Πανεπιστήμιο όχι μόνο για όλους, αλλά για όλα!

Πώς φτάσαμε ως εδώ;

Του Παναγιώτη Δήμα

«Από τα πολλά άτομα τα οποία είμαι, από τα οποία είμαστε, δεν μπορώ να κατασταλάξω σε ένα μόνο.»
Πάμπλο Νερούδα, “Είμαστε πολλοί”

Ας μην γελιόμαστε, το δημόσιο πανεπιστήμιο βρίσκεται σε κρίση… Οι ίδιοι οι όροι για τη συνέχιση της λειτουργίας του κάθε μέρα γίνονται πιο δύσκολοι και ανυπέρβλητοι. Σε πολλά ιδρύματα κόβονται μια και καλή οι πανεπιστημιακές σημειώσεις και εκδόσεις, οι εκφωνήσεις για τις ασκήσεις και τις εργασίες τυπώνονται πια από τους φοιτητές, τα εργαστήρια και οι αίθουσες διδασκαλίας ψάχνουν απεγνωσμένα λέκτορες, βοηθούς και διδακτικό προσωπικό για να τις γεμίσουν. Οι διάδρομοι έχουν χάσει αυτή την ευχάριστη ανακατωσούρα με τα σπρωξίματα, το συνωστισμό, τις αναπάντεχες (και πολλές φορές ακόμη και αμήχανες) συναντήσεις με ανθρώπους που μοιράζονται μαζί σου τα ίδια άγχη και τις ίδιες ανησυχίες, τα ίδια όνειρα και την ίδια καθημερινότητα.

Το «άλλο»

Οι αιτίες γι΄ αυτή την πρωτόγνωρη κατάσταση είναι πολύπλευρες και διαφορετικές, αλλά σίγουρα κάποιες από αυτές είναι αντικειμενικές και άλλες υποκειμενικές. Με άλλα λόγια, πολλές από αυτές πηγάζουν από τον ίδιο το χαρακτήρα του πανεπιστημίου: οι περισσότεροι φοιτητές ψάχνουν πως θα μαζέψουν όλο και περισσότερες δεξιότητες και ατομικές ικανότητες, τα μαθήματα τα αντιμετωπίζουμε σαν ένα εργαλείο για να γίνουμε καλύτεροι επαγγελματίες από τον διπλανό μας, ενώ συχνά καταλαβαίνουμε τη σχέση μας με τους διδάσκοντες (όποιοι κι αν είναι αυτοί) σε ένα μεταφυσικό επίπεδο, όπου ο ένας κατέχει την απόλυτη αυθεντία ενώ ο άλλος τίποτα. Παράλληλα, τα μαθήματά μας φαίνεται να χωρίζονται από κάποια στεγανά, κάποιους διαχωριστικούς τοίχους όπου δεν τα αφήνουν να μπλεχτούν, να αλληλοαμφισβητηθούν, να σχηματίσουν κρίση και προβληματισμούς. Ακόμη κι ο ελεύθερος χρόνος μας έχει μετατραπεί σε μια γκρίζα ζώνη, σε μια μαύρη τρύπα που καταπίνει τις ανάγκες μας. Έχει γίνει μια αχαρτογράφητη περιοχή που χρησιμεύει μόνο στην προετοιμασία των μαθημάτων και των υποχρεώσεων της επόμενης μέρας και όχι στη δοκιμασία όλων όσων αποκομίζουμε από το πανεπιστήμιο εκεί που πραγματικά μετράνε: έξω στους δρόμους και στην κοινωνία.

Το «δικό μας»

Από την άλλη, πολλές από τις αιτίες έχουν να κάνουν με εμάς τους ίδιους και φυσικά με τον τρόπο που όλη αυτή η γενικευμένη μελαγχολία μας έχει επηρεάσει και μας επηρεάζει κάθε μέρα. Μέσα στο πανεπιστήμιο γίνεται δύσκολο έως ακατόρθωτο να εντοπίσουμε την κοινότητα. Όχι τη λέξη φυσικά, αυτή μπορεί να την βρει οποιοσδήποτε αν δει μερικούς ανθρώπους μαζεμένους έξω από ένα κυλικείο ή ένα αμφιθέατρο, αλλά την έννοια. Την αντίληψη ,δηλαδή, ότι το πανεπιστήμιο δεν είναι χώρος κατάρτισης αλλά πάνω απ’ όλα είναι κοινωνικός χώρος. Την αντίληψη που πάνω και πέρα απ’ όλα είναι συναντίληψη, είναι η δύναμη που μας κινητοποιεί να συζητάμε μεταξύ μας, να αποφασίζουμε για τη ζωή και τις αξίες μας, να διαφωνούμε και να συνθέτουμε, να βρισκόμαστε όλοι μαζί όταν όλος ο κόσμος μας θέλει χώρια και απομονωμένους. Την έννοια που θέλει και επιδιώκει ένα ελεύθερο πανεπιστήμιο όπου η επανοικειοποίηση και η επανάχρηση ενός κλειστού δημόσιου χώρου (όπως ένα κυλικείο ή μια άδεια αίθουσα) δε θα συμβολίζει μια παράνομη πράξη αλλά μια νέα καθημερινότητα.

Τα όνειρά μας κομμάτι ενός νέου παραδείγματος

Όμως, αν θέλουμε να ξεφύγουμε από την παραπάνω κατάσταση μπορούμε αλήθεια να το κάνουμε βασισμένοι σε παλιές έννοιες και σε παλιά εργαλεία? Ή μήπως ενώ αντιστεκόμαστε στην εντεινόμενη εξαθλίωση επιδιώκουμε να γυρίσουμε σε μια παλιά κατάσταση πριν την κρίση όπου όλα ήταν καλώς καμωμένα? Η απάντηση οφείλει να είναι όχι και στα δύο. Από τη μια μεριά γιατί δε μπορούμε να φανταστούμε μια διαδικασία που θα μετασχηματίσει το πανεπιστήμιο χωρίς να μετασχηματίσει και τους ίδιους τους φορείς και τα υποκείμενά της, δηλαδή τους ίδιους τους φοιτητές. Από την άλλη μεριά γιατί το παλιό πανεπιστήμιο δημιουργούσε ακριβώς τις προϋποθέσεις και έστρωνε το έδαφος για τον πλήρη εξευτελισμό του, αναπαράγοντας τον αποκλεισμό και την εκμετάλλευση των φοιτητών-μελλοντικών εργαζόμενων μέσα από τις δομές και τις πρακτικές του…

Όμως τελικά εμείς ποιο πανεπιστήμιο θέλουμε;

Η απάντηση μπορεί να δοθεί μόνο άμα δούμε όλοι μας τις διαφορετικές αφετηρίες μας, τις προσωπικές και συλλογικές μας ανησυχίες, τις διαφορετικές όψεις των χαρακτήρων, των προσωπικοτήτων, των εαυτών μας. Αν όλοι αναρωτηθούμε για τις κοινωνικές μας ανάγκες αλλά και τις πολλαπλές μας ταυτότητες εν τέλει. Σίγουρα, όμως, ξεκινώντας από την διαίσθηση και την εμπειρία μπορούμε να «πιάσουμε» φευγαλέα κάποιες όψεις του…
Πρώτα-πρώτα, είναι ξεκάθαρη η απόσταση ανάμεσα στον καθηγητή-διδάσκοντα και τον φοιτητή-διδασκόμενο. Η απόσταση αυτή, όμως, δεν πρέπει να διανυθεί αλλά να καταργηθεί: να αμφισβητήσουμε και τις δύο έννοιες. Μέσα από διαδικασίες που έχουν στον πυρήνα τους το συμμετοχικό και το αντιπαρατιθέμενο. Ας φανταστούμε, για παράδειγμα, ένα σχήμα όπου για την εκπόνηση ενός θέματος οι φοιτητές θα λειτουργούν σε ομάδες σε μια αίθουσα. Με τους καθηγητές να κατεβαίνουν από την έδρα ή το βήμα τους και να περπατούν ανάμεσα στους φοιτητές, όχι λύνοντας απορίες αλλά εμπλεκόμενοι κι οι ίδιοι στη διαδικασία μάθησης. Από την άλλη, οι φοιτητές βοηθούν άλλες ομάδες ενώ εξερευνούν πολλαπλές προσεγγίσεις στο ίδιο πρόβλημα ξεκινώντας από πολλά διαφορετικά ερεθίσματα. Σκεφτείτε μια διάλεξη όπου δε θα εκφωνείται μία αλήθεια και μία αντίληψη, αλλά δύο ή περισσότερες διαφορετικές και μετά θα ακολουθεί συζήτηση ανάμεσα στον “από πάνω” και τους “από κάτω”. Συζήτηση που θα αποτυπώνεται σε επόμενες διαλέξεις που θα προετοιμάζουν οι ίδιοι οι φοιτητές, αναλαμβάνοντας περιοδικά το ρόλο του διδάσκοντα.

Σε ένα δεύτερο χρόνο, είναι μεγάλη η αντίθεση και ο διαχωρισμός ανάμεσα στη θεωρία και την πρακτική. Μια αντίθεση που ιστορικά δεν δικαιολογείται αν δούμε την παραγωγή επιστημονικής θεωρίας ως απότοκο της παρατήρησης και του πειράματος. Η λογική αυτή μπορεί να αντιμετωπιστεί μέσα από ένα μοντέλο που θα βασίζεται στο πανεπιστήμιο του παραδείγματος, των εργαστηρίων και των workshop, του κοινωνικού πειραματισμού και της αυτενέργειας. Ένα εργοτάξιο σε μικρογραφία, η εκπόνηση ενός σχεδίου ανάπλασης για μια περιοχή στο κέντρο μιας πόλης, η συνέντευξη από κατοίκους περιοχών για το πώς φαντάζονται τη γειτονιά τους, μια μορφή και ένα πλαίσιο συμμετοχικού σχεδιασμού μιας επαρχίας-πόλης-κοινότητας καταργούν τα στεγανά ανάμεσα στο πανεπιστήμιο που σκέφτεται και την κοινωνία που εκτελεί. Η ίδια η κοινωνία εμπλέκεται σε μια συνεχή διαδικασία αναθεώρησης, σκέψης και παραγωγής γνώσης. Το πανεπιστήμιο και η γνώση με άλλα λόγια κοινωνικοποιούνται ενώ το κοινωνικό στοιχείο πολιτικοποιείται μέσω της αυτοθέσμισης των διαφόρων ομάδων (οργανωμένων ή αυθόρμητων).

Παράλληλα, ένα πανεπιστήμιο εκφράζει και μια χωρικότητα. Και όταν λέμε χωρικότητα δεν εννοούμε μόνο την έκταση που καταλαμβάνει, αλλά τους μετασχηματισμούς και τις αλλαγές που προκαλεί στον ίδιο το χώρο και την αντίληψη που τρέφουμε και αναπαράγουμε γι αυτόν. Μια ομάδα φοιτητών που “μπουκάρει” σε ένα άδειο δωμάτιο για να το μετατρέψει σε χώρο διαλόγου, ζύμωσης και ικανοποίησης καθημερινών αναγκών ανοίγει καινούριους δημόσιους χώρους εντός των σχολών, μετατοπίζει τους παλιούς, αναγκάζει απόμακρο κόσμο να ξαναβρεί το κοινωνικό, να θυμηθεί ή να μάθει πως συζητάμε. Ένα πανεπιστήμιο ή ένας φοιτητικός σύλλογος που διοργανώνει μια εξωστρεφή δράση σε μια πλατεία ή σε ένα κεντρικό χώρο διευρύνει την έννοια του ασύλου και της αντίστασης εκτός των τειχών του, ενώ αναδεικνύει τις αρχές της αλληλεγγύης και της αυτονομίας. Ένα κοινωνικό παντοπωλείο σε κάθε σχολή γεννά αποκεντρωμένα πρότυπα παραγωγής, ενώ πολεμά την υπεραξία που αποσπάται από το κόστος μετακίνησης των αγαθών.

Συν τοις άλλοις, ένα ριζοσπαστικό πανεπιστήμιο είναι αυτό που συνδέεται οργανικά με την παραγωγή. Όχι όμως με μια παραγωγή που βασίζεται στη στοχοθεσία του κέρδους και της εμπορευματικής ολοκλήρωσης, αλλά μια παραγωγή που θα δημιουργεί μέσα στο πανεπιστήμιο εστίες αποανάπτυξης, παράγοντας ιδέες και καινοτομίες σε πολλά επιμέρους σημεία και διασπαρμένους χώρους και αντιστεκόμενη σε ένα πρότυπο που θέλει τις ιδέες να δημιουργούνται κεντρικά σε ένα “καταξιωμένο θύλακα γνώσης” και έπειτα να διανέμονται. Μια παραγωγή που θα δημιουργεί ανθρώπους με ολόπλευρες προσωπικότητες, που θα αφομοιώνουν στην πράξη το σύνολο των διαδικασιών και θα περνούν από τον ένα κλάδο στον άλλο, σύμφωνα με τις ανάγκες της κοινωνίας ή με την ατομική τους κλίση.

Ταυτόχρονα, υπό καθαρή αμφισβήτηση οφείλει να μπει και η ίδια οντότητα της γνώσης, το αντικείμενό της, καθώς και οι πυρήνες που την εκπέμπουν. Ήρθε μάλλον η στιγμή να πιστέψουμε σε ένα πανεπιστήμιο, στο οποίο η γνώση, δεν θα κατοικεί στα κεφάλια λίγων και εκλεκτών, ούτε θα σαπίζει σε σκονισμένες βιβλιοθήκες, αλλά θα ανανεώνεται και θα αλληλεπιδρά πλήρως με την καθημερινότητα και τις ανάγκες των φοιτητών. Αυτό καταβαραθρώνει το πρότυπο μιας πανεπιστημιακής ελίτ, που ανταγωνίζεται σε ένα υψηλό επίπεδο, πίσω από κλειστές πόρτες εργαστηρίων, αλλά παράλληλα δίνει την ευκαιρία για μια ανατροφοδότηση στην πανεπιστημιακή έρευνα, και την καθοδήγηση της σε πιο ανθρωποκεντρικούς δρόμους.

Φτάνοντας στο τέλος αυτού του κειμένου ίσως να αντηχήσουν περίεργες φωνές, φωνές της κανονικότητας. Μα η αγορά μας θέλει ανταγωνιστικούς με χαρτιά και εργασιακές εμπειρίες, εργαζόμενους χωρίς σύνορα! Θέλω άμεσες λύσεις θα σκεφτείς, οι οποίες θα μου δώσουν το χαρτζιλίκι, ή γιατί όχι και την καριέρα της επόμενης ημέρας. Το πανεπιστήμιο οφείλει να μου δώσει εφόδια, τα οποίο θα έχουν αντίκρισμα επαίνων και αργότερα οικονομικών απολαβών.

Μα κάπου εδώ μπαίνει σα σφήνα η πολιτική. Γιατί πολιτική δεν είναι μόνο ο βαρετός τύπος στο τραπεζάκι της σχολής που θα μιλήσει για καλύτερες μέρες, ούτε μόνο η παρουσία και η ψήφος σε μια συνέλευση. Πολιτική είναι και ο τρόπος που επιλέγεις να μάθεις, πολιτική είναι και η καθημερινή παρουσία στη Σχολή, πολιτική είναι και η επιλογή ή μη να συλλογικοποιούμε τις προβληματικές μας, να βγάζουμε τον μπαμπούλα απ’ την ντουλάπα, να μιλάμε για ελλείπεις σημειώσεις, για εντατικοποίηση των ρυθμών ζωής και διαβάσματος, για αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών, πράγματα που μας αφορούν άμεσα  και μέχρι τώρα ρυθμίζονταν από μια αόρατη αυθεντία: τους εκάστοτε τεχνοκράτες και ειδικούς.

Advertisements

«El pueblo unido»: Μνήμη Σαλβαδόρ Αλιέντε

 

Στις 26 Ιουνίου του 1908 έρχεται στη ζωή μια από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες του 20ου αιώνα, που χάραξε με τρόπο ανεξίτηλο την ιστορία της παγκόσμιας Αριστεράς. Στην πόλη του Βαλπαραΐζο γεννιέται από μια προοδευτική μεγαλοαστική οικογένεια ο Σαλβαδόρ Αλιέντε: ο άνθρωπος που εξήντα δύο χρόνια μετά θα εκλεγεί πρόεδρος της χώρας του, εγκαινιάζοντας μια λαμπρή σελίδα για τη Χιλή αλλά και για ολόκληρο τον κόσμο
Του Τάσου Ξένου

Ο Αλιέντε σπουδάζει ιατρική γιατί θέλει να βοηθά ανήμπορους και φτωχούς ανθρώπους που δεν έχουν καμιά δυνατότητα περίθαλψης στο ανάλγητο αμερικανόφιλο καθεστώς που κυβερνά τη χώρα από τα τέλη του δεκάτου ενάτου αιώνα. Ήδη από τα φοιτητικά του χρόνια μυείται στον μαρξισμό και ασπάζεται τα προτάγματα και τις αξίες του. Το 1933, σε ηλικία 25 ετών, ο Αλιέντε συμμετέχει στην ίδρυση του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Χιλής. Παλεύει από τη πρώτη στιγμή για τον κοινωνικό εκδημοκρατισμό και την πολιτική χειραφέτηση της χώρας του. Οργίζεται από το καθεστώς του «αφανούς» προτεκτοράτου των Η.Π.Α και επιθυμεί την ανατροπή αυτής της κατάστασης.

Ως υπουργός Υγείας στη κυβέρνηση του Πέντρο Αγκίρε Σέντρα (1937-1941) επιβεβαιώνει τον ριζοσπαστισμό του παίρνοντας φιλολαϊκά μέτρα. Θεσπίζει τη δωρεάν περίθαλψη για τους άνεργους και τους αγρότες, εκσυγχρονίζει τα νοσοκομεία και ξεκινά μια σπουδαία προσπάθεια εθνικοποίησης του συστήματος υγείας. Όλες οι προσπάθειες του όμως αναιρούνται από τους επόμενους συντηρητικούς κυβερνώντες.

Χάρη στην πολιτική που ακολουθεί ο Αλιέντε ως υπουργός, καθιερώνεται ως ηγετική προσωπικότητα της Αριστεράς, αλλά και μια από τις πλέον μισητές φιγούρες για τη Δεξιά. Άλλωστε η μαρξιστική του ιδεολογία, η εκπεφρασμένη εναντίωσή του στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και η εμμονή του στην ενότητα όλων των αριστερών δυνάμεων της Χιλής, δικαιολογεί τη στάση συντρόφων και ορκισμένων εχθρών.

Το 1952 κατεβαίνει για πρώτη φορά υποψήφιος πρόεδρος της Χιλής. Τερματίζει τελευταίος, καθώς στο μεταξύ έχει διαγραφεί από το Σοσιαλιστικό Κόμμα, λόγω της στήριξης που του παρέχει το παράνομο –τότε– Κομμουνιστικό Κόμμα. Το 1958, με τη στήριξη αυτή τη φορά του Σοσιαλιστικού κόμματος και του –νόμιμου πλέον– κομμουνιστικού κόμματος, τερματίζει δεύτερος στις προεδρικές εκλογές. Από εκείνη τη στιγμή ο Αλιέντε γίνεται σχεδόν αμέσως το σύμβολο αντίστασης των καταπιεσμένων και των υποτελών. Στο πρόσωπό του, οι εξαθλιωμένες μάζες βλέπουν την περηφάνια και την ευκαιρία για χειραφέτηση. Ο ίδιος χτίζει γέφυρες με όλες τις προοδευτικές δυνάμεις του τόπου και στέκεται αποφασιστικά απέναντι σε κάθε πρακτική που ακολουθούν οι «πουλημένες στις Η.Π.Α κυβερνήσεις μας», όπως λέει.

Η πραγματικότητα όμως δείχνει να διαψεύδει πολλά από τα οράματα και  τις απόψεις του Χιλιανού ηγέτη. Η ενότητα στους κόλπους της Αριστεράς αποδεικνύεται δύσκολη υπόθεση. Μολονότι έχουν προϋπάρξει πολλές κυβερνήσεις αριστερών μετώπων από το 1933 μέχρι το 1952 –πάντα υπό τον πρωταγωνιστικό ρόλο του κραταιού τότε Ριζοσπαστικού Κόμματος–, ωστόσο η ιδεολογική περιχαράκωση τόσο του σοσιαλιστικού, όσο και του κομμουνιστικού κόμματος, ταλανίζουν τον χώρο. Ο Αλιέντε, άνθρωπος με ιδεολογική συνέπεια αλλά «διπλωματικός» και συναινετικός καταφέρνει να υπερκεράσει εντέλει τις αγκυλώσεις των δύο κύριων εργατικών κομμάτων και να τα φέρει πιο κοντά.

Αποτέλεσμα αυτών των προσπαθειών είναι η δημιουργία ενός μεγάλου και μοναδικού για την εποχή αριστερού μετώπου, με το όνομα Λαϊκή Ενότητα (Unidad Popular), την οποία αποτελούν το Κομμουνιστικό Kόμμα, το Σοσιαλιστικό Kόμμα του Αλιέντε, το Σοσιαλδημοκρατικό Kόμμα, το Ριζοσπαστικό Kόμμα, η Κίνηση της Ενωμένης Λαϊκής δράσης (MAPU), η Ανεξάρτητη Λαϊκή Δράση και ένας μεγάλος αριθμός ανένταχτων αριστερών. Πρόκειται για έναν ετερόκλητο σχηματισμό και ο Αλιέντε είναι ο κύριος παράγοντας σταθερότητάς του.

Από τα μέσα της δεκαετίας του ΄60 γίνεται εμφανές σε όλους ότι μια δημοκρατική κατάληψη της εξουσίας από την ενωμένη Αριστερά θα γίνει μόνο με την ανοχή του μεγάλου κεντρώου κόμματος της χώρας, του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος – που δεν πρέπει να ταυτίζεται όμως σε καμία περίπτωση με τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά χριστιανοδημοκρατικά κόμματα. Οι συγκρούσεις εντός της Λαϊκής Ενότητας θα είναι συχνές και ορισμένες φορές ο Αλιέντε θα αδυνατεί να βρει συμβιβαστική λύση. Το 1969 το Κομμουνιστικό Κόμμα, θέλοντας να αποσπάσει την ανοχή των Χριστιανοδημοκρατών, σκέφτεται να προτείνει για υποψήφιο στις επικείμενες προεδρικές εκλογές κάποιον από το MAPU, κόμμα που προήλθε από τη διάσπαση της αριστερής πτέρυγας των Χριστιανοδημοκρατών. Γρήγορα όμως εγκαταλείπει αυτή την ιδέα, γιατί αναγνωρίζουν στον Αλιέντε τον μόνο πολιτικό που θα μπορούσε να ασκήσει σοσιαλιστική διακυβέρνηση χωρίς την αντίθεση των Χριστιανοδημοκρατικών.

Οι Χριστιανοδημοκράτες θα απαιτήσουν από τον Αλιέντε σοβαρά ανταλλάγματα προκειμένου να «παραιτηθούν» από τη διεκδίκηση της προεδρίας. Ο «Νόμος Δημοκρατικών Εγγυήσεων», όπως ονομάσθηκε το consensus της Λαϊκής Ενότητας και των Χριστιανοδημοκρατών, ορίζει τη συνέχιση των δημοκρατικών θεσμών και τη διασφάλιση της ουδετερότητας του Στρατού. Με λίγα λόγια, οποιαδήποτε ριζική μεταρρύθμιση θα επιχειρούσε ο Αλιέντε όσο θα ήταν στην εξουσία, θα έπρεπε να περνάει από τη Βουλή, με το στρατό να αναλαμβάνει τον ρόλο του τελικού εγγυητή των –αστικών– θεσμών. Η Λαϊκή Ενότητα θα πιστέψει ότι αυτή είναι η χρυσή ευκαιρία για τη χιλιανή Αριστερά. Ο Αλιέντε θα τιμήσει αυτή τη συμφωνία για καιρό, παρόλο που οι Χριστιανοδημοκράτες δείχνουν να την εγκαταλείπουν σχεδόν αμέσως. Αυτό θα αποδεικνυόταν και το μεγαλύτερο λάθος στην εποχή της διακυβέρνησής του. Ένα λάθος που θα βύθιζε τη χώρα στην πιο αιμοσταγή δικτατορία που γνώρισε ο κόσμος μετά την Γερμανία του Χίτλερ.

Στις προεδρικές  εκλογές του 1970 ο Αλιέντε κερδίζει με σχετική μονάχα πλειοψηφία τον ακροδεξιό αντίπαλο του Αλεσσάντρι, με ποσοστό 36,2%, έναντι 34,9%. Οι Χριστιανοδημοκράτες, που έχουν παρακινήσει πολλά στελέχη τους να ψηφίσουν την Λαϊκή Ενότητα, τερματίζουν τρίτοι με ποσοστό 27,8%. Σύμφωνα με το ισχύον Σύνταγμα, η Βουλή πρέπει να διαλέξει το νέο πρόεδρο της χώρας ανάμεσα στους δύο πρώτους υποψηφίους. Οι Χριστιανοδημοκράτες θα στηρίξουν τελικά την Λαϊκή Ενότητα και έτσι ο Αλιέντε θα γίνει ο πρώτος μαρξιστής πρόεδρος που εκλέγεται δημοκρατικά σ’ ολόκληρη την αμερικανική ήπειρο. Δίπλα του στέκεται και ο άνθρωπος σύμβολο της χιλιανής αντίστασης και διανόησης, ο ποιητής Πάμπλο Νερούντα.

Από τη πρώτη στιγμή η κυβέρνηση του Αλιέντε φαίνεται να περπατά σε τεντωμένο σχοινί. Από τη μια πλευρά στέκεται ο εξαθλιωμένος λαός και από την άλλη ο στρατός. Από τη μία η διχασμένη στους ριζοσπάστες και τους μετριοπαθείς Λαϊκή Ενότητα, και από την άλλη μια ηττημένη πολιτικά αστική τάξη που δείχνει να ανασυγκροτείται με γοργούς ρυθμούς. Ο Αλιέντε δηλώνει στους συντρόφους του πως ο «Νόμος Δημοκρατικών Εγγυήσεων» είναι μια τακτική αναγκαιότητα και ότι σύντομα το αστικό κράτος θα καταρρεύσει. Ο ίδιος θα προσπαθήσει να επιβάλει μια πολιτική ριζοσπαστική στην οικονομία και ταυτόχρονα κατευναστική προς τον στρατό. Στα τρία χρόνια που θα μείνει στην εξουσία η Λαϊκή Ενότητα, θα πέτυχε μόνο στο πρώτο.

Το πρόγραμμα που εφαρμόζει η Λαϊκή Ενότητα είναι ένα εξαιρετικά προοδευτικό και ρηξικέλευθο μείγμα πολιτικής. Μέσα σε λίγους μόνο μήνες θα γίνει ο μεγαλύτερος αναδασμός γης που γνώρισε μέχρι τότε η αμερικανική ήπειρος. Εκατομμύρια εκτάρια γης θα δοθούν σε ακτήμονες στο πλαίσιο της αγροτικής μεταρρύθμισης, το γάλα θα μοιράζεται δωρεάν στα παιδιά, ο μισθός των στρατιωτικών θα αυξηθεί, η θέση των εργατών θα βελτιωθεί ραγδαία με την ίδρυση συνδικάτων, οι μισθοί θα αυξηθούν. Επιπλέον, θα ψηφιστεί ένας νέος εργατικός νόμος, θα εισαχθεί ο θεσμός της αυτοδιαχείρισης σε πολλές εταιρίες και θα επιβληθεί η εθνικοποίηση ενός τεράστιου αριθμού επιχειρήσεων. Ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας θα συρρικνωθεί στο ελάχιστο και ο δημόσιος θα αρχίζει να παίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο που του αναλογεί. Την ίδια περίοδο θα ιδρυθεί ο Αναπτυξιακός Συνεταιρισμός Ιθαγενών Πληθυσμών και το Ινστιτούτο εκπαίδευσης των Μαπούτσε, προκειμένου να καλυφθούν οι τρομακτικές ανάγκες των αυτοχθόνων της Χιλής.

Στο πλαίσιο της εξωτερικής πολιτικής, ο Αλιέντε θα επιδιώξει να απαγκιστρωθεί από την κηδεμονία των Ηνωμένων Πολιτειών και θα συνάψει σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση, την Κίνα και την Κούβα του Φιντέλ Κάστρο. Θα ασκήσει ανεξάρτητη πολιτική εντός του Ο.Η.Ε και θα παγώσει τις σχέσεις της Χιλής με τις άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής, όπου έχουν επιβληθεί φιλοαμερικανικές κυβερνήσεις –ή δικτατορίες. Αυτό θα εξοργίσει τον Νίξον, που θα δηλώσει: «Τώρα με τον Κάστρο στην Κούβα και τον Αλιέντε στη Χιλή έχουμε στην Λατινική Αμερική ένα κόκκινο σάντουιτς και μοιραία όλη θα γίνει κόκκινη».

Από την πρώτη στιγμή, ο αμερικανικός παράγοντας στέκεται ανοιχτά απέναντι στον Αλιέντε. Ξαφνιάζεται από την νίκη του, μιας και ο Αλεσσάντρι –που έχει πριμοδοτηθεί για τον προεκλογικό του αγώνα από τις Η.Π.Α με το ποσό των 350 χιλιάδων δολαρίων μέσω της μεγάλης εταιρίας τηλεπικοινωνιών ITT– διαβεβαιώνει ότι θα είναι αυτός νικητής.

Ο Νίξον γρήγορα θα επιβάλει έναν «αόρατο οικονομικό αποκλεισμό» της Χιλής ήδη από τη πρώτη μέρα της κατάκτησης της εξουσίας από την ενωμένη Αριστερά. Θα ανακόψει κάθε ενδεχόμενο σύναψης εξωτερικού οικονομικού δανείου από την Παναμερικανική Τράπεζα και θα διατάξει τη CIA και τον ΥΠΕΞ Χένρι Κίσινγκερ να «σώσει τη Χιλή από τα χέρια αυτού του σοσιαλιστή».

Το σχέδιο πραξικοπήματος σχεδιάζεται ήδη πριν από την εκλογή του Αλιέντε. Μεσούντος του Ψυχρού Πολέμου, ο Νίξον δεν θέλει να δει άλλη μια χώρα της αμερικανικής ηπείρου να πέφτει στη σφαίρα επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης. Ο ίδιος θα πει στον τότε αρχηγό της CIA, Ρίτσαρντ Χέλμς: «Κάνε αυτό που πρέπει να κάνεις, ξόδεψε όσα χρήματα χρειάζεσαι, λύγισε την Οικονομία, αλλά σώσε την Χιλή. Koίτα να εμποδίσεις τον Αλιέντε να είναι ο πρώτος ελεύθερα εκλεγμένος Σοσιαλιστής Πρόεδρος. Κάνε αυτό που πρέπει».

Η CIA πλησιάζει τον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων της Χιλής Σνάιντερ, και του ζητά να ρίξει την κυβέρνηση Φρέι –για να μη χρεωθεί η ίδια το πραξικόπημα–, εκείνος όμως αρνείται. Έτσι, δύο μέρες πριν από την κρίσιμη ψηφοφορία που θα έβαζε τον Αλιέντε στον προεδρικό θώκο, τρία αμάξια κλείνουν τον δρόμο του αρχηγού των ενόπλων δυνάμεων και οι άγνωστοι επιβάτες τους τον δολοφονούν.  Η επιχείρηση αυτή της CIA είναι σήμερα γνωστή με το όνομα «Επιχείρηση FU BELT».

Εκείνο όμως που ωθεί τις Η.Π.Α να ξοδέψουν εκατομμύρια δολάρια για την ανατροπή του Αλιέντε είναι η κρατικοποίηση των μεταλλείων χαλκού. Ο χαλκός είναι το κύριο εξαγωγικό προϊόν της Χιλής και τα μεταλλεία ανήκουν εξολοκλήρου σε μεγάλες εταιρίες των Η.Π.Α. Η καταστροφή των συμφερόντων των Ηνωμένων Πολιτειών είναι ολοκληρωτική. Από την επομένη, λοιπόν, των εκτεταμένων κρατικοποιήσεων στη βαριά βιομηχανία, η CIA θέτει σε εφαρμογή το σχέδιο της ανατροπής του προέδρου Αλιέντε. Πληρώνει περίπου 400 εκατομμύρια δολάρια για να εξαγοράσει το συνδικάτο των οδηγών Φορτηγών, το οποίο κηρύσσει αμέσως απεργία. Για μια χώρα σαν τη Χιλή, αυτή η απεργία είναι καταστροφική, καθώς κοστίζει στο κράτος 200 εκατομμύρια δολάρια.

Ο Αλιέντε όμως δείχνει αλώβητος στην συνείδηση του λαού. Η δημοτικότητα του αυξάνεται κατακόρυφα και πλατιές μάζες δείχνουν να συμμερίζονται τις αντιαμερικανικές του απόψεις. «Λαός ενωμένος, ποτέ νικημένος», φωνάζουν τα πλήθη κάθε φορά που εμφανίζεται, ανησυχώντας τη χιλιανή αστική τάξη και τον στρατό. Τα σχέδια των εχθρών του Αλιέντε και του καθημαγμένου λαού είναι γνωστά πλέον. Στις δημοτικές εκλογές του Απριλίου του 1971, η Λαϊκή Ενότητα κερδίζει το 50,08% και παρόλο που το Σύνταγμα δίνει δυνατότητα στον πρόεδρο να διαλύσει τη Βουλή μετά από δημοψήφισμα, ο Αλιέντε τηρεί την συμφωνία με τους Χριστιανοδημοκράτες και δεν παρεμβαίνει στην ανεξαρτησία του στρατού ή στη διάλυση του κοινοβουλίου. Το αξιοσημείωτο είναι ότι ένα μήνα πριν τις δημοτικές εκλογές έχει αποτύχει απόπειρα δολοφονίας εναντίον του, την οποία έχει στηρίξει υπογείως και το κόμμα των Χριστιανοδημοκρατών.

Ο Αλιέντε ακάθεκτος συνεχίζει τις επαναστατικές μεταρρυθμίσεις του. Η πρόοδος στην αντιμετώπιση του αναλφαβητισμού είναι θεαματική. Η παιδική θνησιμότητα μειώνεται κατά 20,01% και η ανεργία πέφτει από το 8,8% στο 3%. Το πρόβλημα του πληθωρισμού όμως έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις, αφού ο οικονομικός στραγγαλισμός των Η.Π.Α δυσκολεύει πολύ τον Αλιέντε. Η CIA δεν θα αργήσει να κάνει φανερή τη προσπάθεια της να τον ανατρέψει.

Ο πρόεδρος, στην προσπάθειά του να περιορίσει τη δράση του στρατού, κάνει ανασχηματισμό και βάζει στο νέο υπουργικό συμβούλιο τρεις στρατιωτικούς, ανάμεσά τους και τον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων, στρατηγό Πρατς. Τον Μάρτιο του 1973 γίνονται νέες εκλογές και η αντιπολίτευση χάνει και πάλι. Αυτή τη φορά όμως η Λαϊκή Ενότητα παίρνει 44% από το 50,08% που είχε πετύχει δύο χρόνια πριν.

Με διάφορες αφορμές, η αντιπολίτευση υποκινεί ταραχές και απεργίες, προσπαθώντας να δημιουργήσει εμφυλιακό κλίμα. Στις 11 Σεπτεμβρίου του 1972 γίνεται η δεύτερη δολοφονική απόπειρα εναντίον του Αλιέντε, η οποία αποτυγχάνει και πάλι. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, το –ταγμένο στο πλευρό των Η.Π.Α– συνδικάτο Ιδιοκτητών Φορτηγών κηρύσσει απεργία που παραλύει τη χώρα. Τον Ιούλιο του 1973 αποτρέπεται νέα προσπάθεια πραξικοπήματος και έτσι το «σχέδιο Ζ» της CIA αποτυγχάνει.

Την κατάσταση έρχεται να εντείνει λίγο αργότερα και ένα κύμα διώξεων και βασανισμών που υφίστανται δημοκρατικοί αξιωματικοί σε ολόκληρη τη χώρα. Ο ίδιος ο στρατηγός Πρατς προπηλακίζεται δημόσια στον δρόμο και παραιτείται, καταγγέλλοντας την ύπαρξη νέων σχεδίων πραξικοπήματος. Ο Αλιέντε δείχνει να αγνοεί την παραίνεση του Πρατς να ανοίξει της αποθήκες των όπλων και να οπλίσει τον λαό. Αντ’ αυτού, τοποθετεί αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων, τον στρατηγό Πινοσέτ, τον άνθρωπο που θα εγκαταστήσει σε λίγο καιρό το πιο άγριο καθεστώς που γνώρισε ποτέ η Λατινική Αμερική.

Η νέα απεργία των Ιδιοκτητών Φορτηγών στα τέλη του Ιουλίου του 1973 είναι η αρχή του τέλους για την κυβέρνηση της Λαϊκής Ενότητας. Οι μέρες που περνούν είναι δραματικές. Τελικά στις 11 Σεπτεμβρίου του 1973, ο Πινοσέτ, με υπόδειξη της CIA, εξαπολύει συντονισμένη επίθεση από ξηράς και αέρα εναντίον του προεδρικού μεγάρου. Ο λαός υπερασπίζεται τον πρόεδρο Αλιέντε. Λίγο μετά το μεσημέρι, οι δυνάμεις του Πινοσέτ καταλαμβάνουν το προεδρικό μέγαρο, μέσα στο οποίο βρίσκεται ο νεκρός πλέον Αλιέντε. Έχει αυτοκτονήσει λίγο μετά την τελευταία ραδιοφωνική του ομιλία, στην οποία καλεί τον λαό να αντισταθεί, με το όπλο που του είχε δωρίσει ο Φιντέλ Κάστρο όταν επισκέφτηκε τη Χιλή τον Νοέμβριο του 1971. Αυτή είναι η επίσημη εκδοχή του θανάτου του. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστήριξαν ότι ο πρόεδρος σκοτώθηκε προσπαθώντας να υπερασπιστεί το προεδρικό μέγαρο μαζί με τους ελάχιστους συντρόφους του. Αξίζει να αναφερθεί πως ο στρατηγός Κάρλος Πρατς, φίλος και σύντροφος του Αλιέντε, δολοφονήθηκε από μία ακροδεξιά οργάνωση στην Αργεντινή το 1974, πληρώνοντας κι αυτός με τη ζωή του τις προσπάθειες εκδημοκρατισμού του χιλιανού στρατού.

Σήμερα είναι γνωστό ότι ο Αλιέντε είχε εγκρίνει τη σύσταση της δημιουργίας της Εργατικής Πολιτοφυλακής μετά από εισήγηση της Συνομοσπονδίας Εργατών. Ο εξοπλισμός και η ανάπτυξή της, όμως, γίνονταν με απελπιστικά αργούς ρυθμούς, ώστε οι αμερικανοί να πετύχουν τελικά αυτό για το οποίο πάλευαν ήδη από το 1969.

Το καθεστώς Πινοσέτ βύθισε τη χώρα στην τρομοκρατία. Διέλυσε κάθε κατάκτηση των εργαζομένων και των αγροτών και επέβαλε την πιο άγρια μορφή νεοφιλελευθερισμού που γνώρισε ποτέ η υφήλιος μέχρι τότε. Δεκαεφτά χρόνια έμεινε στην εξουσία και τα αποτελέσματα της βάναυσης διακυβέρνησής του είναι ορατά μέχρι και σήμερα. Η Χιλή είναι μία διαλυμένη χώρα και η Αριστερά εκεί βρίσκεται σε πολύ χαμηλά επίπεδα.

Πολλά μπορούν να ειπωθούν για τον Αλιέντε. Για την αποφασιστικότητά του να εφαρμόσει μια ριζοσπαστική σοσιαλιστική πολιτική, αλλά και για την ατολμία του να παλέψει ενάντια στον στρατό, παρόλο που είχε τη λαϊκή νομιμοποίηση. Η ηθική του τον έκανε να υποβαθμίζει τα σχέδια εκείνων που στήριζαν και υποκινούσαν δολοφονικές απόπειρες εναντίον του. Ο Αλιέντε έμεινε εντούτοις στην ιστορία ως ο γνήσιος λαϊκός ήρωας της Χιλής. Είναι εκείνος που πήρε έναν καθημαγμένο λαό και τον εξύψωσε, εφαρμόζοντας μια δίκαιη σοσιαλιστική πολιτική. Σήμερα πολλά καθεστώτα στον κόσμο εμπνέονται από αυτόν τον χαρισματικό πολιτικό και τα οράματά του.  Το πείραμα της Λαϊκής Ενότητας άνοιξε νέους δρόμους σκέψης και πολιτικής στοχοθεσίας στο παγκόσμιο αριστερό κίνημα. Ήταν κάτι τόσο ελπιδοφόρο και δυναμικό, που προκειμένου να κατασταλεί, οι Ηνωμένες Πολιτείες χρειάστηκε να ξοδέψουν δισεκατομμύρια δολαρίων και να αιματοκυλίσουν έναν ολόκληρο λαό.

***

«Αξιώνουμε να δημιουργήσουμε έναν διαφορετικό κόσμο, να αποδείξουμε ότι μπορούν να γίνουν βαθιές αλλαγές που αποτελούν επανάσταση. Πρέπει να δημιουργήσουμε μια κυβέρνηση δημοκρατική, εθνική, επαναστατική και λαϊκή που θα οδηγήσει στον Σοσιαλισμό».

Σαλβαδόρ Αλιέντε

Ο Πάμπλο Νερούντα, που στήριξε τον Αλιέντε, όταν ο Πινοσέτ κατέλαβε την εξουσία έγραψε το ποίημα Σατράπες:

Νίξον, Φρέϋ και Πινοτσέτ
ως τώρα, ως τούτο τον πικρό
μήνα Σεπτέμβρη του 1973,
με τον Μπορνταμπέρι, τον Γκαρατσάτσου και τον Μπαντζέρ,
ύαινες αχόρταγες, τρωκτικά,
σιγοτρώνε τα λάβαρα,
τα καταχτημένα με τόσο αίμα, με τόση φωτιά,
στα τσιφλίκια ποδοπατημένα,
διαβολικοί δραγουμιστές,
σατράπες, μύριες φορές πουλημένοι,
ξεπουλητάδες βαλτοί
από τους λύκους της Νέας Υόρκης…

πεινασμένες για δολλάρια μηχανές,
σημαδεμένοι από τα θύματα
των λαών που θυσιάσατε,
εκπορνευμένοι μικροπωλητές
ψωμιού και αέρα αμερικάνικου,
εγκληματικοί βούρκοι, συμμορίες
από μαστρωπούς μπόσηδες
δίχως άλλο νόμο απ’τα βασανιστήρια
και την πείνα που μαστιγώνει τους λαούς…

«Λάθος η «εθνική σύγκρουση» με τη Γερμανία»

«Κεντρώες λύσεις δεν υπάρχουν», δηλώνει στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» ο βουλευτής και εκ των υπευθύνων της οικονομικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ Ευκλείδης Τσακαλώτος, υπογραμμίζοντας ότι η Αριστερά πρέπει να είναι ηγεμονική σε αυτή τη φάση και οι όποιες συμμαχίες γίνουν να έχουν προγραμματική βάση ρήξης.

 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον ΣΠΥΡΟ ΚΑΡΑΛΗ 

Ο κ. Τσακαλώτος χαρακτηρίζει «σενάριο επιστημονικής φαντασίας» την κυβερνητική αισιοδοξία ότι η ελληνική οικονομία θα έχει στα επόμενα χρόνια πλεονάσματα της τάξης του 4% και ανάπτυξη πάνω από το 3%. Τονίζει ακόμη πως μια κυβέρνηση της Αριστεράς θα κάνει λάθος αν παρουσιάσει τη σύγκρουση με τους Γερμανούς σαν εθνική υπόθεση ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Γερμανία, αλλά πρέπει να τη διευρύνει απευθυνόμενη και στις αντίστοιχες κοινωνικές ομάδες στην Ευρώπη που έχουν συμφέρον για ριζική αλλαγή πορείας.

* Κύριε Τσακαλώτε, η Γερμανία προϊδεάζει για ένα τρίτο δάνειο που στον ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζετε ότι θα πρόκειται για τρίτο Μνημόνιο. Τι δείχνει, κατά τη γνώμη σας, αυτή η εξέλιξη;

– Οτι όταν μπει κανείς στην παγίδα χρέους, δύσκολα βγαίνει. Για να βγεις πρέπει να αμφισβητήσεις την κυρίαρχη ιδεολογία, πρέπει να αλλάξεις το ερώτημα. Από το «πώς θα μειώσω τα δημοσιονομικά ελλείμματα» στο πώς θα έχουμε ανάπτυξη, αλλά με άλλους όρους: με μια άλλη σχέση της οικονομίας με την κοινωνία, υπηρετώντας τις κοινωνικές ανάγκες. Γιατί σε μια κρίση αυτές οι ανάγκες είναι μέρος της λύσης και όχι του προβλήματος. Αντιθέτως, οι μνημονιακές δυνάμεις είχαν την ακριβώς αντίθετη λογική: ας μειωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις, ας συρρικνωθεί το κοινωνικό κράτος, ας ανοίξουν νέα πεδία για το κέρδος και μετά βλέπουμε πώς θα μειωθεί το χρέος. Μόνο που το πράγμα έχει ξεφύγει. Η παγίδα χρέους εκδικείται αυτούς που πίστεψαν ότι το ταξικό τους συμφέρον πάντα ευθυγραμμίζεται με τις ανάγκες για στοιχειώδη σταθερότητα της πολιτικής, της οικονομίας, της κοινωνίας. Και βεβαίως υπάρχει και ο λαϊκός παράγοντας, που οι ελίτ έχουν μια εγγενή τάση να υποτιμούν. Η αλαζονεία έρχεται πακέτο με μια αίσθηση παντοδυναμίας. Μετά έρχεται η νέμεση. Θυμηθείτε τη Μαρία Αντουανέτα και πιο πρόσφατα τον κ. Σταυρίδη.

Μη βιώσιμο χρέος

Ο υπουργός Οικονομικών Γ. Στουρνάρας υποστηρίζει ότι η διόγκωση του χρέους είναι πρόσκαιρη και οφείλεται στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Θα ήθελα τη δική σας εξήγηση για την εκτίναξη του χρέους στα 321 δισ.

– Το πιο σημαντικό είναι ότι το χρέος είναι μη βιώσιμο, αυτό το αναγνώρισε στην ουσία και ο κ. Σταϊκούρας πριν από λίγες μέρες. Η κυβέρνηση πιστεύει ότι χτίζει ένα Σινικό Τείχος μέσω των μελλοντικών πλεονασμάτων στα οικονομικά του κράτους. Στην ουσία, όμως, κατασκευάζει μια νέα Γραμμή Μαζινό. Και όπως οι Γερμανοί στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο παρέκαμψαν τη Μαζινό, περνώντας από το δάσος των Αρδεννών, έτσι και το χρέος θα «ξεφεύγει» μέσω υψηλών επιτοκίων και χαμηλών ρυθμών ανάπτυξης. Η υπόθεση ότι η ελληνική οικονομία θα έχει στα επόμενα χρόνια πλεονάσματα της τάξης του 4% και ανάπτυξη πάνω από 3% αποτελεί σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

Οι πολίτες αναμένουν από τον ΣΥΡΙΖΑ τη δική του πρόταση εξόδου από την κρίση. Αυτή η πρόταση, ώς τώρα, δεν έχει γίνει τόσο ευκρινής. Θα υπάρξουν εξειδικευμένες προγραμματικές εξαγγελίες στη ΔΕΘ;

– Η εξειδίκευση του προγράμματός μας αποτελεί μια συνεχή διαδικασία. Πριν από το συνέδριό μας ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε σε 6 εκδηλώσεις, σε όλη την Ελλάδα, για τα μέτρα άμεσης ανακούφισης, για την παραγωγική ανασυγκρότηση, για την αντιμετώπιση της ανεργίας κ.λπ. Αυτή η διαδικασία δεν θα τελειώσει ποτέ, μιας και δημιουργούμε μια Αριστερά που συνεχώς μαθαίνει, που είναι ανοικτή σε νέες ιδέες, που ξέρει ότι κανείς δεν έχει το μονοπώλιο της αλήθειας. Το επόμενο στάδιο είναι η εξειδίκευση του εκλογικού μας προγράμματος και ένα προγραμματικό συνέδριο.

Αλλά οι βασικοί μας άξονες είναι σαφείς, για το χρέος και για το τέλος των πολιτικών λιτότητας. Μια κυβέρνηση της Αριστεράς, βέβαια, δεν μπορεί να μείνει σε αυτά. Πρέπει γρήγορα να προχωρήσει σε παρεμβάσεις που αναδεικνύουν πως το Δημόσιο και οι δημόσιες επιχειρήσεις μπορούν να δουλέψουν υπέρ του δημοσίου συμφέροντος. Να ενισχύσει τα πειράματα στην κοινωνική οικονομία, στους συνεταιρισμούς. Πρέπει να αμφισβητήσουμε και τους στόχους και τα μέσα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής.

Υποστηρίζετε ότι είναι απαραίτητη η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους. Γιατί όμως οι Γερμανοί και οι δανειστές να δεχθούν αυτή τη διαγραφή;

– Δεν έχουμε καμία αυταπάτη ότι θα δεχθούν τις δημοκρατικές διεκδικήσεις του ελληνικού λαού έπειτα από εθνικές εκλογές. Ούτε ότι χαμπαριάζουν και πολύ από οικονομικά επιχειρήματα. Ως καθηγητής οικονομικής θεωρίας, πρέπει να σας πω πως οι δηλώσεις των Ευρωπαίων αξιωματούχων ποτέ δεν σταματάνε να με σοκάρουν. Το θέμα, βεβαίως, είναι ο συσχετισμός δυνάμεων. Εχουμε πλήρη επίγνωση των δυσκολιών, αλλά και του μεγέθους της ανθρωπιστικής κρίσης που έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Το δεύτερο μας κάνει πιο αποφασισμένους να δουλέψουμε για τις αναγκαίες ανατροπές. Πρέπει, βέβαια, να γίνει σαφές ότι μια κυβέρνηση της Αριστεράς έχει μόνο να χάσει αν παρουσιάσει αυτή τη σύγκρουση ως εθνική, δηλ. Ελλάδα εναντίον Γερμανίας και χωρών του Βορρά. Αντίθετα, πρέπει να αναδείξει ότι η σύγκρουση αυτή είναι ιδεολογική, κοινωνική και πολιτική. Οτι μια κυβέρνηση της Αριστεράς θα προασπίσει τα συμφέροντα του κοινωνικού μπλοκ που εκπροσωπεί απέναντι στις ελίτ, εγχώριες και ευρωπαϊκές. Μόνο με αυτό τον τρόπο θα απευθυνθεί και στις αντίστοιχες κοινωνικές ομάδες σε όλη την Ευρώπη που έχουν συμφέρον για μια ριζική αλλαγή πορείας.

Εχετε πει, εσείς και άλλα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, ότι το χρέος είναι ταξικό. Πως δεν τα φάγαμε όλοι μαζί. Και πως η Κεντροαριστερά δεν αντιπροσωπεύει πια τις λαϊκές τάξεις. Ωστόσο, βλέπουμε τον ΣΥΡΙΖΑ να μην αποκλείει το ενδεχόμενο συνεργασίας με τμήματα αυτού του πολιτικού χώρου. Πώς απαντάτε σε όσους σας κατηγορούν για αντιφάσεις;

– Η ταξική μας «μεροληψία» δεν μπορεί να αμφισβητηθεί και επιβεβαιώθηκε στο πρόσφατο συνέδριό μας. Κεντρώες λύσεις δεν υπάρχουν. Αν υπήρχαν θα τις είχαν αναδείξει οι δυνάμεις του κέντρου. Η λαϊκή βάση των κομμάτων του δικομματισμού είτε τα έχει ήδη εγκαταλείψει είτε βρίσκεται σε απόγνωση. Η Αριστερά πρέπει να είναι ηγεμονική σε αυτή τη φάση. Και αυτό σημαίνει ότι οι όποιες συμμαχίες θα έχουν προγραμματική βάση ρήξης με ό,τι ζήσαμε τα τελευταία τέσσερα χρόνια και ολόκληρη την περίοδο του νεοφιλελευθερισμού.

Η Αριστερά που συνθέτει

Στην ομιλία σας από το βήμα του ιδρυτικού συνεδρίου ορίσατε το δεύτερο κύμα ριζοσπαστισμού σαν την «Αριστερά που δεν θέλει άλλες ηρωικές ήττες, αλλά μια Αριστερά που θα νικήσει». Πώς νοηματοδοτείται το περιεχόμενο μιας νίκης της Αριστεράς;

– Μια Αριστερά που ξέρει να συνθέτει, να δημιουργεί, να συνδέει τις άμεσες προτεραιότητες του κοινωνικού μπλοκ που περιθωριοποιούν οι δυνάμεις του Μνημονίου με το στρατηγικό μας στόχο για το σοσιαλισμό. Που ξέρει να μιλάει για αναγκαίες ρήξεις, για τομές, αλλά που παίρνει υπόψη τους κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς. Που ασχολείται με τα μεγάλα αλλά και τα μικρά ζητήματα. Που παλεύει τις «μεταρρυθμίσεις» που προωθούν οι ελίτ χωρίς να υπερασπίζεται το παρελθόν.

…Και το περιεχόμενο της ήττας;

– Δεν θέλω να το σκέφτομαι! Αλλά καλό θα ήταν να το σκεφτούν πιο σοβαρά οι υποστηρικτές της θεωρίας των δύο άκρων.

Πηγή: Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία

Υπερασπιζόμαστε τη συριακή λαϊκή επανάσταση – Όχι στην ξένη επέμβαση

 

οινή ανακοίνωση των: Επαναστάτες Σοσιαλιστές (Αίγυπτος) – Ρεύμα Επαναστατικής Αριστεράς (Συρία) – Ένωση Κομμουνιστών (Ιράκ) – Al-Mounadil-a (Μαρόκο) – Σοσιαλιστικό Φόρουμ (Λίβανος)

 

Πάνω από 150.000 άν­θρω­ποι έχουν σκο­τω­θεί, εκα­το­ντά­δες χι­λιά­δες είναι τραυ­μα­τί­ες και ανά­πη­ροι, εκα­τομ­μύ­ρια άν­θρω­ποι έχουν φύγει πρό­σφυ­γες στο εξω­τε­ρι­κό ή έχουν εκτο­πι­στεί εντός Συ­ρί­ας. Πό­λεις, χωριά και γει­το­νιές έχουν κα­τα­στρα­φεί πλή­ρως ή με­ρι­κώς, από τη χρήση κάθε εί­δους όπλων: μα­χη­τι­κά αε­ρο­πλά­να, πύ­ραυ­λοι Σκουντ, βόμ­βες και τανκς, όλα πλη­ρω­μέ­να από τον ιδρώ­τα και το αίμα του συ­ρια­κού λαού, με την πρό­φα­ση της υπε­ρά­σπι­σης της πα­τρί­δας και της επί­τευ­ξης στρα­τιω­τι­κής ισορ­ρο­πί­ας με το Ισ­ρα­ήλ (ενώ η κα­το­χή συ­ρια­κής γης από το Ισ­ρα­ήλ, στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, προ­στα­τεύ­ε­ται από το συ­ρια­κό κα­θε­στώς, το οποίο δεν έχει απα­ντή­σει σε καμία από τις διαρ­κείς επι­θε­τι­κές ενέρ­γειες του Ισ­ρα­ήλ).

Κι όμως, παρ’ όλες αυτές τις τε­ρά­στιες απώ­λειες που ανα­φέρ­θη­καν πα­ρα­πά­νω, παρ’ όλα τα δεινά και τη δυ­στυ­χία που υπο­φέ­ρει όλος ο συ­ρια­κός λαός, κα­νέ­νας διε­θνής ορ­γα­νι­σμός, καμιά με­γά­λη χώρα -ή κά­ποια μι­κρό­τε­ρη- δεν ένιω­σαν την ανά­γκη να πα­ρέ­χουν πρα­κτι­κή αλ­λη­λεγ­γύη και υπο­στή­ρι­ξη στους Σύ­ριους, στον αγώνα τους για τα πιο βα­σι­κά τους δι­καιώ­μα­τα, την αν­θρώ­πι­νη αξιο­πρέ­πεια και την κοι­νω­νι­κή δι­καιο­σύ­νη.

Η μόνη εξαί­ρε­ση ήταν κά­ποιες χώρες του Κόλ­που, πιο συ­γκε­κρι­μέ­να το Κατάρ και η Σα­ου­δι­κή Αρα­βία. Όμως, ο στό­χος τους ήταν να ελέγ­ξουν το χα­ρα­κτή­ρα της σύ­γκρου­σης και να τον κα­τευ­θύ­νουν σε μια σε­χτα­ρι­στι­κή κα­τεύ­θυν­ση, αλ­λοιώ­νο­ντας τη συ­ρια­κή επα­νά­στα­ση με στόχο να την ακυ­ρώ­σουν, εξαι­τί­ας του βα­θύ­τε­ρου φόβου τους ότι η επα­να­στα­τι­κή φλόγα μπο­ρεί να φτά­σει στις ακτές τους. Έτσι, υπο­στή­ρι­ξαν σκο­τει­νές ομά­δες φα­να­τι­κών τακ­φί­ρι (στμ: ο όρος πε­ρι­γρά­φει έναν μου­σουλ­μά­νο που θε­ω­ρεί κά­ποιον άλλο μου­σουλ­μά­νο «αι­ρε­τι­κό». Πλέον χρη­σι­μο­ποιεί­ται ιδιαί­τε­ρα για πε­ρι­γρά­ψει κυ­ρί­ως σα­λα­φι­στι­κές ομά­δες που υπο­κι­νούν το μίσος ενά­ντια σε όποιον δεν ασπά­ζε­ται τη δική τους εκ­δο­χή του Ισλάμ), που στην πλειο­ψη­φία τους ήρθαν στη Συρία από τις τέσ­σε­ρις γω­νιές του κό­σμου, για να επι­βάλ­λουν μια γκρο­τέ­σκα εκ­δο­χή εξου­σί­ας στη­ριγ­μέ­νης στην Ισλα­μι­κή Σαρία. Αυτές οι ομά­δες έχουν εμπλα­κεί, πολ­λές φορές, σε τρο­μα­κτι­κές σφα­γές ενά­ντια σε Σύ­ριους πο­λί­τες που ενα­ντιώ­θη­καν στα κα­τα­πιε­στι­κά τους μέτρα και στην επι­θε­τι­κό­τη­τά τους, είτε σε πε­ριο­χές που βρί­σκο­νται υπό τον έλεγ­χό τους είτε σε πε­ριο­χές όπου εξα­πο­λύ­ουν επί­θε­ση, όπως το πρό­σφα­το πα­ρά­δειγ­μα στα χωριά στην ύπαι­θρο της Λα­τά­κια.

Ένα με­γά­λο μπλοκ εχθρι­κών δυ­νά­με­ων, από όλο τον πλα­νή­τη, συ­νω­μο­τεί ενά­ντια στην επα­νά­στα­ση του συ­ρια­κού λαού, η οποία ξέ­σπα­σε ως συ­νέ­χεια των εξε­γέρ­σε­ων που έχουν εξα­πλω­θεί σε ένα με­γά­λο μέρος της αρα­βι­κής πε­ριο­χής και του Μά­γκρεμπ τα τε­λευ­ταία τρία χρό­νια. Οι λαϊ­κές εξε­γέρ­σεις είχαν στόχο να βά­λουν τέλος σε μια ιστο­ρία βαρ­βα­ρό­τη­τας, αδι­κί­ας και εκ­με­τάλ­λευ­σης, και να κα­τα­κτή­σουν το δι­καί­ω­μα στην ελευ­θε­ρία, την αξιο­πρέ­πεια και την κοι­νω­νι­κή δι­καιο­σύ­νη.

Όμως, αυτό το κί­νη­μα δεν έχει να αντι­με­τω­πί­σει μόνο τις το­πι­κές βάρ­βα­ρες δι­κτα­το­ρί­ες, αλλά και τις πε­ρισ­σό­τε­ρες ιμπε­ρια­λι­στές δυ­νά­μεις που επι­διώ­κουν να συ­νε­χι­στεί η λε­η­λα­σία των λαών μας, όπως και διά­φο­ρες αντι­δρα­στι­κές κοι­νω­νι­κές τά­ξεις και δυ­νά­μεις στις πε­ριο­χές όπου ξέ­σπα­σαν εξε­γέρ­σεις, αλλά και στις γει­το­νι­κές τους χώρες.

Όσον αφορά ει­δι­κά τη Συρία, η συμ­μα­χία που μά­χε­ται ενά­ντια στην λαϊκή επα­νά­στα­ση απαρ­τί­ζε­ται από μια σειρά αντι­δρα­στι­κών σε­χτα­ρι­στι­κών δυ­νά­με­ων, που έχει επι­κε­φα­λής το Ιράν, και συμ­με­τέ­χουν οι «δογ­μα­τι­κές» (στμ: confessional, συ­γκρο­τη­μέ­νες πάνω σε ένα συ­γκε­κρι­μέ­νο δόγμα του Ισλάμ, με αντί­πα­λό τους όσους ανή­κουν σε άλλα δόγ­μα­τα) πο­λι­το­φυ­λα­κές του Ιράκ, αλλά και -δυ­στυ­χώς, προς με­γά­λη μας θλί­ψη- το ένο­πλο σκέ­λος της Χεζ­μπο­λά, η οποία βυ­θί­ζε­ται στο αδιέ­ξο­δο του να υπε­ρα­σπί­ζε­ται ένα εμ­φα­νώς διεθ­φαρ­μέ­νο και εγκλη­μα­τι­κό δι­κτα­το­ρι­κό κα­θε­στώς.

Αυτή η επι­λο­γή έχει γίνει δυ­στυ­χώς και από μια με­γά­λη με­ρί­δα της πα­ρα­δο­σια­κής Αρα­βι­κής Αρι­στε­ράς, η οποία έχει στα­λι­νι­κές κα­τα­βο­λές, είτε στην ίδια τη Συρία, είτε στο Λί­βα­νο, την Αί­γυ­πτο και τον υπό­λοι­πο αρα­βι­κό κόσμο -αλλά και διε­θνώς- η οποία είναι θε­τι­κά προ­κα­τει­λημ­μέ­νη υπέρ της άθλιας συμ­μα­χί­ας που υπο­στη­ρί­ζει το κα­θε­στώς Άσαντ. Η αι­τιο­λό­γη­ση είναι πως κά­ποιοι το αντι­με­τω­πί­ζουν ως «ανυ­πό­τα­κτο» ή ακόμα και «αντι­στα­σια­κό» κα­θε­στώς, παρά τη μακρά του ιστο­ρία –στη διάρ­κεια της εξου­σί­ας του- προ­στα­σί­ας της Σιω­νι­στι­κής κα­το­χής των Υψι­πέ­δων του Γκο­λάν, την διαρ­κή του αι­μα­τη­ρή κα­τα­στο­λή διά­φο­ρων ομά­δων που αντι­στέ­κο­νται στο Ισ­ρα­ήλ, είτε Πα­λαι­στι­νια­κών, είτε Λι­βα­νέ­ζι­κων (ή Συ­ρια­κών), την αδρά­νεια και την δου­λο­πρέ­πεια που έχει δεί­ξει, μετά τον πό­λε­μο του Οκτώ­βρη του 1973, απέ­να­ντι όλες τις Ισ­ραη­λι­νές επι­θέ­σεις στα συ­ρια­κά εδάφη. Αυτή η εύ­νοια στο κα­θε­στώς Άσαντ, θα έχει σο­βα­ρές συ­νέ­πειες στη φήμη της Αρι­στε­ράς συ­νο­λι­κά και στην άποψη που δια­μορ­φώ­νουν οι απλοί Σύ­ριοι για αυτήν.

Εν τω με­τα­ξύ ο ΟΗΕ και συ­γκε­κρι­μέ­να το Συμ­βού­λιο Ασφα­λεί­ας, ήταν ανί­κα­νοι να κα­τα­δι­κά­σουν τα εγκλή­μα­τα ενός κα­θε­στώ­τος, ενά­ντια στο οποίο ο Συ­ρια­κός λαός πά­λευε αστα­μά­τη­τα και ει­ρη­νι­κά για πάνω από 7 μήνες, ενώ οι σφαί­ρες των ελεύ­θε­ρων σκο­πευ­τών και οι «σα­μπί­χα» (στμ: «φα­ντά­σμα­τα», έτσι απο­κα­λού­νται οι πα­ρα­στρα­τιω­τι­κές, φι­λο­κα­θε­στω­τι­κές ομά­δες) επι­τί­θο­νταν στη μία δια­δή­λω­ση μετά την άλλη, σε κα­θη­με­ρι­νή βάση, ενώ οι πιο ση­μα­ντι­κοί αγω­νι­στές συλ­λαμ­βά­νο­νταν, υπο­βάλ­λο­νταν στα χει­ρό­τε­ρα βα­σα­νι­στή­ρια και εξα­φα­νί­ζο­νταν στις φυ­λα­κές και τα κέ­ντρα κρά­τη­σης. Ενώ συ­νέ­βαι­ναν όλα αυτά, ο πλα­νή­της πα­ρέ­με­νε απο­λύ­τως σιω­πη­λός, σχε­δόν σε κα­τά­στα­ση πλή­ρους άρ­νη­σης.

Αυτή η κα­τά­στα­ση συ­νε­χι­ζό­ταν μέχρι που διά­φο­ροι άν­θρω­ποι που συμ­με­τεί­χαν στην επα­νά­στα­ση απο­φά­σι­σαν να πά­ρουν τα όπλα και δη­μιουρ­γή­θη­κε αυτό που αρ­γό­τε­ρα έγινε γνω­στό ως Ελεύ­θε­ρος Συ­ρια­κός Στρα­τός (FSA) –του οποί­ου η διοί­κη­ση και οι στρα­τιώ­τες προ­έρ­χο­νταν, σε με­γά­λο βαθμό, από τον τα­κτι­κό στρα­τό- ενώ το κα­θε­στώς κλι­μά­κω­νε τρο­μα­κτι­κά τα εγκλή­μα­τά του.

Ο ρω­σι­κός ιμπε­ρια­λι­σμός, ο ση­μα­ντι­κό­τε­ρος σύμ­μα­χος του Μπα­α­θι­κού κα­θε­στώ­τος στη Δα­μα­σκό, ο οποί­ος του πα­ρέ­χει όλα τα είδη υπο­στή­ρι­ξης, πα­ρα­μέ­νει σε επι­φυ­λα­κή για να μπλο­κά­ρει κάθε προ­σπά­θεια να βγει από­φα­ση κα­τα­δί­κης αυτών των εγκλη­μά­των από το Συμ­βού­λιο Ασφα­λεί­ας. Οι ΗΠΑ, από την άλλη μεριά, δεν έχουν κα­νέ­να πραγ­μα­τι­κό πρό­βλη­μα με το να συ­νε­χι­στεί η ση­με­ρι­νή κα­τά­στα­ση, μαζί με όλες τις εμ­φα­νείς συ­νέ­πειές της και την κα­τα­στρο­φή της χώρας. Αυτό ισχύ­ει, παρ’ όλες τις απει­λές που χρη­σι­μο­ποιεί ο πρό­ε­δρος των ΗΠΑ, κάθε φορά που κά­ποιο μέλος της αντι­πο­λί­τευ­σης ανα­κι­νεί το ζή­τη­μα της χρή­σης χη­μι­κών όπλων από το κα­θε­στώς, μέχρι και την τε­λευ­ταία κλι­μά­κω­ση, που θε­ω­ρή­θη­κε πα­ρα­βί­α­ση μιας «κόκ­κι­νης γραμ­μής».

Είναι εμ­φα­νές ότι ο Ομπά­μα, που δίνει την εντύ­πω­ση ότι τώρα θα υλο­ποι­ή­σει τις απει­λές του, θα τα­πει­νω­νό­ταν αν δεν το έκανε. Καθώς δεν θα θι­γό­ταν μόνο η ει­κό­να του προ­έ­δρου, αλλά και η ει­κό­να του ισχυ­ρού και αλα­ζο­νι­κού κρά­τους του οποί­ου ηγεί­ται, στα μάτια των αρα­βι­κών σύμ­μα­χων χωρών του και στα μάτια όλου του πλα­νή­τη.

Το ανα­με­νό­με­νο χτύ­πη­μα ενά­ντια στις Συ­ρια­κές ένο­πλες δυ­νά­μεις κα­θο­δη­γεί­ται ου­σια­στι­κά από τις ΗΠΑ. Όμως θα συμ­βεί με την συμ­φω­νία και την συ­νερ­γα­σία των συμ­μά­χων τους ιμπε­ρια­λι­στι­κών κρα­τών, ακόμα και χωρίς την δι­καιο­λό­γη­ση της επί­θε­σης μέσα από τη συ­νη­θι­σμέ­νη φάρσα, που είναι γνω­στή ως «διε­θνής νο­μι­μο­ποί­η­ση» (δη­λα­δή τις απο­φά­σεις του ΟΗΕ, ο οποί­ος ήταν και πα­ρα­μέ­νει εκ­πρό­σω­πος των συμ­φε­ρό­ντων των με­γά­λων δυ­νά­με­ων, είτε αυτές βρί­σκο­νται σε σύ­γκρου­ση είτε σε συμ­μα­χία, ανά­λο­γα τις συν­θή­κες, τις δια­φο­ρο­ποι­ή­σεις και τον συ­σχε­τι­σμό δυ­νά­με­ων με­τα­ξύ τους). Με άλλα λόγια, το χτύ­πη­μα δεν θα πε­ρι­μέ­νει από­φα­ση του Συμ­βου­λί­ου Ασφα­λεί­ας για να γίνει, καθώς είναι ανα­με­νό­με­νο το Ρω­σο-Κι­νε­ζι­κό βέτο.

Δυ­στυ­χώς, αρ­κε­τοί στη Συ­ρια­κή αντι­πο­λί­τευ­ση πο­ντά­ρουν σε αυτό το χτύ­πη­μα και γε­νι­κά στην στάση των ΗΠΑ. Πι­στεύ­ουν ότι αυτό θα τους δη­μιουρ­γή­σει την ευ­και­ρία να αρ­πά­ξουν την εξου­σία, πα­ρα­κάμ­πτο­ντας το κί­νη­μα, τις μάζες και τις δικές τους ανε­ξάρ­τη­τες απο­φά­σεις. Δεν είναι έκ­πλη­ξη, λοι­πόν, ότι οι εκ­πρό­σω­ποι αυτής της αντι­πο­λί­τευ­σης και του FSAδεν είχαν κα­νέ­να δι­σταγ­μό να πα­ρέ­χουν πλη­ρο­φό­ρη­ση στις ΗΠΑ όσον αφορά τους προ­τει­νό­με­νους στό­χους του χτυ­πή­μα­τος.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, συμ­φω­νού­με στα πα­ρα­κά­τω:

 

  • – Η δυ­τι­κή ιμπε­ρια­λι­στι­κή συμ­μα­χία θα χτυ­πή­σει αρ­κε­τές θέ­σεις και πο­λύ­τι­μα τμή­μα­τα της στρα­τιω­τι­κής και πο­λι­τι­κής υπο­δο­μής της Συ­ρί­ας (με πολ­λές απώ­λειες αμά­χων, όπως πάντα). Ωστό­σο, όπως ήταν πρό­θυ­μοι να ανα­κοι­νώ­σουν, οι επι­θέ­σεις δεν έχουν στόχο να ανα­τρέ­ψουν το κα­θε­στώς. Έχουν στόχο απλώς να τι­μω­ρή­σουν, με τα λόγια του Ομπά­μα, την ση­με­ρι­νή Συ­ρια­κή ηγε­σία και να σώ­σουν την υπό­λη­ψη της αμε­ρι­κα­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης, μετά από όλες τις απει­λές που έχει εξα­πο­λύ­σει όσον αφορά τη χρήση χη­μι­κών όπλων.
  • – Οι προ­θέ­σεις του προ­έ­δρου των ΗΠΑ να τι­μω­ρή­σει τη συ­ρια­κή ηγε­σία δεν προ­κύ­πτουν, με κα­νέ­να τρόπο ή μορφή, από κά­ποια αλ­λη­λεγ­γύη της Ουά­σινγ­κτον με τα παι­διά που υπέ­φε­ραν στις σφα­γές της Ghouta, αλλά από τη δέ­σμευ­σή της σε αυτό που ο Ομπά­μα απο­κά­λε­σε πο­λύ­τι­μα συμ­φέ­ρο­ντα των ΗΠΑ, όπως και από τη δέ­σμευ­σή της στα συμ­φέ­ρο­ντα και την ασφά­λεια του Ισ­ρα­ήλ.
  • – Ο συ­ρια­κός στρα­τός και οι πε­ρι­φε­ρεια­κοί του σύμ­μα­χοι, υπό την ηγε­σία του Ιρα­νι­κού κα­θε­στώ­τος, δεν θα έχουν αρ­κε­τό κου­ρά­γιο, το πι­θα­νό­τε­ρο, να υλο­ποι­ή­σουν αυτά που ακού­στη­καν ως απει­λές των ηγε­σιών τους ότι οποια­δή­πο­τε δυ­τι­κή επί­θε­ση στη Συρία θα προ­κα­λέ­σει πό­λε­μο σε όλη την πε­ριο­χή. Αλλά αυτή η επι­λο­γή πα­ρα­μέ­νει στο τρα­πέ­ζι, ως μια τε­λι­κή επι­λο­γή με κα­τα­στρο­φι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα.
  • – H ανα­με­νό­με­νη δυ­τι­κή ιμπε­ρια­λι­στι­κή επί­θε­ση δεν στο­χεύ­ει να υπο­στη­ρί­ξει τη Συ­ρια­κή επα­νά­στα­ση με κα­νέ­ναν τρόπο. Θα έχει ως στόχο να πιέ­σει τη Δα­μα­σκό στο τρα­πέ­ζι των δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων, να διευ­κο­λύ­νει την απο­χώ­ρη­ση του Άσαντ από το προ­σκή­νιο, δια­τη­ρώ­ντας όμως το κα­θε­στώς στη θέση του, ενώ πα­ράλ­λη­λα θα βελ­τιώ­νει τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις για να ενι­σχυ­θεί η θέση του αμε­ρι­κα­νι­κού ιμπε­ρια­λι­σμού στην μελ­λο­ντι­κή Συρία, ενά­ντια στον ρω­σι­κό ιμπε­ρια­λι­σμό.
  • – Όσο πε­ρισ­σό­τε­ρο κα­τα­λά­βουν αυτοί που συμ­με­τέ­χουν στις συ­νε­χι­ζό­με­νες λαϊ­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις –αυτοί που είναι πιο συ­νει­δη­το­ποι­η­μέ­νοι, πιο τί­μιοι και πιο αφο­σιω­μέ­νοι στο μέλ­λον της Συ­ρί­ας και του λαού της- αυτήν την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, τις συ­νέ­πειές της, τα απο­τε­λέ­σμα­τά της, και δρά­σουν ανά­λο­γα, τόσο πε­ρισ­σό­τε­ρο θα ενι­σχυ­θεί η προ­σπά­θεια να επι­λέ­ξει ο συ­ρια­κός λαός μια πραγ­μα­τι­κά επα­να­στα­τι­κή ηγε­σία. Στη δια­δι­κα­σία ενός απο­φα­σι­στι­κού αγώνα στη­ριγ­μέ­νου στα ση­με­ρι­νά και μελ­λο­ντι­κά συμ­φέ­ρο­ντα του λαού, θα προ­κύ­ψει και ένα ρι­ζο­σπα­στι­κό πρό­γραμ­μα, συμ­βα­τό με αυτά τα συμ­φέ­ρο­ντα, το οποίο θα μπο­ρέ­σει να προ­βλη­θεί και να δο­κι­μα­στεί στο δρόμο προς τη νίκη.

Όχι σε όλες τις μορ­φές ιμπε­ρια­λι­στι­κές επέμ­βα­σης, είτε από τις ΗΠΑ είτε από τη Ρωσία

Όχι σε όλες τις μορ­φές αντι­δρα­στι­κών σε­χτα­ρι­στι­κών πα­ρεμ­βά­σε­ων, είτε από το Ιράν, είτε από τις χώρες του Κόλ­που

Όχι στην πα­ρέμ­βα­ση της Χεζ­μπο­λά, η οποία δι­καιο­λο­γεί τη μέ­γι­στη κα­τα­δί­κη

Κάτω όλες οι αυ­τα­πά­τες για το ανα­με­νό­με­νο αμε­ρι­κα­νι­κό στρα­τιω­τι­κό χτύ­πη­μα

Διαρ­ρήξ­τε τις απο­θή­κες όπλων για τον συ­ρια­κό λαό και τον αγώνα του για ελευ­θε­ρία, αξιο­πρέ­πεια και κοι­νω­νι­κή δι­καιο­σύ­νη

Νίκη σε μια ελεύ­θε­ρη, δη­μο­κρα­τι­κή Συρία και κάτω η δι­κτα­το­ρία του Άσαντ και όλες οι δι­κτα­το­ρί­ες μια για πάντα

Ζήτω η επα­νά­στα­ση του Συ­ρια­κού λαού

 

Σάβ­βα­το, 31 Αυ­γού­στου

Επα­να­στά­τες Σο­σια­λι­στές (Αί­γυ­πτος) – Ρεύμα Επα­να­στα­τι­κής Αρι­στε­ράς (Συρία) – Ένωση Κομ­μου­νι­στών (Ιράκ) – Al-Mounadil-a (Μα­ρό­κο) – Σο­σια­λι­στι­κό Φό­ρουμ (Λί­βα­νος)

 

 

*Δη­μο­σιεύ­τη­κε στα αρα­βι­κά εδώ: http://​www.​al-manshour.​org/​node/​4499

*Η με­τά­φρα­ση είναι από το κεί­με­νο στα αγ­γλι­κά, όπως δη­μο­σιεύ­τη­κε εδώ: http://​syriafreedomforever.​wordpress.​com/​2013/​08/​31/​we-stand-behind-the-…​

– See more at: http://rproject.gr/article/yperaspizomaste-ti-syriaki-laiki-epanastasi-ohi-stin-xeni-epemvasi#sthash.lIrx7rXD.dpuf

http://rproject.gr/article/yperaspizomaste-ti-syriaki-laiki-epanastasi-ohi-stin-xeni-epemvasi

Συνέντευξη με τον πολιτικό επιστήμονα Μιχάλη Σπουρδαλάκη

Όλα εξαρτώνται από την ένταση της κοινωνικής και πολιτικής αντίστασης

«Το οπλοστάσιο του φόβου δεν μπορεί να σταθεί πια για να κρατήσουν την κοινωνία ακίνητη. Η επιχειρηματολογία τους καταρρέει και αυτό μας δίνει μια άλλη ώθηση, εφόσον ο λόγος μας γίνει πιο οξύς και πιο εμπεριστατωμένος. Σήμερα η κοινωνία δεν είναι μόνο κλειδωμένη έξω από το σύστημα, αλλά θεωρείται και εχθρός», υποστηρίζει σε συνέντευξή του ο πανεπιστημιακός Μ. Σπουρδαλάκης σχολιάζοντας την περίοδο που εγκαινιάζει η δικομματική κυβέρνηση και καταλήγει: «Ως αριστερή κριτική διανόηση, πρέπει να ξαναβάλουμε στην εξίσωση της ανάλυσής μας αλλά και της στρατηγικής μας το κράτος. Πρέπει να μιλήσουμε όχι μόνο για τη διαχείρισή του, αλλά για το ίδιο το κράτος».

Τη συνέντευξη πήραν
η Ιωάννα Δρόσου
και ο Παύλος Κλαυδιανός

Η τρικομματική κυβέρνηση, ύστερα από την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ, έγινε δικομματική. Όμως ο ανασχηματισμός στέλνει και πάλι μήνυμα επικράτησης της πολιτικής της ΝΔ. Η «Καθημερινή», σε κύριο άρθρο της, σχολίασε ότι «θα χρειαστεί αποφασιστικότητα, αλλά και παντελής αδιαφορία για το όποιο πολιτικό κόστος». Πώς θα περιέγραφες το σημερινό πολιτικό τοπίο;
Η συμμαχική κυβέρνηση βρίσκεται σ’ ένα νέο σταθμό μιας πορείας που φάνηκε ξεκάθαρα μετά τις εκλογές του 2009 και έχει να κάνει με την παραβίαση της δημοκρατικής αρχής. Παραβίαση που συνεχώς ανανεώνεται, βαθαίνει ποιοτικά και αποκτά μονιμότητα. Η νέα κυβέρνηση χωρίς ουσιαστική νομιμοποίηση, έχοντας χάσει το αριστερό της κέρας που της προσέφερε σημαντική συμβολική στήριξη, θα αναγκαστεί, όπως λέει και η «Καθημερινή», να γίνει ακόμα πιο σκληρή και να παραμείνει «παντελώς» αδιάφορη απέναντι στο πολιτικό κόστος. Το τελευταίο φυσικά δεν είναι άλλο από τα κοινωνικά αιτήματα, την κοινωνική αντίδραση, τις κοινωνικές διεκδικήσεις. Η κυβέρνηση λοιπόν θα είναι «παντελώς αδιάφορη» απέναντι σε όλα αυτά που συμβουλεύει η καλή εφημερίδα. Αν είσαι, ωστόσο, αδιάφορος για αυτά, η καταστολή αναδεικνύεται σε μονόδρομο για την εξασφάλιση της πολιτικής και της κοινωνικής αναπαραγωγής.

Βρισκόμαστε, δηλαδή, σε μια φάση που το πολιτικό σύστημα δίνει την τελική του μάχη ή προκύπτει νέα δομή;
Δεν πρόκειται για μια νέα δομή του πολιτικού συστήματος. Οι απαρχές αυτής της λογικής του συστήματος πρέπει να αναζητηθούν στο φοβικό τρόπο που το πολιτικό σύστημα αντιμετώπισε τη ριζοσπαστικότητα της κοινωνίας κατά τη Μεταπολίτευση, στον συνεπαγόμενο κομματικό έλεγχό της, που ανανέωσε και εκσυγχρόνισε τις μεθόδους πελατειακής ένταξης, που μόνον ουδέτερες ταξικά δεν ήταν. Αυτή η αντιμετώπιση της κοινωνίας από το πολιτικό σύστημα δεν οδήγησε μόνο στη σταδιακή αποξένωση των κοινωνικών υποκειμένων (κυρίως βέβαια των κυριαρχούμενων κοινωνικών στρωμάτων) αλλά στη σημερινή συγκυρία και στην αδυναμία αναπαραγωγής των σχέσεων κοινωνίας-κράτους. Σήμερα η κοινωνία δεν είναι μόνο κλειδωμένη έξω από το σύστημα, αλλά θεωρείται και εχθρός. Γι’ αυτό πιστεύω ότι, ως αριστερή κριτική διανόηση, πρέπει να ξαναβάλουμε στην εξίσωση της ανάλυσής μας αλλά και της στρατηγικής μας το κράτος. Πρέπει να μιλήσουμε όχι μόνο για τη διαχείρισή του, αλλά για το ίδιο το κράτος. Ποιες είναι οι κοινωνικές του αναφορές, ποιες οι εσωτερικές του αντιθέσεις, πώς αναπαράγεται, ποιοι είναι οι πυλώνες στήριξής του. Μόνο μια τέτοια συζήτηση και κατανόηση θα κάνει τη ριζοσπαστική αριστερά πολιτικά αποτελεσματική.

Η «ανανεωμένη» κυβέρνηση μπορεί να αντέξει;
Όλα εξαρτώνται από την ένταση της κοινωνικής και πολιτικής αντίστασης που θα συναντήσει. Πάντως, επειδή το κράτος δεν φαίνεται να διαθέτει πολλές εναλλακτικές λύσεις για την πολιτική του διαχείριση, θα στηρίξει την κυβέρνηση με νύχια και με δόντια.

Ανέφερες ότι η κυβέρνηση θα ενισχύσει τους κατασταλτικούς μηχανισμούς, για να διασφαλίσει έτσι την πολιτική αναπαραγωγή. Τους τελευταίους μήνες βλέπουμε ότι, πέραν της αστυνομικής καταστολής, η κυβέρνηση χρησιμοποιεί τα εργαλεία του κινήματος (διαδίκτυο, ραδιόφωνο, κλπ) και τη νομοθετική εξουσία, προκειμένου να καταστείλει την όποια κοινωνική αντίδραση…
Ζούμε σε μια περίοδο που έχει περιγραφεί ως «ολικός καπιταλισμός», κατά το «ολικός πόλεμος», και σ’ αυτόν τον «πόλεμο» δεν φαίνεται να υπάρχουν κανόνες και εξαιρέσεις. Άρα τα περιθώρια μεταρρυθμιστικών παρεμβάσεων στον καπιταλισμό (μερικός έλεγχος, εξανθρωπισμός κά) είναι στην καλύτερη περίπτωση οριακά. Κατά συνέπεια, με δεδομένη την πρωτοφανή λιτότητα, δεν είναι δυνατόν κανείς να ισχυριστεί ότι υπάρχουν περιθώρια συναίνεσης μέσα από κάποιες έστω οριακές αναδιανεμητικές πολιτικές· ο μόνος δρόμος είναι η καταστολή.
Ωστόσο, είναι γεγονός ότι οι κυβερνητικές δυνάμεις εμφανίζουν απίστευτη ευρηματικότητα. Για παράδειγμα, δεν μπορούσαμε να φανταστούμε, μέχρι πριν λίγες μέρες, ότι μέλη του υπουργικού συμβουλίου, για να δικαιολογήσουν τις πολιτικές επιλογές τους, θα κατασκεύαζαν δήλωση προέδρου ανωτάτου δικαστηρίου. Τα πεδία άσκησης αυτών των πολιτικών χειραγώγησης που αναφέρατε, δεν αποτελούν ποιοτική αλλαγή, αλλά μας υπενθυμίζουν την ευρηματικότητα του οπλοστασίου των αντιπάλων μας.

Οι «εξωχώριες» δυνάμεις εντέλλονται στις κυβερνήσεις την πολιτική που πρέπει να ακολουθήσουν, χωρίς να τους αφήνουν κανένα περιθώριο. Το πολιτικό σύστημα μπορεί, εν τέλει, να επιβιώσει;
Βλέπουμε ότι ο λεγόμενος διεθνής παράγοντας χρησιμοποιείται κατά κόρον. Ξεκίνησε την παραμονή των εκλογών του περασμένου Ιουνίου και επαναλήφθηκε τώρα με την κυβερνητική κρίση και την απειλή της μη καταβολής της δόσης. Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε όσες χώρες βιώνουν έντονα την κρίση (Ισπανία, Πορτογαλία, Κύπρος). Δηλαδή, το πακέτο της λεγόμενης δημοσιονομικής προσαρμογής, ή αλλιώς της επιθετικής λιτότητας απέναντι στις κοινωνίες και τα κεκτημένα τους, συνοδεύεται πολιτικά και ιδεολογικά με όμοιες πρωτοβουλίες. Με αυτή την έννοια, υπάρχει μια πίεση των «εξωχώριων» δυνάμεων που στηρίζουν τις πολιτικές που παίρνονται και περιορίζουν τις δυνατότητες του πολιτικού συστήματος. Ωστόσο, το πολιτικό σύστημα με το χρόνιο έλλειμμα κοινωνικής νομιμοποίησης δεν μπορεί να καταφύγει στην κοινωνική βάση, χωρίς να διακινδυνεύσει ανατροπές.

ΔΗΜΑΡ: Μια θεσμολαγνική αριστερά

Πιστεύεις ότι η αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ είναι κίνηση σωτηρίας ή αντανάκλαση των αλλαγών που συμβαίνουν στο κοινωνικό σώμα;
Η αντίδραση του κόσμου και η ακραία επιλογή που έκανε το κυρίαρχο κυβερνητικό σχήμα του Σαμαρά, φαίνεται ότι δημιούργησε μια στιγμιαία κρίση ταυτότητας. Ωστόσο, η ΔΗΜΑΡ έχει συγκεκριμένη ταυτότητα, άρα και στρατηγική: πάση θυσία σχέση με τους κυβερνητικούς θεσμούς. Πάντα ήταν, και παραμένει μέχρι σήμερα, μια αριστερά θεσμολαγνική. Και με αυτή την έννοια ήταν μεγάλη επιτυχία, γι’ αυτό το κομμάτι της αριστεράς, η συμμετοχή της στην κυβέρνηση. Η λογική της ΔΗΜΑΡ χαρακτηρίζεται από τεράστια πολιτική αφέλεια, που πηγάζει από την αντίληψή της για την ουδετερότητα των θεσμών και της τεχνοκρατική γνώσης, που της δίνει σχετικά μεγάλα περιθώρια πολιτικής ευελιξίας. Ωστόσο, είναι πολύ κουρασμένη, αρκετά διχασμένη και έχει χάσει πια τον οποιοδήποτε προσανατολισμό της. Άρα, η μόνη της ελπίδα είναι να προσκολληθεί σε κάποιο κυβερνητικό ή με κυβερνητικές φιλοδοξίες σχήμα της λεγόμενης κεντροαριστεράς.

Είναι εφικτή η αναβίωση της κεντροαριστεράς, προκειμένου να αποτελέσει τον αντίπαλο πόλο του ΣΥΡΙΖΑ;
Όχι. Η στρατηγική της κεντροαριστεράς -εξανθρωπισμού, στρογγυλέματος των κοινωνικών αντιθέσεων και ανισοτήτων, με τεχνοκρατικό και ουδέτερο λόγο, με μικρή ή καθόλου αναφορά στα κοινωνικά υποκείμενα- μπορεί να λειτουργήσει σε περιόδους που έχουμε θετικά πρόσημα στην οικονομική μεγέθυνση. Σήμερα, που αυτά τα πρόσημα έχουν φτάσει σε επίπεδο βιβλικής καταστροφής, δεν έχει περιθώρια αυτή η πολιτική. Στερείται κοινωνικής βάσης. Άρα, η κεντροαριστερά μπορεί να υπάρχει μόνο στη σκέψη των τεχνοκρατών και των πολιτικά αφελών.

Το ΠΑΣΟΚ είχε άλλη διέξοδο από τη συνέχιση της συγκυβέρνησης;
Το ΠΑΣΟΚ, που είναι ο μεγαλύτερος πολιτικός φορέας της κεντροαριστεράς, έχει αποκοπεί από την κοινωνική του βάση και επομένως ο μόνος δρόμος που του απομένει είναι αυτός που ακολουθεί. Πρόκειται για ένα κρατικοδίαιτο κόμμα και ο μόνος τρόπος να επιβιώσει, έστω και οριακά, είναι να διατηρήσει τη σχέση του με το κράτος.

ΣΥΡΙΖΑ: Να κατακτήσει την αυτογνωσία του

Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σήμερα σε ευνοϊκότερο σημείο;
Η ριζοσπαστική αριστερά είναι σε καλύτερο σημείο, διότι η καταγωγή της συγκρότησής της ήταν κυρίως πολιτική και δευτερευόντως κοινωνική. Οι κυβερνητικές δυνάμεις τον τελευταίο χρόνο έκαναν πολλές και ποιοτικά καινούργιες παρεκτροπές από τη δημοκρατία –προληπτικές συλλήψεις, προληπτικές επιστρατεύσεις, μαύρο στην ΕΡΤ κ.λπ.- ενώ εντατικοποίησαν την επιχειρηματολογία του φόβου. Όμως, βλέπουμε ότι το οπλοστάσιο του φόβου δεν μπορεί να σταθεί πια. Για παράδειγμα, τα σπίτια και τις καταθέσεις τελικά δεν τα παίρνουν οι κομμουνιστές, αλλά οι τράπεζες και η ΕΕ. Η επιχειρηματολογία τους, λοιπόν, καταρρέει και αυτό μας δίνει μια άλλη ώθηση, εφόσον ο λόγος μας γίνει πιο οξύς και πιο εμπεριστατωμένος.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή τι πρέπει να αλλάξει στην στρατηγική του;
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κατακτήσει την αυτογνωσία του. Δεν έχει συνειδητοποιήσει βαθιά αυτό που κάνει. Αν το είχε συνειδητοποιήσει, πολλά από τα εσωτερικά του προβλήματα θα είχαν λυθεί. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ενσωματώσει, αξιοποιήσει και δώσει ώθηση στην παραδοσιακή αριστερά, αλλά και στον κινηματικό πλούτο, πηγαίνοντας ενάντια και πέρα από αυτή την παράδοση. Με αυτή του τη στρατηγική κατάφερε να φτάσει εδώ που είναι. Αυτό δεν έχει γίνει κατάκτηση όλων των μελών, των στελεχών και φίλων του κόμματος, αλλά πρέπει να γίνει.

Χρυσή Αυγή: Ο πρωτογονισμός μαύρου-άσπρου

Πολιτικοί αναλυτές εκτιμούν ότι η ΧΑ έχει έρθει για να μείνει και δεν φαίνεται να απομονώνεται πολιτικά παρά τη φασιστική της δράση. Ποια η γνώμη σου;
Η Χρυσή Αυγή πατάει στον πρωτογονισμό της ελληνικής πολιτικής κουλτούρας. Έναν πρωτογονισμό μαύρου-άσπρου, που ερμηνεύει τα φαινόμενα με λογικές συνωμοσίας και μερικές φορές και πολιτικού κουτσομπολιού, πρακτική από την οποία, πρέπει να παραδεχτούμε, δεν απείχε η παραδοσιακή αριστερά, ούτε φυσικά και ο νεο-λαϊκισμός του εκσυγχρονισμού και του «μεσαίου χώρου». Η Χρυσή Αυγή ενδυναμώθηκε από την κουλτούρα του μαύρου-άσπρου και κυρίως από τις σκοπιμότητες των ακροτήτων του κέντρου του πολιτικού συστήματος. Η υιοθέτηση της ατζέντας και της λογικής της Χρυσής Αυγής από την πλευρά της ΝΔ και ενίοτε από τα κυβερνητικά κόμματα, δεν πρόκειται να μειώσει την επιρροή της Χρυσής Αυγής. Αντίθετα, αν συνεχιστεί αυτή η τακτική, η οποία εμφανίστηκε δυστυχώς με τον πιο χαρακτηριστικό και πιο τρομακτικό για τους δημοκρατικούς πολίτες τρόπο στον πρόσφατο λόγο του πρωθυπουργού, όταν ανέφερε ότι «η μόνη ιδεολογία είναι η πατρίδα» θυμίζοντας προνεωτερικές καταστάσεις, θεωρώ ότι πολύ σύντομα η Χρυσή Αυγή θα αποτελέσει τον άλλο πόλο του πολιτικού συστήματος, δηλαδή το δεύτερο μεγάλο πόλο απέναντι στη ριζοσπαστική αριστερά. Και η Χρυσή Αυγή δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με αντιρατσιστικά νομοσχέδια, αλλά απαιτείται πολιτική απομόνωση. Για παράδειγμα, η ΔΗΜΑΡ και το ΠΑΣΟΚ, αντί να διαγκωνίζονται ποιος αντιρατσιστικός νόμος είναι καλύτερος, θα έπρεπε να εγγυηθούν, αφού μάλιστα ήταν και κυβερνητικοί εταίροι, ότι όλες οι εγκληματικές ενέργειες αυτής της συμμορίας θα τιμωρούνταν σύμφωνα με τον ισχύοντα ποινικό κώδικα.

Αντ’ αυτού είδαμε να στοχοποιείται η ριζοσπαστική αριστερά με την υιοθέτηση της θεωρίας των δύο άκρων, η οποία, όμως, φαίνεται ότι δεν απέδωσε καρπούς. Ή μήπως απέδωσε;
Η θεωρία των δύο άκρων εκπορεύεται από τα ίδια ακριβώς κέντρα, τα οποία προσπαθούν να δείξουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ στρογγυλεύει την πολιτική του πρακτική και συντηρητικοποιείται. Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτοί που πρώτοι ενδίδουν, αποδέχονται ή παίρνουν στα σοβαρά αυτού του είδους την προπαγάνδα, είναι τα μέλη και η βάση του ΣΥΡΙΖΑ. Οι κυρίαρχες δυνάμεις προσπαθούν από τη μια να φοβίσουν το συντηρητικό ακροατήριο, με τη θεωρία των δύο άκρων και την ταύτιση της αριστεράς με την τρομοκρατία, την ίδια στιγμή που λένε ότι έχουμε συντηρητικοποιηθεί, λέγοντας λχ. ότι οι συναντήσεις του επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης με ηγέτες ή παράγοντες άλλων χωρών και διεθνών οργανισμών αποτελούν συμβιβασμό. Αυτό είναι πολιτικός πρωτογονισμός.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να καταλάβει ποια είναι η στρατηγική του και να μην κάνει τίποτε άλλο από το να συνεχίσει πιο συνειδητά και με μεγαλύτερη ένταση να κάνει αυτό που έκανε ως δύναμη στήριξης, έμπνευσης, συνεργασίας και μαθητείας στα κινήματα που αναπτύσσονται στο κοινωνικό πεδίο. Από τη συμμετοχή του στα κινήματα και δίνοντάς ηθική, νομική, πολιτική κάλυψη στους αγωνιζόμενους συμπολίτες μας θα προκύψει το περίγραμμα των προγραμματικών δηλώσεων του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε έτσι να συμβάλει στην ενότητα της αριστεράς (κοινωνικής και πολιτικής) για να έρθει στην εξουσία. Αυτά τα χαρακτηριστικά πρέπει να διαφυλάξουμε, να τα βαθύνουμε και να τα εξειδικεύουμε στο χώρο μας. Αν το κάνουμε αυτό, δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα.

Από τη στιγμή αποχώρησης της ΔΗΜΑΡ από τη συγκυβέρνηση έχει ανοίξει η συζήτηση για ενδεχόμενη συνεργασία της ΔΗΜΑΡ με τον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι εφικτή μια τέτοια κίνηση;
Δεν γίνεται αυτό, γιατί είναι αποκλίνουσες οι στρατηγικές. Δεν είμαστε θεσμολάγνοι, δεν θεωρούμε ότι οι θεσμοί είναι ουδέτεροι, δεν θεωρούμε ότι ο καπιταλισμός εξανθρωπίζεται. Έχουμε άλλη λογική, άλλη στρατηγική. Δεν γίνεται λοιπόν να συνεργαστεί ο ΣΥΡΙΖΑ με τη ΔΗΜΑΡ και δεν πρέπει να παρασυρθεί. Αν αρχίσουμε να σκεφτόμαστε όπως παλιά, αν διολισθήσουμε πάλι στην κατανόηση της πολιτικής ως αριθμητικής, θα πάμε εκεί που ήμασταν πριν τρία χρόνια. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία.

Βρέθηκες στο Αριστερό Φόρουμ 2013 στη Νέα Υόρκη, όπου η Ελλάδα φάνηκε να είναι στο επίκεντρο της συζήτησης. Γιατί πιστεύεις;
Η χώρα μας βρίσκεται στο επίκεντρο για δύο λόγους: Πρώτο, για το φόβο τρομακτικής ανόδου των νεο-Ναζί και, δεύτερο, γιατί η παγκόσμια προοδευτική σκεπτόμενη κοινότητα βλέπει ότι η μόνη στρατηγική εξόδου από την κρίση και η μόνη δυνατότητα προάσπισης της δημοκρατίας είναι η δημιουργία ενός πολιτικού κινήματος, όσο αποτελεσματικού και ευρηματικού όσο ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κινεί μόνο την περιέργεια αλλά φαίνεται και να εμπνέει. Αυτό μας δημιουργεί ιδιαίτερες ευθύνες.

 

http://www.epohi.gr/portal/politiki/14382-2013-06-30-15-00-19

Ο Κουβέλης και ο σκορπιός, του Κώστα Βαξεβάνη

77_0.jpeg

 

Ο Φώτης Κουβέλης,θα κριθεί από την ιστορία και για τη στάση του να συμμετάσχει στην τρικομματική κυβέρνηση που έριξε τη χώρα στην απύθμενη λιτότητα και για τη στάση του να εγκαταλείψει αυτή την κυβέρνηση,όπως την εγκαταλείπει.Είναι δύσκολο πάντως,να προφασιστεί πως το κίνητρό του ήταν η σωτηρία της χώρας και τις δύο φορές,αφού όλη η αναγκαιότητα της “σωτηρίας” που επικαλέστηκε παραμένει,αλλά ο ίδιος αποχωρεί.
Ο Πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ,πιέστηκε από την Κοινοβουλευτική του ομάδα και την κομματική βάση,που με τη σειρά τους πιέστηκαν από τις εξελίξεις,να πάψει να αποτελεί παρακλάδι μιας αυταρχικής ΝΔ και άλλοθι στα απομεινάρια ενός ΠΑΣΟΚ που δεν έχει καμιά σχέση με την πολιτική,αλλά εκφράζει έναν βουλιμικό για εξουσία αρχηγό.

Ο Φώτης Κουβέλης,δεν υπήρξε στο σχήμα αυτό η Αριστερά ευθύνης όπως προφασίστηκε.Υπήρξε μια Αριστερά,που με τα ίδια ιδιοτελή κίνητρα με το Βενιζέλο,θεώρησε πως θα μπει στο κάδρο,μπαίνοντας στην κυβέρνηση και τα κανάλια.

Κατάφερε στο λίγο διάστημα που έμεινε στην κυβέρνηση,να εθίσει στην εξουσία τα στελέχη του,που καταλάβαιναν πως το μοναδικό στοιχείο άσκησης πολιτικής,δεν είναι άλλο από τη συμμετοχή στα αξιώματα.Επί μήνες οι πιο φιλόδοξοι βουλευτές του διαγκωνίζονται για το ποιός θα πάρει υπουργείο.Πολλοί δε απ αυτούς έπαψαν να τον έχουν διαμεσολαβητή για την εξουσία και απευθύνθηκαν απευθείας στην πηγή της εξουσίας.Έτσι σήμερα είναι καταδικασμένος να ζήσει την διάλυση του πολιτικού του χώρου,από τους φιλόδοξους “γύρω” του,που τους έπεισε πως πολιτική είναι οι συμφέροντες συμβιβασμοί.

Ο ίδιος ο Κουβέλης,το τελευταίο διάστημα,κατέβασε κι άλλο το επίπεδο της ερμηνείας της πολιτικής,εκπονώντας ή συμμετέχοντας σε κρυφά σχέδια για έναν νεο πολιτικό χώρο που θα συνένωνε ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ,όχι ως πολιτικές θέσεις αλλά ως ανάχωμα στο Συριζα.Ναι,ο Φώτης Κουβέλης θεωρεί πια,πιό οικεία δύναμη τον Βενιζέλο,αυτόν τον θεσμοθέτη της πολιτικής αθλιότητας,από τον Τσίπρα.

Σε ό,τι αφορά το πού κατάντησε σε σχέση με τον πολιτικό του χώρο θα πω στον Φώτη Κουβέλη κάτι που θα το καταλάβει σίγουρα.Έφτασε στο σημείο,ο Νίκος Μπίστης,αυτός ο ογκόλιθος της πολιτικής πιρουέτας, ο γυρολόγος της πολιτικής, ο Βενιζέλος της ΔΗΜΑΡ,να τον αποκαλεί Καρατζαφέρη.Αυτό τα λέει όλα.Τα δε ευνοούμενα κομματικά του παιδιά,θα τον εγκαταλείψουν για ένα υπουργείο,με τα επιχειρήματα της “σωτηρίας” που ο ίδιος εφηύρε καιροσκοπικά.

Θα πω όμως στον Φώτη Κουβέλη και την γνωστή ιστορία του Αισώπου,λίγο παραλλαγμένη,για να κατανοήσει το λάθος που έκανε να αποτελέσει το πλυντήριο του Βενιζέλου.Κάποτε ένας σκορπιός πλησιάζει έναν βάτραχο και του ζητάει να τον περάσει από τη λίμνη. “Όχι” απαντάει ο βάτραχος στο σκορπιό, “γιατί θα με τσιμπήσεις”.”Δεν θα τσιμπήσω γιατί θα πνιγώ και ο ίδιος δεν το καταλαβαίνεις” του ανταπαντά ο σκορπιός.Ο βάτραχος θεώρησε λογικό το επιχείρημα και ανεβάζει τον σκορπιό στην πλάτη του να τον περάσει από τη λίμνη.Στη μέση της διαδρομής ο σκορπιός γυρίζει το κεντρί του και τσιμπάει τον βάτραχο.Την ώρα που ξεψυχάει ο βάτραχος ρωτάει με απορία τον σκορπιό “μα γιατί το έκανες αφού θα πνιγείς και εσύ μαζί μου;” “Γιατί είναι η φύση μου” απαντάει ο Βενιζέλος.

Πηγή: koutipandoras.gr

Καλό ταξίδι, αισθαντικέ, ευαίσθητε, γραφιά μου…

Image

Κάθε πρωί, ξυπνούσα με μια καλημέρα.

Μαζί με με φωτό από έναν πίνακα. Πότε Νταλί, πότε Μονέ, πότε Σαγκάλ…

Μου τα έστελνε ο άγνωστος διαδικτυακός φίλος μου. Ο Βασίλης, από το Λονδίνο.

Αυτά ήξερα μόνο γι’ αυτόν.

Μου μιλούσε τόσο γλυκά, τόσο τρυφερά, έδειχνε ψυχή σπάνια για τη σημερινή γαμημένη εποχή που αλέθει σε μυλόπετρες χαρακτήρες, ψυχές, συναισθήματα, ευαισθησίες.  Κάποιοι κ κάποιες που έβλεπαν το tl μου χαμογελούσαν ειρωνικά.

«Ρε μπας και είναι αδελφή κ σε γουστάρει;» ρωτούσαν.

Μια τόσο καλλιεργημένη κ ευαίσθητη ψυχή – δε μπορεί – θα είναι ομοφυλόφιλος. Κλασικές μικροαστικές κλισεδούρες, από ανθρώπους που συμπαθούσα, αλλά…

Ο Βασίλης, ο δικός μου Βασίλης, ήταν εκεί κάθε πρωί και αργά το βράδυ.

Όταν έβαζα τραγούδια μου μιλούσε, πρόσθετε, έκανε αφιερώσεις.

Ανέβαζε τα δικά του.

Με «μάλωνε» όταν έβριζα, γελούσαμε όταν ανέβαζα φαγητά.

Πάντα, ευγενής, σαν ιππότης άλλης εποχής.

Στις κυρίες μιλούσε σαν να ήταν Κυρίες και όχι σαν κρέατα προς βρώσιν.

Ανέβαζε πίνακες, γλυκά, λουλούδια ή και φωτό από όμορφα μέρη.

Ένα σπάνιο άνθος, είχε φυτρώσει στο timeline μου.

Όταν μου μπήκε η ιδέα να βάλουμε στήλη για τουιτεράδες στο thepaper.gr απευθύνθηκα σε μερικούς «φίλους» που εκτιμούσα για τις απόψεις τους.

Από τους πρώτους ήταν ο @starvpan. Ανταποκρίθηκε θερμά.

«Καλοτάξιδο το καινούργιο site Εύχομαι και ελπίζω όλα να πάνε καλά» μου έγραψε στο πρώτο του e-mail πριν καν βγούμε στον «αέρα»: 

«Καλησπέρα Άγγελε, Άκουσα πως το site θα ξεκινήσει τη Δευτέρα αλλά επειδή έφτιαξα κάτι στο στέλνω απο τώρα για καλύτερο προγραμματισμό. Στα καλά νέα είναι οτι το έφτιαξα Στα “άσχημα” ότι βγήκε λίγο παραπάνω αλλά νομίζω το ήξερες εκ των προτέρων αυτό. Είπα να βάλω τα καλά μου μιας και είναι το πράγμα στην αρχή να είμαι ήρεμος μη μας πάρουν απ τα μούτρα…. Σου στέλνω το κείμενο εις διπλούν Ενα με ενσωματωμένη μικρή φωτογραφία και ένα χωρίς τη φωτογραφία που τη στέλνω χώρια στη περίπτωση καλύτερου χειρισμού του  κειμένου. Ελπίζω να μην υπάρξει πρόβλημα. Όπως και νάχει ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη εύχομαι και ελπιζω όπως λέω στο Θέμα να είναι καλοτάξιδο το site όπως και κάθε κειμενο που θα πάρει μαζι στη πορεία του .. Βασίλης»

Μου έστελνε συχνά.

Με ανεπίληπτη τάξη, πάντα περιποιημένα τα mail του και ένα συνοδευτικό κείμενο.

Έστελνε πάντα δύο αρχεία: Ένα σκέτο word και ένα με φωτό και links.

Πάντα ευγενής, πάντα δίκαιος, ήθελε να είναι όλα καθαρά.

Να μην φάμε τη δουλειά του άλλου.

Να υπάρχει το ενεργό link, οι φωτό.

Μου έστειλε και άλλους να γράψουν.

Στις 27 Μαρτίου μου έγραφε:

«Aγγελε όπως σου είπα στο dm σου στέλνω ένα κειμενο απο φίλη του twitter @elenaGcy που το έστειλε μέσω εμού . Είναι απ τη Κύπρο και μάλλον μένει Ελλάδα αν κρίνω απ τις γνωσεις της σε λογιστικά θέματα της Ελλάδας. Ελπίζω την επόμενη φορά να το κάνει απ ευθείας σε σένα (της έχω δώσει το mail σου) Μ αρεσε το αυθόρμητο του κειμένου ο προσωπικός χαρακτήρας των διαλόγων καθως και ο επίλογος. Μάλιστα μια φράση που έγραψε στο twitter ήταν η αφορμή για να της πώ “γιατί δε γράφεις κάτι απ αυτά να το στέιλουμε στο thepaper είναι αυθεντικό ” Της είπα ότι μπορεί να επικοινωνήσεις μαζι της.  Λες να εξελιχθώ σε κυνηγό ταλέντων ; χαχα Πάντως η στήλη έχει αναδείξει αρκετά. Πιστεύω ότι πάει καλά και η στήλη και κυρίως η εφημερίδα. Εσυ ξέρεις πότε θα το ανεβάσεις.Ευχαριστώ ΥΓ Σου στέλνω το κειμενο της και τη φωτο απ το avatar της για διευκόλυνση».

Με όλα τα κείμενα των τουιτεράδων ασχολιόμουν προσωπικά.

Με τα κείμενα του Βασίλη λίγο παραπάνω.

Το καταλάβαινα ότι ήθελε και ο ίδιος.

Με είχε συγκινήσει με το πάθος του.

Βοηθούσε όσο μπορούσε το site. Με ριτουίτ, με μένσιον, με σχόλια, με άρθρα.

Ένιωσα τόσο καλά, όταν κατάλαβα πόσο πολύ ανάγκη είχε την επικοινωνία:

Image

Από το άβαταρ του έβγαλε το τσιρότο που είχε, μόλις ξεκίνησε να γράφει για το thepaper.

Χάρηκα αφάνταστα και του το είπα.

«Ευχαριστώ που το πρόσεξες» μου είπε με συστολή.

Πάντα ήθελε να διαβάζω τα άρθρα του και να τα κρίνω.

Το έκανα.

Όλα ήταν αποτέλεσμα πάθους και ευαισθησίας.

Τον έτρωγε εσωτερικά. Η φτώχεια, η ανεργία, η δυστυχία.

Η Ελλάδα που σβήνει με τα μνημόνια.  Η Ελλάδα που πεινάει.

Φοβόταν την Ελλάδα της προσφυγιάς και του ξεριζωμού.

Αριστερός με σεβασμό στις μνήμες, στους αγώνες, στα πρόσωπα, στους ήρωες.  Τελευταία άρχισε να μου λέει: «Εσύ πας να με κάνεις γραφιά».

«Είσαι και μάλιστα εξαιρετικός» του λέω.

Ένα από τα τελευταία άρθρα που μου έστειλε, με τρόμαξε, με συγκίνησε, με συγκλόνισε.

«Η ζωή αρχίζει στην άλλη πλευρά της απελπισίας – Life begins on the other side of despair (Jean Paul Sartre)» ήταν ο τίτλος.

Μιλούσε για έναν άντρα που – απελπισμένος από την ανεργία – ήθελε να βάλει τέρμα στη ζωή του. Στη Χαλκίδα.

Αλλά σκέφτηκε την εγγονή του.

Δάκρυσα όταν το διάβασα.

Μου είπε ότι είναι πραγματική ιστορία.

Δεν φαντάστηκα ότι μπορεί να είναι ο ίδιος αυτός ο παππούς, ο πατέρας, ο απελπισμένος.

Το προσπέρασα.

Μόνο που του έλεγα όταν κατέβει Ελλάδα, να βρεθούμε, να τα πιούμε και να τα πούμε.

Η αλήθεια είναι ότι προσπερνούσε πάντα κάθε σχετική νύξη.

Σαν να ήθελε να παραμείνουμε άγνωστοι.

Να έχω για εικόνα του, την φωτό στο άβαταρ του.

Τελευταία, μου έστειλε ένα κομμάτι για την προσφυγιά των Ελλήνων στις αρχές του προηγούμενου αιώνα.

Ήθελε να στηλιτεύσει τον ρατσισμό που βιώνουμε σήμερα.

Λίγο αργότερα, μου έστειλε το δεύτερο κομμάτι.

  • Στα μονοπάτια του ξεριζωμού (μέρος ΙΙ) Πατρός μετανάστη

«Καλησπέρα Άγγελε. Έστειλε λίγο πόνο με mail. Είναι συνέχεια του προηγούμενου. Ελπίζω να το πάρεις κανονικά και να μην υπάρχει πρόβλημα. Αν προκύψει κάτι να μου πεις. Να το διαβάσεις ε?»... μου έστειλε.

Του είπα ότι συγκινήθηκα.

«Κι εγώ έπαθα ένα κάτι γράφοντας το» μου απάντησε.

«Τελικά θα με βγάλεις γραφιά που ποτέ δεν ήμουν» μου είπε.

Image

Image

Τα άρθρα του στο site διαβάζονταν από πάρα πολλούς.

Προκαλούσαν συγκίνηση.

Κινητοποιούσαν τη σκέψη.

Η Εύα, μου έλεγε διαρκώς: «Τι καλό παιδί αυτός ο Βασίλης! Θέλω να τον γνωρίσω».

Ύστερα ήρθαν τα σύννεφα.

Είδε το αποχαιρετιστήριο άρθρο μου στο site.

Στεναχωρήθηκε. Το διέδωσε σε φίλους μου.

Με πήρε τηλέφωνο ο Γρηγόρης.

«Καλά ρε αδελφέ, από αλλού το μαθαίνουμε; Μου έστειλε ντιεμ ο Βασίλης» μου είπε.

Έμαθα ότι πήρε μια συνάδελφο και τη ρωτούσε την Παρασκευή τι θα κάνει από δουλειά.

Για όλους αγχωνόταν ο Βασίλης μου.

Ένιωσα την ανάγκη να τον ευχαριστήσω θερμά.

Image

Το τελευταίο του dm σε μένα, ήταν αυτό. Πάντα διακριτικός, πάντα ευγενής.

Image

Σήμερα το πρωί ξύπνησα κακόκεφος. Εκεί κατά το μεσημέρι διάβασα το απίστευτο.

Ο φίλος του – στην πραγματική ζωή – ο @JohnnyHatz μας έκανε να παγώσουμε.

Ο Βασίλης, ο δικός μου Βασίλης, ο δικός μας Βασίλης, μας την έκανε χθες το βράδυ.

Απ’ όλους. Χωρίς ένα αποχαιρετισμό. Άπονα. Σκληρά.

Έκλαψα για έναν άγνωστο αλλά τόσο οικείο μου.

Έμεινα σιωπηλός όλη μέρα.

Πολλοί φίλοι μου έστειλαν dm.

«Μ’ εσένα είχε αγάπη».

«Είχε χαρεί τόσο που είχε βήμα να εκφράζεται και όλο μας το έλεγε».

Τώρα που θέλω να γράψω για σένα, αδελφέ μου, δεν έχω βήμα.

Έστησα κακήν-κακώς αυτό το blog, μόνο και μόνο για να σε ρωτήσω, Βασίλη:

Που να τουιτάρεις τώρα, γραφιά μου;

 

http://mosxovas.wordpress.com/2013/06/11/%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%8C-%CF%84%CE%B1%CE%BE%CE%AF%CE%B4%CE%B9-%CE%B1%CE%B9%CF%83%CE%B8%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD-%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B9%CE%AC-%CE%BC%CE%BF%CF%85/