Όλοι στη Θεσσαλονίκη το Σάββατο 7 Σεπτέμβρη – Διαδηλώνουμε στη ΔΕΘ!

Layout 1Προσυγκέντρωση: Άγαλμα Βενιζέλου 6:00μ.μ Δηλώσεις συμμετοχής (δωρεάν μεταφορά) για τα πούλμαν από Αθήνα στο τηλ.: 6974.486.368

ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ-ΣΧΟΛΕΙΑ, ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ
ΔΕΝ ΘΑ ΦΥΓΟΥΝ, ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΙΩΞΟΥΜΕ!

Καταστροφή Κοινωνικών Υπηρεσιών
Η αδίστακτη κατρακύλα της κυβέρνησης προς την ακροδεξιά έχει άμεσες επιπτώσεις στη ζωή του λαϊκού κόσμου. Μέσα στο καλοκαίρι ανακοινώθηκε το κλείσιμο 10 νοσοκομείων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, με νέα κλεισίματα να προκύπτουν κάθε τόσο! Έτσι χάνονται το λιγότερο άλλες 800 νοσοκομειακές κλίνες για τους φτωχούς, που θα πεθαίνουν αν δεν έχουν να πληρώνουν τις ιδιωτικές κλινικές. Μέχρι και στα δημόσια νοσοκομεία που θα απομείνουν θέλουν να βάλουν έξτρα εισιτήριο 25ευρώ! Στο ίδιο καλοκαίρι, πάνω από 20.000 μαθητές της Τεχνικής Εκπαίδευσης έχασαν τους τομείς τους, ενώ ανακοινώθηκαν τετραπλές πανελλαδικές εξετάσεις για το Νέο Λύκειο και καταργήσεις άλλων 150 δημοτικών και νηπιαγωγείων. Όλα ευνοούν και πάλι τους κερδοσκόπους κολεγίων και φροντιστηρίων. Οι συνοδεύουσες χιλιάδες απολύσεις, από σχολικούς φύλακες ως γιατρούς, είναι το κερασάκι στην τούρτα.

Στρατόπεδα συγκέντρωσης αλά Χίτλερ
Η καλοκαιρινή φρίκη συμπληρώνεται με άλλα δύο γνωστά περιστατικά. Τον θάνατο του 19χρονου που “δεν πλήρωσε εισιτήριο” στο τρόλεϊ, η εξέγερση των βασανισθέντων μεταναστών στο στρατόπεδο της Αμυγδαλέζας και ο αφγανός που πήδηξε στο κενό από το 2ο όροφο στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Κόρινθο. Τα γεγονότα μαρτυρούν πόσο λίγο ενδιαφέρει τους άρχοντες η ανθρώπινη ζωή. Η ζωή μας αξίζει όσο ένα εισιτήριο ή και τίποτα. Γιατί ο ακαθόριστος αριθμός ανθρώπων που κρατούνται για 12 και 18 μήνες χωρίς να έχουν βλάψει κανέναν, δείχνει το μέλλον που ετοιμάζουν για όλους όσους “περισσεύουμε”. Πολλοί περισσεύουν ήδη ως άνεργοι και απολυμένοι, άλλοι περισσεύουν από την πρόσβαση στην Υγεία ή την Παιδεία -και στη χειρότερη θέση περισσεύουν οι κρατούμενοι μετανάστες στα 15 -γνωστά- στρατόπεδα συγκέντρωσης της επικράτειας.

Η παρομοίωση των σημερινών ελληνικών στρατοπέδων συγκέντρωσης με εκείνα της προπολεμικής ναζιστικής Γερμανίας δεν αποτελεί ρητορική υπερβολή. Μιλάμε για χώρους όπου η ζωή κινδυνεύει: ατιμώρητοι ξυλοδαρμοί από ρατσιστές φρουρούς, καμία πρόσβαση σε περίθαλψη, ενώ οι ασθένειες θεριεύουν από το συνωστισμό. Ακόμη κι αν έχεις σπασμένο χέρι οι φρουροί γελάνε μαζί σου. Κάπως έτσι πέθανε στις 27/7 από λοίμωξη ο Μοχάμαντ Χασάν, κρατούμενος στο στρατόπεδο της Κορίνθου. Το άθλιο φαγητό, η ασφυκτική ζέστη στα κοντέινερ, η απαγόρευση επικοινωνίας με τις οικογένειες και τον έξω κόσμο και οι βρωμερές τουαλέτες συμπληρώνουν το βασανισμό. Στα Α.Τ. οι συνθήκες είναι ακόμα χειρότερες: δεκάδες άντρες, γυναίκες και παιδιά να κοιμούνται στα πατώματα και τους διαδρόμους, άλλοι να περνούν μήνες χωρίς να δουν ήλιο κι ουρανό… Υπάρχουν ακόμη καταγγελίες για βιασμούς και ηλεκτροσόκ από αστυνομικούς! Γι’αυτό και οι αυτοκτονίες (π.χ. του 26χρονού στο Α.Τ. Σερβίων) ή οι δικαιότατες εξεγέρσεις.

Η περιφρόνηση για την ανθρώπινη ζωή είναι λοιπόν κρατική λογική και πολιτική. Καμία απορία που παραμένουν ελεύθεροι οι φασίστες που εφαρμόζουν βιαιότερα την ίδια λογική. Ποιοι θα είναι οι επόμενοι μετά τον 19χρονο Καναούτη και τους μετανάστες; Ήδη έχουν οδηγηθεί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τοξικομανείς (επιχείρηση “Θέτις”). Μετά ίσως οι άστεγοι που… ρυπαίνουν τους δρόμους, βλάπτουν τον τουρισμό και “μπορεί” να κλέψουν για να ζήσουν; Οι ψυχασθενείς που η κυβέρνηση πετά στο δρόμο, κλείνοντας τα ψυχιατρεία; Οι απεργοί που βλάπτουν την “ανάπτυξη”;

Όσο ανεχόμαστε το τσαλαπάτημα ανθρώπων τόσο θα γινόμαστε κι εμείς τα θύματά τους. Καθόλου τυχαίο ότι ο “φονιάς” των νοσοκομείων φασίστας υπουργός Γεωργιάδης, προσπαθεί να ξαναρίξει το κρίμα για την κακή κατάσταση των υπηρεσιών Υγείας σε όσους δεν πληρώνουν το 5ευρω και ειδικά στους μετανάστες (άσχετα αν είναι ασφαλισμένοι ή όχι). Ο ρατσισμός είναι όντως το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων…

ΕΝΩΜΕΝΟΙ θα σταματήσουμε την κόλαση
Οι κινητοποιήσεις για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας έχουν ήδη ξεκινήσει. Διαδηλώσεις και καταλήψεις για τα νοσοκομεία, τα σχολεία, τις απολύσεις, τις φασιστικές προκλήσεις κυβέρνησης και ΧΑ. Καθήκον και δικαίωμα όλων να στηρίξουμε και να εξαπλώσουμε τους αγώνες. Σταθμός η διαδήλωση της Διεθνούς Έκθεσης Θεσ/νίκης, στις 7/9.

Μετανάστες και ντόπιοι, να τελειώσουμε την βαρβαρότητα κυβέρνησης & Ναζί ενάντια στη φτώχεια, την ανεργία και τα Μνημόνια για ίσα δικαιώματα για όλους!

Όλοι στη Θεσσαλονίκη το Σάββατο 7 Σεπτέμβρη – Διαδηλώνουμε στη ΔΕΘ!
Προσυγκέντρωση: Άγαλμα Βενιζέλου 6:00μ.μ
Δηλώσεις συμμετοχής (δωρεάν μεταφορά) για τα πούλμαν από Αθήνα στο τηλ.: 6974.486.368

  • Λεφτά για σχολεία και νοσοκομεία και όχι για στρατόπεδα συγκέντρωσης!
  • ΚΑΜΙΑ ANΑΚΩXH με τη συγκυβέρνηση των ΤΡΑΠΕΖΙΤΩΝ – ΚΑΜΙΑ ANOXH στους NEONAZΙ.
  • Να τους ανατρέψουμε τώρα!

Κίνηση “Απελάστε το Ρατσισμό”

http://www.kar.org.gr/?p=26873

Advertisements

Βραζιλία: Σπάζοντας στο δρόμο τους δεσμούς με το αποικιακό παρελθόν

77.jpg

 

Της Μπέττυ Μάρτινς (από τα «Ενθέματα» της Αυγής)

Βραζιλία: Μια διαμαρτυρία που ξεκίνησε από την αύξηση της τιμής των εισιτηρίων στα δημόσια μέσα μεταφοράς και την αντίθεση στις προκλητικές δαπάνες για το Μουντιάλ του 2014 και πολύ γρήγορα υπερέβη τα αιτήματα αυτά. Σε μια προσπάθεια να καταλάβουμε τον χαρακτήρα της εξέγερσης (και ενώ την Τετάρτη έγινε γνωστό ότι η αύξηση της τιμής των εισιτηρίων ακυρώνεται, μετά τις διαμαρτυρίες), δημοσιεύουμε με μικρές περικοπές το άρθρο της βραζιλιάνας Betty Martins (δημοσιεύθηκε στοwww.opendemocracy.net, με τίτλο «Confronting disorder in Brazil», 19.6).H συγγραφέας έχει κάνει σπουδές τέχνης και πολιτισμικής διαχείρισης και ασχολείται με την καλλιτεχνική εκπαίδευση κοινωνικά αποκλεισμένων ομάδων στη Βραζιλία. Έχει ιδρύσει τον οργανισμό D-AEP.org.

Γεννήθηκα στον Σάο Πάολο, την έβδομη μεγαλύτερη πόλη του κόσμου. Το Λονδίνο, όπου μένω, μοιάζει ακόμα στα μάτια μου σαν χωριό, όπου μπορώ να ζω όπως θέλω, να απολαμβάνω την ελευθερία μου (βέβαια, υπάρχουν σοβαρά ζητήματα με την πολιτική της Μ. Βρετανίας, αλλά δεν θα σταθώ σ’ αυτά σε τούτο το άρθρο). Πραγματικά νιώθω ελεύθερη στην καθημερινότητά μου εδώ.

Η βραζιλιάνικη κουλτούρα είναι ποικιλοτρόπως βουτηγμένη στη διαφθορά και τη βία. Η διαφθορά είναι ενσωματωμένη στη συνείδησή μας: είναι παρούσα στην καθημερινότητα σε τέτοιο βαθμό ώστε καταντάει μια κανονικότητα, μια επικίνδυνη κανονικότητα. Επιπλέον, ψηλαφώντας την πολιτισμική μνήμη της χώρας, εύκολα διακρίνει κανείς τα ίχνη της αποικιοκρατίας, τα οποία πολλές φορές βυθίζουν τον κόσμο σε αυτό που ο βραζιλιάνος παιδαγωγός και φιλόσοφος Πάουλο Φρέιρε όρισε ως «κουλτούρα της σιωπής». Μια κουλτούρα σιωπής δεν σκέφτεται, δεν παράγει. Μια κουλτούρα σιωπής καταναλώνει τα πάντα στο πέρασμά της και αναπαράγει τα ίδια συμπτώματα ξανά και ξανά.

Νιώθω μεγάλη χαρά βλέποντας, έστω από απόσταση, τους Βραζιλιάνους να βγαίνουν στον δρόμο μαζικά και να αγωνίζονται για έναν κοινό σκοπό. Σίγουρα υπάρχουν παλιοί αγωνιστές που παλεύουν εδώ και χρόνια, και νιώθω τυχερή που γνωρίζω κάποιους από αυτούς. Αλλά εκείνο που συμβαίνει τώρα είναι κάτι διαφορετικό. Ίσως, τώρα, μια νέα γενιά σπάει επιτέλους τους δεσμούς με το αποικιακό παρελθόν. Ίσως αυτή η γενιά είναι πιο ελεύθερη από τη δική μου. Ίσως αυτό που έκανε τη διαφορά είναι τα κοινωνικά δίκτυα, τα αποκεντρωμένα social media, τα οποία μέχρι τώρα τουλάχιστον ελέγχονται από τους ίδιους τους πολίτες. Ναι, μπορεί μέσα από αυτά να γινόμαστε αντικείμενο παρακολούθησης, αλλά μπορούμε και να παρεμβαίνουμε. Αυτό το οποίο πρέπει να μάθουμε να διαχειριζόμαστε πλέον είναι ίσως το ζήτημα της εξουσίας. Απ’ ό,τι φαίνεται δεν τα ’χουμε πάει άσχημα μέχρι τώρα. Ναι, υπάρχει το #NSA (το σκάνδαλο παρακολούθησης τηλεφώνων από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ), αλλά έχουμε και την Άνοιξη των λαών, την Αραβική, την Ευρωπαϊκή και την Τουρκική, στη Βόρεια και τη Λατινική Αμερική, καθώς και τα συλλογικά κινήματα που οδηγούν σε μια παγκόσμια κοινωνική αφύπνιση και αλλαγή.

Ωστόσο, βλέπω επίσης την Βραζιλία που θυμάμαι: την παλιά Βραζιλία, με τις παραδοσιακές μιλιταριστικές της τακτικές. Και η παλιά Βραζιλία δεν είναι μόνο αυτή της αστυνομίας· το πιο επικίνδυνο μιλιταριστικό εργαλείο είναι τα παραδοσιακά της μέσα ενημέρωσης. Όπως και στην Τουρκία, η κατηγορία που εμφανίζεται πιο συχνά στους τίτλους των ειδήσεων είναι «ο βανδαλισμός». Τα μέσα ενημέρωσης, ως συνήθως, κάνουν πολύ επιτυχημένα αυτό που ξέρουν να κάνουν καλύτερα: διαίρει και βασίλευε. Αρχίζουν έτσι να εμφανίζονται κάποια οργισμένα σχόλια σχετικά με τους «βανδαλισμούς» στις διαδηλώσεις, που επισκιάζουν βέβαια τα πραγματικά διακυβεύματα. Η μεσαία τάξη, λένε, της Βραζιλίας, η οποία ζει σε ένα τελείως διαφορετικά σύμπαν, αγανακτεί με αυτούς που διαμαρτύρονται ενάντια στην αύξηση του εισιτηρίου των δημοσίων συγκοινωνιών κατά 0,20 λεπτά — στη Βραζιλία, η απόσταση μεταξύ των τάξεων είναι τεράστια: ένας άνθρωπος της μεσαίας τάξης δεν θα καταδεχόταν ποτέ να χρησιμοποιήσει τα δημόσια μέσα μεταφοράς.

Έχω μιλήσει με ανθρώπους που συμμετέχουν στις διαδηλώσεις:

«Ήμασταν περίπου 15.000 και όχι 5.000, όπως είπαν τα καθεστωτικά μέσα».

«Ήταν ξεκάθαρο ότι η αστυνομία σκόπευε να μας διαλύσει ό,τι και να κάναμε. Όταν η πορεία πλησίασε στην πλατεία Ρούσβελτ άρχισε να χτυπάει βίαια τον κόσμο, αδιακρίτως και τελείως απρόκλητα».

«Τα μήντια προσπαθούν να παρουσιάσουν τους διαδηλωτές σαν εγκληματίες. Αλλά αυτή τη φορά τα πράγματα ήταν λίγο δυσκολότερα γι’ αυτούς, αφού μπορούσαμε μέσω του ίντερνετ και των κοινωνικών δικτύων να πούμε τη δική μας εκδοχή της ιστορίας… Όλοι οι τηλεπαρουσιαστές, ταυτόχρονα, επιτίθονταν στους διαδηλωτές μιλώντας για βανδάλους. Μόνο όταν ήταν πια απολύτως αδύνατον να στηρίξουν αυτόν τον ισχυρισμό άρχισαν να μιλούν για την αγριότητα της αστυνομίας».

Ας προσπαθήσουμε να ορίσουμε τη λέξη «βανδαλισμός». Βανδαλισμός είναι η πράξη της καταστροφής ενός πράγματος πολύτιμου για την κουλτούρα και την ιστορία ενός έθνους. Είναι λοιπόν ξεκάθαρο για μένα ότι εκείνος που πραγματικά προβαίνει σε βανδαλισμούς, σ’ αυτήν την περίπτωση, είναι εκείνος που επιτίθεται στην πιο πολύτιμη κληρονομιά αυτού του τόπου, θεματοφύλακες της οποίας είναι οι άνθρωποί του: στη δημοκρατία.

«Παίρνουμε μαζί μας ξίδι για να προστατευθούμε από τα χημικά. Στη διάρκεια των διαδηλώσεων συνέλαβαν ανθρώπους μόνο και μόνο επειδή κουβαλούσαν ξίδι. Ποια λογική εξήγηση μπορεί να δοθεί γι’ αυτό; Το ξίδι δεν είναι παράνομο ναρκωτικό. Τα social media είναι γεμάτα από αστεία σχετικά μ’ αυτόν τον παραλογισμό. Δεν είχαν κανέναν πραγματικό λόγο να συλλάβουν ανθρώπους, οπότε δημιούργησαν έναν!»

Αυτό που κάνουν οι Βραζιλιάνοι ξεπερνάει την πράξη της διαμαρτυρίας για την αύξηση του εισιτηρίου στις δημόσιες συγκοινωνίες (αν και το γεγονός αυτό αποτελεί από μόνο του έναν θεμιτό και δικαιολογημένο λόγο διαμαρτυρίας, στο μέτρο που η εικόνα μιας αναπτυσσόμενης οικονομίας στη Βραζιλία σε καμία περίπτωση δεν αντιστοιχεί στις πραγματικότητες του φτωχού πληθυσμού της). Είναι ένας ξεσηκωμός ενάντια στην κανονικότητα, ενάντια στην κάλυψη των γεγονότων από τα ΜΜΕ και την πολιτισμική μνήμη των Βραζιλιάνων. Και ελάχιστα έχουμε συνειδητοποιήσει αυτή την ανατροπή, ότι βρισκόμαστε σε ένα συναρπαστικό νέο στάδιο.

Όπως έλεγα, τα social media έχουν παίξει έναν ρόλο-κλειδί. Οι Βραζιλιάνοι αποδείχθηκαν εξαιρετικά δραστήριοι στα ψηφιακά μέσα. Η ρητορική των «βανδαλισμών» δεν μπορούσε να υποστηριχθεί, όσο οι Βραζιλιάνοι ήταν ενεργοί στα social media: οι απαντήσεις στα ψέματα που ακούγονταν έρχονταν αμέσως, με αναρτήσεις για το τι πραγματικά συνέβαινε σε κάθε μέρος, φωτογραφίες, βίντεο, live streams. Ο κόσμος συζητούσε τα γεγονότα διεξοδικά, απορρίπτοντας τα παραδοσιακά μέσα και τους εκπροσώπους τους. Οι ρεπόρτερ των mainstream μέσων πρέπει πια να κρύβονται από τους διαδηλωτές, λόγω της παραπληροφόρησης στην οποία επιδόθηκαν στη διάρκεια των κινητοποιήσεων.

Τώρα που οι κινητοποιήσεις έχουν επεκταθεί, προκύπτει μια ανησυχία σχετικά με τη πολιτικές διαφορές των χώρων που συμμετέχουν σε αυτές. Αν και οι διαμαρτυρίες ξεκίνησαν από την Αριστερά, τώρα πια πολίτες και από τον χώρο της Δεξιάς υψώνουν τις σημαίες τους στις διαδηλώσεις. Το γεγονός αυτό ασφαλώς προκαλεί κάποια σημαντικά ερωτήματα. Μπορεί αυτό να μετατοπίσει το ενδιαφέρον από τον αρχικό σκοπό; To Avaaz ήδη κυκλοφορεί μια διαμαρτυρία εναντίον της προέδρου Ρούτσεφ. Αυτός όμως είναι ο πραγματικός στόχος;

Ένα ευρύτερο μέτωπο, πιο μαζικό, είναι ισχυρότερο αλλά συγχρόνως μπορεί να χάσει την πολιτική του εστίαση. Γι’ αυτό θα πρέπει να πραγματοποιηθεί ένας ανοιχτός διάλογος, με μεγάλη προσοχή ώστε να μην «καπελώσει» ο ένας τον άλλο με το αφήγημά του. Κάθε διάσπαση ανάμεσα στους διαδηλωτές θα αποτελέσει, κατά τη γνώμη μου, μεγάλο λάθος. Στέκομαι στο πλευρό των ανθρώπων που βρίσκονται στο δρόμο, αγωνίζονται και εξεγείρονται. Είμαι στο πλευρό εκείνων των ανθρώπων της Βραζιλίας, για τους οποίους μιλούσα πάντα με υπερηφάνεια στη Μ. Βρετανία: εκείνουςτους Βραζιλιάνους που ενδιαφέρονται για την κοινότητά τους, που δρουν συλλογικά, που παλεύουν για έναν καλό σκοπό, ανεξάρτητα από τις κοινωνικές, θρησκευτικές ή πολιτισμικές τους καταβολές.

Πηγή: Ενθέματα 

Από την Τσιάπας στην Τουρκία. Που είμαστε; Είμαστε εδώ!

 

Μήνυμα του Μάρκος προς όλους τους πολίτες του κόσμου

Προς όλους τους πολίτες του κόσμου,

Αδελφοί, αδελφές, γυναίκες, άνδρες, άστεγοι, φτωχοί

Μας ρωτούσαν πόσοι είναι οι ζαπατίστας, και εμείς τους απαντούσαμε πάντα ότι είναι εκατοντάδες χιλιάδες οι άνθρωποι εκεί έξω, που αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους και τις ελευθερίες τους. Τώρα, σήμερα, ακούμε ότι στη γη της Ανατολίας, τη γη των τούρκων, των κούρδων, των λαζών, των κιρκάσιων, των αρμενίων και τόσων πολλών άλλων που δεν μπορώ να τους μετρήσω, υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι με αντιασφυξιογόνες μάσκες που θέλουν να ζήσουν με αξιοπρέπεια για να διασώσουν την ελευθερία. Όπως τα αδέλφια μας οι κούρδοι, σύντροφοι που έδωσαν έναν αγώνα με αξιοπρέπεια.

Γνωρίζαμε ότι δεν ήμασταν μόνοι, ότι υπήρχαν εκατομμύρια από εμάς εκεί έξω κι εμείς  δεν είμαστε μόνοι, από τη στιγμή που αρχίσαμε να αγωνιζόμαστε.

Σήμερα, βλέπουμε ότι πολλαπλασιαζόμαστε διαρκώς. Καταλαβαίνουμε ότι ο κόσμος στην Τουρκία φωνάζει «Ya Basta!» και εξεγείρεται για να υπερασπιστεί την αξιοπρέπειά του ενάντια στην αυταρχική απόφαση της τουρκικής κυβέρνησης. Η Μεγάλη Ισταμπούλ, η πρωτεύουσα τόσων μεγάλων δασκάλων στην ιστορία, σήμερα είναι η πρωτεύουσα της εξέγερσης,  έχει γίνει η φωνή των καταπιεσμένων. Βλέπουμε τους δρόμους της Μεγάλης Ισταμπούλ, της πρωτεύουσας των γυναικών, των παιδιών, των ανδρών, των ομοφυλόφιλων, των κούρδων, των αρμενίων, των χριστιανών και των μουσουλμάνων, όλων αυτών που καταπιέστηκαν, ατιμάστηκαν, αγνοήθηκαν για δεκαετίες από την κυβέρνησή τους, να λένε τώρα: «είμαστε εδώ, είμαστε ενθουσιασμένοι!»

Ποτέ δεν θέλαμε μια νέα κυβέρνηση ή έναν νέο πρωθυπουργό. Απλά, ζητήσαμε να μας σέβονται. Ζητήσαμε η κυβέρνηση να σεβαστεί τα αιτήματά μας για ελευθερία, δημοκρατία και δικαιοσύνη! Κι αν δεν το κάνεις,  εμείς, οι ιδιοκτήτες των δικαιωμάτων και των ελευθεριών, θα βρεθούμε απέναντί σου, θα συγκρουστούμε στους δρόμους μέχρι την ώρα που θα μάθεις να μας σέβεσαι. Δεν θέλουμε πολλά, θέλουμε μόνο να γίνονται σεβαστά τα δικαιώματά μας. Γιατί ξέρουμε πώς θέλουμε να ζήσουμε, ξέρουμε καλά πώς θέλουμε να κυβερνάμε και να κυβερνώμαστε. Θέλουμε να κυβερνάμε τον εαυτό μας και να αποφασίζουμε εμείς οι ίδιοι για μας.

Κι εμείς, από δω, υποδεχόμαστε τους τούρκους πολίτες που αγωνίζονται για μια αξιοπρεπή ζωή, και θέλουμε να τους πούμε ότι η φωτιά της εξέγερσης  ξαναζεστάθηκε στην Τσιάπας. Αλληλεγγύη  σε όσους έσωσαν την ιστορία του παρελθόντος και του μέλλοντος, και είναι αποφασισμένοι να την σώσουν από το παρόν.

Πηγή Il Manifesto

Συνεχής ενημέρωση από Τουρκία – 11 Ιουνίου – Εισβολή της αστυνομίας στην πλατεία ταξίμ

10:00 Αστυνομικό όχημα στις φλόγες..τώρα Ταξίμ

09.55 Μετά τα τελευταία χημικά η γραμμή τς αστυνομίας πιο κοντά στο Γκεζί. Οι διαδηλωτές υποχώρησαν στο Γκεζί

09.55 Μετά τα τελευταία χημικά η γραμμή τς αστυνομίας πιο κοντά στο Γκεζί.Οι διαδηλωτές υποχώρησαν στο Γκεζί

09:51 Η αστυνομία καλεί διαδηλώτές να εκκενώσουν πλατεία Ταξίμ και να πάνε στο πάρκο Γκεζί,διαβεβαιώνοντας ότι εκεί δεν θα μπει

09:45 Διαδηλωτές κάνουν κύκλο και προστατεύουν τους αστυνομικούς από τις βόμβες μολότοφ που πετούνται εναντίον τους. The protestors have made a circle and protect the police from some people throwing stones and molotov cocktails

09:40 Διαδηλωτές αντεπιτίθενται στην αστυνομία. Τα οδοφράγματα παραμένουν.  Protestors are fighting back big time at Tarlabasi side. Barricade there remains

09:40 Διαδηλωτές σύρθηκαν κάτω από θωρακισμένο όχημα για να το σταματήσουν ppl crawling under the TOMA to stop it

ppl crawling under the TOMA to stop it

Από twitter : u ppl sitting far away from taksim calling anarchists who are battling w/pigs provovateurs are tomorrow’s traitors to freedom, get a clue – Εσείς που κάθεστε μακρυά από την πλατεία Ταξίμ και αποκαλείται τους αναρχικούς που μάχονται τους μπάτσους, προβοκάτορες, είστε οι αυριανοί προδότες της ελευθερίας.

09:22 Η αστυνομία απομάκρυνε τα οδοφράγματα, εξακολουθεί να ρίχνει δακρυγόνα και πιεσμένο νερό..

09:20 Εικόνα της πλατείας αυτή τη στιγμή

Εικόνα της πλατείας αυτή τη στιγμή

09:07 Νομάρχης: “Δεν θα ακουμπήσουμε τον Πάρκο Γκεζί”

09:05 Η πλατεία Ταξίμ πνιγμένη στα δακρυγόνα Τώρα

Taksim meydanı

09:00 [Κωνσταντινούπολη] Οι μπάτσοι άρχισαν να επιτίθενται με δακρυγόνα και αύρες. Η πλατεία είναι γεμάτη δακρυγόνα.

Σύμφωνα με tweeps κ ΜΜΕ η Τουρκική Αστυνομία επιχειρεί να αδειάσει το πάρκο gezi

Πριν λίγο αμερικανός σύντροφος που είναι στο Ταξίμ ανέβασε αυτό το στάτους στο ΦΒ : All hell is breaking loose

08:45 Ανακοίνωση αστυνομίας από μεγάφωνα προς διαδηλωτές: Μήν ρίχνετε πέτρες κι εμείς δεν θα ρίχνουμε νερό

08:20 Η αστυνομία – με ανακοίνωσή της από μεγάφωνα- ζητά συγγνώμη για τα δακρυγόνα που ρίχνει…!

08:03 Διαδηλωτές ρίχνουν μολότοφ και πέτρες, η αστυνομία απαντά με δακρυγόνα.. Ταξίμ τώρα..

http://mpalothia.com/2013/06/11/%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B5%CF%87%CE%AE%CF%82-%CE%B5%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%AF%CE%B1-11-%CE%B9%CE%BF%CF%85%CE%BD%CE%AF/

Σε ποιον ανήκει το δικαίωμα στην πόλη;

O ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΙΟΥΝΗΣ ΤΟΥ 2013: ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΑΞΙΜ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ-1

POULIIIIΗ εξέγερση στην Τουρκία που συνεχίζεται μας αφορά, μας συνεπαίρνει, μας φλογίζει: για τα αιτήματα, τους τρόπους αυτοοργάνωσης, για το πώς ξεπήδησε και εν μια νυκτί κλόνισε το βάθρο του ηγεμόνα Ερντογάν. Προσπαθώντας να καταλάβουμε το πώς και το γιατί ζητήσαμε τρία κείμενα από τον Βαγγέλη Κεχριώτη, την Ιλεάνα Μορώνη και την Ντενίζ Οζντενίζ.

Επίσης, δημοσιεύουμε το άρθρο του Αχμέτ Ινσέλ που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Ραντικάλ, 4.6.2013.

ΕΝΘΕΜΑΤΑ

της Ντενίζ Οζντενίζ

μετάφραση: Μάνος Αυγερίδης

Φωτογραφία από #occupygezi

Κωνσταντινούπολη, 6.6.2013. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Πριν από αρκετούς μήνες ήρθε στο φως το σχέδιο της κυβέρνησης για την αναμόρφωση της πλατείας Ταξίμ, κι ένας μικρός αριθμός ανθρώπων αρχίσαμε να αντιδρούμε. Αρχικά, προσπαθήσαμε να ευαισθητοποιήσουμε τον κόσμο, ενημερώνοντας και μαζεύοντας υπογραφές. Στη συνέχεια πραγματοποιήσαμε μικρές ή μεγαλύτερες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας στην πλατεία και το πάρκο. Και μετά; Τι συνέβη και ξαφνικά αφυπνίστηκε η «αστική» συνείδηση (urban consciousness) των κατοίκων της Κωσταντινούπολης;

Ξέρουμε ότι τα μαζικά κινήματα των πόλεων μπορεί να ξεσπάσουν τη στιγμή που κανείς δεν το περιμένει, κάτι που έγινε ιδιαίτερα εμφανές τα τελευταία χρόνια, τόσο με τα κινήματα Occupy όσο και με την Αραβική Άνοιξη. Ωστόσο, αν και χάρη στα social media μπορούμε πλέον να μάθουμε τι συμβαίνει σε κάθε γωνιά του πλανήτη, όταν ένα μαζικό κίνημα γεννιέται μπροστά στα μάτια σου, και μάλιστα μετέχεις σ’ αυτό, τα πάντα αποκτούν καινούργιο νόημα.

Τι συμβαίνει λοιπόν σήμερα στην Τουρκία; Το κίνημα ξεκίνησε ως αντίδραση στο πρότζεκτ ανάπλασης της πλατείας· ένα πρότζεκτ στην καρδιά της πόλης, που δεν έλαβε καθόλου υπόψη την γνώμη των κατοίκων της. Τη μέρα που θα ξεκινούσαν οι εργασίες, με το κόψιμο των δέντρων, μια ομάδα ανθρώπων καταλαμβάνει το πάρκο· στήνει σκηνές και, σε ένα κλίμα αξιοθαύμαστης συντροφικότητας και αλληλεγγύης, διαμαρτύρεται ειρηνικά. Η απάντηση ήταν μια πρωτοφανής σε αγριότητα επίθεση των ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας. Ωστόσο, πραγματικά, κανείς μας δεν μπορούσε να φανταστεί ότι αυτό θα εξελισσόταν σε ένα μαζικό λαϊκό κίνημα, ότι η διαμαρτυρία και η καταστολή της θα κινητοποιούσαν τόσες χιλιάδες ανθρώπους, σε ολόκληρη τη χώρα, παρά το πλήρες μπλακ-άουτ των μίντια και την αστυνομική βαρβαρότητα. Δεδομένου, μάλιστα, ότι η νέα γενιά στην Τουρκία συχνά λοιδωρείται ως απολίτικη και αδιάφορη, το γεγονός ότι αυτή ακριβώς η υποτιμημένη γενιά έβαλε τη σπίθα γι’ αυτό το μεγάλο κίνημα, αποκτά και μια ειρωνική διάσταση.

Το γεγονός ότι οι κάτοικοι μιας μητρόπολης όπως η Κωνσταντινούπολη και οι υπόλοιποι πολίτες της Τουρκίας, μιας χώρας με βαθιές πολιτικές και πολιτισμικές διαφορές, βρήκαν κοινό τόπο απέναντι στον αυταρχισμό της εξουσίας ήταν για μένα μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Μάλιστα, πολλοί άνθρωποι της προηγούμενης γενιάς, και άλλοι που έχουν πάρει μέρος στα αντικαπιταλιστικά κινήματα των δεκαετιών του 1960 και του 1980 συμφώνησαν σε αυτό. Όχι μόνο όσον αφορά το εύρος του κινήματος, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι κατάφεραν να συνυπάρξουν. Ήταν εντυπωσιακό να βλέπεις όλες αυτές τις διαφορετικές και πολλές φορές αντιμαχόμενες ιδεολογίες (κομμουνιστές και αναρχικοί, οικολόγοι, ομοφυλόφυλοι ακτιβιστές, αριστεροί μουσουλμάνοι, εθνικιστές, οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων, φεμινίστριες κλπ.) με τους τόσο διαφορετικούς τρόπους έκφρασης, να αγωνίζονται πλάι πλάι. Για το δικαίωμα στην πόλη, ενάντια στον αυξανόμενο αυταρχισμό της εξουσίας.

Με κεφαλαία γράμματα: «Η Ταξίμ ανήκει στο λαό». Φωτογραφία της Ντ. Οζντενίζ

Με κεφαλαία γράμματα: «Η Ταξίμ ανήκει στο λαό». Φωτογραφία της Ντ. Οζντενίζ

Διασχίζοντας την Ιστικλάλ προς το πάρκο Γκεζί, ανάμεσα σε όλους αυτούς τους ανθρώπους, με την αντιασφυξιογόνα μάσκα στο πρόσωπο, περνούσαν απ’ το μυαλό μου θραύσματα από τις προσωπικές μου μνήμες. Κι έβλεπα καθαρά ότι εκείνες οι ανέμελες και ασφαλείς μέρες της παιδικής ηλικίας, μέρες σχολικών γιορτών και παρελάσεων τυλιγμένες με την ένδοξη κόκκινη τουρκική σημαία, μεταμορφώνονταν σε έναν κόσμο που αλλάζει, αλλάζοντας τις αξίες που είχε ενσωματώσει στο παρελθόν. Ο νέος αυτός κόσμος, που είχε διαμορφωθεί εκεί, έστω και για λίγο, μέσα απ’ την αλληλεγγύη και τον κοινό αγώνα απέναντι στην εξουσία και την κουλτούρα της ηγεμονίας σήμαινε για μένα πολύ περισσότερα απ’ όλες εκείνες τις αξίες και ιδεολογίες μαζί, όποια θέση κι αν έχουν εντός μου. Οι πιο σημαντικές πλευρές της αντίστασης, άλλωστε, είναι ο αυθορμητισμός και η ειλικρίνειά της.

***

Η σημασία του πάρκου Γκεζί της Ταξίμ ως συμβολικού χώρου είναι ενσωματωμένη στην ίδια την ιστορία της χώρας. Στη διάρκεια της περιόδου σχεδιασμού μοντέρνων πόλεων για την Τουρκική Δημοκρατία, τη δεκαετία του 1940, η κυβέρνηση εξουσιοδότησε τον γάλλο πολεοδόμο Ανρί Προστ να πάρει σημαντικές αποφάσεις, όπως την κατεδάφιση ενός στρατιωτικού κτιρίου (Taksim Topçu Kışlası) της οθωμανικής εποχής, ώστε να δημιουργηθεί ένας νέος δημόσιος χώρος (Taksim Gezi Parkı), ο οποίος έκτοτε απέκτησε συμβολική σημασία. Ωστόσο, στην ιστορία της Τουρκικής Δημοκρατίας, η πλατεία Ταξίμ, καρδιά της δημόσιας σφαίρας της χώρας, έχει επανειλημμένα μετατραπεί σε χώρο απαγόρευσης και καταστολής της λαϊκής έκφρασης.

Σήμερα, οι πλατείες των σύγχρονων πόλεων γίνονται το θέατρο των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Με δεδομένο ότι η Κωνσταντινούπολη δεν έχει αστική παράδοση ανάλογη με αυτή των πόλεων της Δύσης, της είναι δύσκολο να διαχειριστεί αξίες που σχετίζονται τους δημόσιους χώρους της. Συγχρόνως, όταν τα βαθιά ριζωμένα πιστεύω δεν επιτρέπουν σοβαρές αλλαγές στην κοινωνική δομή, και η αδράνεια θεωρείται σχεδόν συνώνυμη με την αξιοπρέπεια, η ανάληψη δράσης γίνεται ακόμα πιο δύσκολη. Από τη νομαδική παράδοση μέχρι την αστική κατοίκηση και από εκεί στην απόκτηση αστικής συνείδησης, οι κάτοικοι της Πόλης μαθαίνουν, από τις εμπειρίες τους, πώς να διεκδικούν το δικαίωμα στην πόλη. Για να καταλάβουμε στην πράξη ότι η πόλη ανήκει στους πολίτες της πρέπει να κάνουμε πράξη την αντίστασή μας, μια αντίσταση που πυροδοτεί η βία. Διότι σήμερα, το δικαίωμα στην πόλη είναι ένα ζητούμενο που έχει να κάνει με την ίδια την ύπαρξη της διαφορετικότητας και, συγχρόνως, ένα ανθρώπινο δικαίωμα που έχει κατεξοχήν αγνοηθεί. Όταν μάλιστα η περιστολή αυτών των δικαιωμάτων δεν περιορίζεται στην χρήση του χώρου αλλά επιχειρεί να ορίσει συγκεκριμένα πρότυπα συμπεριφοράς (ποτοαπαγόρευση, απαγόρευση φιλιού, επιβολή ενός ηθικού κώδικα κλπ.), μπορεί, όπως φαίνεται, να οδηγήσει σε εξέγερση. Και, τελικά, αυτό δείχνει ότι όλες οι ρητορικές περί εκδημοκρατισμού, ειδικά όταν πρόκειται για έναν διάτρητο συνθηματολογικό εκδημοκρατισμό που ελέγχεται ασφυκτικά από την εξουσία, δεν μπορούν να πετύχουν ακόμα και σε κοινωνίες όπως η δική μας.

Οι πόλεις ανήκουν στους κατοίκους τους και ο αστικός χώρος είναι μια διαλεκτική πλατφόρμα που βοηθάει τους ανθρώπους να δημιουργούν και να ξαναδημιουργούν τις εμπειρίες τους, εκφράζοντάς τις όπως το επιθυμούν. Μόνο στο μέτρο που η αναπαραγωγή του τόπου θα διαμεσολαβείται από τους ίδιους τους κατοίκους του, οι πόλεις μπορούν να έχουν λόγο ύπαρξης. Και, τελικά, η επαναδιεκδίκηση του δημόσιου χώρου είναι ο τρόπος όχι μόνο για να νικήσουμε την ηγεμονία στο συμβολικό της πεδίο, αλλά επίσης και για να σηκώσουμε το γάντι απέναντι στη βία και στην επιβολή αυτής της ηγεμονίας. Σήμερα, όπως φαίνεται, ο μόνος τρόπος για να εξεγερθούμε απέναντι στην εξουσία είναι να καταλάβουμε τα κέντρα των πόλεων.

Η Ντενίζ Οζντενίζ είναι αρχιτέκτονας, ζει στην Κωνσταντινούπολη και μετέχει στο κίνημα Gezi Parkı Direnişi (Αντίσταση του Πάρκου Γκεζί).

 

http://enthemata.wordpress.com/2013/06/09/deniz/

Τρίτη 11/6: ο ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ καλεί στη συγκέντρωση για τη μαφιόζικη απαγωγή του Μπουλούτ Γιαϊλά

Ανακοίνωση – κάλεσμα από τον ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ στη διαδήλωση διαμαρτυρίας που οργανώνει η Επιτροπή Αλληλεγγύης στους πολιτικούς κρατούμενους από την Τουρκία και το Κουρδιστάν στις 11/6, 6.30 μ.μ., στα Προπύλαια

 

Όπως τονίζεται στην ανακοίνωση:

«Μια βδομάδα πέρασε από τη μαφιόζικη  απαγωγή του 26χρονου Τούρκου αντικαθεστωτικού Μπουλούτ Γιαϊλά και ο υπουργός κ. Δένδιας και η κυβέρνηση Σαμαρά συνεχίζουν την ένοχη σιωπή τους.

Καμιά απάντηση ή εξήγηση δεν δίνουν  για ποιο λόγο και με ποιες και πόσες  ξένες μυστικές υπηρεσίες συνεργάστηκαν για να απαγάγουν με τη βία από το κέντρο της Αθήνας  τον Τούρκο αγωνιστή, παρακάμπτοντας την ελληνική και διεθνή νομιμότητα. Με ποια ανταλλάγματα διέσχισαν όλη την ελληνική επικράτεια, περνώντας τα ελληνικά σύνορα παράνομα, για να τον παραδώσουν ως δώρο στον Ερντογάν, σε μια στιγμή που ο λαός της Τουρκίας αγωνίζεται για τη δημοκρατία.

Είναι προφανές ότι καμιά ανάγκη δεν αισθάνονται οι εχθροί (!) της ανομίας να δικαιολογήσουν τις ακραίες αυτές επιλογές τους, οι οποίες καλύπτονται με τα γνωστά ανταλλάγματα από τα συστημικά ΜΜΕ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ   καταγγέλλει για μια ακόμα φορά αυτή την ακραία παραβίαση του Συντάγματος, των νόμων και των διεθνών συμβάσεων, εκ μέρους της κυβέρνησης και του Υπουργού Δημόσιας Τάξης.
Καλεί στη διαδήλωση διαμαρτυρίας που διοργανώνει η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΥΡΔΙΣΤΑΝ, την Τρίτη, 11 Ιούνη στις 6.30 στα Προπύλαια.

Το αίτημα να ριχτεί άπλετο φως σε αυτή την ύποπτη ιστορία συναλλαγής με τον Ερντογάν, με στόχο τους πολιτικούς κρατούμενους, αποτελεί απαίτηση της δημοκρατικής κοινωνίας.

Κανένας δεν είναι ανεξέλεγκτος, ειδικά όταν παραβιάζει τον σκληρό πυρήνα των ελευθεριών και μάλιστα τον καθιστά επίδικο μυστικών υπηρεσιών και σκοπιμοτήτων ξένων κυβερνήσεων»

 

http://left.gr/news/triti-116-o-syrizaekm-kalei-sti-sygkentrosi-gia-ti-mafioziki-apagogi-toy-mpoyloyt-giaila

#occupyfear – Tο Σάββατο το Σύνταγμα στέλνει χαιρετίσματα αλληλεγγύης στην Τακσίμ

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στις κινητοποιήσεις στην Τουρκία το Σάββατο 19:00, στην πλατεία Συντάγματος – Βασικό σύνθημα της κινητοποίησης #occupyfear – Οι πορείες του Alter Summit και του Athens Pride θα συναντηθούν με τους συγκεντρωμένους στο Σύνταγμα

 

 

 

 

 

 

 

 

Αλληλεγγύη στο #occupygezi σημαίνει

να αντισταθούμε στο φόβο

 

————————————————-

 

-Να αντισταθούμε στην καταστροφή της παιδείας, της υγείας και των φυσικών πόρων

-Να αντισταθούμε στην εκποίηση της δημόσιας περιουσίας

-Να αντισταθούμε στην αστυνομοκρατία και την καταστολή

-Να αντισταθούμε στον κοινωνικό αυτοματισμό

-Να αντισταθούμε στη διαφθορά και το παρακράτος

-Να αντισταθούμε στις διακρίσεις και την διαπόμπευση

-Να αντισταθούμε στα σχέδια των εργολάβων και των καναλαρχών

-Να αντισταθούμε στο φασισμό και τον ρατσισμό

-Να αντισταθούμε στην επιστροφή στο παρελθόν

 

 

Κινήματα, Πρωτοβουλίες, Λαϊκές συνελεύσεις, Αυτοοργανωμένα εγχειρήματα, Πρωτοβάθμια σωματεία, Άνεργοι, Κοινότητες.

 

Ας οργανωθούμε.

 

Δεν θέλουμε να πνιγούμε στο παρελθόν. Θέλουμε να φτιάξουμε το μέλλον.

 

Σάββατο 8 Ιουνίου στο Σύνταγμα και παντού.

 

—————————————————-

 

Τα αδέρφια μας στην Τουρκία εξακολουθούν να δίνουν ένα μεγάλο και ηρωϊκό αγώνα. Χρειάζονται την αλληλεγγύη μας.

Η λαϊκή συνέλευση της Πλατείας Τακσίμ μόλις εξέπεμψε το παρακάτω κάλεσμα και μεταφράστηκε αμέσως σε δεκάδες γλώσσες. Ας οργανώσουμε δράσεις για το ερχόμενο Σαββατοκύριακο.

 

—————————————————–

 

Tο καλεσμά τους:

 

8-9 Ιουνίου Κάλεσμα για Δράσεις Αλληλεγγύης με το #OccupyGezi

 

Κάλεσμα προς όλες τις πόλεις του κόσμου! Αυτό το Σαββατοκύριακο βγείτε και ανακτήστε τους δημόσιους χώρους σας για να δείξετε την αλληλεγγύη σας προς το #OccupyGezi και το κύμα διαδηλώσεων που επεκτάθηκε σε ολόκληρη την Τουρκία!

 

Αυτό που ξεκίνησε σαν μια μικρή κατάληψη για την προστασία του πάρκου Γκέζι της Κωνσταντινούπολης ξέσπασε μέσα σε λίγες ημέρες σε μαζικές διαδηλώσεις που επεκτάθηκαν σαν φωτιά σε ολόκληρη την Τουρκία. Ένα από τα κύρια εναύσματα ήταν η ακραία χρήση βίας από τις αστυνομικές δυνάμεις. Όπως το Πάρκο Γκέζι αποκρυστάλλωσε τον αγώνα μας για τον συνεχώς συρρικνούμενο δημόσιο χώρο ο οποίος καταλαμβάνεται από τον νεοφιλελεύθερο αυταρχισμό, έτσι και τα χημικά της αστυνομίας με τα οποία πότισαν την Κωνσταντινούπολη μετουσίωσαν σε κυριολεξία την ανάγκη για καθαρό αέρα και ζωτικό χώρο. Εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων βγήκαν στους δρόμους στηρίζοντας την κατάληψη του Πάρκου Γκέζι παρά την συσκότιση που προσπάθησαν να επιβάλλουν τα ΜΜΕ.

 

Πλέον δεν έχουμε ανακτήσει μόνον το Πάρκο Γκέζι αλλά και την Πλατεία Τακσίμ, την καρδιά του δημόσιου χώρου της Τουρκίας, το μέρος όπου η έκφραση μαζικής δυσαρέσκειας έχει επανειλημμένως απαγορευτεί στην σύντομη ιστορία του Τουρκικού κράτους. Καθώς η Τακσίμ και το Γκέζι πλημμυρίζουν από χιλιάδες κόσμου κάθε βράδυ που έρχονται να γιορτάσουν όλοι μαζί την αλληλεγγύη, την νίκη και την δύναμή μας, η αντίστασή μας συνεχίζεται σε άλλα μέρη στην Κωνσταντινούπολη και σε ολόκληρη την Τουρκία. Ένα είναι βέβαιο: Τίποτε πλέον δεν θα είναι το ίδιο.

 

Δείξτε την αλληλεγγύη σας και την υποστήριξή σας το Σαββατοκύριακο 8 και 9 Ιουνίου. Ανακαταλάβετε την Ταχρίρ, το Σύνταγμα, την Σολ, το Ζουκόττι, τους δρόμους σας, τις πλατείες και τα πάρκα σας. Πιστέψτε μας, σας ανήκουν.

 

Η σελίδα του καλέσματος στο facebook

 

 

http://left.gr/news/occupyfear-savvato-syntagma-stelnei-hairetismata-allileggyis-stin-taksim