Ο “βιασμός της Δημοκρατίας” το καινούργιο βιβλίο του Πέτρου Τατσόπουλου

Ο Δήμαρχος Αθηναίων κ. Καμίνης γνωστός και μη εξαιρετέος αντιφασίστας απαγόρευσε για δεύτερη φόρα την διανομή τροφίμων μόνο για Έλληνες της ΧΑ. Μια τέτοια άξια πράξη έχαιρε τις επιδοκιμασίες και τον σεβασμό του επίσης αντιφασίστα συγγραφέα-πολιτικού Τατσόπουλου. Φαίνεται ότι μεταξύ των δύο έχει αναπτυχθεί ένας αλληλοσεβασμός της δικής τους δημοκρατίας η οποία περιορίζεται σε κάποια ξεσπάσματα προστασίας της κοινωνικής γαλήνης. Αν κάνουμε ένα σύντομο flash back της θητείας του Καμίνη ως δημάρχου θα καταλάβουμε ότι όχι μόνο εμποδίζει με τις ηρωικές του πρωτοβουλίες τον εκφασισμό της κοινωνίας αλλά και πράττει έργο που δημοκρατικοποιεί την κοινωνίας μας.

  • Για το κίνημα των πλατειών το 2011 ο Καμίνης είχε πει ότι οι διαδηλωτές στην πλατεία συντάγματος είναι «περιθωριακά στοιχεία, άστεγοι και τοξικομανείς«. Σωστά ο κ. Καμίνης  δήλωσε με αυτόν τον τρόπο ότι η πλατεία δεν ανήκει σε  “ξένους” πολίτες όπως είναι οι άστεγοι.
  • Βέβαια η κοινωνική του ευαισθησία δεν περιορίστηκε εκεί, καθώς το Νοέμβριο του 2011 με εντολή του ξηλώνονται τα παγκάκια που βρίσκονται στην πλατεία Κλαυθμώνος και που σε αυτά κοιμόντουσαν οι άστεγοι, διότι όπως ο ίδιος επικαλείται η Αθήνα πρέπει να θυμίσει ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Σωστά ο κ. Καμίνης έκρινε ότι οι άστεγοι είναι και “ξένο” σώμα και μη πραγματικό και αντιευρωπαϊκό κοινωνικό στρώμα.
  • Ήταν ο ίδιος αν ενθυμούμαι καλά που έβαλε λουκέτο στο κέντρο «αριστερισμού» της δημοτικής αγοράς κυψέλης, που σε αυτό έβρισκαν επίσης θαλπωρή, φροντίδα και δημιουργούσαν αυτά τα περιθωρειακά στοιχεία. Με ποιο δικαίωμα;
  • Τον Σεπτέμβριο του 2012 δηλώνει ότι είναι κατά των καταλήψεων, είτε δημόσιων κτιρίων, όπως πανεπιστήμια από φοιτητές , δρόμους κλπ, εξισώνοντας σωστά μάλιστα το φασιστικό μάζεμα της ΧΑ της διανομής τροφίμων τους ως επίσης κατάληψη του κέντρου από ΧΑτες και συγχέοντας με αυτόν τον τρόπο δύο «ίδιες» πολιτικές πραχτικές.
  • Σήμερα είναι ο ίδιος ο οποίος συναινεί στις σωστές απολύσεις αναδιάρθρωσης της τοπικής αυτοδιοίκησης του “μνημόνιο 3” .

Όλες αυτές οι αντιφασιστικές πράξεις επιβεβαιώνονται με την πρωτοβουλία γα την ακύρωση του ρατσιστικού συσσίτιου της ΧΑ γιατί ο δήμαρχος μας είναι δημοκράτης και πολεμάει τον ρατσισμό σε βάθος.

Άραγε πέρα από τον Τατσόπουλο δεν θα έπρεπε να αξίζει σεβασμό αυτός ο δήμαρχος από όλους τους δημοκρατικούς πολίτες; Aναρωτιέμαι αν υπάρχουν άνθρωποι που αμφισβητούν αυτές τις δημοκρατικές λύσεις στα σύγχρονα προβλήματα της κοινωνίας. Επειδή όμως νομίζω ότι υπάρχουν κάποιοι “αριστεριστές” που διαβάζουν αυτό το άρθρο, μόνο γι αυτούς λοιπόν θα δηλώσω τα εξής.

Όχι λοιπόν, όλες αυτές οι πράξεις είναι η κοινωνική ανάπτυξη αυτού του τόπου, δεν οδηγούν οι πολιτικές του δημάρχου μας τους πολίτες στον κοινωνικό κανιβαλισμό, δεν τροφοδοτούν αυτές οι πολιτικές την ΧΑ.

Όχι λοιπόν, δεν αποτελούν αυτές οι κινήσεις αντιπερισπασμό και όχι ο Καμίνης δεν σκοπεύει να μαζέψει ψηφαλάκια για τις επόμενες δημοτικές εκλογές μέσα από αυτές.

Ο  Τατσόπουλος λοιπόν έχει απόλυτο δίκιο να ισχυρίζεται ότι ο Καμίνης και ο Μπουτάρης αξίζουν σεβασμό γι αυτές τους κινήσεις, άλλωστε και εκείνος γνωρίζει πολύ καλά ως ειδήμον του αντιρατσιστικού λόγου και του αντισεξισμού ότι αν δεν επικροτήσει αυτές τις ενέργειες η άλλη “μισή Αθήνα δεν θα του κάτσει”. Διότι αν υπάρχει μισή Αθήνα που έχει κάτσει σε αυτόν τον απολίτικο συγγραφέα είναι οι οπαδοί της ακροδεξιάς, διότι “αθέμιτα” οι βλακώδεις του τοποθετήσεις σπρώχνουν τον κόσμο προς τα εκεί. Άντε λοιπόν, η μισή Αθήνα σε περιμένει να την ικανοποιήσεις σεξουαλικά, το δεξιό κοινό το έχεις κάνει ήδη, τώρα μένει να το κάνεις και στους αριστερούς είτε με τον λόγο σου, είτε με τις πράξεις σου…. (;).

Advertisements

«Χωρίς την ιδέα του κοινωνικού μετασχηματισμού θα μείνουμε χωρίς άγκυρα»

Συνέντευξη: Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος τονίζει ότι «η βασική αρχή που πρέπει να υπηρετείται είναι οι κοινωνικές ανάγκες και όχι η επίτευξη του κέρδους».

 Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, βουλευτής Β′ Αθήνας του ΣΥΡΙΖΑ, που εκλέχθηκε 2ος στην Κ.Ε., τονίζει ότι «η βασική αρχή που πρέπει να υπηρετείται είναι οι κοινωνικές ανάγκες και όχι η επίτευξη του κέρδους», επισημαίνοντας πως «χωρίς την ιδέα του κοινωνικού μετασχηματισμού θα μείνουμε χωρίς άγκυρα».


Αναφερόμενος στο ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών λέει πως «σημαντικότατο τμήμα των ξένων και ντόπιων ελίτ δεν θέλει εκλογές» και επιμένει: «Δεν υιοθετούμε τη λογική του ώριμου φρούτου, πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να δημιουργήσουμε το μεγάλο ρεύμα της ανατροπής».

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Φώτη Παπούλια

 

• Η εκλογή της οικονομικής τριάδας στις πρώτες θέσεις στο συνέδριο, εκτός από την προσωπική αποδοχή αποτυπώνει και την αγωνία της κοινωνίας στο τι πολιτική θα ακολουθήσει ο ΣΥΡΙΖΑ;

 

Δεν είμαι και τόσο σίγουρος ότι το γεγονός αυτό είναι ό,τι καλύτερο. Δεν θα συμβούλευα κανέναν να πολυ-εμπιστεύεται τους οικονομολόγους! Ισως επειδή ζούμε μέσα στην κρίση, η οποία καθορίζει την καθημερινότητα όλων μας, οι πρώτες τρεις θέσεις πήγαν σε ανθρώπους που είχαν κάτι να πουν γι’ αυτήν και έχουν βοηθήσει στη διαμόρφωση του προγράμματός μας. Η συμβολή ιδιαίτερα του Γ. Δραγασάκη είναι αδιαμφισβήτητη εντός του ΣΥΡΙΖΑ, σε σχέση με το πρόγραμμα, και όχι μόνο για το οικονομικό του σκέλος. Αλλά πέρα από αυτά, και οι τρεις έχουμε επίγνωση του «τεχνοκρατικού» κινδύνου. Γνωρίζουμε ότι το πρόγραμμα της Αριστεράς δεν είναι δουλειά μιας κλειστής ομάδας ειδικών, αλλά χρειάζεται την ευρύτερη δυνατή συμμετοχή, και υπάρχει πολύς κόσμος στην κοινωνία με τεράστια γνώση, εμπειρίες και νέες ιδέες. Πολύ περισσότερο, όμως, χρειαζόμαστε ένα πρόγραμμα που θα είναι το κοινό απόκτημα όλου του κόμματος, με την ενεργό εμπλοκή των μελών του. Μόνο έτσι θα έχουμε την απαραίτητη στήριξη όταν φτάσουμε στο στάδιο εφαρμογής του.

 

• Σε ποιους άξονες θα κινηθεί η νέα πολιτική οικονομία, ώστε να συγκεράσει ανάπτυξη και κοινωνική προστασία;

 

Κατ’ αρχάς θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ποια είναι η ειδοποιός διαφορά μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και των κυρίαρχων δυνάμεων στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Για εμάς, η βασική αρχή που πρέπει να υπηρετείται είναι οι κοινωνικές ανάγκες και όχι η επίτευξη του κέρδους. Με βάση αυτή την αρχή, το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ οικοδομείται πάνω σε τρεις άξονες. Πρώτον, τη λήψη μέτρων για την άμεση ανακούφιση του λαού, ώστε να σταματήσει ο κοινωνικός κατήφορος. Δεύτερον, την παραγωγική και κοινωνική ανασυγκρότηση της χώρας για την αύξηση της απασχόλησης. Και, τρίτον, την προώθηση των αναγκαίων αλλαγών στο κράτος με στόχο την αποτελεσματικότητα και την εμπέδωση της δημοκρατίας και της συμμετοχής.

 

• Σε τι βάθος χρόνου;

 

Μιλάμε για ένα πρόγραμμα 10 ημερών, 10 μηνών και 10 ετών, δηλαδή τι πρέπει άμεσα να κάνουμε, ποιες μεταρρυθμίσεις πρέπει να δρομολογήσουμε και τι κοινωνία οραματιζόμαστε. Χωρίς την ιδέα του κοινωνικού μετασχηματισμού, θα μείνουμε χωρίς άγκυρα και δεν θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τις μεγάλες συγκρούσεις της επόμενης περιόδου. Επί πλέον, η νέα πολιτική οικονομία πρέπει να συνδέει το παρόν με το μέλλον, λαμβάνοντας υπόψη τον συσχετισμό δυνάμεων κάθε στιγμή. Μια πολιτική οικονομία πρέπει να λειτουργεί και μέσω παραδειγμάτων. Π.χ. η αντίσταση στην ιδιωτικοποίηση του νερού πρέπει να συνδυαστεί με το πώς μπορεί να λειτουργεί καλύτερα ο δημόσιος τομέας και αυτό να γίνει παράδειγμα για άλλους εργαζόμενους.

 

• Ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε νέο κόμμα, άφησε πίσω τις «παιδικές» του ασθένειες;

 

Δεν είμαι σίγουρος για ποιες ασθένειες μιλάτε. Ξέρω όμως ότι οι συνιστώσες αλλά και οι ανένταχτοι του ΣΥΡΙΖΑ έδωσαν μεγάλες μάχες όλα τα προηγούμενα χρόνια, την εποχή μάλιστα που η Αριστερά ήταν στο περιθώριο παγκοσμίως. Μάχες κινηματικές, αλλά και στο επίπεδο των ιδεών. Με αυτό τον τρόπο αλλάξαμε την ατζέντα της πολιτικής.

 

• Οι μειοψηφούσες απόψεις θα υπακούσουν στις αποφάσεις του συνεδρίου ή θα ασκούν εσωκομματική αντιπολίτευση;

 

Ως νέο κόμμα κάνουμε το παρακάτω βήμα, με μεγαλύτερη συνοχή, προσπαθώντας να ξεπεράσουμε τις όποιες δυσλειτουργίες. Πρέπει πάντως να είμαστε ειλικρινείς. Η Αριστερά παγκοσμίως δεν έχει βρει το οργανωτικό σχήμα που θα αντιπαλέψει την απαξίωση της πολιτικής, που θα καταφέρει να συνδυάζει την ελκυστικότητα και την αποτελεσματικότητα της πολιτικής. Να πεισθούν, δηλαδή, οι πολλοί ότι με τη συμμετοχή τους μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, αλλάζοντας ταυτόχρονα τον ίδιο τους τον εαυτό. Κάναμε βήματα και στο σημείο αυτό με το νέο μας καταστατικό.

 

• Ο πρόεδρος εξελέγη με μεγάλη πλειοψηφία. μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να μετατραπεί σε αρχηγικό κόμμα όπως κάποιοι ψιθυρίζουν;

 

Η μόνη ασφάλεια ενάντια στον αρχηγισμό και στις πολλαπλές εκφάνσεις του λόγου μας είναι η συλλογικότητα. Το καταστατικό βοηθά εδώ, αλλά είναι και θέμα δημοκρατικής κουλτούρας. Δεν πρέπει άλλωστε να ξεχνάμε ότι η λογική του καπιταλισμού ευνοεί τον ατομισμό, την ανάθεση και στρέφεται ενάντια στη δημόσια σφαίρα και γενικότερα στις αξίες που πρεσβεύει η Αριστερά. Ακόμα κι αν είχαμε το καλύτερο καταστατικό στον κόσμο, εντός του καπιταλισμού πρέπει να είμαστε πάντα έτοιμοι να δίνουμε αυτές τις μάχες.

 

• Η κυβέρνηση συνεχίζει το έργο της, ο κ. Σόιμπλε ήρθε στην Ελλάδα, εκλογές βλέπετε στο εγγύς μέλλον;

 

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σημαντικότατο τμήμα των ξένων και ντόπιων ελίτ δεν θέλει εκλογές. Ακριβώς γιατί περνάνε τα μέτρα που επιθυμούν. Ακριβώς γιατί οι κυβερνήσεις εγκαθιστούν ένα νέο μοντέλο, κοινωνικά άδικο, πολιτικά αυταρχικό. Και νομίζω ότι δεν θα θέλουν εκλογές ούτε μετά το καλοκαίρι. Τώρα αν η κυβέρνηση αντέχει, δεν μπορώ με βεβαιότητα να το πω. Εχει και «καβάτζες», έχει και έξωθεν πολιτική υποστήριξη – θα δούμε, όμως, αν αυτά αποδειχθούν αρκετά. Από τη μια πλευρά, εμείς, δεν υιοθετούμε τη θεωρία του ώριμου φρούτου. Πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να δημιουργήσουμε το μεγάλο ρεύμα της ανατροπής. Από την άλλη, δεν πρέπει να βάλουμε όλα τα αυγά μας στο καλάθι της καταστροφολογίας. Δηλαδή ότι έρχεται αναπόφευκτα η καταστροφή και έτσι δεν θα αντέξουν. Εμείς πρέπει να εξηγήσουμε και να πείσουμε ότι έχουμε σχέδιο όχι μόνο για τον τερματισμό της οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής αλλά και για την ανάκαμψη, τη νέα εποχή.

 

• Με ποιους θα κυβερνήσετε, οδός συνεννόησης με τη ΔΗΜΑΡ μπορεί να βρεθεί;

 

Μόνο στη βάση αυτού του σχεδίου και στα επίδικα της συγκυρίας των εκλογών –όταν γίνουν αυτές– μπορεί να τεθεί το ζήτημα των κυβερνητικών συμμαχιών. Επί της αρχής, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταστήσει σαφές, όπως αποτυπώνεται και στην πολιτική απόφαση του Συνεδρίου, ότι θα επιδιώξει τη συνεργασία με τις δυνάμεις της Αριστεράς, της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας και της ριζοσπαστικής οικολογίας, ως πυρήνα της κυβέρνησης της Αριστεράς. Νομίζω ότι οποιαδήποτε άλλη συζήτηση σήμερα γι’ αυτό το θέμα είναι άκαιρη.

 

• Η κοινωνία στενάζει αλλά δεν ξεσηκώνεται όπως και ο ευρωπαϊκός Νότος. Στην Ευρώπη η Αριστερά δεν εισπράττει οφέλη εκτός από τη χώρα μας… Μιλάμε για μια υποταγμένη στα γερμανικά κελεύσματα ήπειρο;

 

Νομίζω ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Ειδικά στην Ισπανία και την Πορτογαλία φαίνεται ότι η Αριστερά έχει σημαντική ανοδική τάση, δημοσκοπική και κινηματική. Υπάρχει όλο και μεγαλύτερη αίσθηση ότι αυτό που αντιμετωπίζει ο Νότος –στην καλύτερη περίπτωση– είναι μια μεγάλη περίοδος στασιμότητας. Οπότε υπάρχει το έδαφος για μεγάλες κοινωνικές διεργασίες και μετατοπίσεις. Τώρα είναι η στιγμή για την επιστροφή της δημοκρατίας, για να βρει ο ευρωπαϊκός λαός το νήμα των μεγάλων προταγμάτων που ήθελε ο νεοφιλελευθερισμός να τελειώσει μία και καλή: την επέκταση των δικαιωμάτων από τη σφαίρα της πολιτικής στη σφαίρα της κοινωνίας και, τέλος, στη σφαίρα της οικονομίας. Ενας κοινωνικός μετασχηματισμός δηλαδή, όπου οι πολίτες λύνουν τα προβλήματά τους και στις τρεις σφαίρες με δημοκρατικό τρόπο.

 

http://www.efsyn.gr/?p=77749

22-24 Ιουλίου: Τριήμερο για τη Δημοκρατία

 

22-24 Ιουλίου: Τριήμερο για τη Δημοκρατία

1974-2013, 39 χρόνια μετά,
ο αγώνας κατά του Μαύρου στην ΕΡΤ είναι αγώνας για τη Δημοκρατία.

21 Απριλίου 1967. Η Χούντα των Συνταγματαρχών έριξε μαύρο στη Δημοκρατία.
11 Ιουνίου 2013 . Η κυβέρνηση Σαμαρά αποφάσισε και διέταξε να ρίξει μαύρο στην ΕΡΤ.

Η απάντηση σε όσους κουρελιάζουν το Σύνταγμα, τα κοινωνικά δημοκρατικά δικαιώματα και τις κατακτήσεις, σε όσους καταπατούν τους νόμους, για τον ελληνικό λαό, ήταν πάντα μία: Αντίσταση και κοινοί Αγώνες.

Ο Σύνδεσμος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974 και οι Εργαζόμενοι της ΕΡΤ τιμούν φέτος μαζί την επέτειο του τέλους της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών προσδοκώντας στο τέλος της τροϊκανής χούντας, με ένα τριήμερο εκδηλώσεων στο ιστορικό χώρο μαρτυρίου του ΕΑΤ-ΕΣΑ και στο Ραδιομέγαρο Αγ. Παρασκευής.

• ΔΕΥΤΕΡΑ 22 ΙΟΥΛΙΟΥ
20.30 : ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΠΡΟΑΥΛΙΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΕΡΤ για τα «πέτρινα χρόνια» της ελληνικής ιστορίας.
— Παντελής Βούλγαρης (σκηνοθέτης ταινίας «Πέτρινα Χρόνια»)
— Μπάμπης Γκολέμας (ο αληθινός «πρωταγωνιστής» της ταινίας Πέτρινα Χρόνια αφού ήταν αφιερωμένη στην ζωή του)
— Νίκος Μανιός (Γιατρός-πρώην Πρόεδρος της ΕΙΝΑΠ, τότε φοιτητής και μέλος της Οργάνωσης «ΚΙΝΗΜΑ 20ης Οκτώβρη», φυλακισμένος στον Κορυδαλλό)
— Αντώνης Λιάκος (καθηγητής Ιστορίας, τότε φοιτητής Φιλοσοφικής στην Θεσσαλονίκη, μέλος της Οργάνωσης «ΛΑΪΚΗ ΠΑΛΗ», 4 χρόνια στις φυλακές Αίγινας, Κορυδαλλού, και Γεντί Κουλέ)
— Δημήτρης Παπαχρήστος (μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής του Πολυτεχνείου)
— Πέτρος Κωνσταντίνου (Συντονιστής Κίνησης Ενάντια στον Ρατσισμό και στον Φασισμό)
ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΗΣ : Ντένια Σαρακίνη (δημοσιογράφος ΝΕΤ)

22.00 ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ του Παντελή Βούλγαρη «ΠΕΤΡΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ»
• ΤΡΙΤΗ 23 ΙΟΥΛΙΟΥ
20.30: Στον ιστορικό χώρο του πρώην ΕΑΤ -ΕΣΑ διοργανώνεται η εκδήλωση του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών, με παρούσα αντιπροσωπεία των εργαζομένων της ΕΡΤ.

Η δημοσιογράφος της ΕΡΤ Αγλαΐα Κυρίτση θα μεταφέρει χαιρετισμό εκ μέρους των εργαζομένων στην ΕΡΤ.
• ΤΕΤΑΡΤΗ 24 ΙΟΥΛΙΟΥ
20.30: ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΠΡΟΑΥΛΙΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΕΡΤ «Για ποια Δημοκρατία μιλάμε»
— Νίκος Τριανταφύλλου (Πρόεδρος Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών, τότε φοιτητής στο Μικρό Πολυτεχνείο, μέλος της ΚΝΕ, φυλακίστηκε στην Ασφάλεια Περισσού και στον Κορυδαλλό)
— Λάζαρος Κυρίτσης (μέλος του ΣΦΕΑ, αντιπρόεδρος Πανελλήνιας Ένωσης Εξόριστων Μακρονήσου, μακρονησιώτης)
— Νίκος Κιάος (δημοσιογράφος, τότε φοιτητής, μέλος του «Ρήγα Φεραίου», φυλακισμένος σε Αβέρωφ, Κορυδαλλό , Μπογιάτι και Γιάρο)
— Θανάσης Καλαφάτης (Πανεπιστημιακός)
— Γιώργος Κοττανίδης (ηθοποιός, αντιστασιακός και φυλακισμένος)
— Μάκης Μπαλαούρας (δημοσιογράφος – αντιστασιακός)
— Δημήτρης Χριστόπουλος (αν.καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και μέλος Ενωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων)
ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΗΣ : Άννα Κωνσταντακάκη (δημοσιογράφος ΕΡΤ)

22.00: ΜΟΥΣΙΚΑ ΣΥΝΟΛΑ ΕΡΤ : Τα τραγούδια της Αντίστασης

Θέλουμε κόμμα και όχι φορέα ειδικού σκοπού

Αφορμή για το άρθρο αυτό στάθηκε το συνολικό πολιτικό κλίμα που κυριάρχησε στις διεργασίες του 1ου συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ και στη συμπεριφορά των μελών στο σύνολο τους μέσα από αυτές. Για να νοηματοδοτήσουμε το νέο πολιτικό υποκείμενο της ριζοσπαστικής αριστεράς, εκφραστή και οργανωτή της διευρυμένης ανυπακοής απέναντι στην κοινωνική καταστροφή των μνημονίων, πρέπει να συγκροτήσουμε ένα κόμμα με όλη τη σημασία της λέξεως που να διέπεται από αξίες και ιδανικά, από πολιτισμικό ήθος και πολιτικό σκοπό. Αν ένα από όλα αυτά τα χαρακτηριστικά χαθεί στη διαδικασία συγκρότησης πρέπει να είμαστε εκεί σαν μέλη να το ανασύρουμε και να το «επαναφορτίσουμε» στο κόμμα των μελών. Γι αυτό το λόγο πρέπει να δούμε τι είναι αυτό που μας κάνει ξεχωριστούς από τα διεφθαρμένα κόμματα εξουσίας του παρελθόντος.

Το πρώτο είναι ότι εμείς μιλάμε για κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και των στρατηγικών μονάδων της οικονομίας απέναντι στην διευρυνόμενη ιδιωτική ιδιοκτησία. Ότι εμείς λέμε, ότι τα κινήματα διαμαρτυρίας είναι αναφαίτερο κομμάτι της πολιτικής μας έκφρασης και αποτελεί το κύριο μέρος της οργανικής μας συγκρότησης, απέναντι στην καταστολή της δημοκρατικής έκφρασης και διεκδίκησης. Είναι δηλαδή μια διαφορά χάους, που σπάει την λογική της ανάθεσης στην σχέση του κόμματος με τον πολίτη και στην εργασία του την ίδια. Ώστε να αναλάβει το μέλος την εξουσία του κόμματος, ο εργάτης την διαχείριση της εργασίας τους, μέσα από μια πολιτική επανακαθορισμού και ανάπτυξης του κανόνα αυτοδιαχείρισης και αυτοδιάθεσης του ατόμου.

Το δεύτερο είναι ότι εμείς δεν φάγαμε πότε από το «παντεσπάνι» της κερδοφορίας και δεν σκοπεύουμε να το κάνουμε. Για να μην γίνει αθέμιτα αυτό απόκλιση του διακαής στόχου μας για την εξουσία των από κάτω, φροντίζουμε από τώρα για να μην δημιουργηθεί ούτε ίχνος περιθωρίων συνεργασίας με τις κυρίαρχες ελίτ

Το τρίτο είναι η δημοκρατία και η συλλογικότητα απέναντι στον εκτεινόμενο κοινωνικό κανιβαλισμό και στις ατομικές λύσεις των προβλημάτων. Είναι ο πολιτισμός του διαλόγου των πολλών απέναντι στον ανταγωνισμό των λίγων που τρώγονται μεταξύ τους.

Για να δούμε αν μέσα σε όλα αυτά υστερούμε σε κάτι πρέπει να περάσουμε από το διακηρυκτικό λόγο στην πράξη και την εφαρμογή αυτών των ενδεικτικών μας σημείων.

Το πρώτο το βλέπουμε να εφαρμόζεται στη ΒΙΟΜΕ και στις λαικές συνελεύσεις. Το δεύτερο το αποδεικνύει η πολιτική ζωή του χώρου και η επιμονή μας για διαφάνεια, για αναδιανομή του πλούτου για δίκαιο φορολογικό σύστημα κ.α.

Το τρίτο όμως είναι αυτό που διαχωρίζει το κόμμα και το κάνει να διαφέρει από έναν φορέα ειδικού σκοπού ή ένα κοινωνικό μέτωπο σωτηρίας. Είναι οι ιδέες της αριστεράς, είναι η αξιακή υπόσταση της αριστεράς, είναι ο σεβασμός στον διάλογο και την διαφορετικότητα . Το ιδεολογικό πρόσημο είναι αυτό που προσδίδει σε μια πολιτική παράταξη τον χαρακτηρισμό “κόμμα” και πόσο μάλλον όταν αυτό το κόμμα θέλουμε να ανήκει στα μέλη. Αυτό συνεπάγεται την αναγκαία δημοκρατική χειραφέτηση των μελών που θα συμμετέχουν στις συλλογικές διαδικασίες.

Στον ΣΥΡΙΖΑ αυτή τη στιγμή διαπιστώνεται ένα μεγάλο αξιακό έλλειμμα, αποτέλεσμα ορισμένων πολιτικών κατά τα άλλα σεβαστών πολιτικών απόψεων που θεωρούν ότι η θέση του είναι εργαλειακή και όχι «κομματική». Αυτή η πολιτική άποψη συνέβαλε σημαντικά στο να επικρατήσουν κρότοι χειροκροτημάτων στο συνέδριο πάνω σε πρόσωπα και μηχανισμούς τάσεων.

Αντί να επευφημούμε τις συλλογικές πολιτικές μας αποφάσεις, ζητωκραυγάζαμε υπέρ των επιφανών στελεχών μας ξεχνώντας ότι τα ίδια αυτά πολιτικά πρόσωπα είναι μέρος των συλλογικών μας κατορθωμάτων. Αντί να χειροκροτούμε τα πρόσωπα και τις καταστάσεις που διαμορφώνονταν, έπρεπε να χειροκροτάγαμε την ανακλητότητα και εναλλαγή όλων των μελών, όλων των οργάνων. Αντί να γιουχάρουμε τις διαφορετικές απόψεις, θα έπρεπε να θυμόμαστε ότι στις πλατείες του 2011 είχαμε βρει έναν δημοκρατικό τρόπο έκφρασης χωρίς να ενοχλούμε τον ομιλητή/ομιλήτρια.

Η δημοκρατία είναι πολιτική μάχη διαρκείας και δυστυχώς επιβεβαιώσαμε ότι χρειάζεται τεράστια προσπάθεια στον χώρο, ώστε να γίνουμε «πλατειακοί», να γίνουμε φρικιά και να καθόμαστε οκλαδόν σε δημόσιους χώρους. Αυτό δεν χρεώνεται σε κανέναν ξεχωριστά και δεν καθορίζεται από την ταξική και κοινωνική καταγωγή του μέλους, αλλά καθορίζεται από την ανάγκη ιδεολογικής ζύμωσης στο κόμμα μας μέσα από το συλλογικό μας διάλογο και δράση.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το σώμα του συνεδρίου επέλεξε την συγκυρία αντί για την αριστερή απάντηση στην κρίση. Επέλεξε η επικοινωνιακή πολιτική να προσπεράσει την αριστερή συγκρότηση του πράγματος με την εκλογή του προέδρου από το συνέδριο. Επέλεξε ο ΣΥΡΙΖΑ των μελών να μην περάσει το μήνυμα της συλλογικότητας, αλλά της ατομικής συνέχειας. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν πιστώνει στον πρόεδρο ότι δεν αξίζει να είναι εκεί που βρίσκεται τώρα, αλλά στα ίδια μέλη που πρέπει να προβούν σε μια αυστηρή αυτοκριτική.

Τι σημαίνει πραγματικά κόμμα των μελών και πως τα μέλη συμμετέχουν συλλογικά σε όλη την ζωή του ενιαίου κόμματος με δημοκρατία ισότητα και ελευθερία; Το συνέδριο ήταν μια συνάντηση και δεν εξασφαλίζει την συνέχεια των ενεργών συλλογικών κυττάρων του ΣΥΡΙΖΑ! Το θέμα είναι από εδώ και πέρα συντρόφισσες και σύντροφοι.

Πρώτος μας σταθμός η συμμετοχή στις κινητοποιήσεις για την απόσυρση του πολυνομοσχεδίου, διότι εκεί είναι τα κύτταρα του ΣΥΡΙΖΑ!

Καλά της κάνουν της Βίκυς Σταμάτη;

Γράφει ο Θανάσης Καρτερός

Διαβάζουμε στα ψιλά των εφημερίδων ότι η Βίκυ Σταμάτη, η γυναίκα του Άκη Τσοχατζόπουλου, υποβλήθηκε σε διπλή μαστεκτομή στον Άγιο Σάββα. Τώρα νοσηλεύεται στο ίδιο νοσοκομείο φρουρούμενη, και εφόσον όλα πάνε καλά με την υγεία της θα επανέλθει στις φυλακές.

Ας θυμίσουμε ότι η Σταμάτη είναι προφυλακισμένη από τον Απρίλη του 2012. Το ανήλικο αγοράκι που έχει αποκτήσει με τον Άκη Τσοχατζόπουλο, μόλις έξι χρόνων, μεγαλώνει με τη γιαγιά του.

Ας θυμίσουμε επίσης ότι προφυλακισμένη πάνω από ένα χρόνο είναι και η κόρη του Άκη Αρετή.

Ολόκληρη η οικογένεια δηλαδή βρίσκεται στις φυλακές και όχι επειδή καταδικάστηκαν, αλλά επειδή θεωρούνται ύποπτοι φυγής και διάπραξης νέων αδικημάτων -η συνηθισμένη νομική αιτιολόγηση της προφυλάκισης.

Κι όλα αυτά συμβαίνουν ενώ ένας, έστω ένας, από τους φίλους, τους συντρόφους, τους βολεμένους, τους ευεργετημένους, τους παρατρεχάμενους, τους σφουγγοκωλάριους του Άκη δεν έχει ξεστομίσει μια έστω λέξη για το είδος της μεταχείρισης που υφίσταται η οικογένεια του πρώην πανίσχυρου άνδρα του ΠΑΣΟΚ.

Το γιατί είναι φανερό: Γιατί τρέμουν μια εξοργισμένη κοινή γνώμη που ζητάει την κεφαλή επί πίνακι των ενόχων για σκάνδαλα, διασπάθιση του δημόσιου χρήματος, κατάχρηση εξουσίας. Και των υπευθύνων για όσα υποφέρουν εκατομμύρια άνθρωποι, που με κανέναν δεν τα έφαγαν χτες, ότι κι αν λέει ο Πάγκαλος. Αλλά δεν έχουν σήμερα να φάνε.

Στις πολιτισμένες δημοκρατικές κοινωνίες όμως, μπορεί και πρέπει ο κάθε δικαστής να παίρνει υπόψη τις διαθέσεις της κοινής γνώμης, αλλά δεν μπορεί να δικάζει και να τιμωρεί η κοινή γνώμη. Ούτε μπορεί να αποτελεί η προφυλάκιση τρόπο τιμωρίας, διασυρμού και εξουθένωσης οποιουδήποτε κατηγορουμένου.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι δυνατό να πιστεύει κάποιος δικαστής ότι η Βίκυ Σταμάτη θα διαπράξει εγκλήματα αν αποφυλακιστεί; Ή ότι θα πάρει το παιδί της, θα ξεφύγει από το μάτι των αρχών και θα το σκάσει στο εξωτερικό; Όχι φυσικά.
Αν αυτά όμως δεν συντρέχουν, για ποιο λόγο είναι ακόμα στη φυλακή, καρκινοπαθής, εγχειρισμένη, ταλαιπωρημένη και χωρίς να έχει καταδικαστεί; Και γατί δεν εφαρμόζεται και στην περίπτωσή της το πνεύμα του νόμου, που επιτάσσει μια επιεικέστερη μεταχείριση στης μητέρες μικρών παιδιών, πολύ περισσότερο όταν είναι βαριά άρρωστες;

Δεν έχει κανένα δικαίωμα κανείς, εκτός από το φυσικό δικαστή, να αποφαίνεται για αθωότητα ή ενοχή οποιουδήποτε -και της συγκεκριμένης γυναίκας. Έχουμε όμως δικαίωμα να ζητάμε να μην έχει κανείς, μα κανείς, την τύχη του αποδιοπομπαίου τράγου. Να μη χρησιμοποιείται κανείς, όσες ενδείξεις κι αν υπάρχουν εις βάρος του, ως κολυμβήθρα για να ξεπλυθούν σκάνδαλα και ρεμούλες δεκαετιών. Να μην διασύρεται κανείς για να στρέψει εναντίον του την οργή της η κοινή γνώμη και να εκτονωθεί η απαίτησή της για κάθαρση και δικαιοσύνη. Και να μην εξαντλεί το σύστημα εξουσίας τη σκληρότητά του εναντίον των πιο ευάλωτων, για να «ξεκαρφωθεί» για την ανοχή του απέναντι σε όσους διαθέτουν προστασία και δύναμη.

Όσο κρατούν μια άρρωστη γυναίκα, όποιες κατηγορίες κι αν τη βαρύνουν, δεν αποδεικνύουν πόσο δίκαιοι είναι -αλλά πόσο άδικοι μπορούν να γίνουν για να φανούν δίκαιοι. Κι όσοι πιστεύουν ότι ξεμπερδεύουν με ένα «καλά να πάθει», ή «καλά της κάνουν», ας σκεφτούν ότι ίσως στρώνουν έτσι το δρόμο, χωρίς να το θέλουν, για να «κάνουν καλά» και σε άλλους, πιο συμπαθείς από τη Σταμάτη…

http://www.koutipandoras.gr/39348/%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%AC-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B2%CE%AF%CE%BA%CF%85%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BC%CE%AC%CF%84%CE%B7.html

Απαντήσεις γύρω από το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ

Αυτή τη στιγμή που γράφεται το κείμενο οι προσυνεδριακές διαδικασίες φτάνουν στο τέλος τους και οι οργανώσεις ανά την Ελλάδα καλούνται να εκλέξουν τους αντιπροσώπους για το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ που μέσα από αυτό μπορεί να δημιουργηθεί ένα ενιαίο πολυτασικό ριζοσπαστικό προοδευτικό κόμμα της αριστεράς. Ένα κόμμα που θα εμπνεύσει και θα συμφιλιωθεί με τους από κάτω και θα έχει εχθρούς τους κεφαλαιοκράτες. Αυτή θα είναι και η μεγαλύτερη αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ όταν δηλαδή οι από πάνω δεν τον βλέπουν ως εχθρό . Ο  Πάγκαλος και ο Ψαριανός είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα των τελευταίων ημερών σχετικά με τον φόβο που σπέρνει ο ΣΥΡΙΖΑ στον συρφετό της εξουσίας. Συνεπώς αυτό μας προσδίδει μια ώθηση όσον αφορά τον αγώνα μας και αμφισβητεί κάποια «στρογγυλεύματα» που λέγονται σχετικά με την πολιτική που ακολουθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Αν δεν μπούμε στην διαδικασία να διαχωρίσουμε τον ριζοσπαστικό λόγο από την ριζοσπαστική πράξη τότε τα μέλη μας και ο κόσμος που μας παρακολουθεί και εναποθέτει τις ελπίδες του σε εμάς, θα στραφεί προς την ακροδεξιά που θα αποτελεί τελευταία επιλογή από την αποτυχία μας.

Αν υπήρχε δεξιά στροφή δεν θα επισκεπτόμασταν τους μετανάστες εργάτες γης της Μανωλάδας για να ακούσουμε τα προβλήματα τους. Αν υπήρχε δεξιά στροφή δεν θα πηγαίναμε να επισκεφτούμε τον Κώστα Σακκά στο νοσοκομείο που νοσηλεύεται εξαιτίας της απεργίας πεινάς που κάνει εδώ και ένα μήνα απαιτώντας το αυτονόητο. Αυτά βεβαίως και δεν αρκούν για τις προσδοκίες που διατρέχουμε για τον χώρο, αλλά ακόμη και αυτά σε έναν κοινωνικό «κόλαφο» που επικρατεί, είναι στοιχεία ότι το στρατόπεδο μάχης μας έχει ονοματεπώνυμο και είναι η εργατική τάξη και οι αδικημένοι.

Η κοινωνία αυτή τη στιγμή περιμένει να ακούσει από τον ΣΥΡΙΖΑ κάποια απλά πράγματα που να δώσουν ένα τέλος σε αυτό το αδιέξοδο και να ξεκινήσουν να δημιουργούν το νέο ελπιδοφόρο μέλλον της προοδευτικότητας. Γι αυτόν τον λόγο καλούμαστε να απαντήσουμε σε κάποια ερωτήματα…

1. Κυβέρνηση της αριστεράς.

Καταρχάς κυβέρνηση της αριστεράς σημαίνει καμία ανοχή στην καταστροφή, καμία επαναπεριχαράκωση όπως στο παρελθόν αλλά άσκηση μιας πολιτικής που θα σπάει την » χωρικότητα της λέσχης σοφών αριστερών» και θα προτιμάει καθημερινά αντί για τις αίθουσες του γραφικού αριστερού διαλόγου μας, τις εξωστρεφείς δράσεις και ταυτόχρονα θα χτυπάει πολιτικά την ιδιωτική σφαίρα καθώς θα επιχειρεί στον δρόμο να «επαναοικειοποιείται» τον δημόσιο χώρο.

Κυβέρνηση της αριστεράς σημαίνει ετοιμότητα του κόμματος να αναλάβει «σήμερα» την διακυβέρνηση αυτής της χώρας και να δώσει ένα τέλος σε αυτό το μαρτύριο.

Κυβέρνηση της αριστεράς σημαίνει ο λαός να αναλαμβάνει την πραγματική υλική του διάσταση και όχι ευχολόγια της πολιτικής. Αυτό σημαίνει ότι το μέλος του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα είναι ένας απλός συνοδοιπόρος της προσπάθειας αλλά πρωταγωνιστής αυτής, προκαλώντας και το ίδιο το μέλος να συμμετέχει και να σπάει ο ίδιος την λογική της ανάθεσης στην πράξη.

Αυτό όμως προϋποθέτει την δημιουργία ενός χώρου που θα εμβαθύνει σε μια σχέση επανακαθορισμού της σχέσης εξουσίας μιας κομματικής παράταξης με τον πολίτη. Αυτή η πολιτική θα προβλέπει από τώρα την αποκέντρωση της εξουσίας και της υγιής γραφειοκρατίας στη βάση, με σκοπό στην τελική, να δημιουργήσουμε την χυδαιότητα των πολλών εξουσιαστών και όχι των λίγων.

Επόμενο ερώτημα είναι ποια θα είναι σχέση της κυβέρνησης της αριστεράς με τα κοινωνικά κινήματα. Οι απόψεις αμφιταλαντεύονται σε αυτήν την περίπτωση, ενώ δηλαδή απαντάμε σήμερα ότι το κίνημα έχει το πρόσημο της διαμαρτυρίας, όταν και αν αναλάβουμε την κυβέρνηση ποια θα είναι αυτή η σχέση με τα κοινωνικά κινήματα; Μια πρόβλεψη θα μπορούσε να υπάρξει όσον αφορά το συστρατευμένο κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αυτός ο κόσμος δεν μπορεί να υποκαταστήσει την αυτονομία των δημοκρατικών κινημάτων. Το πολύμορφο δημοκρατικό κίνημα θα πρέπει να αξιολογεί και να αμφισβητεί τις κινήσεις της κυβέρνησης της αριστεράς, δεν θα στηρίζει αμέριστα τις αποφάσεις αλλά θα λειτουργεί ως μοχλός πίεσης για την εφαρμογή αυτών των ριζοσπαστικών πολιτικών ανατροπών.

Το κίνημα ωστόσο δεν μπορεί να είναι ελληνοκεντρικό. Εφόσον αναγνωρίζουμε την παγκόσμια φύση της καπιταλιστικής κρίσης και την χρεοκοπία του Ευρωπαϊκού Νότου δεν υπάρχει καλύτερη επιλογή από το να αναπτύξουμε «σήμερα» σχέσεις διεθνείς φιλίας και κινηματικότητας με τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου και τις προοδευτικές δυνάμεις του Βορρά. Αυτό συνεπάγεται την μαζική απεύθυνση στα ευρωπαϊκά συνδικάτα, κόμματα της αριστεράς (die linke, red green alliance, blocco κλπ) και κοινωνικούς φορείς για μια διεθνής συμμαχία εναντίον των πολιτικών λιτότητας.

2)Οραματικός στόχος.

Να συμφωνήσουμε ότι κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς χωρίς οραματικό στόχο δεν νοείται. Όραμα δεν σημαίνει ότι υπάρχει κάποιο απώτερο μέλλον όπως και να το πούμε αυτό. Όραμα σημαίνει ότι μέσα από τις προγραμματικές σου θέσεις που δεν θα στέκονται στο μνημόνιο και εκεί θα σταματάνε αλλά σε κατάρριψη βραχυπρόθεσμων στόχων για την καλυτέρευση των συνθηκών ζωής μας. Μέσα από διαδικασία επανίδρυσης και ανασύνθεσης της πολιτικής μας στη βάση των αναγκών, της αναδιανομής του πλούτου, της κοινωνικής απελευθέρωσης και της πολιτιστικής αναγέννησης. Αυτό δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί με περιγραφές αλλά ασκώντας μια μεθοδολογία πάνω σε ένα σχέδιο μετάβασης σε αυτό που λέμε σοσιαλισμό. Άλλωστε πρέπει να συνετιστούμε όλοι και όλες γύρω από μια αλήθεια, πως σε ένα βαθμό όλοι και όλες έχουμε αποτύχει, γιατί εμμέναμε προσκολλημένοι στο ιδεατό καβούκι μας και δεν καταφέραμε να εξωτερικεύσουμε τις ιδέες μας. Άρα οραματικός στόχος είναι να εξωτερικεύσουμε αυτά που ξέρουμε να λέμε μεταξύ μας, αλλά δεν καταφέραμε να μεταλαμπαδεύσουμε και να κάνουμε κτήμα της κοινωνίας.

Ένα ερώτημα που παραμένει είναι αν αυτή η διαπραγμάτευση τελικά πρέπει να γίνει μέσα στο ΕΥΡΩ η ΈΞΩ από αυτό. Η απάντηση πρέπει να είναι ρητή, ας είναι διαπραγμάτευση με τα πολιτικά χαραχτηριστικά που θέλουμε και ας γίνει σε όποιο νόμισμα να ναι, διότι δεν θα το αναλύσω εγώ αλλά ο γερό Μαρξ ξεκαθάρισε ότι το νόμισμα είναι το μέσο και όχι εκείνο που θα παράξει πολιτική γιατί είναι και αυτό εμπόρευμα. Ξεκινώντας από το ΕΥΡΩ που είναι ένα ισχυρό νόμισμα, αλλά με καμία θυσία γι αυτό. Το σύνθημα που συμπυκνώνει την πολιτική μας να είναι “Το καμία θυσία για το ευρώ καμία αυταπάτη για τη δραχμή”.

4)Πολιτισμός.

Μια μεγάλη κατηγορία που είναι ένα από τα κύρια συστατικά επιτυχίας για μια δημοκρατική αλλαγή είναι ο Πολιτισμός. Θεωρώ ότι μια πολιτική που βάζει σε δεύτερο στάδιο τον πολιτισμό αυτόματα ανοίγει περιθώρια για μια αριστερά της δογματικής αριστερίστικης εργατικής μονομανίας και δεν επουλώνει το ουσιαστικό πολιτιστικό έλλειμμα της ελληνικής κοινωνίας.

Οφείλουμε να φροντίσουμε για την προώθηση την δική μας εναλλακτικής πολιτιστικής ατζέντας απέναντι στην “μόδα του φασισμού”, προτάσσοντας την αλληλεγγύη και τη δημοκρατία ως αξίες αντιμετώπισης της κρίσης. Αποφεύγοντας τις παρελθοντικές σπασμωδικές κινήσεις του αέναου διαλόγου και καθιερώνοντας τον “θεσμό” του πολιτιστικού αντιπαραδείγματος μέσα από το κίνημα και την πραχτική μας δράση. Η πάλη κατά του φασισμού πρέπει να είναι ένα κύριο κεντρικό πολιτικό και πολιτιστικό μας μέλημα.

5)Ευρωζώνη.

Το απεχθές γεγονός της Κύπρου μας απασχόλησε ιδιαίτερα διότι πραγματικά ήταν αντιπροσωπευτικής και καθοριστικής σημασίας ώστε να μας παραδώσει ένα μάθημα σχετικά με το που μπορεί να φτάσει ο καπιταλισμός, να σκοτώσει την ίδια του την φύση, να αγγίξει την ιερή αγελάδα των τραπεζικών καταθέσεων. Κάποιοι βάφτιζαν εκείνη την περίοδο της καταστροφής της Κύπρου ως ανικανότητα της διαπραγμάτευσης ξεκινώντας να υιοθετούν μια πολιτική, αλλά plan b. Χωρίς όμως να διακρίνουν τις εξής διαφορές της κυβέρνησης της Κύπρου με αυτήν που θέλουμε να ασκήσουμε…

Στην Κύπρο είχαμε…

  • Κυβέρνηση δεξιάς
  • απουσία κινήματος
  • δεν υπήρχε διαπραγμάτευση παρά μόνο για 1 μέρα.

Άρα σκοπός είναι να απαντήσουμε σε αυτά για μια αξιόπιστη κυβέρνηση της αριστεράς και για μια διαπραγμάτευση που να φτάσει στα άκρα. Με τις εξής 3 απαντήσεις.

  • Καμία διάβρωση με την δεξιά πτέρυγα που θα σημάνει οπισθοχώρηση σε πολλά ζητήματα.
  • Ενίσχυση των διεθνών και εσωτερικών κινηματικών σχέσεων.
  • Εξάντληση και αμετάκλητη στήριξη της ικανότητας διαπραγμάτευσης και αντοχή στις πιέσεις των τροικανών.

5) Τάσεις στον ΣΥΡΙΖΑ.

Έχει γίνει αρκετός λόγος τελευταία για τις ξεχωριστές λίστες, τάσεις, ρεύματα, μηχανισμοί κλπ. Νομίζω πρέπει να αναγνωρίσουμε όλοι/όλες ότι αυτή τη στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ομοσπονδία πολιτικών και ιδεολογικών ρευμάτων και αυτός είναι ο θησαυρός του ΣΥΡΙΖΑ τον οποίο δεν πρέπει να πετάξουμε αλλά να ενσωματώσουμε στο νέο κόμμα στην βάση των ιδεολογικών και πολιτικών αναφορών και όχι των ειδικών προνομίων. Ποια η διαφορά λοιπόν μηχανισμού-τάσης; Ποια η αξία ύπαρξης τάσεων;
Ο Σύντροφος Τσίπρας είχε βγει στην τελευταία ΚΕ και είχε πει ότι οι λίστες είναι ξεπερασμένες και συχνά γίνονται διασπαστικές. Επιτρέψτε μου να διαφωνήσω με τη θέση αυτή. Το δικαίωμα στη λίστα είναι δημοκρατική επιλογή μιας τάσης όταν αυτή καθορίζεται στη βάση μιας πολιτικής πλατφόρμας, σε αντίθεση με το φαινόμενο της ΑΡ.ΠΛ όπως αποτυπώθηκε από την συνδιάσκεψη του Δεκέμβρη που ενώ είχε υπερψηφίσει τα εισηγητικά κείμενα αιφνίδια κατέβασε ξεχωριστή λίστα. Ακριβώς λοιπόν επειδή πολύ από εμάς ίσως να μην θέλουν να εκπροσωπηθούν από κάποια τάση, το καλύτερο που έχουν να κάνουν είναι να ψηφίζουν με πολιτικά κριτήρια και όχι πρόσωπα και μηχανισμούς τάσεων. (συντρ. Νιάκας-εποχή)
Επιπλέον οι τάσεις εμποδίζουν να δημιουργηθούν αυτό που μέχρι τώρα αποκαλούσαμε φράξιες.

6)Εκλογή οργάνων από το συνέδριο.

Tέλος θα κάνω μια αναφορά και ανάλυση πάνω στην εκλογή των οργάνων από το συνέδριο. Καταρχάς η πολιτική μας πρεσβεύει ότι το ποιο διευρυμένο σώμα όπως είναι το συνέδριο διαθέτει την κατάλληλη νομιμοποίηση να εκλέξει την δομή και τα συλλογικά όργανα του κόμματος, συνεπώς αυτό το σώμα θα εκλέξει και τα πρόσωπα που θα εμπλέκονται σε μια συλλογικότητα. Καλούμαστε στον ΣΥΡΙΖΑ βάση του καταστατικού μας να εκλέξουμε το ανώτατο όργανο που ονομάζεται ΚΕ (κεντρική επιτροπή), την επιτροπή οικονομικού ελέγχου καθώς και τον Πρόεδρο. Ως προς το τελευταίο, δηλαδή την εκλογή του προέδρου από το συνέδριο διαφωνώ, πιστεύω ότι για μια σειρά από λόγους που θα αναφέρω, ο πρόεδρος πρέπει να εκλεγεί από την ΚΕ.
Ξεκινώντας αντίστροφα πολλοί ισχυρίζονται ότι η εκλογή του προέδρου από το συνέδριο του δίνει μια δημοκρατική μαζική νομιμοποίηση και προβάλει το προφίλ του ηγέτη που πρέπει να βγει προς τα έξω. Αυτό είναι σωστό μόνο ως προς το επικοινωνιακό κομμάτι της επικάλυψης του κόμματος και αυτό δεν αρμόζει στην ποιο ουσιαστική διαδικασία. Πρέπει λοιπόν να καταλάβουμε κάτι, ότι η εκλογή του προέδρου από το συνέδριο αυτόματα τον καθορίζει ως ένα μονοπρόσωπο όργανο . Πέραν του ότι διαφωνούμε ιδεολογικά με τα μονοπρόσωπα όργανα, ας αναρωτηθούμε τι είναι ο πρόεδρος; Eίναι ένα υπερκομματικό άτομο που υπερβαίνει τα όργανα, η είναι μια επιφανής προσωπικότητα που εκλέγεται μέσα από τα όργανα για να αποτελεί την αιχμή των συλλογικών αποφάσεων; Aν ο Πρόεδρος εκλεγεί από το συνέδριο αυτό σημαίνει ότι η επικοινωνία του μέλους και των οργάνων με τον ίδιο χάνεται και επιστρέφει μόνο στο συνέδριο, το «οποίο μπορεί να τον εγκαλέσει σε κάτι». Αντίθετα θεωρώ ότι ο κάθε πρόεδρος είναι μέρος των συλλογικών οργάνων και όχι πολιτικό αυτόνομο κέντρο που μένει στο απυρόβλητο.
Εγώ πιστεύω ότι το να βγει από την ΚΕ δίνει την καλύτερη απάντηση σε μια κοινωνία κλεισμένη στο «εγώ» της και στις ατομικές λύσεις.

Αυτόματα επίσης ολοκληρώνει και τον πολιτικό χώρο που θέλουμε να δημιουργήσουμε, δεν έχουμε καρέκλες, δεν στεκόμαστε στα πρόσωπα, δεν εκλέγουμε όργανα και πρόσωπα με μηχανισμούς, αλλά με πολιτικά κριτήρια και συλλογικές διαφανείς διαδικασίες για την οριζόντια λήψη και υλοποίηση των αποφάσεων μας. Αυτό δεν αφορά μόνο τον Πρόεδρο αλλά όλα τα μέλη και τον καθένα/καθεμιά μας ξεχωριστά.

Αυτός είναι κωδικά και ο ΣΥΡΙΖΑ που θέλω να είμαι μέλος μετά το συνέδριο…

Σίμος Σιμωτάς

Οικονομίες σε ανάπτυξη, κοινωνίες σε καταστολή;

* Μερικές σκέψεις για τις εξεγέρσεις σε Βραζιλία και Τουρκία

Σε κείμενό του για την πρόσφατη εξέγερση στη Βραζιλία ο Μπουονβεντούρα ντε Σόουσα Σάντος, αναλύοντας την κοινωνική κατάσταση στη χώρα, ανέφερε την ύπαρξη δύο Βραζιλιών: από τη μία, η ανερχόμενη οικονομία με τους συνεχώς θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, η δύναμη νέου τύπου, η χώρα στην οποία τα τελευταία χρόνια «δημιουργήθηκε» μεσαία τάξη με υψηλή τάση καταναλωτισμού. Από την άλλη, η χώρα με τις μεγαλύτερες ανισότητες στον κόσμο, τις ολιγαρχίες των λατιφουντίων, τη βία των τσιφλικάδων, τις κλειστές και ρατσιστικές πολιτικές ελίτ. Αντίστοιχες αναλύσεις έχουν γίνει το τελευταίο διάστημα και για τη Τουρκία, όσον αφορά τις δικές της μεγάλες κοινωνικές ανισότητες. Τίθεται έτσι το σχεδόν απλοϊκό, αλλά σημαντικό, επιχείρημα που υποστηρίζει ότι οι δύο χώρες βιώνουν οικονομική μεγέθυνση, τα οφέλη της οποίας, όμως, δεν διαμοιράζονται δίκαια στον κοινωνικό ιστό. Αυτό το στοιχείο, θεωρεί αυτή η προσέγγιση, αποτελεί τη βάση των κοινωνικών εξεγέρσεων που βλέπουμε αυτές τις μέρες.
Πέρα από αυτή τη σημαντική διαπίστωση, εκτιμώ ότι οι εξεγέρσεις σε Βραζιλία και Τουρκία μάς βοηθάνε να βγάλουμε κάποια ευρύτερα συμπεράσματα για τις τάσεις του σύγχρονου «καπιταλισμού της κρίσης», τον τρόπο εφαρμογής νεοφιλελεύθερων προγραμμάτων σε «ιδιότυπες» οικονομίες και, κυρίως, το όραμα της ανάπτυξης και πώς αυτό μεταφράζεται στο κοινωνικό πεδίο.

Για τον τρόπο χρήσης των κοινών

Πριν απ’ όλα, αυτό που πρέπει να παρατηρηθεί και στις δύο κοινωνίες είναι ότι οι νεοφιλελεύθερες πρακτικές επικεντρώνονται στις νέες περιφράξεις των κοινών (commons) που υπερβαίνουν κατά πολύ τη γη και τους φυσικούς πόρους. Τόσο στη Βραζιλία όσο και στη Τουρκία γίνεται μεγάλη προσπάθεια από πλευράς κεφαλαίου όχι μόνο για την υφαρπαγή των δημόσιων υπηρεσιών και αγαθών, προς όφελος της συσσώρευσής του (αναγκαία συνθήκη εντός νεοφιλελευθερισμού), αλλά και για την περίφραξη κοινών, που έχουν στην πραγματικότητα δημιουργηθεί υπό την επίδραση κοινωνικών αγώνων που προηγήθηκαν. Οι εξεγέρσεις δεν έγιναν μόνο για ένα πάρκο ή τις δημόσιες συγκοινωνίες (που έχουν και αυτά την αυταξία τους), αλλά πολύ περισσότερο για τον τρόπο χρήσης αυτών, για τη σύγχρονη πρόσβαση στα δημόσια αγαθά, για ένα νέο δικαίωμα στην πόλη, για μια νέα παραγωγή αυτού που νοείται δημόσιο.
Αυτό το «νέο δημόσιο» δεν προκύπτει από τις παραχωρήσεις της κυρίαρχης τάξης σ’ ένα πλαίσιο κοινωνικής αναπαραγωγής των καταπιεσμένων, αλλά από τις εμπειρίες των ίδιων των εξεγερμένων. Και αυτό δεν μπορεί παρά να εγγράφεται στην προσπάθεια ανάπτυξης (έστω και στοιχειωδώς) εναλλακτικών κοινωνικών εγχειρημάτων. Δεν υποστηρίζω ότι αυτές οι εναλλακτικές μορφές φαίνονται ικανές από μόνες τους να αντιπαρατεθούν στην ηγεμονία του κεφαλαίου, όμως η μόνιμη προσπάθεια περίφραξης τους από πλευράς κεφαλαίου δείχνει τη δυναμική τους.

Όρια και ευθύνες

Το δεύτερο στοιχείο, που πρέπει να επισημανθεί, είναι τα όρια αλλά και οι ευθύνες μιας νέου τύπου σοσιαλδημοκρατίας εντός του νεοφιλελεύθερου πλαισίου. Τόσο στη Βραζιλία το σχήμα Λουλα-Ρούσεφ όσο και στην Τουρκία το σχήμα του Ερντογάν (παρ’ όλες τις πολύ σημαντικές διαφορές τους) ανήλθαν στην εξουσία υποσχόμενα αλλά και εφαρμόζοντας σε μεγάλο βαθμό, ένα πρόγραμμα οικονομικών μεταρρυθμίσεων και κυρίως «δημιουργώντας» μια ισχυρά καταναλωτική μεσαία τάξη. Στηρίχθηκαν δηλαδή στο επιχείρημα ότι η καπιταλιστική ανάπτυξη θα επιτρέψει την άρση των ανισοτήτων μέσω της (έμμεσης) αναδιανομής. Όμως, εμφανίστηκαν πολύ γρήγορα δύο στοιχεία που έκαναν την επιμονή σε αυτό το μοντέλο ασύμβατη με το νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό. Από τη μια, η κρίση έδειξε ότι η ανάπτυξη ενδέχεται να είναι ανεπαρκής για να επιτρέψει την αύξηση του βαθμού της αναδιανομής που φαίνεται επιθυμητή από μια προοδευτική σκοπιά. Ή τουλάχιστον κάτι τέτοιο δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς μια μεγάλη πολιτική αντιπαράθεση. Από την άλλη, ακόμα και αυτά τα λίγα κέρδη για τον κόσμο της εργασίας στο πλαίσιο μιας σοσιαλδημοκρατικής συνθήκης, αποδεικνύονται αφόρητα για το κεφάλαιο. Η επιμονή στα κοστοβόρα αθλητικά γεγονότα (Ολυμπιακοί Αγώνες, Μουντιάλ), αλλά και η προσπάθεια καθιέρωσης «παγκόσμιων πόλεων» (βλ. Ιστανμπούλ, Ρίο κλπ) που προσελκύουν επενδύσεις δεν είναι μια «υπέρογκη και ανώφελη σπατάλη δημόσιου χρήματος», αλλά μια επιλογή για την εξασφάλιση της κεφαλαιακής συσσώρευσης και την εξερεύνηση παρθένων αγορών και χώρων.

Δημοκρατία και αντι-καταστολή

Τέλος, είναι ιδιαίτερα σημαντικό το ζήτημα της δημοκρατίας και της αντι-καταστολής, όπως προκύπτει ως αίτημα και συλλογική διεκδίκηση των σύγχρονων αυτών εξεγέρσεων. Έχει ειπωθεί πολλές φορές ότι νεοφιλελευθερισμός χωρίς νεοσυντηρητισμό δεν υπάρχει. Θα πρόσθετα ότι μαζί με το νεοσυντηρητισμό υπάρχει και μια συνεχή απειλή αλλά και πρακτική αυταρχικού και καταστελτικού κράτους. Υπό αυτό το πλαίσιο η υπέρμετρη καταστολή και οι δολοφονίες διαδηλωτών σε Βραζιλία και Τουρκία δεν θα πρέπει να νοείται ως μια ειδική συνθήκη «περίεργων» κοινωνιών, όπου η βία είναι γενικευμένη και καθολική. Είναι επιλογή ενός παγκόσμιου τρόπου άσκησης εξουσίας, όπου η συλλογική ταυτότητα του πολίτη υπάρχει μόνο εφόσον δεν έρχεται σε σύγκρουση με τις επιλογές της εκάστοτε εξουσίας. Συνεπώς, το αίτημα για δημοκρατία στη λήψη αποφάσεων και ενάντια σε αστυνομοκρατούμενες κοινωνίες είναι συνεχώς επίκαιρο και εντάσσεται τόσο στο πλαίσιο των ευρύτερων συλλογικών διεκδικήσεων, όσο και στη δημιουργία και διεκδίκηση ενός νέου φαντασιακού, ενός εναλλακτικού, κυρίαρχα δημοκρατικού δημόσιου χώρου και πρακτικής.

Γιώργος Βελεγράκης

http://www.epohi.gr/portal/diethni/14388-2013-06-30-15-22-12