Συνέντευξη με τον πολιτικό επιστήμονα Μιχάλη Σπουρδαλάκη

Όλα εξαρτώνται από την ένταση της κοινωνικής και πολιτικής αντίστασης

«Το οπλοστάσιο του φόβου δεν μπορεί να σταθεί πια για να κρατήσουν την κοινωνία ακίνητη. Η επιχειρηματολογία τους καταρρέει και αυτό μας δίνει μια άλλη ώθηση, εφόσον ο λόγος μας γίνει πιο οξύς και πιο εμπεριστατωμένος. Σήμερα η κοινωνία δεν είναι μόνο κλειδωμένη έξω από το σύστημα, αλλά θεωρείται και εχθρός», υποστηρίζει σε συνέντευξή του ο πανεπιστημιακός Μ. Σπουρδαλάκης σχολιάζοντας την περίοδο που εγκαινιάζει η δικομματική κυβέρνηση και καταλήγει: «Ως αριστερή κριτική διανόηση, πρέπει να ξαναβάλουμε στην εξίσωση της ανάλυσής μας αλλά και της στρατηγικής μας το κράτος. Πρέπει να μιλήσουμε όχι μόνο για τη διαχείρισή του, αλλά για το ίδιο το κράτος».

Τη συνέντευξη πήραν
η Ιωάννα Δρόσου
και ο Παύλος Κλαυδιανός

Η τρικομματική κυβέρνηση, ύστερα από την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ, έγινε δικομματική. Όμως ο ανασχηματισμός στέλνει και πάλι μήνυμα επικράτησης της πολιτικής της ΝΔ. Η «Καθημερινή», σε κύριο άρθρο της, σχολίασε ότι «θα χρειαστεί αποφασιστικότητα, αλλά και παντελής αδιαφορία για το όποιο πολιτικό κόστος». Πώς θα περιέγραφες το σημερινό πολιτικό τοπίο;
Η συμμαχική κυβέρνηση βρίσκεται σ’ ένα νέο σταθμό μιας πορείας που φάνηκε ξεκάθαρα μετά τις εκλογές του 2009 και έχει να κάνει με την παραβίαση της δημοκρατικής αρχής. Παραβίαση που συνεχώς ανανεώνεται, βαθαίνει ποιοτικά και αποκτά μονιμότητα. Η νέα κυβέρνηση χωρίς ουσιαστική νομιμοποίηση, έχοντας χάσει το αριστερό της κέρας που της προσέφερε σημαντική συμβολική στήριξη, θα αναγκαστεί, όπως λέει και η «Καθημερινή», να γίνει ακόμα πιο σκληρή και να παραμείνει «παντελώς» αδιάφορη απέναντι στο πολιτικό κόστος. Το τελευταίο φυσικά δεν είναι άλλο από τα κοινωνικά αιτήματα, την κοινωνική αντίδραση, τις κοινωνικές διεκδικήσεις. Η κυβέρνηση λοιπόν θα είναι «παντελώς αδιάφορη» απέναντι σε όλα αυτά που συμβουλεύει η καλή εφημερίδα. Αν είσαι, ωστόσο, αδιάφορος για αυτά, η καταστολή αναδεικνύεται σε μονόδρομο για την εξασφάλιση της πολιτικής και της κοινωνικής αναπαραγωγής.

Βρισκόμαστε, δηλαδή, σε μια φάση που το πολιτικό σύστημα δίνει την τελική του μάχη ή προκύπτει νέα δομή;
Δεν πρόκειται για μια νέα δομή του πολιτικού συστήματος. Οι απαρχές αυτής της λογικής του συστήματος πρέπει να αναζητηθούν στο φοβικό τρόπο που το πολιτικό σύστημα αντιμετώπισε τη ριζοσπαστικότητα της κοινωνίας κατά τη Μεταπολίτευση, στον συνεπαγόμενο κομματικό έλεγχό της, που ανανέωσε και εκσυγχρόνισε τις μεθόδους πελατειακής ένταξης, που μόνον ουδέτερες ταξικά δεν ήταν. Αυτή η αντιμετώπιση της κοινωνίας από το πολιτικό σύστημα δεν οδήγησε μόνο στη σταδιακή αποξένωση των κοινωνικών υποκειμένων (κυρίως βέβαια των κυριαρχούμενων κοινωνικών στρωμάτων) αλλά στη σημερινή συγκυρία και στην αδυναμία αναπαραγωγής των σχέσεων κοινωνίας-κράτους. Σήμερα η κοινωνία δεν είναι μόνο κλειδωμένη έξω από το σύστημα, αλλά θεωρείται και εχθρός. Γι’ αυτό πιστεύω ότι, ως αριστερή κριτική διανόηση, πρέπει να ξαναβάλουμε στην εξίσωση της ανάλυσής μας αλλά και της στρατηγικής μας το κράτος. Πρέπει να μιλήσουμε όχι μόνο για τη διαχείρισή του, αλλά για το ίδιο το κράτος. Ποιες είναι οι κοινωνικές του αναφορές, ποιες οι εσωτερικές του αντιθέσεις, πώς αναπαράγεται, ποιοι είναι οι πυλώνες στήριξής του. Μόνο μια τέτοια συζήτηση και κατανόηση θα κάνει τη ριζοσπαστική αριστερά πολιτικά αποτελεσματική.

Η «ανανεωμένη» κυβέρνηση μπορεί να αντέξει;
Όλα εξαρτώνται από την ένταση της κοινωνικής και πολιτικής αντίστασης που θα συναντήσει. Πάντως, επειδή το κράτος δεν φαίνεται να διαθέτει πολλές εναλλακτικές λύσεις για την πολιτική του διαχείριση, θα στηρίξει την κυβέρνηση με νύχια και με δόντια.

Ανέφερες ότι η κυβέρνηση θα ενισχύσει τους κατασταλτικούς μηχανισμούς, για να διασφαλίσει έτσι την πολιτική αναπαραγωγή. Τους τελευταίους μήνες βλέπουμε ότι, πέραν της αστυνομικής καταστολής, η κυβέρνηση χρησιμοποιεί τα εργαλεία του κινήματος (διαδίκτυο, ραδιόφωνο, κλπ) και τη νομοθετική εξουσία, προκειμένου να καταστείλει την όποια κοινωνική αντίδραση…
Ζούμε σε μια περίοδο που έχει περιγραφεί ως «ολικός καπιταλισμός», κατά το «ολικός πόλεμος», και σ’ αυτόν τον «πόλεμο» δεν φαίνεται να υπάρχουν κανόνες και εξαιρέσεις. Άρα τα περιθώρια μεταρρυθμιστικών παρεμβάσεων στον καπιταλισμό (μερικός έλεγχος, εξανθρωπισμός κά) είναι στην καλύτερη περίπτωση οριακά. Κατά συνέπεια, με δεδομένη την πρωτοφανή λιτότητα, δεν είναι δυνατόν κανείς να ισχυριστεί ότι υπάρχουν περιθώρια συναίνεσης μέσα από κάποιες έστω οριακές αναδιανεμητικές πολιτικές· ο μόνος δρόμος είναι η καταστολή.
Ωστόσο, είναι γεγονός ότι οι κυβερνητικές δυνάμεις εμφανίζουν απίστευτη ευρηματικότητα. Για παράδειγμα, δεν μπορούσαμε να φανταστούμε, μέχρι πριν λίγες μέρες, ότι μέλη του υπουργικού συμβουλίου, για να δικαιολογήσουν τις πολιτικές επιλογές τους, θα κατασκεύαζαν δήλωση προέδρου ανωτάτου δικαστηρίου. Τα πεδία άσκησης αυτών των πολιτικών χειραγώγησης που αναφέρατε, δεν αποτελούν ποιοτική αλλαγή, αλλά μας υπενθυμίζουν την ευρηματικότητα του οπλοστασίου των αντιπάλων μας.

Οι «εξωχώριες» δυνάμεις εντέλλονται στις κυβερνήσεις την πολιτική που πρέπει να ακολουθήσουν, χωρίς να τους αφήνουν κανένα περιθώριο. Το πολιτικό σύστημα μπορεί, εν τέλει, να επιβιώσει;
Βλέπουμε ότι ο λεγόμενος διεθνής παράγοντας χρησιμοποιείται κατά κόρον. Ξεκίνησε την παραμονή των εκλογών του περασμένου Ιουνίου και επαναλήφθηκε τώρα με την κυβερνητική κρίση και την απειλή της μη καταβολής της δόσης. Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε όσες χώρες βιώνουν έντονα την κρίση (Ισπανία, Πορτογαλία, Κύπρος). Δηλαδή, το πακέτο της λεγόμενης δημοσιονομικής προσαρμογής, ή αλλιώς της επιθετικής λιτότητας απέναντι στις κοινωνίες και τα κεκτημένα τους, συνοδεύεται πολιτικά και ιδεολογικά με όμοιες πρωτοβουλίες. Με αυτή την έννοια, υπάρχει μια πίεση των «εξωχώριων» δυνάμεων που στηρίζουν τις πολιτικές που παίρνονται και περιορίζουν τις δυνατότητες του πολιτικού συστήματος. Ωστόσο, το πολιτικό σύστημα με το χρόνιο έλλειμμα κοινωνικής νομιμοποίησης δεν μπορεί να καταφύγει στην κοινωνική βάση, χωρίς να διακινδυνεύσει ανατροπές.

ΔΗΜΑΡ: Μια θεσμολαγνική αριστερά

Πιστεύεις ότι η αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ είναι κίνηση σωτηρίας ή αντανάκλαση των αλλαγών που συμβαίνουν στο κοινωνικό σώμα;
Η αντίδραση του κόσμου και η ακραία επιλογή που έκανε το κυρίαρχο κυβερνητικό σχήμα του Σαμαρά, φαίνεται ότι δημιούργησε μια στιγμιαία κρίση ταυτότητας. Ωστόσο, η ΔΗΜΑΡ έχει συγκεκριμένη ταυτότητα, άρα και στρατηγική: πάση θυσία σχέση με τους κυβερνητικούς θεσμούς. Πάντα ήταν, και παραμένει μέχρι σήμερα, μια αριστερά θεσμολαγνική. Και με αυτή την έννοια ήταν μεγάλη επιτυχία, γι’ αυτό το κομμάτι της αριστεράς, η συμμετοχή της στην κυβέρνηση. Η λογική της ΔΗΜΑΡ χαρακτηρίζεται από τεράστια πολιτική αφέλεια, που πηγάζει από την αντίληψή της για την ουδετερότητα των θεσμών και της τεχνοκρατική γνώσης, που της δίνει σχετικά μεγάλα περιθώρια πολιτικής ευελιξίας. Ωστόσο, είναι πολύ κουρασμένη, αρκετά διχασμένη και έχει χάσει πια τον οποιοδήποτε προσανατολισμό της. Άρα, η μόνη της ελπίδα είναι να προσκολληθεί σε κάποιο κυβερνητικό ή με κυβερνητικές φιλοδοξίες σχήμα της λεγόμενης κεντροαριστεράς.

Είναι εφικτή η αναβίωση της κεντροαριστεράς, προκειμένου να αποτελέσει τον αντίπαλο πόλο του ΣΥΡΙΖΑ;
Όχι. Η στρατηγική της κεντροαριστεράς -εξανθρωπισμού, στρογγυλέματος των κοινωνικών αντιθέσεων και ανισοτήτων, με τεχνοκρατικό και ουδέτερο λόγο, με μικρή ή καθόλου αναφορά στα κοινωνικά υποκείμενα- μπορεί να λειτουργήσει σε περιόδους που έχουμε θετικά πρόσημα στην οικονομική μεγέθυνση. Σήμερα, που αυτά τα πρόσημα έχουν φτάσει σε επίπεδο βιβλικής καταστροφής, δεν έχει περιθώρια αυτή η πολιτική. Στερείται κοινωνικής βάσης. Άρα, η κεντροαριστερά μπορεί να υπάρχει μόνο στη σκέψη των τεχνοκρατών και των πολιτικά αφελών.

Το ΠΑΣΟΚ είχε άλλη διέξοδο από τη συνέχιση της συγκυβέρνησης;
Το ΠΑΣΟΚ, που είναι ο μεγαλύτερος πολιτικός φορέας της κεντροαριστεράς, έχει αποκοπεί από την κοινωνική του βάση και επομένως ο μόνος δρόμος που του απομένει είναι αυτός που ακολουθεί. Πρόκειται για ένα κρατικοδίαιτο κόμμα και ο μόνος τρόπος να επιβιώσει, έστω και οριακά, είναι να διατηρήσει τη σχέση του με το κράτος.

ΣΥΡΙΖΑ: Να κατακτήσει την αυτογνωσία του

Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σήμερα σε ευνοϊκότερο σημείο;
Η ριζοσπαστική αριστερά είναι σε καλύτερο σημείο, διότι η καταγωγή της συγκρότησής της ήταν κυρίως πολιτική και δευτερευόντως κοινωνική. Οι κυβερνητικές δυνάμεις τον τελευταίο χρόνο έκαναν πολλές και ποιοτικά καινούργιες παρεκτροπές από τη δημοκρατία –προληπτικές συλλήψεις, προληπτικές επιστρατεύσεις, μαύρο στην ΕΡΤ κ.λπ.- ενώ εντατικοποίησαν την επιχειρηματολογία του φόβου. Όμως, βλέπουμε ότι το οπλοστάσιο του φόβου δεν μπορεί να σταθεί πια. Για παράδειγμα, τα σπίτια και τις καταθέσεις τελικά δεν τα παίρνουν οι κομμουνιστές, αλλά οι τράπεζες και η ΕΕ. Η επιχειρηματολογία τους, λοιπόν, καταρρέει και αυτό μας δίνει μια άλλη ώθηση, εφόσον ο λόγος μας γίνει πιο οξύς και πιο εμπεριστατωμένος.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή τι πρέπει να αλλάξει στην στρατηγική του;
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κατακτήσει την αυτογνωσία του. Δεν έχει συνειδητοποιήσει βαθιά αυτό που κάνει. Αν το είχε συνειδητοποιήσει, πολλά από τα εσωτερικά του προβλήματα θα είχαν λυθεί. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ενσωματώσει, αξιοποιήσει και δώσει ώθηση στην παραδοσιακή αριστερά, αλλά και στον κινηματικό πλούτο, πηγαίνοντας ενάντια και πέρα από αυτή την παράδοση. Με αυτή του τη στρατηγική κατάφερε να φτάσει εδώ που είναι. Αυτό δεν έχει γίνει κατάκτηση όλων των μελών, των στελεχών και φίλων του κόμματος, αλλά πρέπει να γίνει.

Χρυσή Αυγή: Ο πρωτογονισμός μαύρου-άσπρου

Πολιτικοί αναλυτές εκτιμούν ότι η ΧΑ έχει έρθει για να μείνει και δεν φαίνεται να απομονώνεται πολιτικά παρά τη φασιστική της δράση. Ποια η γνώμη σου;
Η Χρυσή Αυγή πατάει στον πρωτογονισμό της ελληνικής πολιτικής κουλτούρας. Έναν πρωτογονισμό μαύρου-άσπρου, που ερμηνεύει τα φαινόμενα με λογικές συνωμοσίας και μερικές φορές και πολιτικού κουτσομπολιού, πρακτική από την οποία, πρέπει να παραδεχτούμε, δεν απείχε η παραδοσιακή αριστερά, ούτε φυσικά και ο νεο-λαϊκισμός του εκσυγχρονισμού και του «μεσαίου χώρου». Η Χρυσή Αυγή ενδυναμώθηκε από την κουλτούρα του μαύρου-άσπρου και κυρίως από τις σκοπιμότητες των ακροτήτων του κέντρου του πολιτικού συστήματος. Η υιοθέτηση της ατζέντας και της λογικής της Χρυσής Αυγής από την πλευρά της ΝΔ και ενίοτε από τα κυβερνητικά κόμματα, δεν πρόκειται να μειώσει την επιρροή της Χρυσής Αυγής. Αντίθετα, αν συνεχιστεί αυτή η τακτική, η οποία εμφανίστηκε δυστυχώς με τον πιο χαρακτηριστικό και πιο τρομακτικό για τους δημοκρατικούς πολίτες τρόπο στον πρόσφατο λόγο του πρωθυπουργού, όταν ανέφερε ότι «η μόνη ιδεολογία είναι η πατρίδα» θυμίζοντας προνεωτερικές καταστάσεις, θεωρώ ότι πολύ σύντομα η Χρυσή Αυγή θα αποτελέσει τον άλλο πόλο του πολιτικού συστήματος, δηλαδή το δεύτερο μεγάλο πόλο απέναντι στη ριζοσπαστική αριστερά. Και η Χρυσή Αυγή δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με αντιρατσιστικά νομοσχέδια, αλλά απαιτείται πολιτική απομόνωση. Για παράδειγμα, η ΔΗΜΑΡ και το ΠΑΣΟΚ, αντί να διαγκωνίζονται ποιος αντιρατσιστικός νόμος είναι καλύτερος, θα έπρεπε να εγγυηθούν, αφού μάλιστα ήταν και κυβερνητικοί εταίροι, ότι όλες οι εγκληματικές ενέργειες αυτής της συμμορίας θα τιμωρούνταν σύμφωνα με τον ισχύοντα ποινικό κώδικα.

Αντ’ αυτού είδαμε να στοχοποιείται η ριζοσπαστική αριστερά με την υιοθέτηση της θεωρίας των δύο άκρων, η οποία, όμως, φαίνεται ότι δεν απέδωσε καρπούς. Ή μήπως απέδωσε;
Η θεωρία των δύο άκρων εκπορεύεται από τα ίδια ακριβώς κέντρα, τα οποία προσπαθούν να δείξουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ στρογγυλεύει την πολιτική του πρακτική και συντηρητικοποιείται. Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτοί που πρώτοι ενδίδουν, αποδέχονται ή παίρνουν στα σοβαρά αυτού του είδους την προπαγάνδα, είναι τα μέλη και η βάση του ΣΥΡΙΖΑ. Οι κυρίαρχες δυνάμεις προσπαθούν από τη μια να φοβίσουν το συντηρητικό ακροατήριο, με τη θεωρία των δύο άκρων και την ταύτιση της αριστεράς με την τρομοκρατία, την ίδια στιγμή που λένε ότι έχουμε συντηρητικοποιηθεί, λέγοντας λχ. ότι οι συναντήσεις του επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης με ηγέτες ή παράγοντες άλλων χωρών και διεθνών οργανισμών αποτελούν συμβιβασμό. Αυτό είναι πολιτικός πρωτογονισμός.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να καταλάβει ποια είναι η στρατηγική του και να μην κάνει τίποτε άλλο από το να συνεχίσει πιο συνειδητά και με μεγαλύτερη ένταση να κάνει αυτό που έκανε ως δύναμη στήριξης, έμπνευσης, συνεργασίας και μαθητείας στα κινήματα που αναπτύσσονται στο κοινωνικό πεδίο. Από τη συμμετοχή του στα κινήματα και δίνοντάς ηθική, νομική, πολιτική κάλυψη στους αγωνιζόμενους συμπολίτες μας θα προκύψει το περίγραμμα των προγραμματικών δηλώσεων του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε έτσι να συμβάλει στην ενότητα της αριστεράς (κοινωνικής και πολιτικής) για να έρθει στην εξουσία. Αυτά τα χαρακτηριστικά πρέπει να διαφυλάξουμε, να τα βαθύνουμε και να τα εξειδικεύουμε στο χώρο μας. Αν το κάνουμε αυτό, δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα.

Από τη στιγμή αποχώρησης της ΔΗΜΑΡ από τη συγκυβέρνηση έχει ανοίξει η συζήτηση για ενδεχόμενη συνεργασία της ΔΗΜΑΡ με τον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι εφικτή μια τέτοια κίνηση;
Δεν γίνεται αυτό, γιατί είναι αποκλίνουσες οι στρατηγικές. Δεν είμαστε θεσμολάγνοι, δεν θεωρούμε ότι οι θεσμοί είναι ουδέτεροι, δεν θεωρούμε ότι ο καπιταλισμός εξανθρωπίζεται. Έχουμε άλλη λογική, άλλη στρατηγική. Δεν γίνεται λοιπόν να συνεργαστεί ο ΣΥΡΙΖΑ με τη ΔΗΜΑΡ και δεν πρέπει να παρασυρθεί. Αν αρχίσουμε να σκεφτόμαστε όπως παλιά, αν διολισθήσουμε πάλι στην κατανόηση της πολιτικής ως αριθμητικής, θα πάμε εκεί που ήμασταν πριν τρία χρόνια. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία.

Βρέθηκες στο Αριστερό Φόρουμ 2013 στη Νέα Υόρκη, όπου η Ελλάδα φάνηκε να είναι στο επίκεντρο της συζήτησης. Γιατί πιστεύεις;
Η χώρα μας βρίσκεται στο επίκεντρο για δύο λόγους: Πρώτο, για το φόβο τρομακτικής ανόδου των νεο-Ναζί και, δεύτερο, γιατί η παγκόσμια προοδευτική σκεπτόμενη κοινότητα βλέπει ότι η μόνη στρατηγική εξόδου από την κρίση και η μόνη δυνατότητα προάσπισης της δημοκρατίας είναι η δημιουργία ενός πολιτικού κινήματος, όσο αποτελεσματικού και ευρηματικού όσο ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κινεί μόνο την περιέργεια αλλά φαίνεται και να εμπνέει. Αυτό μας δημιουργεί ιδιαίτερες ευθύνες.

 

http://www.epohi.gr/portal/politiki/14382-2013-06-30-15-00-19

Ο Κουβέλης και ο σκορπιός, του Κώστα Βαξεβάνη

77_0.jpeg

 

Ο Φώτης Κουβέλης,θα κριθεί από την ιστορία και για τη στάση του να συμμετάσχει στην τρικομματική κυβέρνηση που έριξε τη χώρα στην απύθμενη λιτότητα και για τη στάση του να εγκαταλείψει αυτή την κυβέρνηση,όπως την εγκαταλείπει.Είναι δύσκολο πάντως,να προφασιστεί πως το κίνητρό του ήταν η σωτηρία της χώρας και τις δύο φορές,αφού όλη η αναγκαιότητα της “σωτηρίας” που επικαλέστηκε παραμένει,αλλά ο ίδιος αποχωρεί.
Ο Πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ,πιέστηκε από την Κοινοβουλευτική του ομάδα και την κομματική βάση,που με τη σειρά τους πιέστηκαν από τις εξελίξεις,να πάψει να αποτελεί παρακλάδι μιας αυταρχικής ΝΔ και άλλοθι στα απομεινάρια ενός ΠΑΣΟΚ που δεν έχει καμιά σχέση με την πολιτική,αλλά εκφράζει έναν βουλιμικό για εξουσία αρχηγό.

Ο Φώτης Κουβέλης,δεν υπήρξε στο σχήμα αυτό η Αριστερά ευθύνης όπως προφασίστηκε.Υπήρξε μια Αριστερά,που με τα ίδια ιδιοτελή κίνητρα με το Βενιζέλο,θεώρησε πως θα μπει στο κάδρο,μπαίνοντας στην κυβέρνηση και τα κανάλια.

Κατάφερε στο λίγο διάστημα που έμεινε στην κυβέρνηση,να εθίσει στην εξουσία τα στελέχη του,που καταλάβαιναν πως το μοναδικό στοιχείο άσκησης πολιτικής,δεν είναι άλλο από τη συμμετοχή στα αξιώματα.Επί μήνες οι πιο φιλόδοξοι βουλευτές του διαγκωνίζονται για το ποιός θα πάρει υπουργείο.Πολλοί δε απ αυτούς έπαψαν να τον έχουν διαμεσολαβητή για την εξουσία και απευθύνθηκαν απευθείας στην πηγή της εξουσίας.Έτσι σήμερα είναι καταδικασμένος να ζήσει την διάλυση του πολιτικού του χώρου,από τους φιλόδοξους “γύρω” του,που τους έπεισε πως πολιτική είναι οι συμφέροντες συμβιβασμοί.

Ο ίδιος ο Κουβέλης,το τελευταίο διάστημα,κατέβασε κι άλλο το επίπεδο της ερμηνείας της πολιτικής,εκπονώντας ή συμμετέχοντας σε κρυφά σχέδια για έναν νεο πολιτικό χώρο που θα συνένωνε ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ,όχι ως πολιτικές θέσεις αλλά ως ανάχωμα στο Συριζα.Ναι,ο Φώτης Κουβέλης θεωρεί πια,πιό οικεία δύναμη τον Βενιζέλο,αυτόν τον θεσμοθέτη της πολιτικής αθλιότητας,από τον Τσίπρα.

Σε ό,τι αφορά το πού κατάντησε σε σχέση με τον πολιτικό του χώρο θα πω στον Φώτη Κουβέλη κάτι που θα το καταλάβει σίγουρα.Έφτασε στο σημείο,ο Νίκος Μπίστης,αυτός ο ογκόλιθος της πολιτικής πιρουέτας, ο γυρολόγος της πολιτικής, ο Βενιζέλος της ΔΗΜΑΡ,να τον αποκαλεί Καρατζαφέρη.Αυτό τα λέει όλα.Τα δε ευνοούμενα κομματικά του παιδιά,θα τον εγκαταλείψουν για ένα υπουργείο,με τα επιχειρήματα της “σωτηρίας” που ο ίδιος εφηύρε καιροσκοπικά.

Θα πω όμως στον Φώτη Κουβέλη και την γνωστή ιστορία του Αισώπου,λίγο παραλλαγμένη,για να κατανοήσει το λάθος που έκανε να αποτελέσει το πλυντήριο του Βενιζέλου.Κάποτε ένας σκορπιός πλησιάζει έναν βάτραχο και του ζητάει να τον περάσει από τη λίμνη. “Όχι” απαντάει ο βάτραχος στο σκορπιό, “γιατί θα με τσιμπήσεις”.”Δεν θα τσιμπήσω γιατί θα πνιγώ και ο ίδιος δεν το καταλαβαίνεις” του ανταπαντά ο σκορπιός.Ο βάτραχος θεώρησε λογικό το επιχείρημα και ανεβάζει τον σκορπιό στην πλάτη του να τον περάσει από τη λίμνη.Στη μέση της διαδρομής ο σκορπιός γυρίζει το κεντρί του και τσιμπάει τον βάτραχο.Την ώρα που ξεψυχάει ο βάτραχος ρωτάει με απορία τον σκορπιό “μα γιατί το έκανες αφού θα πνιγείς και εσύ μαζί μου;” “Γιατί είναι η φύση μου” απαντάει ο Βενιζέλος.

Πηγή: koutipandoras.gr

Ώρα μηδέν για ΔΗΜΑΡ-Όλες οι εξελίξεις

Τριγμούς στη ΔΗΜΑΡ προκαλεί η απόφαση του Φώτη Κουβέλη να αποσύρει τη Δημοκρατική Αριστερά από την κυβέρνηση, με κορυφαία στελέχη να ισχυρίζονται πως έπρεπε να στηριχτεί η κυβέρνηση με κάθε κόστος, τη στιγμή που υπουργοί του κόμματος έκαναν λόγο στις χθεσινές συνεδριάσεις ακόμη και για χούντα και διαχώριζαν πλήρως τη θέση τους από την τρικομματική.

Μάλιστα κατά τη χθεσινή σύσκεψη στα γραφεία του κόμματος ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης Αντώνης Μανιτάκης περιέγραψε με ιδιαίτερο πάθος -αλλά και αποστροφή- τα… πάθη του από τις πιέσεις του Πρωθυπουργού και των δεξιών συναδέλφων του, αλλά εκείνη που έδωσε ρέστα ήταν η κυρία Φωτεινή Σκοπούλη, η οποία δεν μάσησε τα λόγια της. «Πρόκειται για χούντα, για πραγματική χούντα», είπε στους συντρόφους προκειμένου να πείσει για την αναγκαιότητα της αποχώρησης της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση.

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΔΗΜΑΡ, Βασίλης Οικονόμου υποστήριξε ότι το κόμμα πρέπει να παραμείνει στην κυβέρνηση και να συμμετέχει στη λειτουργία της. «Από πέρυσι το καλοκαίρι έχουμε κάνει μια πολύ μεγάλη και δύσκολη προσπάθεια. Η προσπάθεια πρέπει να ολοκληρωθεί να φτάσει μέχρι τέλους. Πρέπει και να συμμετέχουμε και να τη στηρίξουμε αυτή την κυβέρνηση και να πιούμε το πικρό ποτήριον μέχρι τέλους» δήλωσε στην πρωινή εκπομπή του Mega ο Βασίλης Οικονόμου.Μιλώντας το πρωί στον ΑΝΤ1, ο Οικονόμου δήλωσε ότι θα πρέπει να παραμείνει στην κυβέρνηση η ΔΗΜΑΡ, να συμμετέχει σε όλες τις διαδικασίες και φυσικά να μην παραιτηθεί κανένας από τους υπουργούς της. «Το θέμα της ΕΡΤ δεν μπορεί να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές, το ζήτημα είναι η αναδιοργάνωση και η ανακατανομή του δημοσίου τομέα ώστε να καταστεί εργαλείο ανάπτυξης» τόνισε ο Βασ. Οικονόμου. Πάντως επεσήμανε ότι σέβεται τον Φώτη Κουβέλη και δεν σκοπεύει να αποχωρήσει από το κόμμα.

Χθες το βράδυ ο Γρηγόρης Ψαριανός φέρεται να τόνιζε μπροστά σε δημοσιογράφους ότι «με άλλη απόφαση έφυγε ο Κουβέλης από εδώ το μεσημέρι και με άλλα είπε στο Μαξίμου», καταγγέλλοντας ουσιαστικά τον Φώτη Κουβέλη ότι, αν και είχε εξουσιοδοτηθεί από την Κοινοβουλευτική Ομάδα και την Εκτελεστική Επιτροπή να πει «ναι» στην πρόταση Σαμαρά, συνετέλεσε στη ρήξη με το Μαξίμου.

Αργότερα στην προσωπική του ιστοσελίδα στο Facebook, ο Νίκος Μπίστης επιτίθεται στον Φώτη Κουβέλη να σκληρές εκφράσεις για την απόφασή του να αλλάξει εντελώς θέση μέσα σε λίγες ώρες, ενώ αναγνωρίζει τη στάση που κράτησε ο Ευάγγελος Βενιζέλος, χαρακτηρίζοντας τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ «φωνή της λογικής».

«Ο Κουβέλης ολοκλήρωσε σήμερα τον παραλογισμό που ξεκίνησε πριν δυο βδομάδες ο Σαμαράς. Και οι δυο χωρίς σχέδιο, χωρίς ψυχραιμία έβαλαν τη χώρα σε περιπέτεια. Ξέρω ότι ορισμένοι θα ψάξετε τα βαθύτερα αίτια και θα αναλωθείτε σε αναλύσεις. Ματαιοπονείτε. Οι Άγγλοι το λένε It is the short answer. Ο Σημίτης το είπε αλλιώς: «ελπίζω να έχουν μυαλό όσοι χειρίζονται την υπόθεση». Ο Βενιζέλος ήταν φωνή λογικής. Μπορούμε να διαφωνούμε μαζί του σε πολλά αλλά οφείλουμε να του αναγνωρίσουμε ότι σε όλη την διάρκεια της κρίσης δεν έπαιξε με την σταθερότητα της χώρας. Λυπάμαι για την στάση της ΔΗΜΑΡ, που βολοδέρνει και όποια και αν είναι η τελική της επιλογή (πχ. ανοχή) έχασε το τρένο και το φάντασμα της κατάληξης του Καρατζαφέρη πλανάται πάνω της» σημειώνει χαρακτηριστικά ο Νίκος Μπίστης.

Στηρίζει την απόφαση ο Χατζησωκράτης

Η ΔΗΜΑΡ θα αποσύρει τους υπουργούς της από την κυβέρνηση δήλωσε ο Δ. Χατζησωκράτης, σημειώνοντας πως η απόφαση έχει ήδη ληφθεί.

Χατζησωκράτης: Η ΔΗΜΑΡ θα αποσύρει τους υπουργούς της

Όπως διευκρίνισε ο κ. Χατζησωκράτης μιλώντας στον Αnt1, τα όργανα του κόμματος που συγκαλούνται σε λίγο θα αποφασίσουν για τη στάση που θα τηρήσει στη Βουλή το κόμμα έναντι της κυβέρνησης.

«Είναι λογικό ο κόσμος να πιστεύει ότι η ΔΗΜΑΡ είναι εκτός κυβέρνησης» υποστήριξε ο γραμματέας της ΚΕ της ΔΗΜΑΡ, Σπύρος Λυκούδης, μιλώντας νωρίτερα στον  τηλεοπτικό σταθμό MEGA. «Είμαστε η αριστερά της ευθύνης. Θέλουμε να αποδείξουμε ότι είμαστε και η Αριστερά της δημοκρατίας», εξήγησε τονίζοντας ότι καταγράφηκε μια βασική αντίθεση ανάμεσα στην πρόταση της ΔΗΜΑΡ και σε αυτή του πρωθυπουργού. «Με δεδομένη αυτή την αντίθεση», όπως είπε, «η ΔΗΜΑΡ θα δει τη στάση της απέναντι στην κυβέρνηση».
Ο κ. Λυκούδης επεσήμανε ότι «ο κ. Βενιζέλος εκτίμησε με διαφορετικό τρόπο αυτή την αντίθεση και έτσι αυτό που νομίζαμε μέχρι χθες το μεσημέρι ως κοινή στάση σήμερα δεν υπάρχει» υποστηρίζοντας ότι η χώρα δε χρειάζεται εκλογές.
Κρίσιμη σύσκεψη
Αυτή τη στιγμή συνεδριάζουν η κοινοβουλευτική ομάδα και η Εκτελεστική Επιτροπή του κόμματος για να αποφασίσουν τη στάση που τελικά θα κρατήσει η ΔΗΜΑΡ.

http://www.alterthess.gr/content/ora-miden-gia-dimar-oles-oi-ekselikseis

Δεν θα έχουμε ΕΡΤ, θα έχουμε όμως υπουργούς της ΔΗΜ.ΑΡ. Χαλάλι!

Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη

Τα μιλήσανε, τα συμφωνήσανε, τα μοιράσανε. Τόσα υπουργεία εγώ, τόσα υφυπουργεία εσύ, άντε να σπρώξουμε λίγο τα πράγματα, να φύγει το καλοκαιράκι, να κάνει ο λαός τα μπάνια του και η Μέρκελ τις εκλογές της και μετά βλέπουμε. Μια μικρή λεπτομέρεια μένει ακόμη για να κλείσει το ντηλ των τριών: Οι 2.650 εργαζόμενοι της ΕΡΤ. Δηλαδή πόσοι θα απολυθούν τώρα, πόσοι θα απολυθούν μετά από δυο- τρεις μήνες, ποιοι ολίγοι θα επαναπροσληφθούν και με ποια κριτήρια. Οι μόνοι που δεν ανησυχούν είναι οι εργαζόμενοι στα Μουσικά Σύνολα της ΕΡΤ και στη Ραδιοτηλεόραση, αυτούς τους έχει φάει ήδη το σκοτάδι του ΣτΕ και της Τριανδρίας.

 

Να μην ξεχάσουμε να πούμε μπράβο στον κ. Βαγγέλη και στον κ. Φώτη, να μην ξεχάσουμε να εξάρουμε το απαράμιλλο ήθος τους. Χθες έκλεισαν τη συμφωνία για αυτά που τους ενδιαφέρουν, δηλαδή για τα οφίτσια και τη συμπεριφορά του Σαμαρά, που δεν μπορεί να τους εξευτελίζει δημοσίως γέρους ανθρώπους. Ιδιωτικώς μπορεί να κάνει ό, τι θέλει, δεν θα μπούμε και μέσα στο σπίτι του. Κανόνισαν χθες τα σοβαρά και σήμερα θα ασχοληθούν με τα λιμά, δηλαδή με τις ζωές των 2.650 ανθρώπων που εργάζονται στην ΕΡΤ. Σιγά το πράγμα, θα χάσουν το ψωμί τους 2.650 οικογένειες, δηλαδή καμιά δεκαριά χιλιάδες άνθρωποι, θα κερδίσει όμως τουλάχιστον τέσσερις θέσεις υπουργών η ΔΗΜΑΡ. Ιδού λοιπόν τι μάθαμε από την κρίση: Ένας  υπουργός της ΔΗΜΑΡ ισούται με 2.500 πεινασμένους, δεν είναι και άσχημη αναλογία για αριστερό.

 

Ο Βενιζέλος με τον Κουβέλη δεχθήκανε το κλείσιμο της ΕΡΤ, αποδεχθήκανε την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου και τούτο, δυστυχώς, σημαίνει ότι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο οι περισσότεροι από τους εργαζόμενους θα χάσουν τις δουλειές τους. Είτε τώρα αμέσως είτε μετά από μερικούς μήνες. Κι επειδή η απώλεια της εργασίας δεν είναι αρκετή, τα καμάρια που μας κυβερνούν θέλουν να τους κάνουν να χάσουν και την αξιοπρέπειά τους,  να τους κάνουν να παρακαλάνε για μια δίμηνη σύμβαση στον μεταβατικό φορέα ή για μια μονιμότερη θέση στη Νέριτ. Στην Νέριτ που σύμφωνα με την Ελεύθερη Ώρα, σημαίνει στα εβραϊκά «Αναμμένη Επτάφωτος Λυχνία». Mazeltov

 

Διαίρει και βασίλευε. Αυτό είναι το σχέδιό τους, να διαιρέσουν τους εργαζόμενους, να σπάσουν την ενότητά τους και να  στήσουν μια τηλεόραση στα κομματικά τους μέτρα. Κυρίως θα έχουν αποδείξει ότι όλοι οι αγώνες μπορεί να οδηγηθούν σε ήττα, αρκεί να έχεις τον κατάλληλο Δούρειο Ίππο. Ας ελπίσουμε ότι θα αποτύχουν παταγωδώς, όχι μόνο για το καλό των εργαζόμενων της ΕΡΤ, αλλά για το καλό όλων μας

 

Πηγή: Αυγή

 

Τασία Χριστοδουλοπούλου: Απαραίτητος, αλλά δεν αρκεί ο αντιρατσιστικός νόμος – Η διαλυμένη κοινωνία γίνεται φυτώριο του ναζισμού

Συνέντευξη στην «Εποχή» και την Ιωάννα Διαλεισμά

Συζητάμε με τη δικηγόρο και συντονίστρια του τμήματος Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ για τον αντιρατσιστικό νόμο, που φαίνεται πως αποτέλεσε την αφορμή για να αναδειχθούν διαφορετικές προσεγγίσεις, στο εσωτερικό της τρικομματικής κυβέρνησης, για την αντιμετώπιση της έξαρσης των ρατσιστικών επιθέσεων. Φυσικά, η απόσυρση του νομοσχεδίου εκ μέρους της Νέας Δημοκρατίας, όπως έσπευσαν να ξεκαθαρίσουν και οι τρεις με δημόσιες δηλώσεις, δεν διαταράσσει την κυβερνητική συνοχή, όμως αναδεικνύει τις προθέσεις του κυβερνητικού μπλοκ όσον αφορά την αντιμετώπιση του φασιστικού φαινομένου.

 

 
Το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο προκάλεσε, τελικά, τριγμούς στην τρικομματική κυβέρνηση;
Η αποκαλούμενη και κυβέρνηση εθνικής ανάγκης, συγκροτήθηκε για να υπηρετήσει την πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης και της λιτότητας. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι η έκρηξη της ανεργίας, η επιστράτευση των εκπαιδευτικών, η διάλυση των ασφαλιστικών ταμείων, η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και η επικείμενη κατάργηση του 13ου και του 14ου μισθού στον ιδιωτικό τομέα, φαίνεται να μην αποτελούν θέματα για ενδοκυβερνητικές τριβές. Η κυβερνητική ομοψυχία διαταράχθηκε με το αντιρατσιστικό. Εκτιμώ, όμως, ότι όλες οι πλευρές θα φροντίσουν να μην ξεπεραστούν τα «όρια» και να αποκατασταθεί η γαλήνη.

Η ΝΔ μέχρι χθες έκρινε το νομικό πλαίσιο επαρκές, τώρα κατέθεσε 4 άρθρα για τη συμπλήρωσή του, ποιος είναι ο λόγος της αλλαγής πλεύσης;
Ο Σαμαράς και η ΝΔ, λειτουργούν στα ιδεολογικά θέματα εθνοκεντρικά. Υπακούν στην Ευρώπη, ακόμα και σε ένα νεύμα του τελευταίου τεχνοκράτη της, όταν έχει να κάνει με την οικονομία, αλλά όταν έχει να κάνει με την ιδεολογία τους είναι «ανυπάκουοι». Εκτίμησαν λάθος την υπόθεση του αντιρατσιστικού νόμου και πίστεψαν αφελώς ότι μπορούν να αξιοποιήσουν το ζήτημα, για να συσπειρώσουν το ακροδεξιό τόξο. Όμως, η στάση τους έρχεται ως συνέχεια της πολιτικής ανοχής προς την εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής, η οποία έχει σχολιαστεί διεθνώς αρνητικά και η κυβέρνηση έχει δεχθεί πιέσεις προς την κατεύθυνση της μεγάλης αυστηρότητας τόσο στην ποινική μεταχείριση των δραστών ρατσιστικών εγκλημάτων, όσο και στην αντιμετώπισης του φαινόμενου.

Εννοείς την παρέμβαση της ευρωπαίας επιτρόπου και του Παγκόσμιου Εβραϊκού Συνεδρίου;
Πολλές οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις στη δεκαετία του 2000 υπέθαλψαν και καλλιέργησαν στις χώρες τους την άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων, γιατί η παρουσία και η δράση της ακροδεξιάς μετατοπίζει πάντα το κέντρο βάρος της πολιτικής ζωής προς τα δεξιά και επιτρέπει στα δεξιά κόμματα που εκφράζουν το θεσμικό ρατσισμό, να εμφανίζονται ως δημοκρατικό κέντρο. Η ΕΕ όμως, ως στρατηγικό κέντρο, έχει λόγους να θέλει να διατηρήσει έστω και ψήγματα της μακριάς παράδοση δημοκρατίας. Από τη μια υλοποιεί μια ακραία αντιμεταναστευτική πολιτική και από την άλλη ξορκίζει το ρατσισμό με αποφάσεις πλαίσιο, που καλεί τις χώρες να τις κάνουν εσωτερικό δίκαιο.
Το ίδιο κάνει και η ΝΔ. Ενώ έχει και η ίδια πολλά στοιχεία από την ακροδεξιά ατζέντα της Χρυσής Αυγής, υποχρεώνεται να μιλάει για ρατσισμό και ναζισμό. Η υποκρισία όμως δεν μπορεί παρά να παράγει παλινωδίες και γελοιότητα.
Μπορεί τελικά η ΝΔ να κερδίσει τις ψήφους της Χρυσής Αυγής πηγαίνοντας όλο και πιο δεξιά;
Η συσπείρωση γύρω από τη Χρυσή Αυγή, αν εξαιρέσεις το παραδοσιακό ποσοστό των ακροδεξιών στη χώρα μας, που ψήφιζε κατά περίσταση ΝΔ ή ΛΑΟΣ, το οποίο κυμαίνεται γύρω στο 5%, αφορά σε κοινωνικά στρώματα που έλκονται από τον «αντιμνημονιακό» και «αντισυστημικό» λόγο της, που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να εκπροσωπηθεί από τη ΝΔ. Αντίθετα, η ύπαρξη της Χρυσής Αυγής λειτουργεί ως ανάχωμα, ώστε αυτά τα κοινωνικά στρώματα να μην στραφούν προς τα αριστερά και γι’ αυτό έχει και ασυλία από το σύστημα.
Κατά συνέπεια, η ΝΔ διεκδικεί κάποιο τμήμα από το παραδοσιακό ακροδεξιό ακροατήριο, το οποίο όμως επειδή βιώνει εθνική ταπείνωση από τη Γερμανία και τη Μέρκελ, που ο Σαμαράς υπηρετεί αδιαμαρτύρητα, δεν φαίνεται να μπορεί να το κερδίσει.
Τελικά ο ρατσισμός και ο ναζισμός είναι υπόθεση ενός νόμου;
Προφανώς, τα πολιτικά και κοινωνικά φαινόμενα δεν είναι υπόθεση μόνο νομικών ρυθμίσεων. Ούτε βέβαια και μιας ριζικής αλλαγής της κοινωνίας, που θα μας λύσει όλα τα προβλήματα. Οι αιτίες είναι γνωστές. Η ηττημένη και διαλυμένη κοινωνία είναι το καλύτερο φυτώριο για το ναζισμό. Όμως οι νομικές ρυθμίσεις που έρχονται εκ των υστέρων να αντιμετωπίσουν εγκληματικές συμπεριφορές που συμβαίνουν καθημερινά, αποκτούν κοινωνική συναίνεση και υποχρεώνουν και τους εφαρμοστές του δικαίου να μη μένουν αδιάφοροι, όπως το έκαναν τρία χρόνια τώρα με το κατά τα άλλα επαρκές (!) νομικό πλαίσιο που υπήρχε για το ρατσισμό.
Καμία ηρωοποίηση δεν θα συμβεί σε όσους καταδικαστούν ως ρατσιστές. Το Σύνταγμά μας προστατεύει την αξία του ανθρώπου και εγγυάται την απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας, όσων βρίσκονται στην ελληνική επικράτεια, χωρίς διάκριση εθνικότητας, φυλής, γλώσσας, θρησκευτικών ή πολιτικών πεποιθήσεων. Αυτός είναι ο πυρήνας της δημοκρατίας, που συνταγματικά είναι κατοχυρωμένος, αλλά ουσιαστικά καταζητείται…

Η ελευθερία της έκφρασης δεν περιορίζεται από μια τέτοια νομική ρύθμιση;
Έχω μείνει έκπληκτη με όλους αυτούς που συμμετείχαν στο δημόσιο διάλογο εκφράζοντας την ανησυχία τους, μήπως υπονομευτεί το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης. Περιμένω ανάλογη αρθρογραφία για τη ρύθμιση Δένδια σχετικά με τις διαδηλώσεις των 200 ατόμων, αν υπονομεύουν το δικαίωμα της ελευθερίας της συνάθροισης.
Εμείς ως ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ έχουμε ρητά δηλώσει ότι σε ένα τέτοιο νόμο πρέπει να τιμωρούνται μόνο ρατσιστικές πράξεις, οι δράστες, αλλά και οι υποκινητές των πράξεων και, κατά συνέπεια, πήραμε αποστάσεις από διατάξεις του νομοσχεδίου Ρουπακιώτη, όπως αυτή του δημόσιου εγκωμιασμού των εγκλημάτων μνήμης. Επίσης, σε ένα τέτοιο νόμο πρέπει να υπάρχει αυξημένη προστασία των θυμάτων και των μαρτύρων, που δεν έχουν χαρτιά, ώστε να ασκήσουν το δικαίωμα της έννομης προστασίας. Ταυτόχρονα, απαιτείται επιμόρφωση διωκτικών και δικαστικών αρχών, ώστε να μπορούν να ασκήσουν τα καθήκοντα τους.
Οι υπερβολές που ακούστηκαν ότι θα γίνει επέκταση του αντιρατσιστικού νόμου και στην αριστερά και στους αγωνιστές των κινημάτων, δεν προκύπτουν από καμία διάταξή του, αφού ρητά προστατεύει «πρόσωπο ή ομάδες προσώπων, που προσδιορίζονται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, τις γενεαλογικές καταβολές, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, τον γενετήσιο προσανατολισμό ή την ταυτότητα φύλου», όταν δέχονται επίθεση. Τι σχέση ή τι συνάφεια μπορεί να έχει αυτό με την αριστερά;
Ο ΣΥΡΙΖΑ τι πρόκειται να κάνει;
Ο ΣΥΡΙΖΑ παρακολούθησε και συμμετείχε με μεγάλο ενδιαφέρον στο δημόσιο διάλογο, που έγινε με αφορμή το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο Ρουπακιώτη. Εκφράσαμε τη συμφωνία μας και τη διαφωνία μας σε συγκεκριμένες διατάξεις.
Όταν όμως το νομοσχέδιο αυτό έγινε αντικείμενο αντιδικίας μεταξύ των κομμάτων της τρικομματικής, και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό ώστε να προβούν ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ σε χωριστή νομοθετική πρωτοβουλία, προετοιμαζόμαστε να καταθέσουμε δικό μας σχέδιο νόμου. Η στήριξη της πρωτοβουλίας τους και μάλιστα εν λευκώ, θα ήταν σαν να δίναμε αναδρομικά συχωροχάρτι για όλες τις παραλείψεις τους να προβούν σε άλλες τέτοιες κινήσεις, για άλλα σοβαρά ζητήματα.
Ταυτόχρονα, η κίνηση της ΝΔ να καταθέσει τέσσερα άρθρα για βελτίωση του νόμου 927/1979, προοιωνίζει νέο συμβιβασμό μεταξύ των τριών, σε άγνωστο πλαίσιο, στο οποίο δεν μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να δεσμευτεί. Τελικά η καταπολέμηση του ρατσισμού είναι πολύ σοβαρή υπόθεση, για να χωρέσει σε πολιτικές σκοπιμότητες.

* Η Τασία Χριστοδουλοπούλου είναι μέλος της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ και συντονίστρια του τμήματος Δικαιωμάτων.

Σύγκριση αντιρατσιστικών νομοσχεδίων ΝΔ – ΠΑΣΟΚ/ΔΗΜΑΡ

Από τον e-Lawyer

Σήμερα (30/5/13) κατατέθηκε στη Βουλή η πρόταση νόμου εκ μέρους των κομμάτων ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ με τίτλο «καταπολέμηση εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας» (βλ.εδώ). Μετά από έναν εκτεταμένο δημόσιο διάλογο, κατά τον οποίο το νομοσχέδιο κυκλοφορούσε μόνο ως διαρροή, αυτή τη στιγμή βρίσκεται αναρτημένο στην ιστοθέση της Βουλής.
Παράλληλα, από την πλευρά του κόμματος της ΝΔ φέρεται ότι κατατέθηκε επίσης πρόταση νόμου, για την τροποποίηση του ισχύοντος αντιρατσιστικού Ν.927/1979. Το κείμενο αυτό δεν έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα της Βουλής μέχρι την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, υπάρχει όμως διασταύρωση για το περιεχόμενό του, καθώς μεταδίδεται από περισσότερα μέσα ενημέρωσης (εδώεδώεδώ). Η πρόταση της ΝΔ κινείται στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή της εναρμόνισης του Ν.927/1979 με την Απόφαση – πλαίσιο του Συμβουλίου της Ε.Ε. Ο λόγος για τον οποίο οι τροποποιήσεις του Ν.927/1979 δεν είναι ο ενδεικνυόμενος τρόπος εναρμόνισης με την απόφαση αναλύονται εδώ.
Κατάργηση τιμωρίας ρατσιστικής εξύβρισης
Εξετάζοντας συγκριτικά τις δύο νομοθετικές προτάσεις, διαπιστώνεται μια συμφωνία: σε κανένα από τα δύο νομοσχέδια περιλαμβάνεται ένα ποινικό αδίκημα που να τιμωρεί τις απόψεις περί φυλετικής ανωτερότητας ή μίσους. Δηλαδή καταργείται το ποινικό αδίκημα του άρθρου 2 του Ν.927/1979 κατά το οποίο τιμωρείται όποιος προσβάλλει άτομο ή ομάδα ατόμων για τη φυλή, το θρήσκευμα και την εθνικότητά του.Αυτό καταργείται στην γενικότητά του κι έτσι, τόσο η πρόταση των ΠΑΣΟΚ/ΔΗΜΑΡ, όσο και η πρόταση της ΝΔαποκλίνουν από την υποχρέωση της χώρας που απορρέει από το άρθρο 4 περ. (α) της Διεθνούς Σύμβασης για την Καταπολέμηση όλων των μορφών των Φυλετικών Διακρίσεων, την οποία η Ελλάδα κύρωσε με το ν.δ.474/1970. Επομένως, και με τα δύο νομοσχέδια, η ρατσιστική εξύβριση, τυποποιημένη ως σήμερα από το άρθρο 2 του ν.927, καταργείται.Update: το παραπάνω ανατρέπεται με βάση την διαρροή του νομοσχεδίου της ΝΔ μέσω της εφημερίδας «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» (βλ. εδώ). Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, η πρόταση της ΝΔ διατηρεί την ρατσιστική εξύβριση, προσθέτοντας διατάξεις κι όχι καταργώντας το άρθρο 2 του Ν.927/1979, όπως ισχύει σήμερα. Έτσι, η πρόταση της ΝΔ εμφανίζεται σύμφωνη με την Διεθνή Σύμβαση.

Πλαίσιο ποινής για την δημόσια υποκίνηση ρατσιστικής βίας
Ως προς το ποινικό αδίκημα που σήμερα προβλέπεται από το άρθρο 1 παρ. 1 του Ν.927, το οποίο αφορά την δημόσια προτροπή σε τέλεση πράξεων δυνάμενες να προκαλέσουν διακρίσεις, βία ή μίσος, η ΝΔ προτείνει την αυστηροποίηση της ποινής, από έως 2 ετών φυλάκιση ή/και χρηματική ποινή, σε φυλάκιση από 3 μήνες έως 3 έτη και χρηματική ποινή 5.000 – 20.000 ευρώ.
Η πρόταση ΠΑΣΟΚ/ΔΗΜΑΡ προβλέπει την ίδια χρηματική ποινή με την ΝΔ, αλλά μεγαλύτερο πλαίσιο ποινής φυλάκισης, από 6 μήνες έως 5 έτη. Στην πρόταση αυτή προβλέπεται ρητά και η παρεπόμενη ποινή της στέρησης πολιτικών δικαιωμάτων για ένα έως πέντε έτη, στην περίπτωση που ο δράστης καταδικαστεί σε ποινή φυλάκισης ενός έτους.
Εύρος προστασίας
Η πρόταση ΠΑΣΟΚ/ΔΗΜΑΡ αναφέρεται σε διακρίσεις με βάση φυλή, χρώμα θρησκεία, γενεαλογικές καταβολές, εθνική/εθνοτική καταγωγή, «γενετήσιο» (σεξουαλικό) προσανατολισμό και ταυτότητα φύλου. Επίσης, η πρόταση αυτή ποινικοποιεί και την φθορά αντικειμένων που χρησιμοποιούνται αποκλειστικά από τις ανωτέρω ομάδες ατόμων.
Στην πρόταση ΝΔ δεν υπάρχει ο «γενετήσιος» προσανατολισμός και η ταυτότητα φύλου, προφανώς για να προστεθούν ως «παραχώρηση» κατά την κοινοβουλευτική διαδικασία των τροποποιήσεων του νομοσχεδίου, όπως έγινε πριν από ένα μήνα περίπου με την προσθήκη της ταυτότητας φύλου, αλλά και το 2008, όταν ο Υπουργός Δικαιοσύνης κ. Χατζηγάκης ύστερα από πρόταση του κ. Κουβέλη προσέθεσε τον «γενετήσιο» προσανατολισμό στους λόγους επιβαρυντικών περιστάσεων του άρθρου 79 του Ποινικού Κώδικα. Είναι ξεκάθαρο πισωγύρισμα όμως το γεγονός ότι στην πρόταση της ΝΔ τροποποιείται το άρθρο 79 του Ποινικού Κώδικα για να αφαιρεθεί από εκεί ο «γενετήσιος» προσανατολισμός που επί των δικών της ημερών του 2008 προστέθηκε στο νόμο, αλλά επιπλέον αφαιρείται και η ταυτότητα φύλου!
Δημόσιοι λειτουργοί – δημόσιος τομέας
Η πρόταση ΠΑΣΟΚ/ΔΗΜΑΡ αναφέρει ότι η τέλεση της πράξης από δημόσιο λειτουργό ή υπάλληλο συνιστά επιβαρυντική περίσταση.
Αντίθετα, η πρόταση της ΝΔ αναφέρει ότι τα ποινικά αδικήματα του νομοσχεδίου  «δεν εφαρμόζονται ως προς το κράτος και τα όργανά του, τα ΝΠΔΔ και τα όργανά τους, και τους διεθνείς οργανισμούς δημοσίου δικαίου». Ο αποκλεισμός αυτός είναι αντίθετος στο άρθρο 4 (γ) της Διεθνούς Σύμβασης για την Καταπολέμηση όλων των μορφών Φυλετικών Διακρίσεων, σύμφωνα με την οποία τα κράτη δεν θα επιτρέψουν σε δημόσιες αρχές και όργανα, εθνικά ή τοπικά, να προωθούν ή να υποκινούν σε φυλετικές διακρίσεις.
Δημόσιος εγκωμιασμός – κακόβουλη άρνηση γενοκτονιών – ναζισμού  
 
Η πρόταση ΝΔ επεκτείνει το εύρος της ποινικά κολάσιμης «αρνησης» έτσι ώστε να αφορά όχι μόνο τις γενοκτονίες κλπ που προβλέπονται από το Διεθνές Ποινικό Δίκαιο, αλλά και όσες έχουν αναγνωριστεί ως τέτοιες από τα Ελληνικά δικαστήρια με αμετάκλητη απόφαση, καθώς και από τη Βουλή (όπως η γενοκτονία των Ποντίων). Στο ίδιο άρθρο, προβλέπονται επίσης και διοικητικά πρόστιμα από 10.000 ευρώ έως και 100.000 ευρώ, καθώς και αποκλεισμός από δημόσιες παροχές πάσης φύσεως, για νομικά πρόσωπα (π.χ. πολιτικά κόμματα), των οποίων οι νόμιμοι εκπρόσωποι έχουν καταδικαστεί αμετάκλητα για παραβάσεις των ως άνω διατάξεων.
Στην πρόταση ΠΑΣΟΚ/ΔΗΜΑΡ περιλαμβάνει μόνο όσα προβλέπονται από το Διεθνές Ποινικό Δίκαιο. Υπάρχει ωστόσο ένα ολόκληρο άρθρο 5 με τίτλο «ευθύνη νομικών
προσώπων ή ενώσεων προσώπων» (στις οποίες περιλαμβάνονται και τα πολιτικά κόμματα), για τα οποία προβλέπεται μια σειρά κυρώσεων που επιβάλλονται από τον Υπουργό Δικαιοσύνης. Κατά τη γνώμη μου οι κυρώσεις δεν θα έπρεπε να επιβάλλονται από Υπουργό, αλλά για λόγους ανεξαρτησίας της κύρωσης, να επιβάλλονται από την Εθνική Επιτροπή Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, η οποία πρέπει να αναβαθμιστεί με κυρωτικές αρμοδιότητες.
____
Αναμένεται επίσης η κατάθεση προτάσεων από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ.
Πηγή: e-Lawyer