Θ. Κοστιφάκης: Αναγκαίος ο πανεκπαιδευτικός και πανεργατικός συντονισμός

Συνέντευξη του προέδρου της ΟΛΜΕ στην Εποχή και την Ιωάννα Δρόσου

Η κυβέρνηση προσπαθεί να μας διαχωρίσει από τους μαθητές. Όμως, αυτό είναι αντικειμενικά αδύνατο αφού καθημερινά συνεργαζόμαστε και συζητάμε μαζί τους καθημερινά. Ζούμε τις αγωνίες τους.

 

________________

 

Την Τετάρτη πραγματοποιήθηκε συνάντηση των ομοσπονδιών για συντονισμό του αγώνα όλων των εργαζόμενων, ενώ την Πέμπτη το ΔΣ της ΟΛΜΕ κατέληξε σε μια πρόταση για να συζητηθεί στις τοπικές ΕΛΜΕ. Τι κατευθύνσεις προέκυψαν από αυτές τις συσκέψεις;

Στη σύσκεψη των ομοσπονδιών εκτιμήθηκε ότι αναπτύσσεται μια πρωτοφανής επίθεση ενάντια στην κοινωνία και τους εργαζόμενους από κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ. Και απαιτούνται κοινοί και συντονισμένοι αγώνες για να τους σταματήσουμε.

Απαιτείται μια γενικευμένη απεργιακή κινητοποίηση σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα για την ανατροπή της πολιτικής κυβέρνησης-τρόικας.

Όσον αφορά τη συνεδρίαση του ΔΣ της ΟΛΜΕ, τελικά αποφασίστηκε να κατατεθούν στις Γενικές Συνελεύσεις των καθηγητών που θα γίνουν την επόμενη εβδομάδα, όλες οι απεργιακές προτάσεις (48ωρη ή πενθήμερα επαναλαμβανόμενα) για την αγωνιστική διεκδίκηση των αιτημάτων μας. Μια μεγάλη μάχη αρχίζει…

 

Η σχολική χρονιά ξεκινά με 16.000 λιγότερους καθηγητές και με λιγότερα σχολεία. Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι η διαθεσιμότητα, οι μετατάξεις, οι συγχωνεύσεις σχολείων είναι αναγκαίο κακό. Πώς απαντά η ΟΛΜΕ;

Μέσα σε ένα καλοκαίρι το καθηγητικό δυναμικό της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης μειώθηκε κατά 20%, με την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ να στηρίζονται στην προπαγάνδα της τεχνητής υπεραριθμίας, προκειμένου να δικαιολογήσουν τη μείωση του προσωπικού κατά 16.000 εκπαιδευτικούς. Όμως, η επιχειρηματολογία τους έχει στηριχθεί στις καταργήσεις σχολείων και εκπαιδευτικών δομών, όπως η ενισχυτική διδασκαλία και τα κέντρα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης. Για παράδειγμα προκειμένου να τεθούν σε διαθεσιμότητα 2.500 εκπαιδευτικοί, καταργήθηκαν τρεις τομείς στην επαγγελματική εκπαίδευση, αδιαφορώντας για το τι θα απογίνουν οι 20.000 μαθητές που ακολούθησαν αυτές τις κατευθύνσεις.

 

 

Οι μαθητές και οι γονείς πώς αντιδρούν;

Προσπαθούμε να τους ενημερώσουμε για τις επιπτώσεις της μείωσης του προσωπικού στο σχολείο. Ο άμεσος στόχος μας είναι η δημιουργία ενός μετώπου μέσα στην εκπαίδευση με τη συμμετοχή των εκπαιδευτικών, των μαθητών και των γονιών και ύστερα η διεύρυνσή του σε όλη την κοινωνία γιατί το δημόσιο αγαθό της παιδείας αφορά τους πάντες.

 

 

Η σχετική αρθρογραφία έχει μια σχεδόν πανομοιότυπη αναφορά ότι η νέα σχολική χρονιά έχει «άρωμα Μαΐου» εννοώντας ότι και πάλι οι καθηγητές βάζουν σε δεύτερη μοίρα τους μαθητές ξεκινώντας κινητοποιήσεις.

Η κυβέρνηση προσπαθεί να μας διαχωρίσει από τους μαθητές. Όμως, αυτό είναι αντικειμενικά αδύνατο αφού καθημερινά συνεργαζόμαστε και συζητάμε μαζί τους καθημερινά. Ζούμε τις αγωνίες τους. Η εισαγωγή πανελλαδικού τύπου εξετάσεων σε όλες τις τάξεις του Λυκείου μπορεί να εκληφθεί ότι είναι υπέρ των μαθητών; Το αντίθετο. Σύμφωνα με μελέτες, αυτό θα οδηγήσει, πρώτον, σε αύξηση της μαθητικής διαρροής, δηλαδή περισσότερα παιδιά θα εγκαταλείψουν το σχολείο ή θα ακολουθήσουν τη φτηνή πρόωρη κατάρτιση, δεύτερον, σε αλλοίωση του παιδαγωγικού χαρακτήρα του σχολείου, αφού στρέφει τους μαθητές στο ανταγωνιστικό κυνήγι του βαθμού και, τρίτον, σε αύξηση της φροντιστηριοποίησης.

 

 

Αναφέρθηκες στην ανάγκη δημιουργίας ενός ενιαίου μετώπου υπεράσπισης των δημόσιων αγαθών. Πώς οργανώνεται ο αγώνας αυτός;

Η κυβέρνηση πλήττει αυτό που ονομάζουμε κοινωνικό κράτος έχοντας στοχοποιήσει την υγεία και την παιδεία. Και όλοι οι εργαζόμενοι πρέπει ενωμένοι να υπερασπιστούμε τα δημόσια αγαθά και την ύπαρξη του κοινωνικού κράτους. Απαιτείται, λοιπόν, ένας πανεκπαιδευτικός αλλά και πανεργατικός συντονισμός. Το κύριο μέλημά μας, όμως, είναι ο συντονισμός να μην περιοριστεί σε επίπεδο κορυφής αλλά να εξαπλωθεί σε κάθε σχολείο, σε κάθε γειτονιά. Και, βεβαίως, πρέπει ο συντονισμός να συμπεριλάβει και να εμπλέξει τα σωματεία όλων των εργαζομένων, ώστε να συμβάλλουμε στη δημιουργία ενός μετώπου που θα ανατρέψει αυτή την πολιτική.

 

 

Η κυβέρνηση προσπαθεί να απομονώσει τους εκπαιδευτικούς και να αποκόψει την ηγεσία της ΟΛΜΕ από την εκπαιδευτική κοινότητα ταυτίζοντάς την με τον ΣΥΡΙΖΑ…

Κατ’ αρχάς να διευκρινίσουμε ότι η ηγεσία της ΟΛΜΕ εκλέγεται κάθε δύο χρόνια και εδώ και λίγους μήνες εκλέξαμε νέο ΔΣ, όπου καμία παράταξη δεν έχει την πλειοψηφία. Επίσης, καταστατικά οι αποφάσεις του ΔΣ της ΟΛΜΕ επικυρώνονται από τις συνελεύσεις των τοπικών ΕΛΜΕ. Η επίθεση της κυβέρνησης είναι αναμενόμενη αφού η συνήθης τακτική της πλέον είναι η δυσφήμηση των αγώνων και η επίρριψη ευθυνών στον ΣΥΡΙΖΑ για να αποποιηθεί τις δικές της ευθύνες. Είναι λογικό, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ ή οποιοδήποτε άλλο κόμμα να έχει τη δυνατότητα να παρασύρει χιλιάδες εργαζόμενους να απεργήσουν και να χάσουν το μισθό τους; Αυτά είναι αστεία πράγματα…

 

Ένα από τα επιχειρήματα της κυβέρνησης ότι οι εκπαιδευτικοί δεν συντάσσονται με την ηγεσία της ΟΛΜΕ είναι ότι τελικά οι αιτήσεις για υποχρεωτικές μετατάξεις ήταν περισσότερες από τις θέσεις. Η ΟΛΜΕ είχε δώσει κατεύθυνση στους εκπαιδευτικούς να μην καταθέσουν τα χαρτιά τους;

Δεν υπήρχε τέτοια γραμμή από την ΟΛΜΕ, απλώς είχαμε επισημάνει την αντίθεσή μας στις υποχρεωτικές μετατάξεις, να γίνονταν μόνο εθελοντικά και οι εκπαιδευτικοί να μην μετακινηθούν σε άλλη διεύθυνση από αυτή που ανήκουν οργανικά. Από εκεί και πέρα δεν σημαίνει ότι όσοι εκπαιδευτικοί κατέθεσαν αιτήσεις συμφωνούν με την πολιτική της κυβέρνησης. Άλλωστε, όταν σου βάζει κάποιος το μαχαίρι στο λαιμό και σου λέει «ή μετάταξη ή απολύεσαι», ποιος μπορεί να μιλήσει για ελεύθερη επιλογή από τον εκπαιδευτικό;

Πηγή: Εποχή

Advertisements

Ο γείτονάς μας, ο «χρυσαυγίτης»

Ιούνης 1985. Σε λίγες ώρες ξημερώνει και θα ανοίξουν οι κάλπες για τις βουλευτικές εκλογές. Μετά από μια τελευταία εξόρμηση έξω από τα εκλογικά τμήματα διαλυόμαστε για ύπνο. Πρέπει να ξυπνήσουμε πάλι αχάραγα. Ανεβαίνω στο διαμέρισμα του δευτέρου ορόφου. Είμαι μούσκεμα από ιδρώτα και από την κόλλα της αφισοκόλλησης. Μπαίνω στο δωμάτιό μου και ανοίγω την μπαλκονόπορτα.  Ένα σιγανό δροσερό αεράκι τριγυρίζει στο μπαλκόνι.
Σωριάζομαι, σκέτο πτώμα,  στην καρέκλα και καρφώνω τα μάτια μου στο απέναντι διαμέρισμα. Από το φως της κολώνας του ηλεκτρικού διακρίνω καθαρά τη σειρά από  γλάστρες που κρέμονται έξω από τα κάγκελα, προς τη μεριά του δρόμου. Έχει σβησμένα φώτα και τις μπαλκονόπορτες κλειστές. Με τα μάτια κάνω έναν τελευταίο γύρο στη γειτονιά που κοιμάται. Κοντεύει να με πάρει ο ύπνος.
Το κουρδιστό ξυπνητήρι ξεσηκώνει τον κόσμο. Μπαίνω βιαστικά στην κουζίνα να φτιάξω καφέ. Τον αφήνω στο τραπεζάκι του μπαλκονιού, ανάβω το πρώτο μου τσιγάρο… και ξαφνικά… νιώθω να γίνεται σεισμός! Ζαλίζομαι για μια στιγμή αλλά προλαβαίνω να κάτσω στην καρέκλα. Με τα δυο μου χέρια τρίβω τα  μάτια μου, ξανά και ξανά. Όχι, δεν κοιμάμαι.  Όσο και να τρίβω τα μάτια μου βλέπω τις ίδιες πλαστικές πράσινες και άσπρες σημαίες του ΠΑΣΟΚ, δεμένες κατά μήκος του κάγκελου του μπαλκονιού, ανάμεσα στις κρεμαστές γλάστρες! Είναι δυνατόν; Γίνονται αυτά τα πράγματα; Μέχρι που ξημέρωσε η Κυριακή των εκλογών, ο γείτονάς μας (ο οποίος, ξέχασα να σας πω, εργαζόταν σε «υπηρεσία κοινής ωφέλειας»)  δεν περιοριζόταν στο να εκδηλώνει την ιδεολογική προτίμησή του στο καφενείο, αλλά συμμετείχε δραστήρια (και αρκετές φορές φανατικά) στην «Εθνική Παράταξη», πιο παλιά, και αργότερα στον τοπικό σύνδεσμο του ΕΝΕΚ.
Το ΠΑΣΟΚ κέρδισε τις εκλογές και σχημάτισε αυτοδύναμη κυβέρνηση. Ο γείτονάς μας «συν γυναιξί και τέκνοις» από τους πρώτους στα πανηγύρια, με τα –αναγκαία- πλαστικά σημαιάκια και στα δυο χέρια. Τους επόμενους μήνες, τα ονόματα τριών δημόσιων οργανισμών (οι δυο δεν υπάρχουν πια, και ο τρίτος βαδίζει προς την πλήρη ιδιωτικοποίηση) μπλέκονταν με τα ονόματα των παιδιών του στα χείλη των ανθρώπων της γειτονιάς. Η φάμπρικα των διορισμών στο δημόσιο, μέσω  της περιβόητης «κλαδικής», βρισκόταν στο ζενίθ της. Οι συνειδήσεις των ανθρώπων αλέθονταν στο μπλέντερ της  «αλλαγής», και στον πολτό της «δικαίωσης του αγώνα» χωρούσαν όλοι, ακόμα και οι «χρυσαυγίτες» της εποχής.
Η δημόσια συμπεριφορά του γείτονά μας άλλαξε σε πολλά. Όχι όμως και ως προς τους κομμουνιστές. Αυτοί παρέμεναν προδότες, συμμορίτες, μιάσματα, συντηρούνταν με τα ρούβλια του Κρεμλίνου, υποκινούσαν τις απεργίες για να πάνε κόντρα στην λαοπρόβλητη κυβέρνηση.  Στο καφενείο,  όταν δεν έπαιζε χαρτιά με τους άλλους «πράσινους», μελετούσε τα άρθρα της «Αυριανής». Ήξερε με κάθε λεπτομέρεια την προσωπική ζωή του Χαρίλαου Φλωράκη, όπως σε ποια μαρίνα δένει το κότερο, το γενεαλογικό δέντρο της γυναίκας του, τον ΑΦΜ των επιχειρήσεων του τριτοξάδερφου της κουνιάδας του. Ήταν θαυμαστής του Κουτσόγιωργα και προσκυνούσε τον Γιαννόπουλο. Ο γείτονάς μας κατόρθωνε να συνδυάζει τη σκληρή εργασία στην υπηρεσία του με την πρέφα μετά ούζων πριν τη μία το μεσημέρι στο καφενείο και ταυτόχρονα να  κατηγορεί τους οικοδόμους πως παίρνουν μεγάλο μεροκάματο.  Όταν βγήκε στη σύνταξη έμοιαζε τουλάχιστον δέκα χρόνια νεότερος. Στο μεταξύ τα παιδιά του έφτιαξαν τις δικές τους οικογένειες, και τα εγγόνια του μεγάλωναν.
Όταν ξέσπασε η «κρίση» ο γείτονάς μας συνιστούσε σε όλους ψυχραιμία και υπομονή. «Καναδυό χρονάκια και τη σκαπουλάραμε», έλεγε. Στο πρώτο μνημόνιο έχασε τη μιλιά του. Μέχρι που μια  μέρα στο καφενείο κάποιος τον άκουσε να μιλάει για κάποιους  «προδότες».  Άρχισε να νιώθει ευάλωτος. Μέσα του έβραζε. Τυλιγμένος μέσα σε μια ελληνική σημαία βρέθηκε ανάμεσα στους αγαναχτισμένους της πλατείας Συντάγματος. Μούντζωνε και ξαναμούτζωνε τους «300 προδότες», έπαιρνε μέτρα για τις θηλιές τους και έβριζε όλα τα κόμματα και όλους τους πολιτικούς. Το ένα του παιδί έμεινε χωρίς δουλειά, όταν ο οργανισμός που δούλευε έκλεισε. Έγιναν εκλογές, η κυβέρνηση άλλαξε. Τα άλλα παιδιά του δεν τα φέρνουν βόλτα, οι υποχρεώσεις τους πνίγουν. Η κυβέρνηση άλλαξε και πάλι. Όταν «έπεσε το μαύρο»  στην τηλεόραση μένει χωρίς δουλειά και το δεύτερο παιδί του. Πόσες τρύπες να κλείσουν η σύνταξη η δική του και της γυναίκας του.
Σήμερα ο γείτονάς μας δείχνει να ξαναγεννιέται. Αυτός που κάποτε «άγγιξε το πέτο του Αντρέα», που «έσφιξε το χέρι του Σημίτη», αυτός που «έραινε με γαρίφαλα τις ζεϊμπεκιές του Άκη», που κατάφερε και «φίλησε τον Γιωργάκη» και ψήφισε  Βενιζέλο για να «βγάλει το κίνημα από την κρίση», βρίσκει ξανά  την χαμένη αρχοντιά και το κιμπαριλίκι του. Ρίχνει ανάθεμα στους «ξένους», τους «άπλυτους λαθρομετανάστες που κλέβουν τη δουλειά από τα παιδιά του». Βρίζει την τρόικα, τα μνημόνια, τον ΓΑΠ που «τους άνοιξε την πόρτα», τον προδότη Βενιζέλο και τον καθεστωτικό Σαμαρά. Ερεθίζεται όταν ακούει τη λέξη «απεργία» και ονειρεύεται   «μακρονήσια» όταν  βλέπει κομμουνιστή.
Δεν βρίζει  πια και τους «300». Τις προάλλες στην πλατεία κουβαλούσε μια σακούλα  με τρόφιμα, που μοίραζαν  κάποια παιδιά που φορούσαν μαύρα. Μια άλλη φορά τον είδαν στη συγκέντρωση της χρυσής αυγής. Κάποιοι είπαν πως μίλησε κιόλας. Ο γείτονάς μας γουστάρει τρελά τον Κασιδιάρη αλλά τον μπερδεύει κι εκείνος ο χοντρός σύμβουλος του Σαμαρά όταν τάζει νέο Γράμμο στα κομμούνια. Εκθειάζει την ευφράδεια του Καιάδα αλλά δεν καταλαβαίνει γιατί ο Άδωνις κι ο Μάκης είναι σε άλλο κόμμα. Και με τις «απορίες» του όμως, ο γείτονάς μας δεν χάνει την πίστη του στην πατρίδα. Προέχει η αγάπη του για την πατρίδα. Γιατί η πατρίδα είναι μια και πάνω απ’ όλα. Και τώρα που η «πατρίδα» κινδυνεύει δεν το πολυσκέφτηκε. Επέστρεψε σ’ αυτούς που ξέρουν να υπερασπίζονται  την «πατρίδα» κάθε φορά που κινδυνεύει. Και η «πατρίδα» κάθε φορά τους ευχαριστεί γι’ αυτό και τους ανταμείβει.
Δευτέρα 1 Ιούλη 2013.

Πρόγραμμα Κυριακής 16/6: Η ΕΡΤ είμαστε εμείς

Μικροί και μεγάλοι, καλλιτέχνες και αλληλέγγυοι ζωντανεύουμε το προαύλιο της ΕΡΤ

11.00 -15.00: Περιμένουμε τους μικρούς μας φίλους στο Προαύλιο του Ραδιομεγάρου! 
11.00 – 11.30

Aθηναϊκή Συμφωνική Ορχήστρα Νέων – Μαέστρος Παύλος Σεργίου
Θεατρικό και βιωματικό παιχνίδι /εργαστήρια:
Καλλιτεχνικό Εργαστήρι «Ευπαλίνος»
Τσιριτσάτντσουλες «Αστροαπεργία» (θεατρικό έργο)
Αστροναύτες «Η φάρμα των ζώων» (θεατρικό έργο)
Τα πάντα φι  «Ο εγωιστής γίγαντας» (κουκλοθέατρο)
Μαρία Τσολάκογλου & Περπερούνα «Ο 13ος άθλος του Ηρακλή» (κουκλοθέατρο)

Ζογκλέρ, Ξυλοπόδαροι και άλλες εκπλήξεις!

14.10 Μουσικό Σχολείο Παλλήνης: 3 Μουσικά Σύνολα
(Μαέστροι: Γιώργος Δούσης –Κάρολος Κουκλάκης – Άρης Καραγεωργάκης)

14.30 Παιδική Νεανική Συμφωνική Ορχήστρα υπό την αιγίδα της ΕΡΤ  (Μαέστρος: Νίνα Πατρικίδου)

Ας πλημμυρίσει η ΕΡΤ από παιδικά χαμόγελα, χρώματα και αρώματα!

15.00 – 18.00 Μαζί θα φάμε ….. γιατί μαζί δεν τα φάγαμε!!!!
Πάνω από 30 Συλλογικές Κουζίνες και δομές Κοινωνικής Αλληλεγγύης από τις γειτονιές της Αθήνας μαγειρεύουν για όλες/όλους στο προαύλιο του Ραδιομεγάρου  της ΕΡΤ.

Φέρνουμε επίσης το φαγητό μας, τα στρωσίδια μας και με λαϊκές & παραδοσιακές μουσικές,  μοιραζόμαστε ψωμί κι αλάτι…

 
Λαϊκό παραδοσιακό γλέντι

Λαϊκές κομπανίες με παραδοσιακή μουσική, σμυρνεϊκα τραγούδια, λύρα, βιολί, κανονάκι και άλλα πολλά!
Μιχάλης Μπακάλης – παραδοσιακά κρουστά
Γιώργος Κοτσίνης – κλαρίνο
Σοφία Λαμπροπούλου – κανονάκι
Θοδωρής Πουελής – κοντραμπάσο
Άγης Κελπέκης – τσαμπούνα
Στέφανος Φίλος – βιολί
Μαρία Πλουμή – λαούτο
Περπερούνα – σύλλογος παραδοσιακών χορών

18.45 Θεατρική Παράσταση ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ
Παίζουν : Κάτια Γέρου, Ελεάννα Γεωργούλη -Μουσική : Λεωνίδας Μαριδάκης   Σκηνοθεσία: Σάββας Στρούμπος
Παράλληλα δρώμενα στο parking του Ραδιομεγάρου:

19.00 Ανταλλακτικό-χαριστικό παζάρι από το Δίκτυο Ανταλλαγής & Αλληλεγγύης Αγ. Παρασκευής (φέρνουμε ρούχα, παιχνίδια, βιβλία σε καλή κατάσταση)
20.00 Ακούμε Σμυρνέικα Ρεμπέτικα και Κρητικά. Συμμετέχει ο Πολιτιστικός Χορευτικός  Σύλλογος «Κορύβαντες»
20.00  Λυρικοί καλλιτέχνες ερμηνεύουν άριες και οπερέτες

Η ένωση κουκλοπαιχτών UNIMA μας εντυπωσιάζει….

22.00  Μεγάλη Συναυλία: Καλλιτέχνες τραγουδούν για τη δημόσια Ραδιοτηλεόραση*
Αδέσποτες Σκύλες, Σπύρος Γραμμένος, Φοίβος Δεληβοριάς, Ελελεύ Χρήστος Θηβαίος, Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος, Νότης Μαυρουδής, Λάκης Παπαδόπουλος, Ισμήνη Πεπέ, Δημήτρης Πουλικάκος, Σπυριδούλα, Μόρφω Τσαϊρέλη, Διονύσης Τσακνής, Υπόγεια Ρεύματα και Θάνος Ανεστόπουλος, Μανώλης Φάμελλος.

* με αλφαβητική σειρά

 

Σας περιμένουμε όλες και όλους  να ενώσουμε τις φωνές μας για τη  ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΡΤ ενάντια  στην καταστρατήγηση της ελευθερίας του λόγου και την επιδιωκόμενη κατάλυση της Δημοκρατίας.

* Η αφίσα είναι δημιουργία για την ΕΡΤ από την Ένωση Γραφιστών Ελλάδος

http://left.gr/news/programma-kyriakis-166-i-ert-eimaste-emeis

 

«Αδέσμευτη Γνώμη» – Η εφημερίδα των απεργών στα ΜΜΕ (download)

«Αδέσμευτη Γνώμη» - Η εφημερίδα των απεργών στα ΜΜΕ

 

Η εφημερίδα των απεργών στα ΜΜΕ «Αδέσμευτη Γνώμη» κυκλοφορεί σ’ ολόκληρη τη χώρα – και στο προαύλιο του Ραδιομεγάρου…

Αναζητήστε την, διαβάστε την, διαδώστε την!

Διανέμεται δωρεάν.

Ή, απλώς «κατεβάστε» την από εδώ, στο πεδίο «Download Attachments» και στείλτε την παντού! 😉

 Download attachments:

Η φόρμουλα της Mohawk Valley του 1936: Ένα διαχρονικό εργοδοτικό σχέδιο απεργοσπασίας

Με αμέτρητες εφαρμογές από την τρικομματική και τα ΜΜΕ στην Ελλάδα του 2013

Η φόρμουλα της Mohawk Valley είναι ένα σχέδιο απεργοσπασίας, που φημολογείται ότι έχει γραφτεί από τον πρόεδρο της εταιρίας Remington Rand, τον James Rand Jr, την εποχή που διαδραματιζόταν απεργία των εργαζομένων στην εταιρία, στο Ίλιον, πολιτεία της Νέας Υόρκης, μεταξύ 1936 και 1937.

 

Το σχέδιο περιλάμβανε την απαξίωση των συνδικαλιστών, τον εκφοβισμό του κοινού υπό την απειλή της βίας, την αξιοποίηση της τοπικής αστυνομίας και ομάδων αυτόκλητων φρουρών της «τάξης» προκειμένου να τρομάξουν οι απεργοί, τη δημιουργία εργοδοτικών σωματίων «μαριονέτες» με τη συμμετοχή πιστών στο αφεντικό εργαζομένων με σκοπό τον επηρεασμό της δημόσιας κουβέντας, την οχύρωση των χώρων εργασίας, την επιστράτευση αντικαταστατών εργατών στη θέση των απεργών και τέλος την απειλή του κλεισίματος του εργοστασίου σε περίπτωση που συνεχιζόταν η απεργία.

 

Η αυθεντικότητα του γραπτού σχεδίου ποτέ δεν επιβεβαιώθηκε πλήρως. Αν και φημολογείται ότι δημοσιεύθηκε στο δελτίο εργασιακών σχέσεων της Εθνικής Ένωσης Κατασκευαστών, δεν έχει βρεθεί αυθεντικό αντίτυπο, ούτε περιλαμβάνεται στη λίστα φυλλαδίων εκείνης της περιόδου της Εθνικής Ένωσης Κατασκευαστών. Σε κομμάτια του σχεδίου εκφράζεται συμπάθεια προς τους επιστάτες των εργατών. Όντως, η εταιρία Remington Rand κατέστειλε βίαια τις απεργίες, όπως έχει καταγραφεί σε επίσημη τεκμηρίωση του Εθνικού Συμβουλίου Εργασιακών Σχέσεων και το σχέδιο έγινε αποδεκτό σαν οδηγός για τις μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν. Τουλάχιστον μία πηγή ονοματίζει τον απεργοσπάστη Pearl Bergoff και την αποκαλούμενη «τεχνική Bergoff» ως καταγωγή της φόρμουλας. Οι Rand και Bergoff παραπέμφθηκαν από το ίδιο ομοσπονδιακό ορκωτό δικαστήριο για το ρόλο που έπαιξαν στην απεργία της Remington Rand. Αξίζει να σημειωθεί ότι με μια ιστορική απόφαση, το Εθνικό Συμβούλιο Εργασιακών Σχέσεων είχε χαρακτηρίσει τη φόρμουλα της Mohawk Valley ως «σχέδιο μάχης διεξαγωγής βιομηχανικού πολέμου».

 

Image

Πηγή φωτογραφίας: todayinlaborhistory.wordpress.com

 

Ο Noam Chomsky έχει περιγράψει τη φόρμουλα ως το αποτέλεσμα της μετατόπισης των ιδιοκτητών των επιχειρήσεων από τη βίαιη καταστολή των απεργιών, προς μια πιο «επιστημονική» προσέγγιση βασισμένη στην προπαγάνδα. Απαραίτητο συστατικό αυτής της προσέγγισης είναι η ταύτιση των συμφερόντων της εργοδοσίας με τον «Αμερικανισμό» και τα συμφέροντα του έθνους, ενώ ο εργατικός ακτιβισμός παρουσιάζεται ως το αποτέλεσμα δράσης αντιαμερικάνικων ξένων συμφερόντων. Οι εργάτες πείθονται έτσι να στραφούν ενάντια στους ακτιβιστές και υπέρ της εργοδοσίας προκειμένου να επιδείξουν τον πατριωτισμό τους.

 

Τα στοιχεία της φόρμουλας

 

Το παρακάτω είναι το κείμενο της φόρμουλας της Mohawk Valley όπως έχει δημοσιευτεί στον εργατικό τύπο:

 

1. Όταν εξαγγέλλεται απεργία, χαρακτηρίζουμε τους συνδικαλιστικούς ηγέτες «υποκινητές», έτσι ώστε να τους δυσφημήσουμε στο κοινό και στους υποστηρικτές τους. Βάζουμε τους εργοδηγούς/επιστάτες/αρχιεργάτες να διεξάγουν ψηφοφορία, έτσι ώστε να εξακριβώσουμε τη δύναμη του συνδικάτου και να κάνουμε πιθανό το χαρακτηρισμό των απεργών ως «μικρή μειοψηφία». Ασκούμε οικονομική πίεση μέσω απειλών μετακίνησης του εργοστασίου, ενώ μαζί με τους τοπικούς τραπεζίτες, ιδιοκτήτες ακινήτων και άλλους επιχειρηματίες δημιουργούμε μια «Επιτροπή Πολιτών».

 

2. Υψώνουμε τη σημαία του «Νόμου και της Τάξης», έτσι ώστε η κοινότητα να στοιχηθεί πίσω από τα αστυνομικά όπλα – μέτρα ενάντια στην επερχόμενη φανταστική βία, κάνοντας την έτσι να ξεχνά ότι και οι εργαζόμενοι είναι μέλη της κοινότητας και έχουν ίδια δικαιώματα με τους υπόλοιπους πολίτες.

 

3. Καλούμε μια μαζική δημόσια σύναξη ώστε να κατευθύνουμε τη δημόσια γνώμη ενάντια στην απεργία και να δυναμώσουμε την «Επιτροπή Πολιτών».

 

4. Σχηματίζουμε μια μεγάλη αστυνομική δύναμη προκειμένου να εκφοβίσουμε τους εργάτες και να ασκήσουμε ψυχολογική πίεση. Χρησιμοποιούμε την τοπική αστυνομία, την αστυνομία της Πολιτείας, ομάδες αυτόκλητων φρουρών της «τάξης» και πολιτικούς, επιλεγμένους αν είναι δυνατό από άλλες γειτονιές.

 

5. Πείθουμε τους εργάτες ότι ο αγώνας τους είναι μάταιος με ένα κίνημα «πίσω στη δουλειά», οργανωμένο κρυφά από την εργοδοσία και τους «πιστούς» εργαζόμενους, με όχημα ένα σωματείο «μαριονέτα».

 

6. Όταν πετύχουμε αρκετές από τις παραπάνω «εφαρμογές», ορίζουμε μέσω του «μαριονέτα» σωματείου «πίσω στη δουλειά» την ημερομηνία ανοίγματος του εργοστασίου.

 

7. Σκηνοθετούμε το άνοιγμα του εργοστασίου θεατρικά, ανοίγοντας διάπλατα τις πύλες και βάζοντας τους εργαζόμενους να βαδίσουν μαζικά, προστατευμένους από ομάδες ένοπλων αστυνομικών, έτσι ώστε να δραματοποιήσουμε και να μεγαλοποιήσουμε τη σημασία του ανοίγματος, χτυπώντας έτσι το ηθικό των απεργών.

 

8. Κλείνουμε το επικοινωνιακό μπαράζ εξαγγέλλοντας ότι το εργοστάσιο είναι σε πλήρη λειτουργία και ότι οι απεργοί είναι μια ελάχιστη μειοψηφία που παρεμποδίζει το δικαίωμα στην εργασία. Με αυτό η καμπάνια τελειώνει – ο εργοδότης έχει σπάσει την απεργία.

 

Πηγή φωτογραφίας: From 1936: Police Again Employ Tear Gas In Strike

 

Μια παρόμοια, αν και με λεπτές αποχρώσεις και μακροσκελέστερη, εκδοχή της φόρμουλας της Mohawk Valley δημοσιεύτηκε και στην εφημερίδα «The Nation» το 1937.

 

Πηγές: Mohawk Valley formula στη wikipedia

Remington Rand strike of 1936–1937

 

http://left.gr/news/i-formoyla-tis-mohawk-valley-toy-1936-ena-diahroniko-ergodotiko-shedio-apergospasias

Η συντριβή του καθηγητή που ανακουφίζει

 

Από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 ο νέος ξέφυγε από τον κομματικό καθοδηγητή και πήγε στον πορτιέρη . Από το κόμμα, στο μπαρ. Η ελληνική φιλολογία των περιοδικών και της αναδυόμενης greeklish σαβούρας θεώρησε αυτή την μετάβαση ύψιστη απελευθερωτική κίνηση. Νομιμοποιείται επιτέλους η καταπιεσμένη από την Αριστερά ιδιωτεία και απλώνεται στο γερο-ρέηβ ορθάδικο. Η ηλεκτροποπ, η άμπιεντ, η τρανς, ακόμα και η γκαραζοψυχεδέλεια αντικατέστησαν τον Χαλβατζή, τον Μπασκόζο ή τον Βούτση και τον Γεωργούλα. Αντί να διαβάζεις απέραντες εισηγήσεις σε προσυνεδριακούς διαλόγους, μπορούσες να ακούς Κλικ. Αυτό, εκτός από την παρατεταμένη κλιμακτήριο που έφερε σε ολόκληρη την κοινωνία, εκτός από τα μαύρα ακρυλικά μπλουζάκια που καταπίεσαν τις κοιλιές των Νεοελλήνων, συν-έφερε και μια μαζική συμφιλίωση με την απομόρφωση ή καλύτερα τη μη μόρφωση. Εγκατέστησε τη χαμηλή επίδοση, τη βαρεμάρα, την επίδειξη, τον σκηνοθετημένο, κούφιο νεοπλουτισμό και το μέην στρημ, ανέδειξε σε μεγάλο κοινωνικό αγαθό τον αραχτό φραπέ, αφού απενοχοποιούσε τον μικροαστό από τις αριστερές εξεγερσιακές εμμονές και τον οδηγούσε κατευθείαν στην πορτοκαλί νιρβάνα των εναλλακτικοτήτων και της «θετικής ενέργειας».

  • Σιωπή. Αυτή είναι η μεγάλη επιταγή για «να βγει η χώρα από την κρίση,να μείνουμε στην Ευρώπη, να πιάσουν τόπο οι θυσίες. Σκάστε, δηλαδή

Χιλιάδες χαρτορίχτρες και μέντιουμ, συνοικιακοί αποκρυφιστές και στυλίστες, πρωτοποριακοί καλλιτέχνες και τεχνοκριτική της κόκκινης περμανάντ, άντε και συγγραφείς παραλίας, κατέκλυσαν τις τηλεοράσεις, τα περιοδικά και τον δημόσιο λόγο εξαλλάσσοντας και τον πολιτικό λόγο. Τι διαφορετικό απ’ αυτό το καταραμένο υπόστρωμα βλέπουμε σήμερα; Τι διαφορετικό δρέπουμε; Ποια συλλογική ιεράρχηση εκδηλώνεται κάθε μέρα, κάθε στιγμή; Γιατί, όπως ξέρουμε, η χαμηλή ποιότητα, τα κουσούρια και οι ποταπότητες στη δυσκολία ή στην ισχύ φαίνονται. Μαζική κανιβαλική αποκαθήλωση κάθε μορφωτικού ιδανικού, αστόχαστοι και απαράδεκτοι κοινωνικοί αυτοματισμοί που πνίγουν τη δεύτερη σκέψη, που φωλιάζουν την ψύχραιμη ανακεφαλαίωση.

Οι καθηγητές της Δευτεροβάθμιας λούζονται στην ίδια φερτή ύλη που λάσπωσε αυτούς της τριτοβάθμιας την τελευταία πενταετία, τους ερευνητές και προηγουμένως τους δασκάλους της πρωτοβάθμιας. Τεμπέληδες, αμόρφωτοι, εκβιαστές, βολεμένοι ή έστω ανεκτοί, αλλά με «κακή συνδικαλιστική ηγεσία».

Το γρήγορο κοινωνικό μίσος που ενεργοποιείται, ιδίως όταν πρόκειται για μορφωμένους εργαζομένους, δείχνει μια κοινωνία ποτισμένη με την ακαλλιέργητη και αχαλίνωτη ελαφρότητα που περιέγραψα στη αρχή του κειμένου, δείχνει μια κοινωνική παραδοχή που ξεμπερδεύει με τις απαντήσεις αυτόματα, μόλις «ανάψει πράσινο». Πρόκειται για πολιτικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά που θεμελιώνονται στην αισθητική και τις ιεραρχήσεις της 20ετίας 1985-2005 και σε μια κοινωνία διδαγμένη από την κουλτούρα του αυτονόητου και του οχλοκρατικού φανατισμού.

Η πολιτική ηγεσία επέλεξε να εξοντώσει ένα κλάδο θεωρώντας ότι εξαφανίζοντας τη συνδικαλιστική του εκπροσώπηση θα εξαφανίσει την πολιτική ταυτότητα και τα κόστη του κοινωνικού σώματος που αυτή η «συνδικαλιστική εκπροσώπηση» ενσωματώνει. Αλλά πιο πολύ η ηγεσία μερίμνησε για την εμπέδωση μιας διδακτικής βιαιότητας, παραθεσμικής και ανελαστικής.

Σιωπή. Αυτή είναι η μεγάλη επιταγή για «να βγει η χώρα από την κρίση,να μείνουμε στην Ευρώπη, να πιάσουν τόπο οι θυσίες κλπ. Σκάστε, δηλαδή. Αυτό που κρατάει έναν δάσκαλο ώστε να μη μειώσει την απόδοσή του ανάλογα με την μείωση του μισθού του, αλλά να εμμείνει στο δημιουργικό πείσμα, είναι μια ηθική επιλογή που θα τον στηρίξει ψυχικά, που θα δικαιώσει τη δουλειά του, την αυτομόρφωσή του, τη μέριμνα προς τον αδύναμο μαθητή, την ειδική κατανόηση του κακοποιημένου παιδιού στο τελευταίο θρανίο κ.λπ. Από ποιον η λεγόμενη ηγεσία θα ζητήσει πνευματική και ηθική υποκατάσταση της οικογενειακής και οικονομικής αποσταθεροποίησης που συντελείται, αν όχι απ’ τον αποκεντρωμένο διανοούμενο; Γιατί η γνώση είναι παραγωγική δύναμη, όχι μόνο στην εφαρμογή της, αλλά και στην ηθική της.

Με τις κλωτσιές και το ξύλο στους δασκάλους, πριμοδοτούνται τα χειρότερα χαρακτηριστικά, αυτά που καταπιέζουν τη μάθηση και τη συνοχή. Πρέπει να ομολογήσω ότι η υπόθεση των καθηγητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, της απεργίας, της πολιτικής διαχείρισης, της συνδικαλιστικής απρονοησίας, καθώς και των δημοσκοπικών εκδηλώσεων της κοινωνίας, με έχει ανησυχήσει, αλλά πιο πολύ μ’ έχει στεναχωρήσει. Μου ματαιώνει τις δικές μου ιεραρχήσεις, αυτό που αγάπησα και αγαπώ και κυνηγάω, να χαίρομαι στη σκέψη, να κερδίζω τον παραιτημένο φοιτητή, να βλέπω τη λέξη μέσα στη ζωγραφική, να κρατιέμαι απ’ αυτά τα λίγα. Πολυτέλειες… Άλλωστε έχουμε πιο σοβαρά να σκεφτούμε. Τις Τάσεις…

* Ο Δημήτρης Α. Σεβαστάκης είναι ζωγράφος αν. καθηγητής ΕΜΠ dsevastakis@arch.ntua.gr

http://www.avgi.gr/article/322278/i-suntribi-tou-kathigiti-pou-anakoufizei

 

«Δεν είχαμε δικαίωμα να απεργήσουμε»

Κλίμα τρομοκρατίας από τη διοίκηση της Marfin καταγγέλθηκε στη δίκη:

Κλίμα τρομοκρατίας από τη διοίκηση της τράπεζας, προκειμένου να μην συμμετάσχουν οι εργαζόμενοι στη μεγαλειώδη απεργιακή κινητοποίηση της 5ης Μαΐου 2010 κατήγγειλε χθες μάρτυρας στη δίκη για τον εμπρησμό της Marfin που στοίχισε τη ζωή σε τρεις εργαζόμενους. Οι περιγραφές των υπαλλήλων που βίωσαν τον απόλυτο τρόμο στο εντελώς ακατάλληλο κτίριο της τράπεζας ήταν για μια ακόμα φορά συγκλονιστικές…

  • Δεν δόθηκε ποτέ εντολή εκκένωσης του κτηρίου, δεν είχε γίνει ποτέ άσκηση ασφαλείας

«Δεν είχαμε το δικαίωμα να απεργήσουμε. Αν το είχαμε, θα το ασκούσαμε. Υπήρχε μια τρομοκρατία» είπε στην κατάθεσή της η Κατερίνα Ιωαννίδου, στέλεχος εξυπηρέτησης πελατών στην τράπεζα. Περιγράφοντας τη μοιραία ημέρα, η υπάλληλος με φωνή να «σπάει» από τους λυγμούς, είπε: «Εκείνο το πρωί ήταν όλα κλειστά, η Αθήνα έμοιαζε έρημη πόλη. Μόνο η τράπεζα ήταν ανοιχτή και δεχόταν πελάτες. Είχαμε αγωνία και εσωτερική ταραχή, ρωτάγαμε πότε θα φύγουμε. Όταν ξέσπασε η φωτιά, παλεύαμε για τις ζωές μας. Δεν είχαμε εκπαιδευτεί ποτέ να κάνουμε οτιδήποτε. Οι καπνοί ήταν τόσο πυκνοί που δεν βλέπαμε τίποτα. Ήταν σαν να ζούσα εξωσωματική εμπειρία, σαν να μην ήμουν εγώ αλλά κάποιος άλλος»…

Στη συνέχεια η μάρτυρας με δάκρυα στα μάτια είπε στο δικαστήριο ότι άκουγε μανάδες συναδέλφισές της να ουρλιάζουν «Παναγία μου, θ’ αφήσουμε τα παιδιά μας ορφανά» και μετέφερε την καθημερινή αγωνία των υπαλλήλων, καθώς η τράπεζα επανειλημμένα είχε γίνει στόχος: «Κάθε φορά είχαμε αγωνία και χτυποκάρδι. Λέγαμε πώς θα πάμε στις δουλειές μαςσήμερα. Νιώθαμε σαν να είμαστε στα χαρακώματα. Τραπεζικοί υπάλληλοι είμαστε, όχι κομάντος για να ζούμε τέτοια πράγματα…».

Σύμφωνα με την Κ. Ιωαννίδου, επίσης, ουδέποτε είχε γίνει άσκηση ασφαλείας στο κατάστημα, «δεν είχα ακούσει ποτέ τον όρο υπεύθυνος ασφαλείας του καταστήματος», όπως είπε χαρακτηριστικά, ενώ σε παρατήρηση συνηγόρου υπεράσπισης για το αν εδόθη εντολή να εκκενωθεί το κτήριο τόνισε: «Το να μην εκκενωθεί το κτήριο δεν λέει κάτι. Το να εκκενωθεί λέει. Κι αυτή η εντολή δεν δόθηκε ποτέ…».

Νωρίτερα είχε καταθέσει ο ταμίας της τράπεζας Ευθύμης Μπαλάσκας, ο οποίος επισήμανε την απουσία μέτρων ασφαλείας και τόνισε ότι «υπήρχαν πυροσβεστήρες αλλά κανένας δεν μας είχε δείξει πώς δουλεύουν». Ο ίδιος πρόσθεσε ότι το μόνο επιμορφωτικό σεμινάριο που είχε παρακολουθήσει είχε να κάνει με το ενδεχόμενο ληστείας.

Εντύπωση τέλος προκάλεσε το γεγονός ότι η Marfin ζήτησε χθες από τους υπαλλήλους της που παρίστανται ως μάρτυρες να προσκομίσουν βεβαιώσεις από το δικαστήριο…

Η δίκη συνεχίζεται

http://avgi.gr/article/319189/klima-tromokratias-apo-ti-dioikisi-tis-marfin-kataggelthike-sti-diki-den-eixame-dikaioma-na-apergisoume-