Απεργίες αποφασίζουν οι καθηγητές

Για απεργία την άλλη εβδομάδα με κλιμάκωση στα Γυμνάσια και τα Λύκεια ψηφίζουν χιλιάδες καθηγητές στις συνελεύσεις των ΕΛΜΕ. Τη Δευτέρα οι αποφάσεις της γενικής συνέλευσης της ΟΛΜΕ.

 

 

Θρυαλλίδα εξελίξεων το νομοσχέδιο για το «νέο Λύκειο», που υψώνει νέους φραγμούς στη μόρφωση:

Οι μνημονιακές πολιτικές συρρίκνωσης και υποβάθμισης της Εκπαίδευσης έχουν δημιουργήσει κλίμα αναβρασμού, με την έναρξη της νέας εκπαιδευτικής περιόδου. Οργή και αγωνιστική διάθεση ήταν τα κυρίαρχα στοιχεία στις γενικές συνελεύσεις των καθηγητών, που συνεχίζονται και σήμερα, ενώ την ερχόμενη εβδομάδα το κλίμα αναμένεται να επιβαρυνθεί περαιτέρω καθώς εισάγεται για συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής το νομοσχέδιο για το «νέο Λύκειο», που απομακρύνει τους μαθητές από το σχολείο.

 

 

Συλλαλητήριο στο Σύνταγμα την ερχόμενη Τρίτη, ημέρα ψήφισης του νομοσχεδίου, που φέρνει αλλαγές στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση, διοργανώνει η ΟΛΜΕ. Με κεντρικό σύνθημα όχι στην διαθεσιμότητα , όχι στο αντιεκπαιδευτικό νομοσχέδιο για το Λύκειο, διοργανώνεται το απόγευμα συγκέντρωση διαμαρτυρίας  στο Σύνταγμα , με μουσικά και θεατρικά δρώμενα. 

 

Διαβάστε επίσης:

Χρειάστηκαν 32 χρόνια για ένα Copy Paste!!!

Η ανακοίνωση του Τμ. Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ: «Το εκπαιδευτικό πολυνομοσχέδιο δημιουργεί ένα ακόμα πιο δύσκολο και ανταγωνιστικό σχολείο» 

 

***

 

Ωρολογιακή βόμβα στα πανεπιστήμια: αποδιοργάνωση διά της διαθεσιμότητας 1.765

Ναρκοθετημένο είναι το πεδίο και στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση λόγω της «διαθεσιμότητας» χιλιάδων διοικητικών υπαλλήλων, με απεργιακές κινητοποιήσεις:

Με δύο 48ωρες απεργίες (10 – 11 και 12 – 13 Σεπτεμβρίου) και μια πενθήμερη από τις 16 έως τις 20/9 απαντούν οι διοικητικοί υπάλληλοι ΑΕΙ και ΤΕΙ στην επικείμενη διαθεσιμότητα 1.765 συναδέλφων τους.

 

****

 

Οι αποφάσεις των ΓΣ των ΕΛΜΕ για την απεργία διαρκείας

36 από τις 40  ΕΛΜΕ ψήφισαν την πρόταση για επαναλαμβανόμενες πενθήμερες απεργίες,3 τοπικές ενώσεις  καθηγητών τάχθηκαν υπέρ των 48ωρων απεργιών και  1 ψήφισε λευκό. Την Δευτέρα αναμένονται οι οριστικές  αποφάσεις στην συνεδρίαση των Προέδρων των τοπικών Ενώσεων. 
 
 
****
 
 

 

Τάσος Κουράκης: «Σπρώχνουν το 70% των μαθητών προς μια φτηνή κατάρτιση» 

 
  
 
Για το νομοσχέδιο για το «νέο λύκειο», την υποβάθμιση της παιδείας και το διαχωρισμός των μαθητών, μιλά στο Κόκκινο ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Τάσος Κουράκης. 
 
 
 
 
****
 
 

Ανισότητα και οπισθοδρόμηση

Σε κείμενο κριτικής του σχεδίου νόμου για το Λύκειο (ΓΕΛ-ΕΠΑΛ) και την κατάρτιση (ΣΕΚ-ΙΕΚ) από τις Συνεργαζόμενες Εκπαιδευτικές Κινήσεις αναφέρονται τα εξής:
 
Με υλικά κατεδάφισης από παλιότερα, αποτυχημένα μεταρρυθμιστικά εγχειρήματα, επιχρωματισμένα με στοιχεία πρόσφατων εκπαιδευτικών αλλαγών, επιχειρεί η ηγεσία του Υπ. Παιδείας να οικοδομήσει το λεγόμενο «Νέο Σχολείο», με σημείο εστίασης τη βαθμίδα του Λυκείου και το σύστημα πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Σε αυτό το σημείο καθόλου δεν πρωτοτυπούν οι εισηγητές των αλλαγών, δεδομένου ότι όλες οι σχετικές παρεμβάσεις των τελευταίων δεκαετιών επικέντρωναν στα ίδια ακριβώς σημεία.
 
Είναι σταθερή πεποίθησή μας ότι μια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση με στόχους και προοπτική πρέπει να αφορά όλα τα επίπεδα, ιδίως την προσχολική και την πρωτοβάθμια εκπαίδευση, και οπωσδήποτε την αρχική (προπανεπιστημιακή) εκπαίδευση και την ενδοϋπηρεσιακή επιμόρφωση των εκπαιδευτικών που θα κληθούν να την πραγματώσουν. Μια τέτοια ριζική και συνολική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση προτείνουμε και διεκδικούμε, που θα στηρίζεται στα σύγχρονα δεδομένα των επιστημών της αγωγής και τις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας.
Μια άλλη θλιβερή διαπίστωση είναι ότι προγραμματίζεται η διαδικασία ψήφισης του νομοσχεδίου ενώ ήδη έχει ξεκινήσει το νέο σχολικό έτος -από την 1η Σεπτεμβρίου- και ελάχιστες μόλις ημέρες μας χωρίζουν από την έναρξη των μαθημάτων. Η προχειρότητα και η ανεπάρκεια σε όλο τους το μεγαλείο, καθώς τα θέματα που περιλαμβάνονται στο νομοσχέδιο υποτίθεται ότι απασχολούν το Υπ. Παιδείας τουλάχιστον την τελευταία πενταετία. Και μόνη αυτή η διαπίστωση είναι αρκετή για να δημιουργήσει εύλογες επιφυλάξεις κατά πόσο είναι δυνατό να εφαρμοστούν οι προτεινόμενες ρυθμίσεις σε τόσο ασφυκτικά χρονικά πλαίσια.
 
Η ηγεσία του υπ. Παιδείας δεν παραλείπει να διαβεβαιώσει ότι οι προτεινόμενες ρυθμίσεις έχουν ήδη ληφθεί υπόψη στον προγραμματισμό του υπ. Παιδείας ενόψει της νέας σχολικής χρονιάς πριν από την ψήφισή του. Αυτή η διαβεβαίωση όμως γεννά άλλα σοβαρά ερωτήματα: Τι νόημα είχε, σε αυτή την περίπτωση, η «διαβούλευση» που προηγήθηκε, αφού οι αποφάσεις είχαν ήδη ληφθεί; Και εν πάση περιπτώσει, είχαν ληφθεί υπόψη και οι αλλαγές της τελευταίας στιγμής, το συνεχές «κόψε-ράψε» που κράτησε ως την τελευταία στιγμή και οδήγησε στην περαιτέρω καθυστέρηση της κατάθεσής του στη Βουλή;
 
Από μια άποψη, ίσως οι βαθμίδες που διέφυγαν τον μεταρρυθμιστικό οίστρο του Υπ. Παιδείας να είναι και οι πιο ευνοημένες, αν κρίνουμε από το περιεχόμενο και την κατεύθυνση των προτεινόμενων αλλαγών στη γενική και την επαγγελματική εκπαίδευση.
 
 
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ.

http://left.gr/news/apergies-apofasizoyn-oi-kathigites

Advertisements

Θ. Κοστιφάκης: Αναγκαίος ο πανεκπαιδευτικός και πανεργατικός συντονισμός

Συνέντευξη του προέδρου της ΟΛΜΕ στην Εποχή και την Ιωάννα Δρόσου

Η κυβέρνηση προσπαθεί να μας διαχωρίσει από τους μαθητές. Όμως, αυτό είναι αντικειμενικά αδύνατο αφού καθημερινά συνεργαζόμαστε και συζητάμε μαζί τους καθημερινά. Ζούμε τις αγωνίες τους.

 

________________

 

Την Τετάρτη πραγματοποιήθηκε συνάντηση των ομοσπονδιών για συντονισμό του αγώνα όλων των εργαζόμενων, ενώ την Πέμπτη το ΔΣ της ΟΛΜΕ κατέληξε σε μια πρόταση για να συζητηθεί στις τοπικές ΕΛΜΕ. Τι κατευθύνσεις προέκυψαν από αυτές τις συσκέψεις;

Στη σύσκεψη των ομοσπονδιών εκτιμήθηκε ότι αναπτύσσεται μια πρωτοφανής επίθεση ενάντια στην κοινωνία και τους εργαζόμενους από κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ. Και απαιτούνται κοινοί και συντονισμένοι αγώνες για να τους σταματήσουμε.

Απαιτείται μια γενικευμένη απεργιακή κινητοποίηση σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα για την ανατροπή της πολιτικής κυβέρνησης-τρόικας.

Όσον αφορά τη συνεδρίαση του ΔΣ της ΟΛΜΕ, τελικά αποφασίστηκε να κατατεθούν στις Γενικές Συνελεύσεις των καθηγητών που θα γίνουν την επόμενη εβδομάδα, όλες οι απεργιακές προτάσεις (48ωρη ή πενθήμερα επαναλαμβανόμενα) για την αγωνιστική διεκδίκηση των αιτημάτων μας. Μια μεγάλη μάχη αρχίζει…

 

Η σχολική χρονιά ξεκινά με 16.000 λιγότερους καθηγητές και με λιγότερα σχολεία. Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι η διαθεσιμότητα, οι μετατάξεις, οι συγχωνεύσεις σχολείων είναι αναγκαίο κακό. Πώς απαντά η ΟΛΜΕ;

Μέσα σε ένα καλοκαίρι το καθηγητικό δυναμικό της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης μειώθηκε κατά 20%, με την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ να στηρίζονται στην προπαγάνδα της τεχνητής υπεραριθμίας, προκειμένου να δικαιολογήσουν τη μείωση του προσωπικού κατά 16.000 εκπαιδευτικούς. Όμως, η επιχειρηματολογία τους έχει στηριχθεί στις καταργήσεις σχολείων και εκπαιδευτικών δομών, όπως η ενισχυτική διδασκαλία και τα κέντρα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης. Για παράδειγμα προκειμένου να τεθούν σε διαθεσιμότητα 2.500 εκπαιδευτικοί, καταργήθηκαν τρεις τομείς στην επαγγελματική εκπαίδευση, αδιαφορώντας για το τι θα απογίνουν οι 20.000 μαθητές που ακολούθησαν αυτές τις κατευθύνσεις.

 

 

Οι μαθητές και οι γονείς πώς αντιδρούν;

Προσπαθούμε να τους ενημερώσουμε για τις επιπτώσεις της μείωσης του προσωπικού στο σχολείο. Ο άμεσος στόχος μας είναι η δημιουργία ενός μετώπου μέσα στην εκπαίδευση με τη συμμετοχή των εκπαιδευτικών, των μαθητών και των γονιών και ύστερα η διεύρυνσή του σε όλη την κοινωνία γιατί το δημόσιο αγαθό της παιδείας αφορά τους πάντες.

 

 

Η σχετική αρθρογραφία έχει μια σχεδόν πανομοιότυπη αναφορά ότι η νέα σχολική χρονιά έχει «άρωμα Μαΐου» εννοώντας ότι και πάλι οι καθηγητές βάζουν σε δεύτερη μοίρα τους μαθητές ξεκινώντας κινητοποιήσεις.

Η κυβέρνηση προσπαθεί να μας διαχωρίσει από τους μαθητές. Όμως, αυτό είναι αντικειμενικά αδύνατο αφού καθημερινά συνεργαζόμαστε και συζητάμε μαζί τους καθημερινά. Ζούμε τις αγωνίες τους. Η εισαγωγή πανελλαδικού τύπου εξετάσεων σε όλες τις τάξεις του Λυκείου μπορεί να εκληφθεί ότι είναι υπέρ των μαθητών; Το αντίθετο. Σύμφωνα με μελέτες, αυτό θα οδηγήσει, πρώτον, σε αύξηση της μαθητικής διαρροής, δηλαδή περισσότερα παιδιά θα εγκαταλείψουν το σχολείο ή θα ακολουθήσουν τη φτηνή πρόωρη κατάρτιση, δεύτερον, σε αλλοίωση του παιδαγωγικού χαρακτήρα του σχολείου, αφού στρέφει τους μαθητές στο ανταγωνιστικό κυνήγι του βαθμού και, τρίτον, σε αύξηση της φροντιστηριοποίησης.

 

 

Αναφέρθηκες στην ανάγκη δημιουργίας ενός ενιαίου μετώπου υπεράσπισης των δημόσιων αγαθών. Πώς οργανώνεται ο αγώνας αυτός;

Η κυβέρνηση πλήττει αυτό που ονομάζουμε κοινωνικό κράτος έχοντας στοχοποιήσει την υγεία και την παιδεία. Και όλοι οι εργαζόμενοι πρέπει ενωμένοι να υπερασπιστούμε τα δημόσια αγαθά και την ύπαρξη του κοινωνικού κράτους. Απαιτείται, λοιπόν, ένας πανεκπαιδευτικός αλλά και πανεργατικός συντονισμός. Το κύριο μέλημά μας, όμως, είναι ο συντονισμός να μην περιοριστεί σε επίπεδο κορυφής αλλά να εξαπλωθεί σε κάθε σχολείο, σε κάθε γειτονιά. Και, βεβαίως, πρέπει ο συντονισμός να συμπεριλάβει και να εμπλέξει τα σωματεία όλων των εργαζομένων, ώστε να συμβάλλουμε στη δημιουργία ενός μετώπου που θα ανατρέψει αυτή την πολιτική.

 

 

Η κυβέρνηση προσπαθεί να απομονώσει τους εκπαιδευτικούς και να αποκόψει την ηγεσία της ΟΛΜΕ από την εκπαιδευτική κοινότητα ταυτίζοντάς την με τον ΣΥΡΙΖΑ…

Κατ’ αρχάς να διευκρινίσουμε ότι η ηγεσία της ΟΛΜΕ εκλέγεται κάθε δύο χρόνια και εδώ και λίγους μήνες εκλέξαμε νέο ΔΣ, όπου καμία παράταξη δεν έχει την πλειοψηφία. Επίσης, καταστατικά οι αποφάσεις του ΔΣ της ΟΛΜΕ επικυρώνονται από τις συνελεύσεις των τοπικών ΕΛΜΕ. Η επίθεση της κυβέρνησης είναι αναμενόμενη αφού η συνήθης τακτική της πλέον είναι η δυσφήμηση των αγώνων και η επίρριψη ευθυνών στον ΣΥΡΙΖΑ για να αποποιηθεί τις δικές της ευθύνες. Είναι λογικό, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ ή οποιοδήποτε άλλο κόμμα να έχει τη δυνατότητα να παρασύρει χιλιάδες εργαζόμενους να απεργήσουν και να χάσουν το μισθό τους; Αυτά είναι αστεία πράγματα…

 

Ένα από τα επιχειρήματα της κυβέρνησης ότι οι εκπαιδευτικοί δεν συντάσσονται με την ηγεσία της ΟΛΜΕ είναι ότι τελικά οι αιτήσεις για υποχρεωτικές μετατάξεις ήταν περισσότερες από τις θέσεις. Η ΟΛΜΕ είχε δώσει κατεύθυνση στους εκπαιδευτικούς να μην καταθέσουν τα χαρτιά τους;

Δεν υπήρχε τέτοια γραμμή από την ΟΛΜΕ, απλώς είχαμε επισημάνει την αντίθεσή μας στις υποχρεωτικές μετατάξεις, να γίνονταν μόνο εθελοντικά και οι εκπαιδευτικοί να μην μετακινηθούν σε άλλη διεύθυνση από αυτή που ανήκουν οργανικά. Από εκεί και πέρα δεν σημαίνει ότι όσοι εκπαιδευτικοί κατέθεσαν αιτήσεις συμφωνούν με την πολιτική της κυβέρνησης. Άλλωστε, όταν σου βάζει κάποιος το μαχαίρι στο λαιμό και σου λέει «ή μετάταξη ή απολύεσαι», ποιος μπορεί να μιλήσει για ελεύθερη επιλογή από τον εκπαιδευτικό;

Πηγή: Εποχή

2.000 εκπαιδευτικοί σε διαθεσιμότητα – Συλλαλητήριο της ΟΛΜΕ στο Σύνταγμα

«Για πρώτη φορά, μετά από ένα σχεδόν αιώνα, προχωράνε σε διαθεσιμότητες – απολύσεις μονίμων δημοσίων υπαλλήλων» τονίζει η ΟΛΜΕ σε ανακοίνωση της, και καλεί σε συλλαλητήριο, σήμερα Δευτέρα 22/7, στο Σύνταγμα στις 12 το μεσημέρι.

Μείνετε συντονισμένοι για τις σχετικές εξελίξεις. Η δημοσίευση θα ανανεώνεται περιοδικά

 

 

Παράλληλα, η Ομοσπονδία καλεί στη δημιουργία «κέντρων αγώνα» σε κάθε ΕΛΜΕ και οργανώνει συνάντηση με τις ομοσπονδίες των κλάδων που βρίσκονται σε κινητοποίηση αυτή την περίοδο, αλλά και όλες τις ομοσπονδίες δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, σε συνάντηση για να οργανωθεί από κοινού ο αγώνας ενάντια στις διαθεσιμότητες – απολύσεις αλλά και συνολικά ενάντια στην πολιτική της Κυβέρνησης  – Τρόικας.

 

Θυμίζουμε πως  το υπουργείο Παιδείας προχωρά με ταχείς ρυθμούς στην εφαρμογή του σχεδίου για την κινητικότητα 8.000 εκπαιδευτικών. Σε καθεστώς διαθεσιμότητας τίθενται και επισήμως από τη Δευτέρα 2.000 εκπαιδευτικοί τεχνικών ειδικοτήτων που καταργήθηκαν από τα επαγγελματικά λύκεια και τις σχολές, ενώ μέχρι τις 10 Αυγούστου αναμένεται να έχει οριστικοποιηθεί η λίστα με τα ονόματα.  Διαβάστε και τη σχετικήδήλωση του προέδρου της ΟΛΜΕ, Θ. Κοτσυφάκη.

Η πλήρης ανακοίνωση της ΟΛΜΕ:

 

Χαιρετίζουμε τους χιλιάδες εκπαιδευτικούς, εργαζόμενους, γονείς, μαθητές, που σε ολόκληρη την Ελλάδα, έδωσαν τη μάχη για την απόκρουση της επίθεσης που έχουν εξαπολύσει Κυβέρνηση – ΕΕ – ΔΝΤ, για την αποτροπή της ψήφισης του ν/σχ, που οξύνει τις επιπτώσεις της κρίσης πάνω στους εργαζόμενους, στο λαό.

Για πρώτη φορά, μετά από ένα σχεδόν αιώνα, προχωράνε σε διαθεσιμότητες – απολύσεις μονίμων δημοσίων υπαλλήλων.

Καταργούν ότι έχει απομείνει από τα δικαιώματα  των εργαζομένων και τα μέτρα προστασίας της εργασίας, τις συλλογικές συμβάσεις και τις κατώτατες αμοιβές. Διαλύουν δημόσιες υπηρεσίες, καταργούν δυναμικούς τομείς της δημόσιας τεχνικής επαγγελματικής εκπαίδευσης και τους εκχωρούν στη ιδιωτική επιχειρηματική πρωτοβουλία, επιχειρούν τη συνολική αναδιάρθρωση της εκπαίδευσης και την προσαρμογή της στις ανάγκες της αγοράς και των επιχειρήσεων.

Η επίθεση Κυβέρνησης – Τρόικας περνάει τώρα σε νέα φάση. Το ίδιο και ο δικός μας αγώνας.  Ενώνουμε τις δυνάμεις μας, συσπειρώνουμε τους εργαζόμενους δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, απαντάμε άμεσα στις προσπάθειες εφαρμογής των διαθεσιμοτήτων – απολύσεων.

 

Προετοιμάζουμε τους μεγάλους αγώνες του Σεπτεμβρίου.

 

–  Καλούμε τις ΕΛΜΕ όλης της χώρας να συνεχίσουν τις πολύμορφες κινητοποιήσεις τους. Να δημιουργήσουν σε κάθε περιοχή «κέντρα αγώνα»,  σε συνεργασία με σωματεία, φορείς και συλλογικότητες των περιοχών, με τους φορείς της εκπαιδευτικής κοινότητας (συλλόγους πρωτοβάθμιας, ενώσεις και ομοσπονδίες γονέων, μαθητές, φοιτητές). Δημιουργούμε επιτροπές αγώνα μετά από απόφαση των ΔΣ των ΕΛΜΕ.

 

Ιδιαίτερα να συσπειρώσουμε τους συναδέλφους μας που τίθενται σε διαθεσιμότητα, τους αναπληρωτές που είναι απολυμένοι, τους σχολικούς φύλακες που απολύονται. Τους μαθητές των ΕΠΑΛ – ΕΠΑΣ που δεν θα βρίσκουν σχολείο, όλους τους μαθητές μας. Δηλώνουμε ότι θα παλέψουμε να μη  απουσιάζει κανείς από  τα σχολεία μας την 1η του Σεπτέμβρη.

 

–  Τη Δευτέρα 22/7, ημέρα που ξεκινάει η διαθεσιμότητα, καλούμε συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας και άλλες παρεμβάσεις σε όλες τις περιοχές, ανάλογα με τις δυνατότητες των τοπικών ενώσεων.

 

Στην Αθήνα, καλούμε σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας, την Δευτέρα 22/7, ώρα 12, στα γραφεία της ΟΛΜΕ (Ερμού & Κορνάρου 2, Σύνταγμα).

 

–   Το ΔΣ της ΟΛΜΕ, καλεί τις ομοσπονδίες των κλάδων που βρίσκονται σε κινητοποίηση αυτή την περίοδο, αλλά και όλες τις ομοσπονδίες δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, σε συνάντηση για να οργανωθεί από κοινού ο αγώνας ενάντια στις διαθεσιμότητες – απολύσεις αλλά και συνολικά ενάντια στην πολιτική της Κυβέρνησης  – Τρόικας. Προτείνουμε η συνάντηση να γίνει την Τετάρτη 24/7 στις 7μμ στα γραφεία της ΟΛΜΕ.

 

–   Το ΔΣ της ΟΛΜΕ, θεωρώντας ότι η βασική κατεύθυνση του αγώνα μας είναι η συνδικαλιστική – πολιτική αντιπαράθεση με τις εξοντωτικές πολιτικές της κυβέρνησης και ότι η λύση θα δοθεί σε πολιτικό επίπεδο, διερευνά όλες τις δυνατότητες που μπορούν να αξιοποιηθούν από το κίνημα (νομικές και άλλες), ώστε να παρεμποδιστεί η εφαρμογή του νόμου με κάθε τρόπο (για το θέμα αυτό θα υπάρξει νεότερη ανακοίνωση του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ τις επόμενες ημέρες).

 

Τίποτα δεν έχει τελειώσει. Μπορούμε με τον μαζικό, συντονισμένο, παρατεταμένο αγώνα να τους σταματήσουμε.

 

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΑΘΗΤΗΣ,

ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

 

ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!

http://left.gr/news/2000-ekpaideytikoi-se-diathesimotita-syllalitirio-tis-olme-sto-syntagma

Η απεργία των καθηγητών και ο ΣΥΡΙΖΑ

Σάσα Χασάπη, Σωτήρης Μάρταλης, εκπαιδευτικοί | 17.05.2013

Οι συνδικαλιστές στην εκπαίδευση ενημέρωσαν εγκαίρως την πολιτική Αριστερά, αλλά και την κοινωνία, σχετικά με τη σημασία της μάχης όπως και για την πρόθεσή τους να αντισταθούν. Και στο σημείο αυτό εκδηλώθηκαν δύο μεγάλα «κενά» που ήταν –κατά τη γνώμη μας– καθοριστικά για τη συνέχεια. Τα ελλείμματα αυτά οφείλουμε να συζητήσουμε, για να βγάλουμε συμπεράσματα για τις μάχες που θα ακολουθήσουν.

Η επί­θε­ση της κυ­βέρ­νη­σης στην εκ­παί­δευ­ση δεν έχει πε­ριο­ρι­σμέ­νους στό­χους. Αν αυτή επι­βλη­θεί, ου­σια­στι­κά το δη­μό­σιο σχο­λείο θα με­τα­τρα­πεί σύ­ντο­μα σε πάρ­κινγκ για τα παι­διά των ερ­γα­ζο­μέ­νων και ως πραγ­μα­τι­κά σχο­λεία θα συ­νε­χί­σουν να λει­τουρ­γούν μόνον τα ιδιω­τι­κά. Πρό­κει­ται για μια αθέ­α­τη –αλλά πολύ βα­θειά–δια­δι­κα­σία ιδιω­τι­κο­ποί­η­σης. Με την έν­νοια αυτή, οι εκ­παι­δευ­τι­κοί, η Αρι­στε­ρά και η κοι­νω­νία έχουν μπρο­στά τους έναν πα­ρα­τε­τα­μέ­νο πό­λε­μο για την ανα­τρο­πή της πο­λι­τι­κής της τρι­κομ­μα­τι­κής και της τρόι­κας.

Σε αυτόν τον πό­λε­μο, η πρώτη μάχη, η ακυ­ρω­μέ­νη απερ­γία της ΟΛΜΕ ήταν ση­μα­ντι­κή. Η κυ­βέρ­νη­ση επι­δί­ω­ξε αυτήν την πρώτη ήττα των συν­δι­κα­λι­σμέ­νων εκ­παι­δευ­τι­κών, φέρ­νο­ντας την πρώτη δόση των μέ­τρων της πάνω στις πα­νελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις, προ­ϋ­πο­λο­γί­ζο­ντας εμ­φα­νώς στην πίεση του «κοι­νω­νι­κού αυ­το­μα­τι­σμού», ώστε η συν­δι­κα­λι­στι­κή αντί­στα­ση να οδη­γη­θεί σε αδιέ­ξο­δο.

Ισχυ­ρι­ζό­μα­στε ότι αυτή η πρώτη ήττα δεν ήταν αντι­κει­με­νι­κά προ­δια­γε­γραμ­μέ­νη.

Κατ’ αρχήν, ο χώρος της εκ­παί­δευ­σης ανέ­δει­ξε ένα σπου­δαίο δυ­να­μι­κό αντί­στα­σης. Η μα­ζι­κό­τη­τα των συ­νε­λεύ­σε­ων των ΕΛΜΕ και η απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα των κα­θη­γη­τών να στη­ρί­ξουν τα συν­δι­κά­τα τους είναι «μη­νύ­μα­τα» που κα­νείς δεν δι­καιού­ται να υπο­τι­μή­σει. Όμως οι ΕΛΜΕ και η ΟΛΜΕ δεν μπο­ρού­σαν μόνοι τους να νι­κή­σουν, με δε­δο­μέ­νο ότι η κυ­βέρ­νη­ση θα προ­χω­ρού­σε στην επι­στρά­τευ­ση.

Οι συν­δι­κα­λι­στές στην εκ­παί­δευ­ση ενη­μέ­ρω­σαν εγκαί­ρως την πο­λι­τι­κή Αρι­στε­ρά, αλλά και την κοι­νω­νία, σχε­τι­κά με τη ση­μα­σία της μάχης όπως και για την πρό­θε­σή τους να αντι­στα­θούν. Και στο ση­μείο αυτό εκ­δη­λώ­θη­καν δύο με­γά­λα «κενά» που ήταν –κατά τη γνώμη μας–κα­θο­ρι­στι­κά για τη συ­νέ­χεια. Τα ελ­λείμ­μα­τα αυτά οφεί­λου­με να συ­ζη­τή­σου­με, για να βγά­λου­με συ­μπε­ρά­σμα­τα για τις μάχες που θα ακο­λου­θή­σουν.

Το πρώτο με­γά­λο έλ­λειμ­μα, είναι η πε­ριο­ρι­σμέ­νη συν­δι­κα­λι­στι­κή αλ­λη­λεγ­γύη. Φά­νη­κε νω­ρί­τε­ρα, στη Χα­λυ­βουρ­γία, στο μετρό, στους ναυ­τερ­γά­τες. Με τη γε­νί­κευ­ση της τα­κτι­κής της επι­στρά­τευ­σης από τη μεριά της κυ­βέρ­νη­σης, η συ­γκε­κρι­μέ­νη εκ­δή­λω­ση της συν­δι­κα­λι­στι­κής αλ­λη­λεγ­γύ­ης από τη μεριά των Συ­νο­μο­σπον­διών και των με­γά­λων Ομο­σπον­διών, γί­νε­ται κρί­σι­μος πα­ρά­γο­ντας. Στην πε­ρί­πτω­ση της ΟΛΜΕ –παρά τη γε­νι­κευ­μέ­νη συ­μπά­θεια της κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φί­ας, που υπο­χρέ­ω­σε ακόμα και τα ΜΜΕ να τρο­πο­ποι­ή­σουν την επι­θε­τι­κή γραμ­μή στους απέ­να­ντι στην απερ­γία– η στάση των με­γά­λων συν­δι­κά­των υπήρ­ξε από αδιά­φο­ρη ως απερ­γο­σπα­στι­κή.

Αυτό, όμως, είναι πλέον ένα από τα «δε­δο­μέ­να» της επο­χής, που όλοι οφεί­λου­με να γνω­ρί­ζου­με από πριν. Με αυτήν την έν­νοια, απο­δεί­χθη­κε πιο κρί­σι­μο το έλ­λειμ­μα στη στάση της πο­λι­τι­κής Αρι­στε­ράς.

Το ΚΚΕ απο­φά­σι­σε –δια του ΠΑΜΕ– να υπο­χω­ρή­σει ατά­κτως στη συ­στη­μι­κή πίεση και στον «κοι­νω­νι­κό αυ­το­μα­τι­σμό», να βγει από το κάδρο των δυ­νά­με­ων που έψα­χναν τους τρό­πους της αντί­στα­σης.

Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, κα­ταρ­χήν, είχε ενερ­γή εμπλο­κή στο να πυ­ρο­δο­τη­θεί η δυ­να­μι­κή της απερ­για­κής αντί­στα­σης στην εκ­παί­δευ­ση. Όχι τυ­χαία συ­γκέ­ντρω­σε τα κύρια πυρά των κυ­βερ­νη­τι­κών και των πα­πα­γά­λων των ΜΜΕ. Αυτό οφει­λό­ταν σχε­δόν απο­κλει­στι­κά στη στάση των δυ­νά­με­ών του στην εκ­παί­δευ­ση, στις το­πι­κές ορ­γα­νώ­σεις του και στη νε­ο­λαία.

Όμως ούτε ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, κε­ντρι­κά, πί­στε­ψε στις δυ­να­τό­τη­τες νίκης. Υπο­τί­μη­σε τη δυ­να­μι­κή των εκ­παι­δευ­τι­κών. Υπερ­τί­μη­σε την πίεση των «νοι­κο­κυ­ραί­ων» για τις εξε­τά­σεις, που απο­τε­λού­σε το βα­σι­κό όπλο του Σα­μα­ρά.

Από τις πα­ρα­μο­νές του Πάσχα μέχρι σή­με­ρα, δεν έκανε τί­πο­τα συ­γκε­κρι­μέ­νο, με στόχο να ορ­γα­νω­θεί ένα πλατύ ερ­γα­τι­κό– λαϊκό ρεύμα συ­μπα­ρά­στα­σης στους εκ­παι­δευ­τι­κούς με στόχο να συ­γκε­ντρω­θούν δυ­νά­μεις πάνω στο αί­τη­μα σω­τη­ρί­ας του δη­μό­σιου σχο­λεί­ου. Αντί­θε­τα, έστελ­νε αδιό­ρα­τα αλλά αι­σθη­τά, το σήμα ότι στην κρί­σι­μη στιγ­μή, πάνω στην ώρα της απερ­γί­ας που υπο­χρε­ω­τι­κά ταυ­τι­ζό­ταν με τις εξε­τά­σεις, οι συν­δι­κα­λι­στι­κές δυ­νά­μεις αντί­στα­σης θα όφει­λαν να απο­φύ­γουν τις «πε­ρι­πέ­τειες».

Εδώ η υπό­θε­ση της απερ­γί­ας στην εκ­παί­δευ­ση ενε­πλά­κη στις γε­νι­κό­τε­ρες εκτι­μή­σεις, στα «σχέ­δια» για το πώς θα φτά­σου­με σε ανα­τρο­πή του Σα­μα­ρά και σε μια κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς.

Η γνώμη μας είναι ότι η έμ­φα­ση στον κοι­νο­βου­λευ­τι­κό δρόμο και –κατά συ­νέ­πεια– οι φόβοι για απώ­λειες ψήφων μέσα από μια «ανα­τα­ρα­χή» στις εξε­τά­σεις, για άλλη μια φορά απο­δεί­χθη­κε λαν­θα­σμέ­νη τα­κτι­κή. Η τρι­κομ­μα­τι­κή θα πέσει μόνον αν τη ρί­ξου­με. Και αυτό προ­ϋ­πο­θέ­τει κά­ποιες με­γά­λες μάχες, με στόχο με­γά­λες νίκες των ερ­γα­τι­κών – λαϊ­κών δυ­νά­με­ων σε χώ­ρους όπως η εκ­παί­δευ­ση, η υγεία, οι ιδιω­τι­κο­ποιού­με­νες επι­χει­ρή­σεις κ.ο.κ.

Σε αντί­θε­ση με τους ισχυ­ρι­σμούς των εκλο­γο­λό­γων, αυτός είναι ο ασφα­λέ­στε­ρος –και ίσως ο μο­να­δι­κός– δρό­μος για μια κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς.

Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ όφει­λε να ση­κώ­σει ένα με­γά­λο πο­λι­τι­κό ρεύμα υπο­στή­ρι­ξης των εκ­παι­δευ­τι­κών (πάνω στα αι­τή­μα­τα αλλά και στις μορ­φές πάλης που υπο­χρε­ω­τι­κά αυτοί επέ­λε­γαν), με στόχο μια πρώτη με­γά­λη ήττα της κυ­βέρ­νη­σης Σα­μα­ρά. Το απέ­φυ­γε και πε­ριο­ρί­στη­κε σε μια πα­θη­τι­κή –και αντι­φα­τι­κή! – «συ­μπα­ρά­στα­ση».

Αυτή η στάση των συν­δι­κά­των και των πο­λι­τι­κών δυ­νά­με­ων της Αρι­στε­ράς, άφησε την ΟΛΜΕ σχε­τι­κά απο­μο­νω­μέ­νη μπρο­στά σε μια μάχη εξαι­ρε­τι­κά δύ­σκο­λη. Είναι άδικο και υπο­κρι­τι­κό να ζη­τά­με σή­με­ρα «λο­γα­ρια­σμό» από τους συν­δι­κα­λι­στές της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς στην ΟΛΜΕ, θέ­το­ντάς τους το ερώ­τη­μα γιατί δεν κα­τόρ­θω­σαν –μόνοι τους!! – να σπά­σουν την επι­στρά­τευ­ση.

Είναι επί­σης λάθος ένα κλίμα «κα­νι­βα­λι­σμού» που πάει να ανα­πτυ­χθεί στο εσω­τε­ρι­κό της συν­δι­κα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς. Οι δυ­νά­μεις των Συ­σπει­ρώ­σε­ων οφεί­λουν μια πιο υπεύ­θυ­νη στάση. Ενώ ούτε οι ίδιοι δεν πρό­τει­ναν την πραγ­μα­το­ποί­η­ση της απερ­γί­ας (η πρό­τα­ση για «άρ­νη­ση» πα­ρα­λα­βής του χαρ­τιού επι­στρά­τευ­σης από 400-500 συν­δι­κα­λι­στές, ενώ οι δε­κά­δες χι­λιά­δες συ­νά­δελ­φοί τους θα δού­λευαν, δεν συ­νι­στά μορφή απερ­γί­ας…) ανε­βαί­νουν σή­με­ρα στα κε­ρα­μί­δια κα­τη­γο­ρώ­ντας (κυ­ρί­ως τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ) για απερ­γο­σπα­σία! Πρό­κει­ται εμ­φα­νώς για παι­χνί­δι εντυ­πώ­σε­ων με το μάτι στην κάλπη των ΕΛΜΕ μπρο­στά στο επερ­χό­με­νο συ­νέ­δριο της Ομο­σπον­δί­ας.

Στην εκ­παί­δευ­ση χρειά­ζε­ται επει­γό­ντως τα­κτι­κή ανα­σύ­ντα­ξης δυ­νά­με­ων μετά από την ανα­δί­πλω­ση της απερ­γί­ας. Γιατί η επό­με­νη μάχη στα σχο­λεία δεν είναι μα­κριά. Το ίδιο ισχύ­ει και στα νο­σο­κο­μεία. Όμως μπρο­στά σε αυτές τις μάχες η συν­δι­κα­λι­στι­κή και κυ­ρί­ως η πο­λι­τι­κή Αρι­στε­ρά οφεί­λει να κρα­τή­σει ένα συ­μπέ­ρα­σμα: ο δρό­μος για τις νίκες του κό­σμου μας περ­νά­ει μέσα από την αλ­λη­λεγ­γύη, μέσα από την κλι­μά­κω­ση της αντι­πα­ρά­θε­σης με τους απέ­να­ντι, μέσα από την ανα­τρε­πτι­κή-συ­γκρου­σια­κή πο­λι­τι­κή και τα­κτι­κή.

http://rproject.gr/article/i-apergia-ton-kathigiton-kai-o-syriza

 

Μαχητικότητα της βάσης, αναδίπλωση της ηγεσίας

Μέχρι αργά το βράδυ συνεδρίαζαν στον 10ο όροφο του «Τιτάνια» οι πρόεδροι των ΕΛΜΕ όλης της χώρας μεταφέροντας το αγωνιστικό μήνυμα των συνελεύσεων της Τρίτης. Οι ηγέτες της ΟΛΜΕ όμως δεν ήταν πρόθυμοι να σηκώσουν το βάρος του

 

Της Αφροδίτης Τζιαντζή   Φωτ. Μάριος Βαλασόπουλος

 

 

getFile (31)getFile (30)Πρόεδροι των ΕΛΜΕ από όλη την Ελλάδα και το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ συνεδρίαζαν χθες στον 10ο όροφο του ξενοδοχείου «Τιτάνια», μέχρι αργά το βράδυ, εκφράζοντας προβληματισμό, συγκρατημένη αισιοδοξία αλλά και σύγχυση, μεταφέροντας το κλίμα από τις μαζικότατες συνελεύσεις της Τρίτης.

 

Μπορεί το «όχι στην επιστράτευση» να ήταν ηχηρό, με συντριπτικά ποσοστά υπέρ του πλαισίου της ΟΛΜΕ, αλλά το πώς θα σπάσει η επιστράτευση δεν ήταν αυτονόητο.

 

«Οταν έχεις τέτοιες μαζικές συνελεύσεις και τέτοιες πλειοψηφίες, όπου καθηγητές ψήφισαν με τα χαρτιά της επιστράτευσης στο χέρι υπέρ της απεργίας, δεν κάθεσαι να ερμηνεύεις τις γραφές. Δεν συζητάς το αν, αλλά το πώς θα απεργήσουμε. Και πρώτη προϋπόθεση είναι το κάλεσμα του κλάδου σε καθολική συμμετοχή στην απεργία». Ο Βασίλης Πετράκης, πρόεδρος της ΕΛΜΕ Ικαρίας, ήταν από τους πρώτους ομιλητές που έδωσαν έναν τόνο αποφασιστικότητας, σε μια κατά τα άλλα αμφίρροπη διαδικασία.

 

«Ολοι μιλάνε γύρω γύρω από το θέμα, κανείς δεν ανοίγει πραγματικά τα χαρτιά του», σχολίαζαν ακροατές χθες το απόγευμα, περιμένοντας με αγωνία ένα ρεαλιστικό πλάνο για την επόμενη ημέρα, που δεν είχε αποκρυσταλλωθεί μέχρι τις βραδινές ώρες.

 

«Το γεγονός ότι χιλιάδες εκπαιδευτικοί ψήφισαν υπέρ της απεργίας, σπάζοντας το κλίμα τρομοκρατίας της κυβέρνησης και των ΜΜΕ, είναι από μόνο του μια σημαντική παρακαταθήκη. Το ερώτημα όμως είναι αν ο κόσμος αυτός που ψήφισε είναι διατεθειμένος να επωμιστεί μια τέτοια σύγκρουση – με δεδομένο ότι η κυβέρνηση δεν θα κάνει πίσω, ούτε η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ θα κηρύξουν απεργία. Θα είναι όλοι αυτοί την Παρασκευή στον δρόμο; Ή θα είναι μόνον οι αριστεροί, που θα είναι οι πρώτοι που θα απολυθούν;».

 

“Πού πας ρε Καραμήτρο;”

 

Το ερώτημα που έθετε η Μαρία, φιλόλογος σε νυχτερινό σχολείο της δυτικής Αθήνας, δεν ήταν διόλου ρητορικό. Στα πηγαδάκια έξω από την αίθουσα του συνεδρίου οι ερωτήσεις αποκτούσαν προσωπικό χαρακτήρα. «Αν απεργήσουμε 10.000 καθηγητές θα σπάσει η επιστράτευση στην πράξη, ακόμα και αν γίνουν οι πανελλαδικές. Θα είσαι μαζί μου σε αυτό; Πες ναι, και το κάναμε», ήταν η πρόσκληση που απηύθυναν εκπαιδευτικοί ο ένας στον άλλο, αντανακλώντας τις διαθέσεις των παρατάξεων. «Εμένα οι συνάδελφοι στο σχολείο μού λένε “είσαι πολύ καλό παιδί, είναι κρίμα να απεργήσεις και να απολυθείς”. Αυτό τι σου λέει;», απαντούσε εκπαιδευτικός του ΠΑΜΕ, υποστηρίζοντας ότι «ο κλάδος δεν είναι έτοιμος».

 

«Χωρίς τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ, πού πας ρε Καραμήτρο;», φώναζε από το βήμα ο πρόεδρος της ΕΛΜΕ Κέρκυρας, προκαλώντας τη θυμηδία αρκετών συνέδρων, αποκαλώντας «εικονική πραγματικότητα» την απεργία και «ψεύτες και προβοκάτορες» όσους την υπερψήφισαν χωρίς να έχουν πρόθεση υλοποίησής της.

 

«Αν δεν ακολουθήσουν όλοι στην απεργία θα υπάρχουν οι θύτες και τα θύματα», διατύπωνε τις ανησυχίες του ο πρόεδρος της Α’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης, υπενθυμίζοντας ότι σύλλογοι γονέων, ειδικά οι γονείς στις Συκιές, είναι εναντίον τους.

 

Εκκληση συστράτευσης

 

«Σε μας οι γονείς στέκονται στο πλευρό μας», αντιπαρέθεταν άλλοι εκπρόσωποι, όπως οι πρόεδροι των ΕΛΜΕ Καρδίτσας και Καστοριάς. «Εχουμε ήδη αποφασίσει να συστήσουμε απεργιακές επιτροπές και ομάδες αλληλεγγύης μαζί με άλλους κλάδους, δυναμώνοντας τις κοινωνικές συμμαχίες», μετέφερε ένα αγωνιστικό κλίμα η πρόεδρος της Δ’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης, ενώ ο πρόεδρος της Ε’ ΕΛΜΕ απηύθυνε έκκληση απεργιακής συστράτευσης στο ΠΑΜΕ, «για να πέσει η χούντα του Σαμαρά».

 

Δεν ήταν όμως όλοι οι πρόεδροι στο ίδιο μήκος κύματος, ούτε όλες οι συνελεύσεις. «Εμείς ψηφίσαμε υπέρ της απεργίας, εφόσον συντρέχουν οι πολιτικές προϋποθέσεις», παρατηρούσε ο πρόεδρος της Α’ ΕΛΜΕ Κορινθίας, βάζοντας την ιδέα «να πάμε στα εξεταστικά με κονκάρδες στο πέτο ή μαύρα περιβραχιόνια».

 

Στην κατάμεστη αίθουσα, στα μπαλκόνια και στο φουαγιέ του ξενοδοχείου, εκτός από προέδρους και εκπαιδευτικούς, συνωστίζονταν δεκάδες φοιτητές, δάσκαλοι, εργαζόμενοι και συνδικαλιστές άλλων κλάδων, περιμένοντας «τη σπίθα που θα ανάψει φωτιά στον κάμπο», θυμίζοντας κάτι από φοιτητικό αμφιθέατρο. Συγκινητική ήταν η ολιγόλεπτη παρέμβαση του φοιτητή από το Βιολογικό Αθήνας, που μετέφερε τα ψηφίσματα συμπαράστασης των φοιτητικών συλλόγων: «Δεν είμαστε απλώς αλληλέγγυοι στον αγώνα σας. Στα πρόσωπά σας βλέπουμε το μέλλον μας. Μην είστε ηττοπαθείς, μπορείτε να νικήσετε, για όλη την κοινωνία. Για εμάς τους φοιτητές και τους μαθητές σας που μας έχουν καταδικάσει σε εργασιακά Νταχάου».

 

«Με την ΑΔΕΔΥ και τη ΓΣΕΕ εκτός, το ΠΑΜΕ αντίθετο, τον ΣΥΡΙΖΑ χλιαρό, πάει για αναδίπλωση», ήταν το λακωνικό σχόλιο ενός νέου επιστήμονα, μετανάστη στις ΗΠΑ, που παρακολούθησε το συνέδριο στην ολιγοήμερη επίσκεψή του στην Ελλάδα.

 

«Το κλίμα αλλάζει ώρα με την ώρα. Τίποτα δεν είναι σίγουρο. Υπάρχει μια αγωνιστική πρωτοπορία που θέλει να συγκρουστεί, αλλά κανείς από την ηγεσία δεν παίρνει την ευθύνη. Ακόμα και ένας συμβιβασμός χρειάζεται τακτική, για να είναι έντιμος. Οι κωλοτούμπες δεν συγχωρούνται από έναν κόσμο που ψήφισε την απεργία τόσο μαζικά», σχολίαζε εκπαιδευτικός, πριν ολοκληρωθούν οι εισηγήσεις των προέδρων.

 

Πικρά συμπεράσματα 

 

Οταν όμως η εισήγηση της πλειοψηφίας της ΟΛΜΕ έθεσε αιφνιδιαστικά ψήφισμα κατά της απεργίας, οι τόνοι ανέβηκαν δραματικά. «Οι ΕΛΜΕ θέλουν αλλά δεν ξέρουν πώς, η πλειοψηφία της ΟΛΜΕ δεν μπορεί ή δεν αναλαμβάνει να το σηκώσει και να τους καλύψει», ήταν ένα από τα πικρά αλλά δυστυχώς αληθή συμπεράσματα μιας διαδικασίας αποκαλυπτικής για όλους: τους πάνω, τους κάτω, τα αδιέξοδα του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού, το αντιφατικό μούδιασμα της κοινωνίας, αλλά και την παραλυτική διαφωνία του κόμματος που φιλοδοξεί να γίνει αυριανή κυβέρνηση.

 

16/05/2013

 

http://www.efsyn.gr/?p=50658