Β. Κατριβάνου, Γ. Κούρτοβικ, Δημ. Ψαρράς μιλάνε στο left.gr για τη Χρυσή Αυγή και τη φασιστική απειλή

Με τρεις πολύ γνωστούς αντιφασίστες ακτιβιστές συζητάμε για τις πρόσφατες εξελίξεις γύρω από την (επίσημα, πλέον, και από την ελληνική δικαιοσύνη) εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή.

 

Οι καλεσμένοι μας είναι: ο Δημήτρης Ψαρράς, συγγραφέας και δημοσιογράφος στην Εφημερίδα των Συντακτών, η Γιάννα Κούρτοβικ, από το Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα και η Βασιλική Κατριβάνου, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και μέλος της Επιτροπής Δικαιωμάτων του κόμματος.  Μαζί τους συζητάμε τα πάντα σχεδόν γύρω από το θέμα:

Το λόγο που, ενώ η εγκληματική δράση των μελών της Χρυσής Αυγής ήταν γνωστή εδώ και χρόνια, οι διωκτικοί μηχανισμοί του κράτους αδρανούσαν. Ποιος ο λόγος που σήμερα, έστω και καθυστερημένα, κινούνται οι δικαστικοί μηχανισμοί κατά της εγκληματικής συμμορίας. Γιατί, παρ’ όλες τις διώξεις, ο ρατσισμός και ο εθνικισμός εξακολουθούν να παίζουν καθοριστικό ρόλο στη γραμμή της Νέας Δημοκρατίας. Και βεβαίως, κάποιες σκέψεις γύρω από την ανάπτυξη (και τη σημασία!) ενός αντιφασιστικού κινήματος σήμερα.

 

 

Δείτε αυτήν την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη… αξίζει της προσοχής σας:

 

 

 

 

Το καταστατικό της Χρυσής Αυγής

Με την ευκαιρία…

…ο Δημήτρης Ψαρράς μας έδωσε τη δυνατότητα να φωτογραφίσουμε ένα μέρος από το καταστατικό της Χρυσής Αυγής. που είναι εμπνευσμένο από το αντίστοιχο καταστατικό του ναζιστικού κόμματος του Χίτλερ. Βέβαια οι θρασύδειλοι υπόδικοι εγκληματίες ηγέτες της Χρυσής Αυγής έχουν αποκηρύξει τις ιδέες τους (για να γλιτώνουν το τομάρι τους) και (μαζί) αυτό το αυθεντικό ντοκουμέντο. Το φωτογραφίσαμε, λοιπόν, για του λόγου το αληθές. Τα θρασύδειλα ανθρωπάκια των ναζί της Χρυσής Αυγής είναι τελικά νάνοι. Φυσιολογικό, όπως όλοι οι ναζί άλλωστε…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ερωτήσεις-βίντεο: Άγγελος Καλοδούκας

http://left.gr/news/v-katrivanoy-g-koyrtovik-dim-psarras-milane-sto-leftgr-gia-ti-hrysi-aygi-kai-ti-fasistiki

Advertisements

Ιταλία: Οι ταραχές κλείνουν τα κέντρα κράτησης μεταναστών

Το πρώτο CIE που έκλεισε βρίσκεται στην Μπολόνια, και έκλεισε τον Μάρτιο για ανακαίνιση, η οποία βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη. Τον Ιούνιο το Serraino Vulpitta CIE, που βρίσκεται κοντά στο Trapani, έκλεισε επίσης. Και το ίδιο συνέβη τον Αύγουστο στη Μοντένα

Aπό την Athens Imc Translations Team

Ο αγώνας ενάντια στα CIE (παράνομα κέντρα κράτησης μεταναστών) έχει πάρει διαφορετικές μορφές: από την εκστρατεία της LasciateCIEntrare («αφήστε μας να μπούμε μέσα»), για να επιτραπεί στους δημοσιογράφους να επισκεφτούν και να γράψουν για αυτές τις φυλακές, μέχρι την ενεργό υποστήριξη από αυτόνομες και αναρχικές ομάδες. Οι κρατούμενοι στα CIE προσπαθούν συχνά να αποδράσουν, να αντισταθούν, να βλάψουν τον εαυτό τους ή να κάνουν απεργία πείνας. Τώρα έχουν πετύχει να κάνουν αυτό που δεν μπορούν οι  οργανώσεις, οι πολιτικοί και ακτιβιστές: να κλείσουν τα CIE.

Κάθε μετανάστης που βρίσκεται χωρίς άδεια παραμονής ή δεν αναγνωρίζεται ως δικαιούχος ασύλου μεταφέρεται στα CIE, ύστερα ταυτοποιείται και απελαύνεται στη χώρα προέλευσής του/της. Η τρέχουσα πολιτική για τη μετανάστευση συνδέει την άδεια για να μείνει κάποιος στη χώρα με την εργασία, έτσι οι μετανάστες χωρίς εργασία ταξινομούνται αμέσως ως «παράνομοι». Το να χάσει κάποιος την δουλειά του και να παραμείνει στην Ιταλία θεωρείται έγκλημα.

Το πρώτο CIE που έκλεισε βρίσκεται στην Μπολόνια, το οποίο έκλεισε  τον  Μάρτιο για ανακαίνιση, η οποία βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη. Τον Ιούνιο το Serraino Vulpitta CIE, που βρίσκεται κοντά στο Trapani, έκλεισε. Το ίδιο συνέβη τον Αύγουστο στη Μοντένα, όπου η προσοχή δόθηκε στις συνθήκες διαβίωσης που επικρατούσαν στο CIE και αφότου οι κεντρικοί υπάλληλοι κατέβηκαν σε απεργία για έξι ημέρες λόγω της μη πληρωμής τους και για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στον τρόπο με τον οποίο οι κρατούμενοι ήταν αναγκασμένοι να ζήσουν.

Ύστερα έκλεισε για ανακαίνιση επίσης και το Isola Capo Rizzuto (Crotone), που βρίσκεται στην Καλαβρία, στην σφαίρα του ποδιού της Ιταλίας. Σε αυτό το κέντρο,  όπου κρατούνταν 51 μετανάστες, είχαν ξεσπάσει ταραχές όταν πέθανε ένας μαροκινός μετανάστης (Moustapha Anaki). Ο Moustapha Anaki έζησε στην Ιταλία για επτά έτη χωρίς έγγραφα αλλά έγινε «παράνομος» το 2009. Οι αποκαλούμενοι «φιλοξενούμενοι» εξέφρασαν την βαθιά οργή και τα συναισθήματά τους καταστρέφοντας τα πάντα, από το τηλεοπτικό σύστημα επιτήρησης έως και τα έπιπλα. Το CIE έγινε μη κατοικήσιμο και έκλεισε ενώ οι μετανάστες μεταφέρθηκαν στο CIE που βρίσκεται στο Trapani.

Υπάρχει επίσης ένα CARA σε αυτήν την περιοχή, ένα κέντρο ταυτοποίησης για «μετανάστες χωρίς έγγραφα που ζητούν να αναγνωριστούν ως πολιτικοί πρόσφυγες», όπου η νομιμότητά της ελέγχεται. Το CARA κρατά αυτήν την περίοδο 1700 ανθρώπους, τον διπλάσιο αριθμό από αυτόν που προβλέπει ο νόμος. Το κέντρο επισκέφτηκε στις 21 Αυγούστου η Cecile Kyenge Kashetu, Υπουργός Ενσωμάτωσης των Μεταναστών. Κινούμενες από μια τέτοια σημαντική επίσημη επίσκεψη, οι εθνικές εφημερίδες εξέθεσαν την είδηση για τις ταραχές στο Crotone και το θάνατο του Moustapha, αν και με καθυστέρηση μιας εβδομάδας. Ο λόγος για αυτήν την καθυστέρηση δεν είναι γνωστός αλλά θα μπορούσε να είναι εξαιτίας του περιορισμού που υπάρχει στους δημοσιογράφους να επισκεφτούν τα CIE , η έλλειψη επαφής μεταξύ των εθνικών και τοπικών εφημερίδων ή ότι οι ειδήσεις τα αγνόησαν εξαρχής ως ένα μη ενδιαφέρον θέμα.

Μετά από την επίσκεψή της η υπουργός Kyenge δήλωσε ότι «η κυβέρνηση έχει αρχίσει να εξετάζει τη χρησιμότητα και τις συνθήκες διαβίωσης στα CIE». Μια τεχνική σύνοδος οργανώθηκε από τον  Giovanni Pinto, γενικός διευθυντής μετανάστευσης, όπου οι διευθυντές των CIE εξέθεσαν τα προβλήματά τους και συζήτησαν τα αποτελέσματα των ταραχών.

Εν τω μεταξύ, στις 8 Αυγούστου, στην Gradisca d΄ Isonzo (κοντά στην Τεργέστη), η αστυνομία ανάγκασε έναν κρατούμενο να κινηθεί ρίχνοντάς του δακρυγόνα. Τρεις ημέρες αργότερα ένας αριθμός κρατουμένων ανέβηκαν επάνω στη στέγη, ίσως προσπαθώντας να δραπετεύσουν, αλλά δύο έπεσαν και ένας απ΄αυτούς τραυματίστηκε σοβαρά. Για να αποκαταστήσει την ειρήνη ο τοπικός νομάρχης  δέχτηκε κάποια από τα αιτήματα των κρατουμένων: επιστράφηκαν τα κινητά τηλέφωνα (τα οποία τους τα είχαν απαγορεύσει για μήνες) και άνοιξε και πάλι η καντίνα (την είχαν κλείσει για να αποτρέψουν τυχών  «επικίνδυνες» συσκέψεις). Στις 17 Αυγούστου σχεδόν 200 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν έξω από το CIE για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους. Στις 20 του ίδιου μήνα πολλοί κρατούμενοι προσπάθησαν να δραπετεύσουν, με 6 απ΄ αυτούς να τα καταφέρνουν. Από τότε, ένα γκράφιτι έχει εμφανιστεί στους τοίχους των CIE το οποίο λέει  «Freedom, Libertad, Horria, Libertà».

Ταραχές αναφέρθηκαν επίσης στις 28 Αυγούστου στο κέντρο Pian del Lago Caltanissetta (Σικελία) όπου οι μετανάστες έχουν αυτοοργανωθεί και απαιτούν τα δικαιώματά τους, ιδιαίτερα το δικαίωμα να εξεταστεί από την επιτροπή που αποφασίζει εάν μπορούν να μείνουν στην Ιταλία ή όχι. Την ίδια στιγμή, δύο κρατούμενοι προσπάθησαν  να δραπετεύσουν από το CIE του Τορίνο, και άλλος ένας προσπάθησε να αυτοκτονήσει. Από τον Ιανουάριο, 20 αστυνομικοί έχουν τραυματιστεί στις ταραχές, αρκετοί για την τοπική αστυνομία που ζητά  «νέους κανόνες στην σύμβαση». Και αυτό ξέχωρα από το γεγονός ότι αυτήν την περίοδο απασχολούνται 80 άτομα για να ελέγξουν 61 κρατουμένους (αυτή τη στιγμή μόνο 61 από τις σε σύνολο 210 θέσεις είναι διαθέσιμες).

Στην Lampedusa, 672 μετανάστες έχουν τεθεί υπό κράτηση, σχεδόν τρεις φορές παραπάνω από το νομικό όριο των 250 θέσεων. Περισσότεροι έρχονται καθημερινά από τη Συρία, Αίγυπτος, Λιβύη και από άλλα μέρη της Αφρικής.

Αυτή τη στιγμή, 5 από τα 13 κέντρα κράτησης  είναι κλειστά για ανακαίνιση και τα υπόλοιπα οκτώ έχουν πάθει ζημιές. Λιγότερο από τις μισές, αρχικές 2.000 θέσεις είναι τώρα διαθέσιμες.

Πηγή: Athens Indymedia από το Struggles in Italy

22-24 Ιουλίου: Τριήμερο για τη Δημοκρατία

 

22-24 Ιουλίου: Τριήμερο για τη Δημοκρατία

1974-2013, 39 χρόνια μετά,
ο αγώνας κατά του Μαύρου στην ΕΡΤ είναι αγώνας για τη Δημοκρατία.

21 Απριλίου 1967. Η Χούντα των Συνταγματαρχών έριξε μαύρο στη Δημοκρατία.
11 Ιουνίου 2013 . Η κυβέρνηση Σαμαρά αποφάσισε και διέταξε να ρίξει μαύρο στην ΕΡΤ.

Η απάντηση σε όσους κουρελιάζουν το Σύνταγμα, τα κοινωνικά δημοκρατικά δικαιώματα και τις κατακτήσεις, σε όσους καταπατούν τους νόμους, για τον ελληνικό λαό, ήταν πάντα μία: Αντίσταση και κοινοί Αγώνες.

Ο Σύνδεσμος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974 και οι Εργαζόμενοι της ΕΡΤ τιμούν φέτος μαζί την επέτειο του τέλους της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών προσδοκώντας στο τέλος της τροϊκανής χούντας, με ένα τριήμερο εκδηλώσεων στο ιστορικό χώρο μαρτυρίου του ΕΑΤ-ΕΣΑ και στο Ραδιομέγαρο Αγ. Παρασκευής.

• ΔΕΥΤΕΡΑ 22 ΙΟΥΛΙΟΥ
20.30 : ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΠΡΟΑΥΛΙΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΕΡΤ για τα «πέτρινα χρόνια» της ελληνικής ιστορίας.
— Παντελής Βούλγαρης (σκηνοθέτης ταινίας «Πέτρινα Χρόνια»)
— Μπάμπης Γκολέμας (ο αληθινός «πρωταγωνιστής» της ταινίας Πέτρινα Χρόνια αφού ήταν αφιερωμένη στην ζωή του)
— Νίκος Μανιός (Γιατρός-πρώην Πρόεδρος της ΕΙΝΑΠ, τότε φοιτητής και μέλος της Οργάνωσης «ΚΙΝΗΜΑ 20ης Οκτώβρη», φυλακισμένος στον Κορυδαλλό)
— Αντώνης Λιάκος (καθηγητής Ιστορίας, τότε φοιτητής Φιλοσοφικής στην Θεσσαλονίκη, μέλος της Οργάνωσης «ΛΑΪΚΗ ΠΑΛΗ», 4 χρόνια στις φυλακές Αίγινας, Κορυδαλλού, και Γεντί Κουλέ)
— Δημήτρης Παπαχρήστος (μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής του Πολυτεχνείου)
— Πέτρος Κωνσταντίνου (Συντονιστής Κίνησης Ενάντια στον Ρατσισμό και στον Φασισμό)
ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΗΣ : Ντένια Σαρακίνη (δημοσιογράφος ΝΕΤ)

22.00 ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ του Παντελή Βούλγαρη «ΠΕΤΡΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ»
• ΤΡΙΤΗ 23 ΙΟΥΛΙΟΥ
20.30: Στον ιστορικό χώρο του πρώην ΕΑΤ -ΕΣΑ διοργανώνεται η εκδήλωση του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών, με παρούσα αντιπροσωπεία των εργαζομένων της ΕΡΤ.

Η δημοσιογράφος της ΕΡΤ Αγλαΐα Κυρίτση θα μεταφέρει χαιρετισμό εκ μέρους των εργαζομένων στην ΕΡΤ.
• ΤΕΤΑΡΤΗ 24 ΙΟΥΛΙΟΥ
20.30: ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΠΡΟΑΥΛΙΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΕΡΤ «Για ποια Δημοκρατία μιλάμε»
— Νίκος Τριανταφύλλου (Πρόεδρος Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών, τότε φοιτητής στο Μικρό Πολυτεχνείο, μέλος της ΚΝΕ, φυλακίστηκε στην Ασφάλεια Περισσού και στον Κορυδαλλό)
— Λάζαρος Κυρίτσης (μέλος του ΣΦΕΑ, αντιπρόεδρος Πανελλήνιας Ένωσης Εξόριστων Μακρονήσου, μακρονησιώτης)
— Νίκος Κιάος (δημοσιογράφος, τότε φοιτητής, μέλος του «Ρήγα Φεραίου», φυλακισμένος σε Αβέρωφ, Κορυδαλλό , Μπογιάτι και Γιάρο)
— Θανάσης Καλαφάτης (Πανεπιστημιακός)
— Γιώργος Κοττανίδης (ηθοποιός, αντιστασιακός και φυλακισμένος)
— Μάκης Μπαλαούρας (δημοσιογράφος – αντιστασιακός)
— Δημήτρης Χριστόπουλος (αν.καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και μέλος Ενωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων)
ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΗΣ : Άννα Κωνσταντακάκη (δημοσιογράφος ΕΡΤ)

22.00: ΜΟΥΣΙΚΑ ΣΥΝΟΛΑ ΕΡΤ : Τα τραγούδια της Αντίστασης

Ο δοσιλογισμός του θανάτου

Η διάταξη Λοβέρδου και οι ένθερμοι θιασώτες της

 του Δημήτρη Παπανικολάου

Σαλβαντόρ Νταλί, «Αταβιστικό δειλινό»

Σαλβαντόρ Νταλί, «Αταβιστικό δειλινό»

Ο πονηρός πολιτευτής μπορεί, για όσα πολύ τιτιβίζει, πολλά να μη γνωρίζει· όμως, από τη δύναμη των εύκολων συμβολισμών όλο και κάτι ξέρει. Το αξίωμα επιβεβαιώθηκε την προηγούμενη εβδομάδα όταν ο νέος υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, σε μια από τις πρώτες αποφάσεις που υπέγραψε στη νέα του θέση, επανέφερε σε ισχύ την υπουργική απόφαση «για τον περιορισμό της διάδοσης Λοιμωδών Νοσημάτων», γνωστή πλέον και ως «διάταξη Λοβέρδου».

Πρόκειται για τη διαβόητη διάταξη στη βάση της οποίας διαπομπεύθηκαν τόσες συμπολίτισσές μας πριν από έναν χρόνο, αυτές οι γυναίκες που καταβροχθίσθηκαν από τα media ως «ιερόδουλες φορείς του AIDS», ταλαιπωρήθηκαν στις φυλακές και σύρθηκαν στα δικαστήρια, αν και εντέλει αθωώνονται, η μια μετά την άλλη — κάτι που δεν καλύφθηκε από τα τόσο πρόθυμα κανάλια.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος στην Ελλάδα που να πίστεψε ποτέ ότι η συγκεκριμένη προεκλογική υπουργική απόφαση, όπως και η τωρινή επαναφορά της, έχουν στόχο τη δημόσια υγεία. Ακόμα κι όσοι επιμένουν ότι η λέξη «δημόσιο» και «υγεία» μπορούν ακόμα να συμβαδίζουν σ’ αυτήν τη χώρα. Ακόμα κι εκείνοι, οι λίγοι καλόπιστοι, δεν μπορεί, θα το βλέπουν το προφανές: η διάταξη Λοβέρδου είναι, και πάλι, εδώ, όχι με σκοπό την προστασία αλλά για τον έλεγχο. Δεν υπηρετεί την υγεία, αλλά την εργαλειοποίηση και την εκμετάλευση της νόσου. Δεν έρχεται ως κίνηση ανθρωπισμού, αλλά ως κίνηση ολοκληρωτικής βιοεξουσίας. Στόχος της δεν είναι η εξασφάλιση της ζωής, αλλά η μεγιστοποιητική διαχείριση του θανάτου.

Πιο ειδικοί από εμένα, και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, έχουν καταγγείλει το πόσο λανθασμένη, επικίνδυνη και ύποπτη, πολιτικά, κοινωνικά και επιστημονικά, είναι αυτή η απόφαση που διατάσσει τον υποχρεωτικό υγειονομικό έλεγχο μεταναστών, «εκδιδόμενων» και εξαρτημένων. Στην καλύτερη περίπτωση, είναι ανακόλουθη και μη εφαρμόσιμη (μιλάει για περίθαλψη και θεραπεία «σε κατάλληλους χώρους», υπόσχεται, με υποκριτικό άγχος, σεβασμό ανθρώπινων δικαιωμάτων [!πώς;], περιλαμβάνει και την ανατριχιαστική φράση «εκπονούνται ολοκληρωμένα προγράμματα που αφορούν τους πληθυσμούς μεταναστών»).

Στη χειρότερη περίπτωση, ειδικά έτσι όπως χρησιμοποιήθηκε πριν από έναν χρόνο, η διάταξη επιβάλλει στην πράξη άρση βασικών δικαιωμάτων ασθενών, καταπατά κάθε έννοια ιατρικού απορρήτου και ιατρικής ηθικής, χρησιμοποιεί τους γιατρούς ως μηχανή καταστολής εξαναγκάζοντάς τους να λειτουργούν ως επίορκοι, μεγιστοποιεί και διαφημίζει την εικόνα του ελέγχου, ενώ ουσιαστικά δημιουργεί συνθήκες άρνησης ουσιαστικής περίθαλψης –καθώς χρησιμοποιείται κυρίως εναντίον ανθρώπων που μετά τη σύλληψη τους μπορούν να απελαθούν. Η διάταξη ιδρύει καθεστώς ποινικοποίησης της ασθένειας, και διπλής και τριπλής καταδίκης των ήδη ασθενέστερων και καταδικασμένων συμπολιτών μας.

Εδώ κάποιοι ίσως θυμηθούν ότι μια αντίστοιχη διάταξη είχε φέρει η Χούντα, και ένα αντίστοιχο νομοσχέδιο «περί αφροδισίων» ήθελε να ψηφίσει η κυβέρνηση Καραμανλή το 1976-77, προκαλώντας διεθνή κατακραυγή (και, ως αντίσταση, κινήματα όπως το ΑΚΟΕ). Ίσως οι αντίστοιχες σημερινές αντιδράσεις να οδηγήσουν σε μια ακόμα απόσυρση της ανεκδιήγητης διάταξης Λοβέρδου. Ό,τι και να συμβεί όμως, η λογική της δεν πρόκειται να αποσυρθεί· θα συνεχίσει να επανέρχεται σε κάθε ευκαιρία.

Γιατί το διακύβευμα, αυτήν ακριβώς τη στιγμή, είναι η δημιουργία «ηθικού πανικού» και κλίματος φοβίας, και η επέκταση, και δι’ αυτών, ενός απόλυτου πολιτικοκοινωνικού ελέγχου. Από την αρχή της Κρίσης, το βασικό πολιτικό αφήγημα είναι ότι «το σπίτι μας κινδυνεύει» — υπονοείται: συστραφείτε σε όσο πιο συντηρητικές απόψεις για το «σπίτι» και ανεχθείτε τα πάντα για την εξασφάλισή του. Σιγά σιγά, λοιπόν, το αφήγημα μετακυλίεται σε: «Κλειστείτε μέσα κι εμείς θα φροντίσουμε για όλα τ’ άλλα, που κυκλοφορούν εκεί έξω».

Όσο εξελίσσεται αυτή η βιοφυλακή, τόσο περισσότερο η λέξη έλεγχος θα έρχεται όλο και πιο κοντά με τη λέξη σώμα, και όλο και πιο κοντά σε όλων το σώμα. Όλο, δηλαδή, κάποιο ασκέρι θα σου κλείνει το δρόμο, εκεί έξω, και θα σου λέει δείξε αν είσαι από μας ή απ’ τους άλλους, με το σώμα σου, παρουσιάσου — από αίμα μέχρι δέρμα. Μπορεί να λέγεται Χρυσή Αυγή, μπορεί σώματα Ασφαλείας, μπορεί και ασφάλεια του Υπουργείου Υγείας. Κι έτσι ακριβώς θα φυσικοποιείται αυτή η συνεχής εξαίρεση, που θέλει τα βασικά δικαιώματα όλο και να αίρονται για κάποιους, ενώ για τους «δικούς» κάπως θα διατηρούνται (αν και προσωρινά· αν και κολοβωμένα). Θα φυσικοποιείται μια εξουσία που όσο σε κάποιους οργανώνει τη ζωή, σ’ άλλους προγράφει θάνατο — κι όπως προγράφει τον θάνατο, την ίδια στιγμή τσεκάρει, επιβεβαιώνει, διαπομπεύει, και μ’ αυτά, τα φτηνά εργαλεία, εκβιάζει την υποταγή.

Γιατί, ας το δούμε ξεκάθαρα, η πολιτική στην Ελλάδα της δεύτερης περιόδου της Κρίσης αλλάζει. Δεν είναι πια μόνο ακραία βιοπολιτική («σας νοικοκυρεύουμε»), έχει μεταμορφωθεί και σε συντονισμένη θανατοπολιτική («σας καθαρίζουμε και τα γύρω γύρω πτώματα»). Τη διακονούν θανατοπολιτικοί. Τις κυβερνητικές πράξεις τις υπογράφουν θανατοϋπουργοί, μεταξύ των οποίων και εκείνοι που είναι, υποτίθεται, στα υπουργεία της ζωής. Στο κλίμα αυτό, το καλό χαρτί το έχει όποιος παίζει ευκαμπτότερα τον ρόλο του τζόκερ: απέξω μάσκα γελωτοποιού, μέσα δοσίλογος θανάτου.

 

Ο Δημήτρης Παπανικολάου διδάσκει νεοελληνική φιλολογία, θεωρία της λογοτεχνίας και σπουδές φύλου στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

http://enthemata.wordpress.com/2013/07/07/papanik/

Κινητοποίηση για Κώστα Σακκά: Κυριακή 7/7, 9μμ, στη Νίκαια

Στη χώρα που γεννήθηκε, η Δημοκρατία κινδυνεύει.

Στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο της Νίκαιας, ένα βάρβαρο και στερημένο από κάθε στοιχείο πολιτισμού του δικαίου καθεστώς, απειλεί τη ζωή ενός νέου ανθρώπου, του αναρχικού απεργού πείνας Κώστα Σακκά. Ταυτόχρονα, απειλούνται με θάνατο η Δημοκρατία και η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα. Στη χώρα που γεννήθηκε η δημοκρατία, αυτοί που σήμερα κυβερνούν καταπατούν και κουρελιάζουν τους νόμους, που η ίδια η πολιτεία έχει θεσπίσει, παραβιάζουν αυθαίρετα θεμελιώδεις αρχές του δικαιικού συστήματος, υπαγορεύουν σε ευάλωτους δικαστές αποφάσεις βασισμένες, όχι στη δικαστική τους συνείδηση, αλλά αρεστές στο αυταρχικό, ακροδεξιό, εχθρικό για την κοινωνία και επικίνδυνο για όλη την Ευρώπη καθεστώς, που επιχειρούν να εδραιώσουν.

Στο Νοσοκομείο της Νίκαιας, κινδυνεύει άμεσα η ζωή ενός ανθρώπου προφυλακισμένου παράνομα επί 2,5 χρόνια, σε ένα καφκικού χαρακτήρα πραγματικό όμως σενάριο, σύμφωνα με το οποίο στη σημερινή Ελλάδα  μπορείς να παραμένεις επʼ αόριστον κρατούμενος, χωρίς δίκη και χωρίς καν τη συγκρότηση κατηγορητηρίου. Ταυτόχρονα, κάθε πολιτικός και κοινωνικός χώρος που τολμά να διαμαρτυρηθεί για την προφανή αυθαιρεσία, να καταγγέλλεται από τους ακροδεξιούς «κύκλους» του Πρωθυπουργού, ως υπερασπιστής της τρομοκρατίας.

Τη Δευτέρα 8 Ιουλίου το Συμβούλιο Εφετών, συνεδριάζει εκ νέου, με τον αρμόδιο Εισαγγελέα να προτείνει δυστυχώς ξανά, την απόρριψη του νέου αιτήματος αποφυλάκισης. Ο Κώστας Σακκάς, θα διανύει τότε την 35η μέρα απεργίας πείνας με συνέπειες άγνωστες για την υγεία και τη ζωή του. Πιστεύουμε, ότι οι δικαστές θα ορθώσουν αυτή τη φορά το ανάστημά τους, θα εφαρμόσουν το κράτος δικαίου και το Σύνταγμα και δεν θα υποκύψουν στις πιέσεις. Το άμεσο τίμημα, είναι η ζωή ενός ανθρώπου, που το μόνο που ζητά είναι να γίνει η δίκη του.

Καλούμε, επίσης, όλες και όλους, απευθυνόμαστε ιδιαίτερα στη δημοκρατική συνείδηση των λαών της Ευρώπης, να ενταθούν οι πιέσεις, να ελευθερωθεί ο Σακκάς και η χώρα του, από τα δεσμά ενός νέου αυταρχικού καθεστώτος, που οικοδομούν αρνητές τη Δημοκρατίας και της Δικαιοσύνης, εδώ στην Ελλάδα, με σκοπό να αποτελέσει παράδειγμα προς εφαρμογή ενάντια σε όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς που συνθλίβονται κάτω από το βάρος της συστημικής κρίσης και που επιχειρούν να υπερασπιστούν τα δικαιώματα, τις ζωές και το μέλλον τους.

Η Επιτροπή Δικαιωμάτων του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Ε.Κ.Μ. και οι Οργανώσεις του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Ε.Κ.Μ. Πειραιά, σας καλούν όλες και όλους, την Κυριακή 7 Ιουλίου στις 9 το βράδυ, στον περίβολο του Νοσοκομείου της Νίκαιας, σε μία συμβολική διαμαρτυρία. Να σταθούμε εκεί, λίγες ώρες πριν την καθοριστική απόφαση της Δευτέρας, ως ασπίδα προστασίας για τη ζωή και τα δικαιώματα ενός ανθρώπου που κρατείται παράνομα, για την υπεράσπιση του Συντάγματος και της Δημοκρατίας.

Επιτροπή Δικαιωμάτων ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Ε.Κ.Μ.

Οργανώσεις ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Ε.Κ.Μ. Πειραιά

 

Καλά της κάνουν της Βίκυς Σταμάτη;

Γράφει ο Θανάσης Καρτερός

Διαβάζουμε στα ψιλά των εφημερίδων ότι η Βίκυ Σταμάτη, η γυναίκα του Άκη Τσοχατζόπουλου, υποβλήθηκε σε διπλή μαστεκτομή στον Άγιο Σάββα. Τώρα νοσηλεύεται στο ίδιο νοσοκομείο φρουρούμενη, και εφόσον όλα πάνε καλά με την υγεία της θα επανέλθει στις φυλακές.

Ας θυμίσουμε ότι η Σταμάτη είναι προφυλακισμένη από τον Απρίλη του 2012. Το ανήλικο αγοράκι που έχει αποκτήσει με τον Άκη Τσοχατζόπουλο, μόλις έξι χρόνων, μεγαλώνει με τη γιαγιά του.

Ας θυμίσουμε επίσης ότι προφυλακισμένη πάνω από ένα χρόνο είναι και η κόρη του Άκη Αρετή.

Ολόκληρη η οικογένεια δηλαδή βρίσκεται στις φυλακές και όχι επειδή καταδικάστηκαν, αλλά επειδή θεωρούνται ύποπτοι φυγής και διάπραξης νέων αδικημάτων -η συνηθισμένη νομική αιτιολόγηση της προφυλάκισης.

Κι όλα αυτά συμβαίνουν ενώ ένας, έστω ένας, από τους φίλους, τους συντρόφους, τους βολεμένους, τους ευεργετημένους, τους παρατρεχάμενους, τους σφουγγοκωλάριους του Άκη δεν έχει ξεστομίσει μια έστω λέξη για το είδος της μεταχείρισης που υφίσταται η οικογένεια του πρώην πανίσχυρου άνδρα του ΠΑΣΟΚ.

Το γιατί είναι φανερό: Γιατί τρέμουν μια εξοργισμένη κοινή γνώμη που ζητάει την κεφαλή επί πίνακι των ενόχων για σκάνδαλα, διασπάθιση του δημόσιου χρήματος, κατάχρηση εξουσίας. Και των υπευθύνων για όσα υποφέρουν εκατομμύρια άνθρωποι, που με κανέναν δεν τα έφαγαν χτες, ότι κι αν λέει ο Πάγκαλος. Αλλά δεν έχουν σήμερα να φάνε.

Στις πολιτισμένες δημοκρατικές κοινωνίες όμως, μπορεί και πρέπει ο κάθε δικαστής να παίρνει υπόψη τις διαθέσεις της κοινής γνώμης, αλλά δεν μπορεί να δικάζει και να τιμωρεί η κοινή γνώμη. Ούτε μπορεί να αποτελεί η προφυλάκιση τρόπο τιμωρίας, διασυρμού και εξουθένωσης οποιουδήποτε κατηγορουμένου.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι δυνατό να πιστεύει κάποιος δικαστής ότι η Βίκυ Σταμάτη θα διαπράξει εγκλήματα αν αποφυλακιστεί; Ή ότι θα πάρει το παιδί της, θα ξεφύγει από το μάτι των αρχών και θα το σκάσει στο εξωτερικό; Όχι φυσικά.
Αν αυτά όμως δεν συντρέχουν, για ποιο λόγο είναι ακόμα στη φυλακή, καρκινοπαθής, εγχειρισμένη, ταλαιπωρημένη και χωρίς να έχει καταδικαστεί; Και γατί δεν εφαρμόζεται και στην περίπτωσή της το πνεύμα του νόμου, που επιτάσσει μια επιεικέστερη μεταχείριση στης μητέρες μικρών παιδιών, πολύ περισσότερο όταν είναι βαριά άρρωστες;

Δεν έχει κανένα δικαίωμα κανείς, εκτός από το φυσικό δικαστή, να αποφαίνεται για αθωότητα ή ενοχή οποιουδήποτε -και της συγκεκριμένης γυναίκας. Έχουμε όμως δικαίωμα να ζητάμε να μην έχει κανείς, μα κανείς, την τύχη του αποδιοπομπαίου τράγου. Να μη χρησιμοποιείται κανείς, όσες ενδείξεις κι αν υπάρχουν εις βάρος του, ως κολυμβήθρα για να ξεπλυθούν σκάνδαλα και ρεμούλες δεκαετιών. Να μην διασύρεται κανείς για να στρέψει εναντίον του την οργή της η κοινή γνώμη και να εκτονωθεί η απαίτησή της για κάθαρση και δικαιοσύνη. Και να μην εξαντλεί το σύστημα εξουσίας τη σκληρότητά του εναντίον των πιο ευάλωτων, για να «ξεκαρφωθεί» για την ανοχή του απέναντι σε όσους διαθέτουν προστασία και δύναμη.

Όσο κρατούν μια άρρωστη γυναίκα, όποιες κατηγορίες κι αν τη βαρύνουν, δεν αποδεικνύουν πόσο δίκαιοι είναι -αλλά πόσο άδικοι μπορούν να γίνουν για να φανούν δίκαιοι. Κι όσοι πιστεύουν ότι ξεμπερδεύουν με ένα «καλά να πάθει», ή «καλά της κάνουν», ας σκεφτούν ότι ίσως στρώνουν έτσι το δρόμο, χωρίς να το θέλουν, για να «κάνουν καλά» και σε άλλους, πιο συμπαθείς από τη Σταμάτη…

http://www.koutipandoras.gr/39348/%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%AC-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B2%CE%AF%CE%BA%CF%85%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BC%CE%AC%CF%84%CE%B7.html

Πότε «αρρωστήσαμε» με ομοφυλοφιλία;

της Ιωάννας Νόρη

Fryerdr_h._anonymous.tif_copy.t

Πότε «αρρωστήσαμε» με ομοφυλοφιλία;

Ήμασταν πολλά χρόνια «άρρωστοι». Η ιδέα ότι η ομοφυλοφιλία είναι ένα είδος «τρέλας», και όχι μια ηθική βδελυγμία, που παραπέμπτει σε θρησκευτικού τύπου ερμηνείες, εμφανίστηκε στις αρχές του 19ου αιώνα, δίνοντας λαβή στους «επιστήμονες» να μας μετατρέψουν σε πειραματόζωα. Για δεκαετίες μας ευνούχιζαν σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και ρωμαιοκαθολικά ψυχιατρεία· και, όταν τελικά απέτυχαν να μας «συνδέσουν» με βιολογικές/ορμονολογικές «ανωμαλίες», αποφάσισαν ότι από βιολογικής και γενετικής πλευράς είμαστε «αθεράπευτοι». Τότε μας «αρρώστησαν ψυχικά». Και, καθώς δεν υπάρχει καμία αντικειμενικήεπιστημονική απόδειξη για τις ονομαζόμενες «ψυχικές διαταραχές», έπρεπε να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε ελέφαντες.

Συγκεκριμένα, «αρρωστήσαμε» με ομοφυλοφιλία το 1952, όταν ο Αμερικανικός Ψυχιατρικός Σύλλογος (ΑΡΑ), αυθαίρετα, ψήφισε την καταχώρησή μας στο πρώτο τεύχος της αποκαλούμενης «Βίβλου της Ψυχιατρικής», το DSM 1. Η «θεραπεία» μας ήταν κυρίως το «conversion therapy»: ηλεκτροσόκ στα χέρια και τα γεννητικά όργανα, χορήγηση ψυχοτρόπων ουσιών, αλλά και «πλύση εγκεφάλου» για να βγάλουμε την «αρρώστια» από μέσα μας.

Πώς ήρθε η «ίαση». Το ομοφυλοφιλικό κίνημα της Αμερικής διαμαρτυρήθηκε κατά της ψυχιατρικοποίησης της ομοφυλοφιλίας, με μια σειρά προσπάθειες τεσσάρων περίπου ετών. Ομοφυλόφιλοι ακτιβιστές εισέβαλλαν σε συνέδρια του ΑΡΑ, απαιτώντας τη διαγραφή της ομοφυλοφιλίας από το DSM και τον τερματισμό κάθε απόπειρας «θεραπείας». Το έκαναν διότι γνώριζαν καλά ότι ο δρόμος για ίσα νομικά δικαιώματα και κοινωνικές ευκαιρίες δεν θα άνοιγεποτέ, όσο ήμασταν α επίσημα καταχωρημένοι στη «Βίβλο». Για να ολοκληρωθεί η προσπάθεια όμως, χρειαζόταν να μιλήσει για το θέμα και ένας τουλάχιστον ομοφυλόφιλος ψυχίατρος. Έτσι, το 1972, σε συνέδριο του ΑΡΑ, δίπλα στους ομοφυλόφιλους ακτιβιστές Μπάρμπαρα Γκίττινγκς και Φρανκ Κάμενυ, ο επίσης ομοφυλόφιλος ψυχίατρος Τζων Φράυερ παρουσιάστηκε ως «Dr. H. Anonymous». Φορώντας μάσκα, περούκα και ένα τεράστιο κουστούμι, χρησιμοποιώντας ένα μικρόφωνο που άλλαζε τη χροιά της φωνής του, μίλησε για την αφαίρεση της ομοφυλοφιλίας από την ψυχιατρική. Χρειάστηκε να μεταμφιεστεί, όχι μόνο γιατί πολλοί συνάδελφοί του είχαν τη βαθιά πεποίθηση ότι η ομοφυλοφιλία αποτελεί «αρρώστια», αλλά και γιατί απαγορευόταν επισήμως στους ομοφυλόφιλους να ασκούν την ψυχιατρική. Γι’ αυτό οι ελάχιστοι ομοφυλόφιλοι ψυχίατροι του Συλλόγου συναντιόντουσαν με μυστικότητα, σε μια μικρή ομάδα που αποκαλούσαν Gay PA.

Με διπλό «χτύπημα». Με τα Stonewall Riots του γκέι κινήματος απέξω, και τον Gay PA από μέσα, οι ακτιβιστές στόχευσαν στην αχίλλειο πτέρνα της ψυχιατρικής: στο ότι η δημιουργία και χρήση της «Βίβλου» εξυπηρετούσε συμφέροντα πολιτικών συστημάτων, φαρμακευτικών εταιρειών και ιδεολογικών δογμάτων. Προκειμένου λοιπόν να μην καταρρεύσει το όλο σύστημα, κάποια μέλη του ΑΡΑ αποφάσισαν, πάλι διά ψηφοφορίας, ότι ήρθε η ώρα οι ομοφυλόφιλοι να «θεραπευτούν». Ήταν ξεκάθαρα μια κίνηση πολιτικής.

Κάπως έτσι λοιπόν αρχίσαμε να «αναρρώνουμε το 1973 (και η «ίαση» ολοκληρώθηκε το 1986, οπότε η ομοφυλοφιλία αφαιρέθηκε τελείως ως λέξη από το DSM 3 R). Δεν μας άφησαν όμως να το χαρούμε πολύ: το 1980 ο ΑΡΑ «αρρωσταίνει» ένα άλλο μέρος της ΛΟΑΤ κοινότητας: τους διεμφυλικούς. Για πρώτη φορά οι ορολογίες «τρανσεξουαλισμός» και «διαταραχή ταυτότητας φύλου σε παιδική ηλικία» καταγράφονται στη «Βίβλο», όπου και παραμένουν ως σήμερα, με όλες τις κοινωνικές συνέπειες που αυτό συνεπάγεται. Επίσης, η αμφισεξουαλικότητα, πολύ κομψά και χωρίς να αναφέρεται ως τέτοια, εμφανίζεται πίσω απο πολλαπλές «αρρώστιες».

Ένα ιστορικό γεγονός, «δώρο» για την ανθρωπότητα. Η «έξοδος» της ομοφυλοφιλίας από την επίσημη ψυχιατρική αποτελεί σημαντικό γεγονός. Πρόκειται για τη μόνη διάγνωση, μέχρι σήμερα, που έχει αφαιρεθεί από ένα ψευδοεπιστημονικό σύστημα, το οποίο διαρκώς διευρύνεται, «αρρωσταίνοντας» όλο και περισσότερους ανθρώπους, λόγω οικονομικών, πολιτικών και ιδεολογικών σκοπιμοτήτων.

Λίγοι ίσως νεότεροι ομοφυλόφιλοι γνωρίζουν ότι για πολλούς ανθρώπους παγκοσμίως, εκτός της γκέι κοινότητας, το γεγονός θεωρείται ένα δώρο για την ανθρωπότητα, νίκη κατά της αυθαιρεσίας και της βίας της ψυχιατρικής, νίκη για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Και αυτό γιατί υπάρχουν και άλλες «κοινωνικά ευπαθείς» ομάδες που «αρρώστησαν» με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, και παλεύουν σήμερα, το έτος 2013, να «θεραπευτούν», όπως «θεραπευτήκαμε» και εμείς σαράντα χρόνια πριν. Άνθρωποι που γιορτάζουν σιωπηλά μαζί μας, κάθε φορά που αμφισβητούμε την κυρίαρχη αισθητική, με τα Pride. Άνθρωποι που περιμένουν την ημέρα που θα έχουν τη δική τους αντίστοιχη γιορτή.

 

Η Ιωάννα Νόρη είναι ψυχολόγος.

 

Για περαιτέρω διάβασμα: http://goo.gl/ftDTC και http://goo.gl/xsBT3

http://enthemata.wordpress.com/2013/06/30/ionori/