιστεύω  ότι η επιτυχία αυτή αποκτά όλες τις διαστάσεις της και ξεδιπλώνεται η σημασία της.

Ας ξεκινήσουμε από την ανάκληση της άδειας για το φεστιβάλ. Είναι μια από τις ελάχιστες φορές, στα χρόνια της ανόδου και της ασυδοσίας της Χρυσής Αυγής, που οι αρμόδιοι φορείς παίρνουν  με σαφήνεια θέση εναντίον της (μόνη ανάλογη περίπτωση που θυμάμαι είναι η πρόσφατη άρνηση του δημάρχου Αθηναίων να επιτρέψει τα «συσσίτια του μίσους» των νεοναζί στο Σύνταγμα). Δεδομένου της πανελλαδικής διάστασης που είχε λάβει το ζήτημα του φεστιβάλ –και από πλευράς των χρυσαυγιτών, αλλά και των αντιφασιστών– η ανάκληση έχει μεγάλη σημασία. Και είναι ολοφάνερο, δεν χρειάζεται να το αναλύσω, απλώς το υπενθυμίζω, ότι η άδεια ανακλήθηκε χάρη στις αντιδράσεις και τις κινητοποιήσεις. Ας το θυμόμαστε αυτό, όχι για να κομπορρημονούμε βέβαια, αλλά ως συμπέρασμα για το μέλλον.

Η αντιφασιστική πορεία του Σαββάτου ήρθε να επισφραγίσει και να δώσει πανηγυρικές διαστάσεις σε αυτή την επιτυχία. Ήταν μια διαδήλωση εξαιρετικά μαζική (πάνω από 2.000 άνθρωποι), η μεγαλύτερη που έχει γίνει ποτέ στην Καλαμάτα, μαχητική και ειρηνική. Και, παρά το αρχικό κούμπωμα και τους φόβους, οι κάτοικοι την υποδέχτηκαν θετικά:  ο κόσμος  έβγαινε στα μπαλκόνια να δει, σε καμία περίπτωση δεν αποδοκίμασε, αρκετοί χειροκροτούσαν,  και  άλλοι έμπαιναν στην πορεία, με αποτέλεσμα, όταν κατέληξε στο λιμάνι, να είναι μεγαλύτερη από την αρχή. Και, παρά τα θρυλούμενα, επεισόδια δεν έγιναν, ενώ κυριάρχησαν τα μαζικά, δημοκρατικά, αντιρατσιστικά και αντιφασιστικά συνθήματα –το «Λαέ θυμήσου, ο λόγος που πεινάς δεν είν’ οι μετανάστες, αλλά ο Σαμαράς» είναι ένα από τα χαρακτηριστικότερα. Και, μαζί με  όλα αυτά –το γράφω έχοντας συμμετάσχει σε πάμπολλες διαδηλώσεις– ο παλμός, το πάθος, η έξαψη ήταν μοναδικά.

***

Από τις δύο αυτές μέρες, Παρασκευή και Σάββατο, μπορούμε να βγάλουμε, πιστεύω, δύο βασικά συμπεράσματα:

Το πρώτο είναι ότι η Χρυσή Αυγή, παρά τις επιτυχίες και την αύξηση της επιρροής της, κάθε άλλο παρά αήττητη είναι. Ακούω πολλούς φίλους να λένε ότι ενδεχομένως έχει άλλα σχέδια που θα αποκαλύψει τις επόμενες μέρες ή ότι η ματαίωση του φεστιβάλ έγινε ίσως και με κάποια παρασκηνιακή συνεννόηση ΝΔ και Χρυσής Αυγής. Αμφιβάλλω πολύ και για τα δύο, αν και το δεύτερο δεν μπορώ να το αποκλείσω πλήρως. Ακόμα και να ισχύουν, πάντως, αυτό δεν αναιρεί ότι οι ναζί υπέστησαν σοβαρή ήττα. Ας το σκεφτούμε ξανά: την Παρασκευή ανακαλείται η άδεια και την επόμενη όχι μόνο δεν αντιδρούν και είναι εντελώς εξαφανισμένοι, αλλά και η πόλη πλημμυρίζει από μια τεράστια διαδήλωση εναντίον τους.  Οι αντιδράσεις τους θυμίζουν μάλλον σαστισμένα κοτόπουλα, παρά πανίσχυρους μαχητές με κρύφια σχέδια…

Δεύτερον,  η Καλαμάτα μας δείχνει κάτι πολύτιμο για τη συνέχεια. Αυτή η νίκη επιτεύχθηκε χάρη στη συνεργασία και τη σύγκλιση πολλών, έχουν μερίδιο σε αυτήν πολλοί. Οι Καλαματιανοί πρώτα απ’ όλα, πολίτες ενταγμένοι και ανένταχτοι, αριστεροί, δημοκράτες, αντιφασίστες,  οι τοπικοί φορείς και τα σωματεία (την πορεία του Σαββάτου την καλούσαν έντεκα  συλλογικότητες της Καλαμάτας). Αλλά και οι διαδηλωτές που κατεβήκαμε από την Αθήνα και άλλες πόλεις, οι πολιτικές δυνάμεις που αγκάλιασαν την πορεία (ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ,  ο αντιεξουσιαστικός χώρος), τα σωματεία που έβγαλαν ψηφίσματα, οι διεθνείς αντιδράσεις. Ο δρόμος που μας δείχνει η Καλαμάτα είναι πώς όλος αυτός ο κόσμος, με μια πανσπερμία απόψεων, με αμοιβαίες καχυποψίες, με διαφορετικό παρελθόν και αποκλίνουσες διαδρομές, μπόρεσε να συγκλίνει στην κοινή δράση ενάντια στους νεοναζί. Και αυτό είναι σπουδαίο παράδειγμα.

Ας χαρούμε λοιπόν τη νίκη και ας συνεχίσουμε με δύναμη και αισιοδοξία –θα μας  χρειαστούν. Οι νεοναζί, παρά την ισχυροποίησή τους, παρά τον μπουχό που σηκώνουν, παρά την αφειδώλευτη ανοχή του κράτους και της κυβέρνησης, δεν είναι ανίκητοι. Μας το δείχνει και η Καλαμάτα. Εμπρός αντιφασίστες, συνεχίζουμε, εμπρός αντιφασίστες για νίκες λαμπρές!

Υ.Γ.: Την απουσία της ΔΗΜΑΡ και του ΚΚΕ από την κινητοποίηση του Σαββάτου τη βρίσκω και ενδεικτική και θλιβερή – για διαφορετικούς λόγους του καθενός. Ειδικά το ΚΚΕ και τα σωματεία που ελέγχει, ενώ υπήρξε και επαφή και προσπάθειες να μετάσχει, με όποιον τρόπο επέλεγαν στην πορεία, τελικά προτίμησαν τη βροντερή απουσία. Γιατί, όπως μας εξηγεί ο Λευτέρης Πουρνάρας (στέλεχος του ΚΚΕ και πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων Νοσοκομείου Καλαμάτας), «ο  [αντιφασιστικός] αγώνας πρέπει να βρίσκεται μόνο στα χέρια των οργανώσεων του εργατικού κινήματος, της εργατικής τάξης και των φορέων της, με μπροστάρηδες τα σωματεία. Δεν μπορεί να υποκαθίσταται ο αγώνας των εργαζομένων από άλλες δομές, από άλλες κινήσεις και περίεργες συμμαχίες. Τέτοια συμμαχία είναι η Αντιφασιστική Κίνηση [Καλαμάτας], συμμαχία του ΣΥΡΙΖΑ με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Όλες αυτές οι κινήσεις (ανεξαρτήτως ονόματος) έχουν τελικό σκοπό την αδρανοποίηση του εργατικού-λαϊκού κινήματος, την καλλιέργεια της λογικής ανάθεσης στους “σωτήρες”». Άλλωστε, «λύση και διέξοδος είναι μόνο η συμπόρευση και συσπείρωση με το ΚΚΕ, να συμβάλουμε να σηκώσει ανάστημα ο λαός, να βάλει τέρμα στα βάσανα που γεννούν η καπιταλιστική οικονομική κρίση, τα μονοπώλια, η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι αστικές κυβερνήσεις και το κράτος τους» [1].

_________

[1] Βλ. Λ. Πουρνάρας, «Η Χρυσή Αυγή αντιμετωπίζεται μόνο από το Εργατικό-Ταξικό Κίνημα και όχι από το σύστημα και τους υποστηριχτές του»· πρωτοδημοσιεύτηκε στην Ελευθερία της Καλαμάτας και αναδημοσιεύτηκε στο http://www.902.gr)

http://www.rednotebook.gr/details.php?id=10270

Συλλογή υπογραφών ενάντια στο φεστιβάλ της Χρυσής Αυγής στην Καλαμάτα

ΟΙ ΝΕΟΝΑΖΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑ.

Στις 3 και 4 Αυγούστου 2013, 77 χρόνια μετά την κατάλυση της δημοκρατίας και την εγκαθίδρυση στρατιωτικού καθεστώτος από το δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά, η Χρυσή Αυγή επιχειρεί να οργανώσει πανελλήνιο φασιστικό φεστιβάλ στην πόλη της Καλαμάτας. Με το πρόσχημα της κοινοβουλευτικής παρουσίας της, η Χ.Α. προσπαθεί να βρει χώρο να διαδώσει τις ναζιστικές ιδέες της, να καλλιεργήσει το μίσος ενάντια στο διαφορετικό, να αρθρώσει ότι δικτάτορες σαν το Μεταξά και σαν το Χίτλερ είναι «παρεξηγημένες προσωπικότητες». Οι χρυσαυγίτες θέλουν να κάνουν φεστιβάλ σε χώρο που το Μάη του 1934 έπεφταν νεκροί λιμενεργάτες απεργοί.

 

Ο λαός όμως ξέρει καλά πως την ίδια ώρα που οι Έλληνες πολεμούσαν το γερμανό κατακτητή οι πρόγονοι των Χρυσαυγιτών ορκίζονταν πίστη και υποταγή στο Χίτλερ συμβάλλοντας στο αιματοκύλισμα του ελληνικού λαού.

 

Η Χρυσή Αυγή δεν είναι αντισυστημική είναι γέννημα θρέμμα του συστήματος. ”Χτυπάει προσοχή” στην πλουτοκρατία ζητώντας φοροαπαλλαγές και επιδοτήσεις για λογαριασμό των εφοπλιστών, από τους οποίους χρηματοδοτείται. Στήριξε τους τραπεζίτες ψηφίζοντας την αναχρηματοδότησή τους. Πατά πάνω σε υπαρκτά προβλήματα των λαϊκών οικογενειών για να χύσει το φασιστικό της δηλητήριο ενώ παράλληλα κάνει θελήματα στα αφεντικά της (εφοπλιστές, βιομηχάνους) ψάχνοντας να τους βρει φθηνούς εργάτες, με εξευτελιστικά μεροκάματα των 14 και 18 ευρώ και δίχως δικαιώματα. Είναι αυτή που στήριξε τη διάλυση της ΕΡΤ , ψήφισε το χάρισμα της ΑΤΕ στην Πειραιώς συμφωνει σε κάθε αντεργατικό νομοσχέδιο. Στήθηκε για να στηρίζει την πλουτοκρατία όταν το έχει ανάγκη και προετοιμάζεται συστηματικά με στόχο να χτυπήσει το εργατικό και το λαϊκό κίνημα μόλις χρειαστεί.

 

Απαιτούμε από τις αρχές που χορήγησαν άδεια στο νεοναζιστικό μόρφωμα, προφασιζόμενοι ότι είναι κοινοβουλευτικό κόμμα και δεν μπορούν να αρνηθούν, να ανακαλέσουν την απόφασή τους. Όσα λέει (και κάνει) η Χρυσή Αυγή δεν συνιστούν απόψεις, αλλά εκφράσεις μίσους που πλήττουν τον πολιτισμό και τις πανανθρώπινες αξίες. Μπορεί να θεωρηθεί «άποψη» το ότι οι μετανάστες είναι «υπάνθρωποι»; ότι το Ολοκαύτωμα είναι μύθος; ή οι δηλώσεις του Κουκούτση ότι «θα σας λιώσουμε»; Είναι άποψη η φυσική εξόντωση του διαφορετικού; Όχι βέβαια, είναι ανατριχιαστικές εκφράσεις φυλετικού μίσους και μισσαλοδοξίας που πλήττουν ευθέως τον πολιτισμό και τις πανανθρώπινες αξίες.

 

Είναι αδιανόητο ο Δήμος να ανέχεται την πραγματοποίηση ενός τέτοιου φεστιβάλ. Η ανοχή έναντι του Χίτλερ (που και αυτός με εκλογές ήρθε στην εξουσία) ήταν ολέθρια, οδήγησε στο έγκλημα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, της ναζιστικής θηριωδίας στο Ολοκαύτωμα και σε 600.000 ΕΛΛΗΝΕΣ νεκρούς.

 

Καμία ανοχή, λοιπόν, στο φασισμό και το νεοναζισμό. Οι νεοναζί είναι ανεπιθύμητοι στην πόλη μας.

Απαιτούμε από το Λιμενικό Ταμείο και το Δήμο Καλαμάτας να ανακαλέσουν την απόφασή τους τώρα.

ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΜΙΣΟΥΣ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ.

 

Καλούμε το λαό της πόλης και του νομού να πάρουν μαζικά μέρος στις αντιφασιστικές εκδηλώσεις :

 

5/7 8μμ Ενημέρωση των πολιτών στην κεντρική πλατεία και μετά παρέμβαση στο φεστιβάλ μηδέν στο ιστορικό κέντρο.

 

12/7 9μμ Αντιφασιστική συναυλία στο λιμάνι της Καλαμάτας.

 

17/7 9μμ Ενημέρωση και βιντεοπροβολές στην παραλία της πόλης

 

20/7 7μμ Πανελλαδικη-Αντιφασιστική πορεία στην πόλη της Καλαμάτας (κεντρική πλατεία, λιμενικό πάρκο, παραλία) και μετά ανοιχτή συνέλευση για τον περαιτέρω συντονισμό των δράσεων.

 

Υπογράψτε εδώ

 

Πλήθος κόσμου στην αντιφασιστική συναυλία στο λιμάνι της Καλαμάτας

 

Πανευρωπαικό αντιφασιστικό δίκτυο αποφάσισαν να συγκροτήσουν οι εκπρόσωποι των κινημάτων στο Alter Summit

Σε σειρά μέτρων για το συντονισμό της δράσης των αντιφασιστικών οργανώσεων και κινημάτων ανά την Ευρώπη, συμφώνησαν οι εκπρόσωποι τους, που πήραν μέρος στην αντιφασιστική συνέλευση του Alter Summit, νωρίτερα σήμερα.

Στο ψήφισμα που εξέδωσε η συνέλευση αναγνωρίζει την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα μας με την άνοδο της φασιστικής και ρατσιστικής απειλής και εκφράζει την αλληλεγγύη της σε όσους είναι αντιμέτωποι με αυτήν, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στις υπόλοιπες χώρες. Στο ψήφισμα που εξέδωσε η συνέλευση κάνει αναφορά στη δολοφονία του 19χρονου Γάλλου αντιφασίστα, Κλεμάν Μερίκ και καλεί όλους να συμμετάσχουν άμεσα στην συγκρότηση του αντιφασιστικού δικτύου και την έκδοση αντιφασιστικού μανιφέστου.

 

«Χρειάζεται να δημιουργήσουμε κάτι μεγάλο και σημαντικό, να δημιουργήσουμε κάτι που να έχει απεύθυνση στην κοινωνία, διότι οι νεοναζί καταφέρνουν να απευθυνθούν στην κοινωνία και εκεί πρέπει να τους κερδίσουμε είπε κατά την ομιλία του ο Γιάννης Αλμπάνης, εκ μέρους του Δικτύου για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα προσφύγων και μεταναστών. Την ανάγκη συγκρότησης ενός κινήματος που να συνδυάζει τις διαφορετικές πραγματικότητες και εμπειρίες και να απαντάει σε όλες τις αντιδραστικές προκαταλήψεις συμπεριλαμβανομένου του σεξισμού και της ομοφοβιας επεσήμαναν στις παρεμβάσεις τους οι αντιπρόσωποι των Ευρωπαϊκών αντιφασιστικών οργανώσεων.

 

Στο πνεύμα αυτό η συνέλευση ζητά να καθιερωθεί η επέτειος της ήττας των Ναζί, τον Μάιο του 1945, ως Πανευρωπαϊκή ημέρα αντιφασισμού, ενώ προτείνει την διοργάνωση μεγάλης συνδιάσκεψης για το θέμα σε μια πόλη της Κεντρικής Ευρώπης, πιθανόν στη Βουδαπέστη. Στην ίδια κατεύθυνση αναμένεται να επανενεργοποιηθεί και η ιστοσελίδα www.antifascismeuropa.org.

 

Ένα ντόρος αντιφασιστικός

Διά βοής, με εκκωφαντικό τρόπο, ζήλο και αυταπάρνηση και άλλα γλαφυρά συνοδευόταν το περίφημο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο με πρόσημο κουρεμένης δημοκρατίας του Αντώνη Ρουπακιώτη που θα κατάθεταν στην βουλή, όμως τελευταία στιγμή προέκυψε το γραφικό και ελληνικότατο «αλλά». Ένα «αλλά» που βεβαίως αποτελεί σύνηθες φαινόμενο της ελληνικής κοινοβουλευτικής (τάχα μου) δημοκρατίας, συνοδευόμενο υπό την δικαιολογία των προβληματικών διατάξεων που εντόπισαν ο γ.γ της κυβέρνησης Τάκης Μπαλτάκος και ο υπουργός Επικρατείας Δημήτρης Σταμάτης. Αλήθεια, εγώ ως πολιτικό ενεργά υποκείμενο αυτά τα ονόματα της κυβέρνησης δεν τα ακούω συχνά και γι αυτό τον λόγο από δημοσιογραφικό ενδιαφέρον ανάθεσα στην 16η συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ που αγγίζει την νομιμότητα και είμαι μέλος της να βρει τα πραγματικά ονόματα και αυτή ανακάλυψε ότι τα δύο πρόσωπα που πραγματικά με την internετική παρέμβαση τους ανάγκασαν την κυβέρνηση να αποσύρει το νομοσχέδιο δεν είναι άλλοι από τον Φαήλο Κρανιδιώτη και τον Μουρούτη (Πουραώ) που με μεροληπτικό τρόπο ώθησαν ως ειδήμονες την κυβέρνηση να το αποσύρει. Ερωτηματικό παραμένει αν ήταν οι ίδιοι που συμφώνησαν στο κούρεμα του Ρουπακιώτη, με σιγουριά όμως η 16η συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ απάντησε πως δεν δεν το έπραξαν τουλάχιστον για την ελληνική οικονομία και ιδού τα αποτελέσματα.

 

***Σίγουρα η παραπάνω σύντομη διατύπωση θα μπορούσε να αποτελέσει μια μικρή περιγραφή της τηλεγραφικής απόσυρσης του εν λόγω νομοσχεδίου με τρόπο χιουμοριστικό που όμως καυτηριάζει την αντιδημοκρατική πραγματικότητα που βιώνουμε. Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι τα παραπάνω γλαφυρά σχόλια ουδέποτε προέκυψαν από τον δικό μου σουρεαλισμό, αντίθετα παρατηρούμε ότι η μεταστροφή του ζήλου σε δισταγμό ήταν μαγική ως προς τον χρόνο και πραγματική ως προς τον χώρο. Αλλά σίγουρα αυτό δεν μπορεί να εκπλήξει μια κοινωνία επιστρατευμένη από τα μνημόνια που γι αυτά βεβαίως η μεταστροφή δεν ήταν ποτέ η ίδια.

Αφορμή για την παρακάτω ανάλυση είναι η απόσυρση του σχεδίου νόμου «για την καταπολέμηση ορισμένων μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας μέσω του Ποινικού Δικαίου» και η τελευταία προκλητική στάση της Nαζιστικής χρυσής Αυγής στο κοινοβούλιο με πρωταγωνιστή των «15 χρόνο» εγκεφαλικά χιτλερικό Ηλιόπουλο και το «Heil Hitler» του. Αλλά δεν θα σταθώ τόσο στο γεγονός της έκφρασης του ναζιστή βουλευτή αλλά στην μετέπειτα δήλωση του σ. Δραγασάκη που εκτελούσε χρέη προέδρου εκείνη την μέρα. Εκείνος φάνηκε να διατυπώνει μια θέση αρκετά σημαντική, πέραν της αυτονόητης υπεράσπισης όπως λέει του ελληνικού κοινοβουλίου, δεν διστάζει να διατυπώσει πως δεν θεωρεί ότι ο φασισμός καταπολεμάτε με διοικητικά μέτρα αλλά από τη δημοκρατική εγρήγορση, τη συλλογική δράση της κοινωνίας και με την εξάλειψη των κοινωνικών αιτιών που τον τροφοδοτούν και πράγματι αποτελεί αξιότιμη πολιτική στάση να εκφέρεις γνώμη ένστασης στο προκείμενο διοικητικό μέτρο. Αυτή η τοποθέτηση είναι αρκετά πλουραλιστική και ταυτόχρονα ικανή να ανοίξει μια κριτική ανάλυση στην ενδεχόμενη κινηματική θέση που πρέπει να πάρει η κοινωνία και στην διοικητική μεταρρύθμιση που πρέπει να ληφθεί από το ελληνικό κοινοβούλιο. Μάλιστα η κακώς απόσυρση του νομοσχεδίου θα πρέπει να τροφοδοτήσει την αριστερά σε μια περαιτέρω συζήτηση όσον αφορά τις διατάξεις του νομοσχεδίου και την κινηματική της συνεισφορά που ανοίγει πολλά ερωτηματικά.

1) Απονομιμοποίηση της Χρυσής Αυγής;

Η έκθεση του ευρωπαϊκού επιτρόπου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του Συμβουλίου της Ευρώπης Νίλς Μούιζνιεκς κατέγραψε τη δυνατότητα απαγόρευσης της Χρυσής Αυγής με βάση τη Διεθνή Σύμβαση για την Κατάργηση Κάθε Μορφής Φυλετικών Διακρίσεων και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Μια τοποθέτηση που τουλάχιστον στο αριστερό κοινό έδωσε την δυνατότητα να επιρριφθούν επιπλέον κατηγορίες στην Χρυσή Αυγή αλλά και στην κυβέρνηση με την ψήφο ανοχής που επιδεικνύει στην ρατσιστική της βια. Το πασιφανές ακωδικοποίηται, είναι η δυνατότητα να βγάλεις την Χρυσή Αυγή εκτός νόμου βάση των ευρωπαϊκών θεσμών. Μια συζήτηση που είχε ανοίξει στις τάξεις της αριστεράς αλλά δεν έχει καταφέρει να διατυπώσει μια σαφή θέση. Διότι αποτελεί τουλάχιστον αφέλεια στα του οίκου του ΣΥΡΙΖΑ να μην έχει ανοίξει μια συζήτηση στα μέλη σχετικά με τη στάση του κόμματος στο φαινόμενο εκφασισμού της κοινωνίας και των ρατσιστικών επιθέσεων και αναλωνόμαστε στα κατά τόπους ατομικά αντανακλαστικά αγνοώντας την συλλογική απάντηση.

Κατά γενική ομολογία η απονομιμοποίηση της Χρυσής Αυγής γεννάει πολλά αρνητικά. Πρώτον, μια τέτοια ενέργεια θα τροφοδοτούσε την αντισυστημική ρητορεία της και θα αυτοπροσδιοριζόταν ως ηρωική αντιμνημονιακή παράταξη. Σε μια κοινωνία που αναζητά διαφορετικό πολιτικό εκφραστή μια τέτοια ενέργεια θα ενίσχυε αυτήν την ανάγκη. Δεύτερον, θα πρέπει να εκτιμήσουμε ότι η επικινδυνότητα της Χρυσής Αυγής εντοπίζετε εκτός κοινοβουλίου, που σημαίνει ότι πρέπει να αναζητήσουμε το μέτρο-εργαλείο που θα βάζει φραγμό στο παρακρατικό της έργο. Άρα μια περαιτέρω λαική νομιμοποίηση που μπορεί να επωφεληθεί η Χ.Α από την ηρωοποίηση της, αν τεθεί εκτός κοινοβουλίου πρέπει να ληφθεί υπόψιν. Αλλά εδώ προκύπτει ένα ερώτημα, η βουλευτική ασυλία και η επιδότηση της Χ.Α ως κόμμα του κοινοβουλίου δεν αφήνει τα περιθώρια για να μονοτωνούν γεγονότα ρατσιστικού μίσους; Σε αυτό το ουσιαστικό ερώτημα θα πρέπει να απαντήσουμε ερευνώντας νέα μέσα αντιμετώπισης, αλλά ομολογουμένως σε ένα ομιχλώδες κομματικό τοπίο εντός ΣΥΡΙΖΑ πορευόμεθα με αυτά που κατέχομε.

Επομένως δεν μπορούμε να μην επωφεληθούμε από το νομοσχέδιο του υπ. Δικαιοσύνης που τολμά κάτι πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα, πόσο μάλλον για την αντιδημοκρατική κυβέρνηση Σαμαρά. Πέραν της εύλογης ποινικοποίησης της πράξης προβλέπει τον ποινικό κολασμό της α)δη­μό­σιας υ­πο­κί­νη­σης βίας ή μί­σους που στρέ­φε­ται κα­τά ο­μά­δας ή προ­σώ­που που προσ­διο­ρί­ζε­ται βά­σει φυ­λής, χρώ­μα­τος, θρη­σκείας, γε­νε­τή­σιου προ­σα­να­το­λι­σμού, ε­θνι­κής ή ε­θνο­τι­κής κα­τα­γω­γής, κα­τά τρό­πο που μπο­ρεί να εκ­θέ­σει σε κίν­δυ­νο τη δη­μό­σια τά­ξη και β) του ε­γκω­μια­σμού, της άρ­νη­σης ή της εκ­μη­δέ­νι­σης της ση­μα­σίας ε­γκλη­μά­των γε­νο­κτο­νίας, ε­γκλη­μά­των κα­τά της αν­θρω­πό­τη­τας και ε­γκλη­μά­των πο­λέ­μου, ό­πως αυ­τά συ­γκε­κρι­μέ­να ο­ρί­ζο­νται, ε­φό­σον η πρά­ξη αυ­τή στρέ­φε­ται κα­τά ο­μά­δας προ­σώ­πων που προσ­διο­ρί­ζε­ται με βά­ση τη φυ­λή, το χρώ­μα, τη θρη­σκεία, την ε­θνι­κή ή ε­θνο­τι­κή κα­τα­γω­γή ή το γε­νε­τή­σιο προ­σα­να­το­λι­σμό κα­τά τρό­πο που μπο­ρεί να προ­κα­λέ­σει ή διε­γεί­ρει σε βιαιο­πρα­γίες ή εχ­θρο­πά­θεια κα­τά μιας τέ­τοιας ο­μά­δας ή μέ­λους της.  Εδώ επίσης προκύπτει ένα ερώτημα του ιδεολογικά ευαισθητοποιημένου κοινού σχετικά με το πως μπορείς να διώκεις ποινικά τις απόψεις και τις ιδέες ανθρώπων. Θεωρώ πως ένα τέτοιο ψευτοερώτημα δεν μπορεί να είναι σημείο συζήτησης της αριστεράς διότι απλούστατα δημιουργείται από τις παραπάνω αντιλήψεις οι οποίες είναι κοινωνικά παράνομες και υπαίτιες για τον θάνατο εκατομμύριων ανθρώπων και διαφέρει από το ταξικό μίσος που μπορεί να κάποιοι να συμψηφίσουν.

2) Οι δυνατότητες αντιφασιστικού κινήματος

Ο φασισμός δημιουργείται από την έλλειψη ταξικού ρεαλισμού και τις ιστορικές ανακρίβειες που υπερκαλύπτουν τον πραγματικό οικονομικό εχθρό που ονομάζεται καπιταλισμός. Αυτό το σύστημα έχει εξαπλωθεί σε παγκόσμια εμβέλεια με αποτέλεσμα στην πράξη λόγω της ελεύθερης αγοράς να καταργεί τα κράτη- έθνη. Ωστόσο για να υπάρχει χρειάζεται να ανάγει εφεδρείες που θα πραγματοποιούν τον αντιπερισπασμό που θα τον επωφελή. Αυτές είναι οι ευάλωτες κοινωνικές ομάδες και μειονότητες που λόγω της αδύναμης ταξικά θέσης τους αποτελούν το εύκολο θύμα, βλέπε μετανάστες. Όλα αυτά αναπαράγονται στην κοινωνία και αποτελούν ζωτικά εργαλεία του καπιταλισμού και έιναι δύσκολο να αποδομηθούν. Στην ελληνική ιδιαιτερότητα δυστυχώς κατέχουμε μια φασιστική παρακαταθήκη όπως τους χίτες, ταγματασφαλίτες κλπ του Β’ παγκοσμίου πολέμου που συνεργάστικαν με του Ναζί και τάχθηκαν εναντίον των πατριωτικών μετώπων και της αριστεράς. Αν και το τέλος του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, ενταφίασε τις ναζιστικές συμμορίες αυτές δεν έπαψαν ποτέ να υπάρχουν, απλά περιορίστηκαν και αναζητούσαν μανιωδώς ένα κομματικό συνομιλητή. Η δεξιά συγκροτήθηκε κυρίως σε μια οικονομική θέση αυτή του νεοφιλελευθερισμού και δευτερευόντως σε αξιακά ζητήματα. Σήμερα αναβιώνει ένα μόρφωμα που ξανά βγάζει με τον ποιο σκληρό τρόπο τις αξιακές συντηρητικές αναφορές στο προσκήνιο και διαφοροποιείται φαινομενικά από τον νεοφιλελευθερισμό, προτάσσοντας την εθνοτική απελευθέρωση ως λύση στα αδιέξοδα της δικομματικής πολιτικής.

Όλα τα παραπάνω παρατέθηκαν ώστε να βρεθεί η μήτρα που γεννάει τον φασισμό καθώς και οι μοχλοί ενίσχυσης του, που δεν είναι άλλοι από την κοινωνική διάρθρωση και τα νεοφιλελεύθερα κόμματα αντίστοιχα. Για να αλλάξουν δηλαδή οι κοινωνικοί συσχετισμοί, πρέπει να βγουν νέες γενιές ταξικά διαπαιδαγωγημένων πολιτών που θα εκφέρουν άποψη για τα κοινά και θα μαθαίνουν την παγκόσμια ιστορία και όχι αποκλειστικά την εθνοκεντρική. Επομένως χρειάζεται μια βαθιά πολιτική μεταρρύθμιση,  που θα δημιουργεί συνέχεια νέους στόχους προς την κοινωνική απελευθέρωση και θα ξεκινά από την εκπαίδευση. Αυτή η ανάγκη για αλλαγή των κοινωνικών συσχετισμών πρέπει να ξεκινήσει από τώρα με ένα κίνημα εκπαιδευτικών που θα χειραφετεί τον νέο με δημοκρατία και αλληλεγγύη προς τους συνανθρώπους του. Είναι ιστορική αναγκαιότητα να δημιουργηθεί ένα μαχητικό εκπαιδευτικό κίνημα που θα δίνει τη μάχη του αντιφασισμού στους σχολικούς χώρους και δεν θα περιορίζεται μόνο στο εκπαιδευτικό δυναμικό της αλλά μέσα και από το έργο που αυτοί θα παράγουν θα συσπειρώνει την πλέον ευαίσθητη κοινωνική ομάδα που ονομάζεται μαθητική νεολαία. Διότι το μαθητικό αντιφασιστικό κίνημα δεν μπορεί να δημιουργηθεί μόνο από έξω αλλά και μέσα στο ίδιο σχολικό συγκρότημα.

Η αριστερά του αέναου διαλόγου πρέπει να συμμεριστεί ότι χωρίς ένα αντιφασιστικό μέτωπο από τα κάτω, όσες διοικητικές μεταρρυθμίσεις και να γίνουν δεν θα ξεριζώνουν τον φασισμό αλλά θα τον ξανά βρίσκουν σαν κακό εφιάλτη μπροστά τους. Αυτό το μέτωπο πρέπει να συσπειρώνει και να είναι μαζικό αλλά παράλληλα να διακρίνει αυτόν που ενσωματώνει και συνεργάζεται. Πέραν του τομέα της εκπαίδευσης, δεν μπορεί να μην υπολογισθεί η ανάγκη για πολιτισμική αλλαγή για την εναλλακτική προώθηση νέων καλλιτεχνικών ιδεών και πρωτοβουλιών που θα προωθούν σχέσεις ισότητας και αλληλεγγύης.

Αυτή η κινηματική πρωτοβουλία πρέπει να βρίσκεται σε μια εγρήγορση και πέραν της συντονισμένης συνολικής δράσης θα πρέπει να απαντά σε επιμέρους γειτονίες. Να έχει τα απαραίτητα αντανακλαστικά η κάθε γειτονιά ξεχωριστά μέσω της συγκρότησης αντιφασιστικών επιτροπών να εμποδίζει και να απομονώνει τα φασιστικά κρούσματα, να προστατεύει με πολιτική και νομική στήριξη εκείνους και να ενθαρρύνει τους  μετανάστες, τους ομοφυλόφιλους, τους τρανς, τους Ρομά κλπ.  Αυτό προϋποθέτει μια σοβαρή προετοιμασία στην κίνηση που ο καθένας δρα, στην περιοχή του, με την μορφή της συλλογικής πάλης και της ατομικής συνεισφοράς. Ο καθένας στην περιοχή όπου δραστηριοποιείται μπορεί από αύριο κιόλας να κάνει μια προσπάθεια συντονισμού και συγκρότησης τέτοιων πρωτοβουλιών και ο καθένας με την δουλειά και ιδιότητα που επικαλείται μπορεί να προσφέρει σε αυτόν τον αγώνα! Γιατροί, καλλιτέχνες, δικηγόροι, φοιτητές, μαθητές, εκπαιδευτικοί, απλοί πολίτες.

3) Φεμινισμός-Αντιφασισμός

Ένα ερώτημα που περιχαρακώνει το καθηλωμένο φεμινιστικό κίνημα στην Ελλάδα και το περιορίζει στη δράση είναι η μη ξεκάθαρη θέση που παίρνει στην κοινωνία του 21ου αιώνα, καθότι η αστική δημοκρατία θεσπίζει την ισότητα των δύο φίλων. Αν παραμείνουμε σε αυτό το γεγονός, θα απαντούσαμε ότι το φεμινιστικό κίνημα δεν θα έχει λόγω ύπαρξης και απλά θα παρουσιαζόταν μεμονωμένα στην κοινωνία για να καταγγείλει. Κάτι τέτοιο είναι μια λάθος εκτίμηση της αναγκαιότητας που παίρνει σήμερα η φεμινιστική δράση η οποία πρέπει να βρει τα κατάλληλα στηρίγματα αναδίπλωσης και επικαιροποίησης. Από την άλλη παραμένει αναπάντητο αν οι φεμινιστικές πρωτοβουλίες είναι αυτές που υπαρξιακά δημιουργούν την ανισότητα και υπερβάλουν πάνω σε αυτήν. 

Κοντολογίς μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι το φεμινιστικό κίνημα πολύ καλώς έχει καταφέρει και συνεργάζεται με το loatk κίνημα που του δίνει την κατάλληλη ορμή. Τα θύματα σεξουαλικού προσανατολισμού από την πατριαρχία της κοινωνίας πληθαίνουν, διότι αυτή η κοινωνία πλήρως συντηρητικοποιμένη δεν μπορεί να τους αποδεχθεί και καθετί το καινούριο το αντιμετωπίζει με μισαλλόδοξο τρόπο. 

Άρα 1) είναι να δημιουργήσεις την κινηματική πρωτοβουλία που θα δίνει ιδεολογική μάχη και θα συγκρούεται με τα συντηρητικά ένστικτά της κοινωνίας. 2) Μια πρωτοβουλία που αντιμετωπίζει τα κρούσματα σεξιστικής βιας κλπ.

Το δεύτερο σημείο είναι σημαντικό ώστε να καθορίσουμε την ιδεολογική συσκότιση της κοινωνικής συνολικής πάλης, είτε αυτό ονομάζεται φεμινισμός, είτε loatk, είτε αντιφασισμός, πρέπει να το δούμε σε ένα συλλογικό πλαίσιο, πέραν του καθένα ξεχωριστά. Ο «Δράκος» της Πάρου για παράδειγμα που ασέλγησε πάνω σε ένα νεαρό κορίτσι και το κακοποίησε, δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό. Ήταν ένα θύμα σεξιστικής βιας και σαφώς αυτό το έγκλημα δεν έχει εθνική καταγωγή. Η κοινωνία όμως πως το αντιμετώπισε; Το αντιμετώπισε με ρατσιστικό και τοπικιστικό τρόπο, μην εντοπίζοντας την αιτία της πράξης που αναπαράγει αυτά τα περιστατικά. Δηλαδή της πατριαρχίας και της υπερ-αρρενωπής διαδραστικότητας της κοινωνίας. Πρέπει να υπάρξει διαφοροποίηση από τους τοπικιστές που καταγγέλλουν μια πράξη βιας και μάλιστα επιζητούν λιντσαρίσματα του θύτη και από την άλλη το φεμινιστικό κίνημα δεν μπορεί να μένει στο κλουβί του και να μην γίνεται ευρύτερο. Η λεπτή τομή που πλατειάζει το φεμινιστικό-loatk κίνημα πρέπει να επιμείνει στο “με ποιους”; Εδώ η κοινωνική πραγματικότητα μας απαντάει με τον χειρότερο βιαστή της. Τον εκφασισμό και την δράση της Χρυσής Αυγής που ενισχύει την πατριαρχία. 

Εκεί δηλαδή που το κράτος δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την εγκληματικότητα, η Χ.Α έρχεται να επέμβει και να καλύψει το κενό, προωθώντας ρατσισμό, λιντσαρίσματα κοκ. Συνεπώς είναι αναγκαίο το φεμινιστικό κίνημα να αλληλεπιδράσει με το αντιφασιστικό. Διότι αν δεν καταλάβουμε ότι ο σεξισμός είναι φασισμός του άνδρα προς την γυναίκα, ο ρατσισμός είναι φυλετικός και έμφυλος φασισμός τότε δεν θα κατανοήσουμε ποιο είναι επιτέλους το αυγό του φιδιού

4) Με ποιους;

To ερώτημα έχει δύο άξονες, το κομματικό μέτωπο συνεργασίας και το κινηματικό. Όπως έχει επεξηγηθεί παραπάνω μεγαλύτερη σημασία έχει το κίνημα από τα κάτω. Ωστόσο η κοινοβουλευτική αριστερά κωλυσιεργεί με έναν φαύλο τρόπο . Για παράδειγμα, πώς απαντάς στο ποινικό διακομματικό αντιφασιστικό μέτωπο του Βενίζελου και γιατί επαναλαμβάνεται το αφερέγγυο δημοκρατικό τόξο; Αν θέλουμε να χρησιμοποιούμε αυτό το τόξο πρέπει να ρίχνουμε τα βέλη μας σωστά. Όταν το ΠΑΣΟΚ  καθορίζει μόνο ποινικά το μέτωπο του και πολύ περισσότερο όταν είναι υπαίτιο για τον εκφασισμό της κοινωνίας εξαιτίας της εξαθλίωσης που επέβαλε, τότε συνεργασία ούτε στο ελάχιστο δεν μπορεί να προκύψει. Το ίδιο και για πολλούς λόγους παραπάνω ισχύει και για την ΝΔ του Δένδια, Βορίδη, Άδωνι που είναι ταυτισμένη με την Χρυσή Αυγή η πολιτική που ασκεί και εξισώνει ως άκρα την αριστερά και την Χ.Α. Με τόσο επικίνδυνο τρόπο που γίνεται αρωγός του ακροδεξιού εξτρεμισμού στην Ελλάδα και όχι μόνο, χτίζοντας ένα ηγεμονικό αυταρχικό συντηρητικό πόλο εμφυλιοπολεμικού χαρακτηρά χωρίζοντας δύο στρατόπεδα. Τους φασίστες και τους δημοκράτες. Επιπλέον και η ΔΗΜΑΡ με την κυβερνητική στήριξη που προσδίδει, κρίνεται αντιδημοκρατική παράταξη, άλλωστε ποτέ η κουλτούρα από μόνο της δεν μπόρεσε να καταπολεμήσει τον φασισμό. Όλα αυτά σημαίνουν ότι η διακομματική πάλη μάλλον ανώφελη κρίνεται εξετάζοντας το κάθε κόμμα ξεχωριστά, αυτό ισχύει και για τους ΑΝΕΛ για ευνόητους λόγους. Μοναδική εξαίρεση αποτελεί το ΚΚΕ αλλά είναι ξεκάθαρο ότι η «συνεργασία με την οπορτουνιστική πτέρυγα είναι αντιλαϊκή». Άλλωστε οι κομματικές τους ομπρέλες δεν καλύπτουν την αυξημένες απαιτήσεις της σύγχρονης αντιφασιστικής πάλης. Άρα θεμιτά καταλήγουμε ότι η λύση βρίσκεται σε συλλογικότητες της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, μέχρι τον αντιεξουσιαστικό χώρο σε επίπεδο κινήματος.

Ένα κίνημα που θα έρθει σε σύγκρουση με την πολιτική ηγεμονία που ασκεί η κυβέρνηση και η έτερη ναζιστική οργάνωση της. Αλλά κυρίως που θα ξεπερνά το ιδεαλιστικό της στοιχείο θα απαντά στα υλικά προβλήματα της κοινωνίας. Ένα κύριο από αυτά είναι ο φασισμός ως κοινωνικό φαινόμενο που καταπολεμάτε με την καθημερινή ιδεολογική πάλη και οι ρατσιστικές πράξεις που απαντούντε με την κινηματική εγρήγορση και επαγρύπνηση του αριστερού-αντιμνημονιακού μετώπου, διότι δεν αρκεί η δημοκρατία των ειδικών.

Άλλωστε δημοκρατία δεν έχουμε, ρωτήστε τον Φαήλο!