Η αιγυπτιακή κρίση

Άρθρο του Βαγγέλη Πισσία*, μεγάλο μέρος του οποίου δημοσιεύτηκε υπό τον τίτλο «Ξετυλίγοντας το… αιγυπτιακό κουβάρι» στην Εφημερίδα των Συντακτών την 20η Αυγούστου 2013.

Δεν είναι εύκολο να μιλήσεις για την δραματική τροπή της πολιτικής κατάστασης στην Αίγυπτο προπαντός αν αυτό πρέπει να γίνει εν μέσω πένθους πολλών εκατοντάδων νεκρών. Ιδιαίτερα όταν δεν προτίθεσαι να περιοριστείς σε μια μανιχαϊστική περιγραφή της και να μιλήσεις μόνο για κάποια  αυτονόητα.

Η έλευση στην εξουσία του ανατραπέντος από τον στρατό προέδρου  Μόρσι συντελέστηκε με την μεγάλη  εξέγερση του αιγυπτιακού λαού το 2011. Σε αυτήν πρωτοστάτησαν κινήματα, οργανώσεις αλλά και οργισμένο πλήθος προερχόμενο από ευρύτατα κοινωνικά στρώματα, μεταξύ αυτών και της (αιγυπτιακής)  γης οι κολασμένοι. Τα κεντρικά αιτήματα αφορούσαν στις πολιτικές ελευθερίες, στα κοινωνικά δικαιώματα και   στην κοινωνική δικαιοσύνη. Στην εξέγερση άρχισε να συμμετέχει βαθμιαία, μετά από μια περίοδο επιφυλακτικότητας και αναμονής, το κίνημα των Αδελφών Μουσουλμάνων (Α.Μ.), το οποίο, προσθέτοντας το ανθρώπινο και οργανωτικό του βάρος, καθόρισε την μορφή αλλά και το περιεχόμενο της ανατροπής.

Στην μεταβατική περίοδο διαπραγματεύσεων, χειρισμών και αναδιατάξεων που ακολούθησε, κυρίαρχο ρόλο διαδραμάτισε ο στρατός, που οδήγησε τη χώρα στις προεδρικές εκλογές (Ιούνης 2012). Ο υποψήφιος της αιγυπτιακής Μουσουλμανικής Αδελφότητας Μόρσι, εκλέχτηκε στον δεύτερο γύρο των εκλογών λαμβάνοντας ποσοστό 51,7% υποστηριζόμενος από τους σαλαφιστές του κόμματος Αλ Νουρ (που αποκλείστηκε) αλλά και μέρος των αντιπάλων του παλιού καθεστώτος.

Στον πρώτο γύρο ωστόσο, ο Μόρσι έλαβε  ποσοστό μόνον 24,8%, έναντι του διαγραμμένου αντιπάλου του από το ίδιο κόμμα Αμπούλ Φοτούχ ο οποίος έλαβε το 17,5%, υποστηριζόμενος κυρίως από τμήματα της  εξεγερμένης μουσουλμανικής νεολαίας όλων των πολιτικών «οριζόντων». Ο Νασερικός υποψήφιος Χαμντίν Σαμπάχι  έλαβε 21%, ενώ ο υποψήφιος του παλιού καθεστώτος έλαβε 23,7%. Η αποχή ανήλθε στο  54%. Συμπέρασμα συνεπώς πρώτο, η παρούσα ηγετική ομάδα των Α.Μ. υπερψηφίστηκε στον ανοιχτό πρώτο γύρο των εκλογών από το 13% του εγγεγραμμένου εκλογικού σώματος  και το συνολικό ρεύμα του πολιτικού Ισλάμ από το 20%.

* * *

Στην παραπάνω περιγραφή, που δείχνει ότι η πρωτογενής υποστήριξη της ηγετικής ομάδας Μόρσι από τον Αιγυπτιακό λαό ήταν μάλλον περιορισμένη, θα πρέπει να προστεθεί και το γεγονός  ότι οι θρησκευτικές και πολιτικές διαφορές εντός του πολιτικού Ισλάμ,  σε θεμελιώδη ζητήματα, ήταν και παραμένουν πολύ σημαντικές. Συμπέρασμα δεύτερο: Η έκβαση της εκλογικής αναμέτρησης -για την πραξικοπηματική παραβίαση της οποίας γίνεται μεγάλη συζήτηση-  ήταν σχετικά μόνον υποστηρικτική προς την ηγετική ομάδα Μόρσι και το, όποιο, πρόγραμμά της. Αντίθετα εξέφραζε, μάλλον  πρόδηλα,  την θέλησή του αιγυπτιακού λαού να συν-διακυβερνηθεί, εξαιρουμένων βέβαια από αυτήν των παλαιο-καθεστωτικών. Στην περίπτωση αυτή οι διαιρέσεις θρησκευόμενων και κοσμικών, οι ενδο-θρησκευτικές και ενδο-μουσουλμανικές διαιρέσεις καθώς και οι πολιτικο-ιδεολογικές διαιρέσεις θα ετίθεντο προσωρινά υπό καθεστώς συνύπαρξης και ασταθούς, έστω, ισορροπίας.

Η ηγετική ομάδα Μόρσι δεν μπόρεσε ή δεν θέλησε να λάβει αυτό το μήνυμα. Ακόμη και όταν, αρχές Ιούνη, οι περίπου χίλιοι Άραβες πολίτες, από όλες τις αραβικές χώρες και την διασπορά, άνθρωποι με πολιτική ιστορία και πολιτική δράση δεκαετιών, όπως και πολλοί νεότεροι που πήραν μέρος στις εξεγέρσεις,  εκπρόσωποι ενός ευρύτατου  πολιτικο-ιδεολογικού και θρησκευτικού φάσματος, συναντήθηκαν στο Κάϊρο  και  συζήτησαν επι 4 μέρες, καταλήγοντας σ’ενα συνθετικό  και προνοητικό «φετφά», η ηγετική ομάδα Μόρσι δεν κατάλαβε. Υποβόσκουσα  θρησκευτική καθεστωτική εμμονή,  μοναρχομανία, μεσιανισμός ή / και κάτι άλλο;

Μετά τις εκλογές, η κυβέρνηση Μόρσι επέλεξε να συγκυβερνήσει  μόνο με τον στρατό, με τον υποτίθεται ευμενώς διακείμενο στους Α.Μ. στρατηγό Αμπντέλ Φατάχ Αλ-Σίσι (τον οποίο ο ίδιος ο Μόρσι έχρισε αρχηγό του στρατεύματος), αποσπώντας και την άμεση ευλογία ενός τμήματος του διεθνούς παράγοντα. Επιδίωξε την ευμενή ουδετερότητα των ΗΠΑ και της Δύσης γενικότερα, όπως και την άμεση υποστήριξη κρατών που ασκούν περιφερειακή πολιτική (κυρίως Τουρκία και Κατάρ). Ενεπλάκη συνακόλουθα στις κρίσεις της Λιβύης και της Συρίας, αποδεχόμενη το αιτούμενο  αντίτιμο υποστήριξης των σχεδίων τους. Παράλληλα προσχώρησε στον υποστηριζόμενο από τα πλούσια σε πετρέλαιο σουνιτικά βασίλεια και εμιράτα  της Αραβικής Χερσονήσου θρησκευτικό διχασμό Σουνιτών-Σιϊτών.  Στο θέμα της Παλαιστίνης τα βήματα που έκανε –ή μάλλον δεν έκανε-, παρά τις κατηγορίες που τώρα του προσάπτονται, υπήρξαν πολύ συγκρατημένα και οι σχέσεις με την Χαμάς απέβλεπαν κυρίως στην ένταξή της στο αντισιϊτικό σχέδιο.

Η πολιτική του Μωχάμεντ Μόρσι, ιδιαίτερα η εσωτερική, θεωρήθηκε από αυτούς που πρωτοστάτησαν στην εξέγερση του 2011 οικονομικά ανύπαρκτη, πολιτικά αυταρχική και κοινωνικά διχαστική. Γι’ αυτό και βγήκαν την περασμένη άνοιξη (2013) στους δρόμους ξανά, με αιτήματά δίκαια  που βρήκαν απρόσμενη απήχηση. Βέβαια, στις κινητοποιήσεις τους εισχώρησαν  καιροσκοπικά και οι νοσταλγοί  του παλαιού καθεστώτος. Τον Ιούνη  η κυβέρνηση Μόρσι  κατέστειλε με την βία τους διαδηλωτές, οδηγώντας, αυτή πρώτη, την χώρα στο χείλος της μεγάλης ρήξης.

* * *

Αντίθετα με τις μεγάλες προσδοκίες που γέννησε η ανατροπή του Μουμπάρακ, η ηγετική ομάδα Μόρσι, δεν επιδίωξε την ευρύτερη εφικτή συσπείρωση του αιγυπτιακού λαού προκειμένου να προχωρήσει στην ανόρθωση της χώρας του, αλλά υιοθέτησε καθεστωτική λογική και, ακόμη χειρότερα, εκτέθηκε στα περιφερειακά γεωπολιτικά παιχνίδια. Έτσι εντάχθηκε, με την προτροπή και των ΗΠΑ, στον βραχύβιο, ασταθή και αμφίβολης σκοπιμότητας άξονα Κατάρ-Τουρκίας, προσφέροντας ένα ακόμη πολιτικό εργαλείο για την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ στην Συρία.

Αυτά όμως ίσχυαν ως τις αρχές του 2013. Γιατί τότε τα δεδομένα άλλαξαν, ο Άσαντ με την στήριξη της Ρωσίας και όχι μόνον αυτής, δεν έπεσε. Συγχρόνως, τόσο η Δύση όσο και το Ισραήλ, αντιλήφθηκαν ότι η εργαλειοποίηση σαλαφιστών πολεμιστών και οι οσμώσεις διαφορετικών εκφάνσεων του πολιτικού Ισλάμ φέρνουν προς αυτούς μαύρα σύννεφα που μπορούν να υπερβούν τα ανεπαρκώς ελεγχόμενα από αυτούς όρια. Τότε η γεωπολιτική θεώρηση του Αμερικανο-ισραηλινού άξονα αναθεωρήθηκε και η αντίστροφη μέτρηση άρχισε. Στο Κατάρ τον εμίρη πατέρα διαδέχθηκε ο υιός, η γηρασμένη αλλά ακόμη ισχυρή Σαουδική Αραβία πήρε προβάδισμα, ενώ ο Μόρσι κλήθηκε να πραγματοποιήσει την  αναδίπλωσή του. Τότε η ηγετική ομάδα των Α.Μ. προσπάθησε να βγει από την αυτοπαγίδευσή της με φυγή προς τα μπρος.  Με την επιλογή της όμως αυτή έδωσε στον αμφίθυμο μέχρι τότε στρατό την αφορμή για να επέμβει.

* * *

Ο στρατός στην σημερινή Αίγυπτο δεν είναι, όπως άλλοτε, το ίδιο το καθεστώς. Είναι όμως πυλώνας  καθεστωτικός, ιδιοτελής αλλά και εν μέρει αυτοτελής, με ισχυρή οικονομική βάση. Λειτουργεί ως εργαλείο, με περιθώρια όμως διαπραγμάτευσης ή και αποστασιοποίησης από το όλον κράτος και τον ξένο επικυρίαρχο. Η μετά Μουμπάρακ ηγεσία του στρατού -και κυρίως το σώμα του στρατεύματος που τον αποτελεί- δεν διαθέτουν, από την ίδια τους την φύση, δημοκρατική ηθική καθώς προτάσσουν μια ρεαλιστική -εν’ πολλοίς αμοραλιστική- λογική εθνικού συμφέροντος. Η λογική αυτή του αιγυπτιακού στρατού, αποκομμένη από το ευρύ κοινωνικό, αδέσμευτο και πατριωτικό φαντασιακό  της εποχής του Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ, είναι αυτή που τον ώθησε σε μια ενέργεια μονοσήμαντα κατασταλτική, μιλιταριστική, υπεράσπισης της εθνικής ακεραιότητας και αποτροπής του προδιαγραφόμενου εμφυλίου. Ενός εμφυλίου που πιθανόν, όπως στην Συρία, θα αντιπαρέθετε τους παλαιο-καθεστωτικούς, στηριζόμενους στα ισχυρά εσωτερικά και εξωτερικά ερείσματά τους, από την μια πλευρά, και τους σκληρούς πυρήνες του πολιτικού και θεοκρατικού Ισλάμ, υποστηριζόμενους από τα αντίστοιχα δικά τους ερείσματα, από την άλλη πλευρά. Αυτή η λογική του στρατού ενθαρρύνθηκε και αξιοποιήθηκε στην παρούσα κρίση από τους παράγοντες εκείνους –Αμερικανοϊσραηλινός άξονας, Σαουδική Αραβία και Η.Α. Εμιράτα- που είδαν τους Α.Μ., όταν κατέρευσε ο Μουμπάρακ, ως μια προσωρινά αναγκαία γι’ αυτούς παρένθεση.

Εάν η πολιτική στρατηγική των Αδελφών Μουσουλμάνων που περιγράψαμε, σύμφωνα με την γνωστή ρήση του Φουσέ, δεν ήταν απλά έγκλημα αλλά ήταν λάθος, η βιαιότητα της επέμβασης του Αιγυπτιακού στρατού, την φονική Τετάρτη της 14 Αυγούστου, ήταν και έγκλημα και λάθος.

Η αποξένωση της ηγετικής ομάδας των Α.Μ. από μεγάλο τμήμα της αιγυπτιακής κοινωνίας, που την έφτασε στην εχθρότητα και την κατασταλτική βιαιότητα, καθώς και η περιχαράκωση της σε ένα και μοναδικό αίτημα, αυτό της διατήρησης του Μόρσι στην προεδρία, ήταν δρόμος αποδυνάμωσης της επιρροής της και φθοράς. Τα περιθώρια επιβίωσης των κινητοποιήσεων, μέρα με την μέρα μίκραιναν. Ήταν προδιαγεγραμμένο πως αργά ή γρήγορα  θα οδηγούνταν σε κρίση και σε αυτό που θεωρούσαν συμβιβασμό.

Ο στρατός δεν είχε λόγο να σπεύσει να επέμβει κατασταλτικά και η αγριότητα της επέμβασης του ήταν απολύτως ασύμμετρη με το ίδιο το φθίνον γεγονός των καθιστικών διαμαρτυριών. Ο λόγος που την προκάλεσε πρέπει συνεπώς να αναζητηθεί σε κάποιες «αδιερεύνητες σκοπιμότητες» αλλά και στην υπερίσχυση στους κόλπους του της εγγενούς ανορθολογικότητας της μιλιταριστικής λογικής. .

* * *

Συμπτωματικά ή όχι, στην δυτική πολιτική σκέψη τόσο της δεξιάς όσο και της αριστεράς, κυριαρχούν δύο στερεότυπα που θεωρούν την δημοκρατία συνώνυμη με την δημοκρατική επιλογή της πολιτικής εξουσίας και την πολιτική εξουσία επικαθοριστική και κυρίαρχη επί των άλλων εξουσιών. Πέρα όμως από το γεγονός της απροσμέτρητης υποκρισίας που εμπεριέχεται στην προβολή αυτών των στερεοτύπων στις καθ’ ημάς δυτικές κοινοβουλευτικές δημοκρατίες υπάρχει και η μεσανατολική πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που δημιουργήθηκε, εξελίχθηκε και ακόμη διατηρείται με την χρήση των περισσότερο αποτρόπαιων και αντιδημοκρατικών εργαλείων της παλαιάς και νεότερης αποικιοκρατίας. Μια πραγματικότητα που υποστηρίζεται από μηχανισμούς έξωθεν ελεγχόμενους και η οποία δεν επέτρεψε σε αυτήν την κεντρική για τον πλανήτη περιοχή να χειραφετηθεί.

Ο Γκαλάλ Αμίν, θεωρούμενος και πατέρας των Αιγύπτιων οικονομολόγων, στο πολύ πρόσφατο έργο του «Ιστορία της Αιγυπτιακής οικονομίας» αναφέρεται στον «φαύλο κύκλο του εξωτερικού χρέους» και στο, αν και ευτελές, επί 2 χρόνια αιωρούμενο αλλά ουδέποτε καταβαλλόμενο δάνειο των 4.8 δισ. $ του ΔΝΤ. Αυτό το ασήμαντο για μια τόσο μεγάλη χώρα ποσό, μαζί με τα δάνεια του Κατάρ, αποτέλεσαν ωστόσο το διακύβευμα και τον μοχλό ενός εκβιασμού που πληρώθηκε με το βαρύ, για τον αιγυπτιακό λαό, αντίτιμο που αναφέρθηκε πιο πάνω.

Τελευταίο, επί του παρόντος, συμπέρασμα. Ο στρατός στην σημερινή Αίγυπτο δεν προτίθεται να κυβερνήσει. Αν και ισχυρός, με αυτοτελή οικονομική βάση, συνδεδεμένος άμεσα με το αμερικανικό γεωπολιτικό κέντρο διατηρείται σε κάποιο βαθμό αυτόνομος, ιδιότροπα εθνικός. Η Αίγυπτος είναι η μεγαλύτερη αραβική μουσουλμανική χώρα (σε ποσοστό 87%), το πολιτικό Ισλάμ επηρεάζει ικανό, όχι όμως το πλειοψηφικό, τμήμα τους, οι Α.Μ. είναι η σεβαστή, σημαντικότερη αλλά όχι ενιαία έκφρασή του. Η Αίγυπτος έχει συγχρόνως βαθειά, αυτοτελή, κοσμική πολιτική παράδοση. Εκτός από Ιστορία έχει πολλών γενεών και ειδών νεότερο πολιτισμό, είναι χώρα-έθνος ανοιχτό. Είναι όμως βυθισμένη σε βαθειά κοινωνική και οικονομική-εξαρτησιακή κρίση. Αυτές είναι οι πολλές της πραγματικότητες. Εάν μπορέσει, εξαιρώντας τους παλαιο-καθεστωτικούς και αντιρροπώντας τις ξένες επιρροές, να τις ανασυνθέσει σ’ ένα μεταβατικό σχέδιο συν-υπαρκτικό, θα βρει τον δρόμο της.

 

*  Δρ. Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων, συντονιστής πρωτοβουλίας «ένα καράβι για τη Γάζα- F.F.C.»

http://omniatv.com/blog/3249-%CE%B7-%CE%B1%CE%B9%CE%B3%CF%85%CF%80%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AE-%CE%BA%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%B7

Ένας εξεγερμένος μετανάστης στην Ελλάδα

Ας εξιτάρουμε λίγο το φαντασιακό μας μιλώντας για την πραγματικότητα!

Δεν έχω όνομα, περιπλανιέμαι ανά τους αιώνες με μια απρόσωπη ταυτότητα…Ναι, θα ήθελα να έχω ταυτότητα, θα ήθελα να έχω πατρίδα και ένα ζεστό καταφύγιο. Κάποτε με αποκαλούσαν Εβραίο, τώρα με αποκαλούν λαθραίο, μετά από λίγα χρόνια θα με φωνάζουν Καλλιόπη; Μα σήμερα, με λένε λαθραίο και δεν γνωρίζω το γιατί…

Zούσα στο Αφγανιστάν στην περιοχή Γκάζνι με την οικογένεια μου, τη γυναίκα μου και τον ανήλικο γιο μου . Ο γιος μου δεν μπορούσε να κοιμηθεί τα βράδια γιατί είχε αποκτήσει κροτοφοβία από τους βομβαρδισμούς του πολέμου μεταξύ των εγχώριων ενόπλων και των στρατιωτών του ΝΑΤΟ. Πάντα με ρώταγε , γιατί συμβαίνει αυτό, γιατί πολεμάνε; H απάντηση μου ποτέ δεν ήταν ξεκάθαρη, άλλωστε πως μπορεί να είναι, αφού το παιχνίδι παίζεται για τους «από πάνω» και όχι για μένα και την οικογένεια μου, ούτε καν για τον νεκρό στρατιώτη του ΝΑΤΟ που πέθανε στο ρέμα πιο κάτω και κάποιοι συμπολίτες μου πήγαν να βγάλουν φωτογραφίες με το νεκρό πτώμα του.

Κάποια μέρα όμως πήρα τη μεγάλη απόφαση. Δεν αντέχαμε άλλο τους βομβαρδισμούς και την απελπισία της αβέβαιης ζωής στον τόπο που γεννηθήκαμε να βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση. Η ξενιτιά ήταν μια λέξη που όταν την πρόφερα, η γυναίκα μου χωρίς να την ακούει, αλλά την αισθανόταν.. έκλαιγε.

Όμως, πόσες επιλογές είχαμε;

Αυτή η αναθεματισμένη η τηλεόραση μας δείχνει κάτι σκηνές ευημερίας και απολαύσεων που ζηλεύω…Άραγε υπάρχει μέρος που οι πολίτες μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθεροι, χωρίς βομβαρδισμούς, λογοκρισία και λιθοβολισμούς; Αν υπάρχει αυτό το μέρος θα ήθελα να μεγαλώσω το παιδί μου. Δεν ζητάω πολλά, απλά να μην υπάρχουν βομβαρδισμοί όλη τη μέρα αλλά λίγες ώρες, αφού κοιμηθεί ο γιός μου, λίγο φαγητό αρκεί να μην πεθάνουμε από ασιτία, πιο ανώδυνους λιθοβολισμούς, να μην πεθαίνουν οι ένοχοι αλλά να παραδειγματίζονται για τα λάθη τους. Αν αυτά μπορεί να μου τα εξασφαλίσει κάποιος, εγώ θα φύγω σήμερα και θα αναγκάσω την οικογένεια να έρθει για το καλό της.

Κάνεις δεν μου τα εξασφάλισε αυτά, αλλά εγώ τόλμησα…Έτσι και έπραξα , βγήκα τον κήπο και έβαλα σε ένα βάζο λίγο χώμα από την πατρίδα μου για να έχω στο ταξίδι για μια καλύτερη ζωή. Φυσικά και σκέφτομαι τον επαναπατρισμό, άλλωστε ο γιος μου, μου ορκίστηκε ότι θα πάει να συναντήσει τους μεγάλους στη δύση και θα τους πει να σταματήσουν τον πόλεμο δίνοντας τους μια ζωγραφιά που έφτιαξε τελευταία. Έχει ταλέντο ο μικρός, αν και το περιστέρι που ζωγράφησε το έφτιαξε “κόκκινο”, αλλά θα έχει λόγο που το έκανε…

Απευθύνθηκα στους ειδικούς, δυστυχώς όπως πολλοί πριν από εμένα δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν ταξιδιωτικά έγγραφα, έτσι έγινα και εγώ και η γυναίκα μου και το παιδί μου, αυτό που αποκαλούν παράτυποι μετανάστες, στην συνέχεια επονομαζόμασταν παράνομοι και μετά λαθραίοι. Τέλος πάντων ο προορισμός μας ήταν η Σουηδία, είχα ακούσει για την καλή ζωή εκεί και για τους δύο μήνες που διαρκεί η αίτηση για “άσυλο”. Σπουδαία λέξη αυτή, “άσυλο”. Άραγε τι να σήμαινε; Aπλά μου είχαν πει κάποιοι άλλοι… ότι αυτή τη λέξη πρέπει να την χρησιμοποιώ ως κύριο εργαλείο για να μην απελαθώ και επιστρέψω στους ανατριχιαστικούς κρότους. Πήρα τα κάποια χαρτιά μας για να μπορέσω να φύγω για το ταξίδι μας…

Έπρεπε να περάσουμε τα βουνά Χίντου Κους. Η αποστολή μας αποτελούνταν από 23 ανθρώπους, τα 7 ήταν παιδιά, ο δικός μου ήταν μόλις 14 χρονών, ήταν εξαντλημένος.. εγώ το έβλεπα, αλλά είχε καρφωμένο το βλέμμα του προς τη δύση και ενώ οι συνταξιδιώτες έτρεμαν από τον φόβο να διαβούμε τα βουνά, ο μικρός μου αποκρίθηκε, “ότι τα όνειρα μας δεν μπορούν να σταματήσουν επειδή κάποιοι διαλέγουν να βάζουν βουνά στο δρόμο μας”. Αυτή η φράση παραφράστηκε ανάλογα τα εμπόδια που ήταν να περάσουμε.

Πλέον αισθανόμουν πολύ δυνατός από αποθέματα ψυχής, ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε. Είχαν πει σε μερικούς να πάνε στο νοτιοδυτικό μέρος της πατρίδας, αλλά ενημερώθηκα “ευτυχώς εγκαίρως” ότι το Ιράν έχει υψώσει φράχτη 147 χλμ που περιφράζει τα σύνορα από κάποιους σαν εμάς. Δεν λέω, από την πείνα, ίσως να γινόμουν επικίνδυνος, να έκλεβα καμιά κότα για να φάει ο μικρός, αλλά να προκαλέσω άλλο κακό δεν μου περνάει από το μυαλό. Άκου εκεί, “παράτυπος” και “φράχτες”. Σταματήσαμε στην Κουέτα και μετά περάσαμε στο Ιράν από αλλού, ωραία περιοχή, κάτσαμε και λίγες μέρες, νομίζω είχαμε φάει και κάτι εκεί.

Αλλά στο Ιράν οι καιρικές συνθήκες είναι πολύ άσχημες, η γυναίκα μου είχε ανεβάσει πυρετό και ο ένας κολλούσε τον άλλο, αντί να βρούμε κάποια περίθαλψη μας πλησίασαν κάποιοι άγνωστοι μέσα στις κουραστικές βραχώδεις οροσειρές φαινόταν περίεργο να κυκλοφορούν άνθρωποι, ήταν και νύχτα. Η συνάντηση δεν φαινόταν καλή, μας επιτέθηκαν, μας έβγαλαν μαχαίρια, τρομοκρατήθηκα, δεν αντέδρασα εγκαίρως, κάποιοι άλλοι..δικοί μας αντιστάθηκαν και η φασαρία τους ανάγκασε να αποχωρήσουν, όμως δεν αποχώρησαν άπραγοι, καθότι φαινόταν να εκτελούσαν κάποιο επάγγελμα.
Απήγαγαν 2 παιδιά και μια μεσήλικη γυναίκα. Για να πάρουμε πίσω τους ανθρώπους θα έπρεπε να πληρώσουμε, τα λεφτά μας ήταν περιορισμένα, τα χρονικά περιθώρια επιβίωσης στένευαν, η νύχτα μας τρομοκρατούσε. Καταβάλαμε όλοι και όλες από λίγα χρήματα, όσα μας περίσσευαν, τις επόμενες μέρες θα έπρεπε να μειώσουμε την τροφή που καταναλώναμε. Πήραμε τα δύο παιδιά, τη μεσήλικη γυναίκα δεν την γνώριζε κανένας, δεν είχαμε λεφτά για εκείνην, την αφήσαμε πίσω, ήταν μια πράξη κακίας αλλά ταυτόχρονα και επιβίωσης για τον καθένα ξεχωριστά, το “εμείς” ήταν απλά ένα ευχολόγιο, εγώ σκεφτόμουν τη γυναίκα και το παιδί και δεν με ένοιαζε πολύ η τύχη των υπολοίπων. Άλλωστε κάποιοι δεν πλήρωσαν για τα παιδιά, αυτοί ήταν και οι πρώτοι που διαχώρισαν τη στάση τους.

Επόμενος προορισμός μας η Τουρκία, άκουσα και για μια “κουζίνα”, ούτε καν που θυμάμαι πια ακριβώς, πάντως ακουγόταν θεσπέσια μπροστά στη δική μας που είχε χαλάσει πρόσφατα. Η πόλη “Βαν” και μετά η Κωνσταντινούπολη”, δεν ήταν και άσχημα, αλλά πράγματι κυνηγάμε το κάτι παραπάνω για να ζήσουμε αξιοπρεπώς. Στην Κωνσταντινούπολη πήραμε καράβι, μπορεί να μην ήταν και το πιο ασφαλές, σίγουρα δεν ήταν το πιο ασφαλές, είχε κύμα και τέτοια αλλά κάπως τα καταφέραμε. Το “κάπως” δεν είναι και το πιο ευχάριστο, καθώς ένα κύμα παρέσυρε δύο μετανάστες και μάλλον πνίγηκαν, παρά τις κλήσεις μας για βοήθεια, η ανταπόκριση του λιμενικού σώματος ήταν μηδενική. Περάσαμε και άλλα σύνορα, η μυρωδιά άλλαξε.

Φτάσαμε σε μια υπέροχη χώρα, έχω διαβάσει γι αυτή, για τον πολιτισμό και την φιλοξενία, μυρίζαμε την αλμύρα της θάλασσας και θαυμάζαμε τις ομορφιές του απέραντου γαλάζιου. Κάποιος φώναξε “ Αυτή είναι η Ελλάδα”! Με σαγήνευσε δεν το κρύβω, μακάρι να μην ήμουν “παράτυπος” και να μπορούσα να περάσω λίγες μέρες σε αυτή τη χώρα, αλλά βιαζόμασταν. Καθώς φτάναμε στη στεριά ακούσαμε έναν περίεργο θόρυβο, δεν είναι ο ήχος που θα περίμενα να ακούσω. Είχα ονειρευτεί αυτή τη μέρα, ως μια μέρα υποδοχής κάποιων κατατρεγμένων ανθρώπων. Όποτε γιατί να μην μας χειροκρόταγαν κιόλας; Λίγο αλαζονικό βεβαίως, αλλά όταν το λιμενικό σώμα μας κατέβασε στη στεριά και με αυστηρό ύφος μας πρόσταζε να κάνουμε κάποια πράγματα. Εγώ έλεγα με ύφος αγανάκτησης “Ξέρετε τι έχουμε περάσει εμείς για να φτάσουμε εδώ”.  Ένας-δύο από εμάς ήξεραν και Αγγλικά, από τους λιμενικάριους θαρρώ ότι αυτά που μας έλεγαν δεν ήταν και πολύ…Αγγλικά, μάλλον Γαλλικά μου έμοιαζαν.  Πήγαμε σε ένα γραφείο, είχαμε γίνει και περισσότεροι, μας έκαναν κάποιες βασικές ερωτήσεις με διερμηνέα. Οι επιλογές δεν ήταν και οι πιο εύλογες. Μας μιλούσαν για μια κακιά λέξη “απέλαση”. Ο διερμηνέας μου εξήγησε την κακιά της σημασία και τότε έγινα έξω φρενών, νομίζω ότι για λίγα δευτερόλεπτα, υιοθέτησα και εγώ την “γαλλική”, για λίγο όμως, όχι σαν τους άλλους, τους λιμενικούς. Τέλος πάντων, το ξέσπασμα μου τελείωσε με τη φράση “έχει κρότους”.

Εγώ τότε χρησιμοποίησα το εργαλείο των πολλών…”άσυλο”. Τότε και αυτοί μου είπαν, “Τότε θα πας στην Αθήνα και εκεί θα σε περιποιηθούν καλά”. Το ύφος του δεν ήταν και το ποιο φερέγγυο, μάλιστα κάποιοι μου είπαν, ότι σε ειρωνευόταν. Αλλά δεν μπορούσε να κατανοήσω γιατί το έκανε αυτό. Εγώ γνώριζα ότι οι αιτούντες “άσυλο” χαίρουν προστασίας και αξιοπρεπών συνθηκών παραμονής.

Εξέφρασα την προς στιγμή απορία μου και επέστεψα τη σκέψη μου στον φόβο της αβεβαιότητας. “Το αίτημα ασύλου θα το πάρεις στην Πέτρου Ράλλη μας είπε κάποιος Έλληνας στον Έβρο”. Μας μετέφεραν με ένα φορτηγό στην Αθήνα , εγώ είχα στο μυαλό αυτή την κυρία “Πέτρου Ράλλη”, είχε και ωραίο όνομα.

Λοιπόν, κυρία δεν την λες, πάντως εγώ την αίτηση την έκανα και περιμένω. …

Που ζούμε; Mα φυσικά και θα σας πω, μας μετέφεραν σε ένα υπέροχο κέντρο κράτησης μεταναστών με την επωνυμία “Αμυγδαλέζα” και γυναίκες και παιδιά και βρώμα και απελπισία. Μόλις φτάσαμε ο μικρός λιποθύμησε από τον χώρο που του είπαν ότι θα κοιμηθεί. Οι περισσότεροι μετανάστες και μετανάστριες που είναι εκεί, συνεχώς διαμαρτύρονται, οι συνθήκες υγιεινής είναι άθλιες.

Σαπούνια και περίεργα καθαριστικά για να αποφύγουμε την ψώρα, δεν έχουμε και έτσι δεν την αποφύγαμε. Πολλοί και πολλές έχουν κολλήσει ψώρα από τη βρώμα. Ξέχασα να πω ότι έχουμε και καρτοτηλέφωνο, έχουμε ένα, λίγο χαλασμένο βέβαια, αλλά μέσα στην όλη απελπισία των “καυτών” κοντέινερ, εξαιτίας της έλλειψης air condition μοιάζει το λιγότερο. Άραγε με ποιον να επικοινωνήσεις, αφού τα σκουπίδια δεν μιλάνε. Γιατί και εμένα και το παιδί μου και τη γυναίκα μου, μόνο σαν σκουπίδια μας συμπεριφέρονται. Έμαθα ότι και έξω όμως κυκλοφορούν “σκούπες” για εμάς και η γυναίκα μου έχει δίκιο όταν μου λέει ότι όλα συγκλίνουν προς τη χωματερή στην οποία μας οδήγησαν να ζούμε.

Ήμουν στην χωματερή“Αμυγδαλέζα”  , για περίπου 10 μήνες, τώρα δεν είμαι πλέον εκεί, διότι μια μέρα ξύπνησα και είδα τον γιο μου άρρωστο από λοίμωξη του αναπνευστικού και το ίδιο βράδυ συμμετείχα στην εξέγερση για την παράταση της διαμονής μας από τους 12 στους 18 μήνες σε αυτό το κολαστήριο, που κάποιοι το ονομάζουν “κέντρο φιλοξενίας”.

Αναζητώ την φιλοξενία όλων αυτών των σεβαστών Ελλήνων πολιτών που θέλω να γνωρίσω, αλλά πουθενά δεν βρίσκω. Αναζητώ συμπαράσταση για να μην αποτελέσει η εξέγερση ένα πυροτέχνημα αλλά να καούν όλα τα παρόμοια κολαστήρια στον κόσμο, αναζητώ τους υπεύθυνους αυτής της κατάστασης για να τους δώσω την ζωγραφιά του κόκκινου περιστεριού και να τους πω ότι ο γιος μου χρειάζεται γιατρό.

Αυτή τη στιγμή τρέχω να βρω κάποιον, κάποιους και να τους μιλήσω, να τους θέσω το μεγάλο “Γιατί” αυτής της κατάστασης. Είμαι ένας από τους δραπέτες της εξέγερσης που σημειώθηκε στην Αμυγδαλέζα στις 10/8 για μια ελάχιστη αξιοπρεπή διαμονή, για να μην αναφέρω όλα τα υπόλοιπα που αυτή τη στιγμή μου έρχονται στο μυαλό. Περιφέρομαι πλέον στο άγνωστό, χωρίς το παιδί και τη γυναίκα μου, σε μια ξένη χώρα.

Πέρασα ένα στενό, μια παρέα νεαρών ατόμων με ξυρισμένα κεφάλια γύρισε και με κοίταξε άγρια. Αυτοί δεν είναι “Έλληνες” ψιθύρισα και συνέχισα τον δρόμο της ξενιτιάς και της ομίχλης.

Είμαι μονάχα ένας “μετανάστης στην Ελλάδα”. Ξέρω πολύ καλά, ότι αυτές οι “χωματερές” δεν έχουν φτιαχτεί μόνο για μένα, την οικογένεια μου και τους υπόλοιπους που βρίσκονται τώρα εκεί, αλλά υπάρχουν πολλές και για τους ντόπιους και για εμάς τους μετανάστες, απλά αλλάζουν χρόνο και χώρο. Άλλωστε πως μπορώ να ξεχάσω την γριούλα που έτρωγε από τα σκουπίδια πριν λίγο. Σκουπίδια και πάλι σκουπίδια…

Αυτή είναι η “Ελλάδα”;

Aναρωτιέμαι…

 

Η ιστορία αυτή δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα…ή μήπως ανταποκρίνεται;

Εξέγερση στο κέντρο κράτησης στην Αμυγδαλέζα – Επέμβαση των ΜΑΤ Ημερομηνία

Μεγάλη επιχείρηση της αστυνομίας βρίσκεται σε εξέλιξη στο κέντρο κράτησης μεταναστών στην Αμυγδαλέζα, με σκοπό να καταστείλουν την εξέγερση.

Ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις έχουν περικυκλώσει το κέντρο κράτησης μεταναστών στην Αμυγδαλέζα, όπου νωρίτερα σημειώθηκε εξέγερση μετά την ανακοίνωση της παράτασης της κράτησης των μεταναστών από 12 στους 18 μήνες. Μετανάστες άναψαν φωτιές στα κοντέινερ, όπου διαμένουν και στο σημείο έσπευσε η Πυροσβεστική προκειμένου να τις σβήσει.

 

Σύμφωνα με μαρτυρίες, υπάρχουν τραυματίες μετανάστες, ενώ σύμφωνα με την ΕΛΑΣ τουλάχιστον δέκα αστυνομικοί έχουν τραυματιστεί από τα επεισόδια.

 

Bίντεο του enikos.gr

 

 

http://left.gr/news/exegersi-sto-kentro-kratisis-stin-amygdaleza-epemvasi-ton-mat

Πρόβλημα στον παράδεισο

Ο Σλάβοϊ Ζίζεκ για τις διαδηλώσεις στην Τουρκία και την Ελλάδα

Στα πρώιμα έργα του, ο Μαρξ περιέγραψε τη γερμανική κατάσταση ως μια κατάσταση στην οποία η μόνη απάντηση στα συγκεκριμένα προβλήματα ήταν η παγκόσμια λύση: η παγκόσμια επανάσταση. Αυτή είναι μια λακωνική έκφραση της διαφοράς μεταξύ μιας ρεφορμιστικής και μιας επαναστατικής περιόδου: σε μια ρεφορμιστική περίοδο, η παγκόσμια επανάσταση παραμένει ένα όνειρο το οποίο, αν κάνει κάτι, απλώς δίνει έμφαση στις προσπάθειες να αλλάξουν τα πράγματα τοπικά. Σε μια επαναστατική περίοδο, γίνεται ξεκάθαρο ότι τίποτε δεν θα βελτιωθεί χωρίς την παγκόσμια ριζοσπαστική αλλαγή. Με αυτήν την καθαρά τυπική έννοια, το 1990 ήταν μια επαναστατική χρονιά: ήταν σαφές ότι οι αποσπασματικές μεταρρυθμίσεις των κομμουνιστικών κρατών δεν θα λειτουργούσαν και ότι μια συνολική ρήξη χρειαζόταν για την επίλυση ακόμα και των καθημερινών προβλημάτων, όπως η διασφάλιση αναγκαίας τροφής για τους ανθρώπους.

 

Σε ποιο σημείο βρισκόμαστε σήμερα; Είναι τα προβλήματα και οι διαμαρτυρίες των τελευταίων χρόνων σημάδια μιας επερχόμενης παγκόσμιας κρίσης ή είναι απλώς ήσσονος σημασίας εμπόδια τα οποία μπορούν να αντιμετωπιστούν με τη βοήθεια τοπικών παρεμβάσεων; Το πιο αξιοσημείωτο σχετικά με τις εξεγέρσεις είναι ότι λαμβάνουν χώρα όχι μόνο, ή όχι κυρίως, στα αδύναμα σημεία του συστήματος, αλλά σε μέρη τα οποία  θεωρούνταν μέχρι σήμερα ως επιτυχημένες ιστορίες. Γνωρίζουμε το γιατί οι άνθρωποι διαμαρτύρονται στην Ελλάδα και την Ισπανία, όμως γιατί υπάρχει πρόβλημα σε τέτοιες ευημερούσες ή ταχέως αναπτυσσόμενες χώρες όπως η Τουρκία, η Σουηδία ή η Βραζιλία; Εκ των υστέρων, ίσως θεωρήσουμε την επανάσταση του Χομεϊνί το 1979 ως το αρχικό «πρόβλημα στον παράδεισο», δεδομένου ότι συνέβη σε μια χώρα που είχε ανοδικούς ρυθμούς ανάπτυξης και φιλοδυτική κατεύθυνση εκσυγχρονισμού, και ήταν ένθερμος σύμμαχος της Δύσης στην περιοχή. Υπάρχει ίσως κάποιο λάθος με την έννοια του παραδείσου μας.

 

Πριν από το τρέχον κύμα διαδηλώσεων, η Τουρκία βρισκόταν σε αναβρασμό: το ίδιο το μοντέλο ενός κράτους ικανού να συνδυάσει μια ακμάζουσα φιλελεύθερη οικονομία με έναν ταιριαστό στην Ευρώπη μετριοπαθή ισλαμισμό έμοιαζε μια ευπρόσδεκτη αντίθεση με την πιο «ευρωπαϊκή» Ελλάδα, εγκλωβισμένη σε ένα ιδεολογικό τέλμα και τείνουσα προς την οικονομική αυτοκαταστροφή. Είναι αλήθεια ότι υπήρχαν δυσοίωνα σημάδια εδώ και εκεί (η άρνηση του Ολοκαυτώματος των αρμενίων από την Τουρκία, οι συλλήψεις δημοσιογράφων, το άλυτο πρόβλημα των κούρδων, οι εκκλήσεις για την ένδοξη Τουρκία που θα αναστήσει την παράδοση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, η περιστασιακή επιβολή θρησκευτικών νόμων), αλλά απορρίπτονταν ως μικρές κηλίδες που δεν θα τους επιτρεπόταν να αλλοιώσουν τη συνολική εικόνα.

 

Στη συνέχεια, είχαμε την έκρηξη της διαμαρτυρίας στην πλατεία Ταξίμ. Ο καθένας γνωρίζει ότι η σχεδιαζόμενη μετατροπή ενός πάρκου που συνορεύει με την πλατεία Ταξίμ στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης σε ένα εμπορικό κέντρο δεν αφορούσε τον πραγματικό λόγο των διαδηλώσεων, και ότι μια βαθύτερη ανησυχία κέρδιζε ολοένα και μεγαλύτερο έδαφος. Το ίδιο ίσχυε και για τις διαδηλώσεις στην Βραζιλία, στα μέσα του Ιούνη: αυτό που τις πυροδότησε ήταν μια μικρή αύξηση του κόστους των μέσων μαζικής μεταφοράς, αλλά συνεχίστηκαν και μετά την ανάκληση του μέτρου. Εδώ, επίσης, οι διαδηλώσεις εμφανίστηκαν σε μια χώρα η οποία – σύμφωνα με τα μέσα ενημέρωσης, τουλάχιστον – απολάμβανε μια οικονομική άνθηση και είχε κάθε λόγο να αισθάνεται σίγουρη για το μέλλον. Σε αυτήν την περίπτωση, οι διαδηλώσεις προφανώς υποστηρίχθηκαν από την πρόεδρο Ντίλμα Ρούσεφ, η οποία εξέφρασε την ικανοποίησή της για αυτές.

 

Είναι σημαντικό το γεγονός ότι δεν αναγνωρίζουμε τις διαδηλώσεις των τούρκων απλώς ως μια εξέγερση της κοινωνίας πολιτών εναντίον του αυταρχικού ισλαμικού καθεστώτος που υποστηρίζεται από μια σιωπηλή μουσουλμανική πλειοψηφία. Αυτό που περιπλέκει την εικόνα είναι η αντικαπιταλιστική ώθηση των διαδηλώσεων: οι διαδηλωτές ενστικτωδώς αισθάνονται ότι ο φονταμενταλισμός της ελεύθερης αγοράς και το φονταμενταλιστικό Ισλάμ δεν είναι αμοιβαία αποκλειόμενα. Η ιδιωτικοποίηση του δημόσιου χώρου από μια ισλαμιστική κυβέρνηση φανερώνει ότι οι δυο μορφές του φονταμενταλισμού μπορούν να εργαστούν από κοινού. Είναι ένα σαφές σημάδι ότι ο «αιώνιος» γάμος ανάμεσα στη δημοκρατία και τον καπιταλισμό πλησιάζει προς το διαζύγιο.

 

Επίσης, είναι ουσιαστικό να αναγνωρίσουμε ότι οι διαδηλωτές δεν επιδιώκουν κανέναν αναγνωρίσιμο «πραγματικό» στόχο. Οι διαδηλωτές δεν είναι «πραγματικά» κατά του παγκόσμιου καπιταλισμού, «πραγματικά» κατά του θρησκευτικού φονταμενταλισμού, «πραγματικά» υπέρ των πολιτικών ελευθεριών και της δημοκρατίας ή «πραγματικά» υπέρ κάποιου από αυτά συγκεκριμένα. Αυτό που η πλειοψηφία εκείνων που έχουν συμμετάσχει στις διαδηλώσεις γνωρίζει είναι ένα ρευστό αίσθημα ανησυχίας και δυσαρέσκειας που διατηρεί και ενώνει διάφορες ειδικές απαιτήσεις. Ο αγώνας για την κατανόηση των διαδηλώσεων δεν είναι μόνο επιστημολογικός, με τους δημοσιογράφους και τους θεωρητικούς να προσπαθούν να εξηγήσουν το πραγματικό τους περιεχόμενο. Είναι, επίσης, ένας οντολογικός αγώνας γι΄ αυτό που λαμβάνει χώρα εντός των ίδιων των διαδηλώσεων. Είναι απλώς μια πάλη ενάντια στη διεφθαρμένη διοίκηση της πόλης; Είναι μια πάλη ενάντια στο αυταρχικό ισλαμιστικό καθεστώς; Είναι μια πάλη ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του δημόσιου χώρου; Το ερώτημα είναι ανοιχτό και το πώς θα απαντηθεί θα εξαρτηθεί από το αποτέλεσμα της συνεχιζόμενης πολιτικής διαδικασίας.

 

Το 2011, όταν ξέσπασαν διαδηλώσεις σε όλη την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, πολλοί επέμειναν ότι δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως παραδείγματα ενός ενιαίου παγκόσμιου κινήματος. Αντίθετα, συμφώνησαν ότι καθένα από αυτά ήταν μια απάντηση σε μια συγκεκριμένη κατάσταση. Στην Αίγυπτο, οι διαδηλωτές διεκδικούσαν ότι σε άλλες χώρες το κίνημα Occupy ήταν εναντίον: «ελευθερία» και «δημοκρατία». Ακόμη και στις μουσουλμανικές χώρες ήταν σημαντικές οι διαφορές: η αραβική άνοιξη στην Αίγυπτο ήταν μια διαμαρτυρία κατά ενός διεφθαρμένου αυταρχικού φιλοδυτικού καθεστώτος, η Πράσινη Επανάσταση στο Ιράν, που ξεκίνησε το 2009, ήταν κατά του αυταρχικού ισλαμισμού. Είναι εύκολο να δούμε πως μια τέτοιου τύπου συγκεκριμένη διαμαρτυρία ελκύει τους υποστηρικτές του κατεστημένου: δεν υπάρχει απειλή για την ίδια την παγκόσμια τάξη, μόνο μια σειρά ξεχωριστών τοπικών προβλημάτων.

 

Ο παγκόσμιος καπιταλισμός είναι μια σύνθετη διαδικασία που επηρεάζει διαφορετικές χώρες με διαφορετικούς τρόπους. Αυτό που ενώνει τις διαμαρτυρίες, σε όλο τους το εύρος, είναι ότι αποτελούν όλες αντιδράσεις κατά των διαφόρων πτυχών της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Η γενική τάση του σημερινού παγκόσμιου καπιταλισμού είναι η περαιτέρω επέκταση της αγοράς, η ολοένα και με αυξητικό τρόπο περίφραξη του δημόσιου χώρου, η μείωση των δημόσιων υπηρεσιών (υγεία, παιδεία, πολιτισμός) και η ολοένα και πιο αυταρχική πολιτική εξουσία. Είναι σε αυτό το πλαίσιο που οι έλληνες διαδηλώνουν κατά των κανόνων του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και του δικού τους διεφθαρμένου και αναποτελεσματικού κράτους, το οποίο είναι όλο και λιγότερο σε θέση να παρέχει βασικές κοινωνικές υπηρεσίες. Επίσης, είναι σε αυτό το πλαίσιο που οι τούρκοι διαδηλώνουν κατά της εμπορευματοποίησης του δημόσιου χώρου και του θρησκευτικού αυταρχισμού, που οι αιγύπτιοι διαδηλώνουν κατά ενός καθεστώτος που υποστηρίζεται από τις δυτικές δυνάμεις, που οι ιρανοί διαδηλώνουν κατά της διαφθοράς και του θρησκευτικού φονταμενταλισμού και ούτω καθεξής.

 

Καμιά από αυτές τις διαδηλώσεις δεν μπορεί να υποβιβαστεί σε ένα και μόνο θέμα. Όλες αφορούν έναν συγκεκριμένο συνδυασμό τουλάχιστον δυο θεμάτων, το ένα οικονομικό (από τη διαφθορά στην αναποτελεσματικότητα του ίδιου του καπιταλισμού), το άλλο πολιτικοιδεολογικό (από το αίτημα για δημοκρατία στο ζήτημα ότι η συμβατικά πολυκομματική δημοκρατία είναι έκπτωτη). Το ίδιο ισχύει και για το κίνημα «Occupy». Κάτω από την πληθώρα (συχνά συγκεχυμένων) δηλώσεων, το κίνημα είχε δυο βασικά χαρακτηριστικά. Το πρώτο, τη δυσαρέσκεια για τον καπιταλισμό ως ένα σύστημα, κι  όχι μόνο λόγω  συγκεκριμένων τοπικών κηλίδων του, και το δεύτερο, μια συνειδητοποίηση ότι η θεσμοθετημένη μορφή αντιπροσωπευτικής,  πολυκομματικής δημοκρατία δεν παρέχει τα εργαλεία για την καταπολέμηση του καπιταλιστικού πλεονάσματος, δηλαδή η δημοκρατία πρέπει να εφευρεθεί εκ νέου.

 

Ακριβώς επειδή η βασική αιτία των διαδηλώσεων είναι ο παγκόσμιος καπιταλισμός, αυτό δεν σημαίνει ότι η μόνη λύση είναι η ανατροπή του άμεσα. Ούτε είναι βιώσιμο να επιδιώκουμε την πραγματιστική εναλλακτική, η οποία πρόκειται να ασχοληθεί με τα επιμέρους προβλήματα και να περιμένει τον ριζοσπαστικό μετασχηματισμό. Αυτό παραβλέπει το γεγονός ότι ο παγκόσμιος καπιταλισμός είναι αναγκαστικά ασυμβίβαστος: η ελεύθερη αγορά πηγαίνει χέρι-χέρι με την υποστήριξη των ΗΠΑ για τους δικούς της αγρότες, το κήρυγμα δημοκρατίας πηγαίνει χέρι-χέρι με την υποστήριξη της Σαουδικής Αραβίας. Αυτή η αντίφαση ανοίγει ένα χώρο για πολιτική παρέμβαση: οπουδήποτε το πολιτικό σύστημα αναγκάζεται να παραβιάσει τους δικούς του κανόνες, υπάρχει μια ευκαιρία για το ίδιο να επιμείνει ότι ακολουθεί αυτούς τους κανόνες. Η απαίτηση συνέπειας σε στρατηγικά επιλεγμένα σημεία, όπου το σύστημα δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά και δεν είναι συνεπές, είναι να ασκήσει πίεση σε ολόκληρο το σύστημα. Η τέχνη της πολιτικής βασίζεται στη δημιουργία συγκεκριμένων απαιτήσεων, η οποία, ενώ είναι πλήρως ρεαλιστική, χτυπά στον πυρήνα της ηγεμονικής ιδεολογίας και συνεπάγεται πολύ πιο ριζική αλλαγή. Τέτοιες απαιτήσεις, ενώ είναι εφικτές και νόμιμες, είναι εκ των πραγμάτων αδύνατες. Η πρόταση του Ομπάμα για καθολική υγειονομική περίθαλψη ήταν μια τέτοια περίπτωση, η οποία εξηγεί γιατί οι αντιδράσεις σε αυτό ήταν τόσο βίαιες.

 

Ένα πολιτικό κίνημα ξεκινά με μια ιδέα, κάτι για να αγωνιστούμε, αλλά στην πορεία η ιδέα υποβάλλεται σε βαθύ μετασχηματισμό –όχι απλώς σε ένα τακτικό βόλεμα, αλλά σε έναν ουσιαστικό επαναπροσδιορισμό– γιατί η ίδια η ιδέα γίνεται μέρος της διαδικασίας: υπερπροσδιορίζεται. Ας πούμε ότι μια εξέγερση ξεκινά με μια απαίτηση για δικαιοσύνη,  ίσως με τη μορφή μιας πρόσκλησης για την κατάργηση ενός συγκεκριμένου νόμου. Όταν οι άνθρωποι αρχίζουν να δένονται με αυτή, συνειδητοποιούν ότι θα χρειαστούν πολλά περισσότερα από την αρχική απαίτηση για να επιφέρουν πραγματική δικαιοσύνη. Το πρόβλημα έγκειται στο να ορίσουμε τι ακριβώς περικλείει το «πολλά περισσότερα». Η φιλελεύθερη–ρεαλιστική άποψη διακηρύσσει ότι τα προβλήματα μπορούν να λυθούν σταδιακά, ένα προς ένα: «Οι άνθρωποι πεθαίνουν σήμερα στη Ρουάντα, οπότε ξεχάστε την αντιιμπεριαλιστική πάλη, αφήστε μας μόνο να εμποδίσουμε τη σφαγή» ή «Έχουμε να αγωνιστούμε κατά της φτώχειας και του ρατσισμού εδώ και τώρα, όχι να περιμένουμε την κατάρρευση της παγκόσμιας καπιταλιστικής τάξης». Ο John Caputo υποστήριζε στο After the Death of God (2007): «Θα ήμουν απόλυτα ευχαριστημένος αν οι ακροαριστεροί πολιτικοί στις ΗΠΑ ήταν σε θέση να μεταρρυθμίσουν το σύστημα, παρέχοντας καθολική υγειονομική περίθαλψη, πιο δίκαιη και αποτελεσματική αναδιανομή του πλούτου με έναν αναθεωρημένο κώδικα IRS, αποτελεσματικά περιοριστική καμπάνια χρηματοδότησης, απελευθέρωση όλων των ψηφοφόρων, ανθρώπινη αντιμετώπιση των μεταναστών εργαζομένων, ασκώντας μια εξωτερική πολιτική που θα ενσωματώσει την αμερικανική δύναμη εντός του πλαισίου της διεθνούς κοινότητας, κλπ, δηλ, να παρεμβαίνει στον καπιταλισμό μέσω σοβαρών και εκτεταμένων μεταρρυθμίσεων… Εάν, μετά από όλα αυτά, ο Μπαντιού και ο Ζίζεκ διαμαρτύρονταν ότι κάποιο τέρας που αποκαλείται καπιταλισμός μας παραμονεύει ακόμα, θα ήμουν διατεθειμένος να χαιρετίσω από το τέρας με ένα χασμουρητό».

 

Το πρόβλημα εδώ δεν είναι το συμπέρασμα του Caputo: αν κάποιος μπορούσε να επιτύχει όλα αυτά εντός του καπιταλιστικού πλαισίου, γιατί να μην παρέμεινε σε αυτόν; Το πρόβλημα είναι η βασική παραδοχή ότι είναι δυνατόν να επιτευχθούν όλα αυτά εντός του παγκόσμιου καπιταλισμού στη σημερινή του μορφή. Τι θα συμβεί αν οι δυσλειτουργίες του καπιταλισμού, που αναφέρονται από τον Caputo, δεν είναι απλώς ενδεχόμενες διαταραχές, αλλά δομικές αναγκαιότητες; Τι θα συμβεί αν το όνειρο του Caputo είναι ένα όνειρο μιας παγκόσμιας καπιταλιστικής τάξης χωρίς τα συμπτώματά της, χωρίς τα σημεία κριτικής στα οποία η «καταπιεσμένη αλήθεια» προβάλλεται;

 

Οι σημερινές διαδηλώσεις και εξεγέρσεις διατηρούνται από το συνδυασμό επικαλυπτόμενων απαιτήσεων και αυτό εξηγεί τη δύναμή τους: αγωνίζονται για («κανονική», κοινοβουλευτική) δημοκρατία κατά των αυταρχικών καθεστώτων, κατά του ρατσισμού και του σεξισμού, κυρίως όταν αυτός έχει ως στόχο μετανάστες και πρόσφυγες, κατά της διαφθοράς στην πολιτική και την επιχειρηματική ζωή (βιομηχανική ρύπανση του περιβάλλοντος, κλπ), για το κράτος πρόνοιας κατά του νεοφιλελευθερισμού, και για νέες μορφές δημοκρατίας που φτάνουν πέρα από τις πολυκομματικές τελετουργίες.  Επίσης, αμφισβητούν το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα ως τέτοιο και προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανή την ιδέα μιας κοινωνίας πέρα από τον καπιταλισμό. Εδώ, πρέπει να αποφεύγονται δυο παγίδες: ψευδής ριζοσπαστισμός («αυτό που πραγματικά έχει σημασία είναι η κατάργηση του φιλελεύθερου–κοινοβουλευτικού καπιταλισμού, όλα τ’ άλλα είναι δευτερεύοντα»), αλλά και ο ψευδής προοδευτισμός («αυτή τη στιγμή πρέπει να αγωνιστούμε κατά της στρατιωτικής δικτατορίας και για βασική δημοκρατία, όλα τα όνειρα του σοσιαλισμού πρέπει να παραμεριστούν για την ώρα»).  Στο σημείο αυτό, δεν ντρεπόμαστε να υπενθυμίσουμε τη μαοϊκή διάκριση μεταξύ των κύριων και των δευτερευουσών ανταγωνισμών, μεταξύ εκείνων που στο τέλος έχουν μεγαλύτερη σημασία και εκείνων που σήμερα κυριαρχούν.

 

Υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες το να επιμείνουμε στην αρχή του ανταγωνισμού σημαίνει ότι χάνουμε την ευκαιρία να προσφέρουμε μια σημαντική ώθηση στην πάλη. Μόνο μια πολιτική που λαμβάνει πλήρως υπόψη της την πολυπλοκότητα του υπερκαθορισμού αξίζει να αποκαλείται στρατηγική. Όταν συμμετέχουμε σε έναν συγκεκριμένο αγώνα, το βασικό ερώτημα είναι: πως η εμπλοκή μας ή μη σε αυτόν επηρεάζει άλλους αγώνες; Ο γενικός κανόνας είναι ότι, όταν μια εξέγερση κατά ενός καταπιεστικού, ημι-δημοκρατικού καθεστώτος ξεσπά, όπως στη Μέση Ανατολή το 2011, είναι εύκολο να κινητοποιηθούν μεγάλα πλήθη με συνθήματα –για δημοκρατία, κατά της διαφθοράς, κλπ.

 

Αλλά σύντομα είμαστε αντιμέτωποι με πιο δύσκολες επιλογές. Όταν η εξέγερση επιτυγχάνει τον αρχικό της στόχο, συνειδητοποιούμε ότι αυτό που μας ενοχλεί πραγματικά (η έλλειψη της ελευθερίας μας, η ταπείνωσή μας, η διαφθορά, ελάχιστες προοπτικές) εξακολουθεί να υφίσταται σε μια νέα μορφή, έτσι ώστε να είμαστε αναγκασμένοι να αναγνωρίσουμε ότι υπήρξε ένα ελάττωμα στον ίδιο τον στόχο. Αυτό μπορεί να συνεπάγεται ότι η ίδια η δημοκρατία μπορεί να είναι μια μορφή ανελευθερίας ή ότι πρέπει να απαιτήσουμε κάτι παραπάνω από την αυστηρώς πολιτική δημοκρατία: η κοινωνική και οικονομική ζωή πρέπει επίσης να εκδημοκρατιστούν. Εν συντομία, αυτό που αρχικά θεωρούμε ως μια αποτυχία για την πλήρη εφαρμογή μιας ευγενούς αρχής (δημοκρατική ελευθερία) είναι στην πραγματικότητα μια αποτυχία συνυφασμένη με την ίδια την αρχή. Αυτή η συνειδητοποίηση –ότι η αποτυχία μπορεί να είναι συνυφασμένη με την αρχή για την οποία αγωνιζόμαστε – είναι ένα μεγάλο βήμα για μια πολιτική διαπαιδαγώγηση.

 

Οι εκπρόσωποι της κυρίαρχης ιδεολογίας ξετυλίγουν ολόκληρο το οπλοστάσιό τους για να μας εμποδίσουν να φτάσουμε σε αυτό το ριζοσπαστικό συμπέρασμα. Μας λένε ότι η δημοκρατική ελευθερία φέρνει τις δικές της ευθύνες, ότι έχει ένα τίμημα, ότι είναι ανώριμο να περιμένουμε τόσα πολλά από τη δημοκρατία. Σε μια ελεύθερη κοινωνία, λένε, θα πρέπει να συμπεριφερόμαστε σαν καπιταλιστές, επενδύοντας στις δικές μας ζωές: αν αποτύχουμε να κάνουμε τις αναγκαίες θυσίες ή αν σε κάθε περίπτωση χάσουμε τον στόχο δεν έχουμε να κατηγορήσουμε κάποιον άλλο, αλλά μόνο τον εαυτό μας. Με μια πιο άμεση πολιτική έννοια, οι ΗΠΑ έχουν ακολουθήσει σταθερά μια στρατηγική ελέγχου ζημιών στην εξωτερική τους πολιτική με την εκ νέου διοχέτευση λαϊκών εξεγέρσεων σε αποδεκτές κοινοβουλευτικές – καπιταλιστικές μορφές: στη Νότιο Αφρική μετά το απαρτχάιντ, στις Φιλιππίνες μετά την πτώση του καθεστώτος του Μάρκος, στην Ινδονησία μετά την πτώση του Σουχάρτο, κλπ. Εδώ είναι όπου η πολιτική αρχίζει με τον κατάλληλο τρόπο: το πρόβλημα είναι η ώθηση όταν ολοκληρωθεί το πρώτο, συναρπαστικό κύμα αλλαγής, το πως θα κάνουμε το επόμενο βήμα χωρίς να υποκύψουμε στον πειρασμού του «ολοκληρωτισμού», πως θα μετακινηθούμε πέρα από τον Μαντέλα, χωρίς να γίνουμε Μουγκάμπε.

 

Τι θα σήμαινε αυτό στη συγκεκριμένη περίπτωση; Ας συγκρίνουμε δυο γειτονικές χώρες, την Ελλάδα και την Τουρκία. Με την πρώτη ματιά, μπορεί να φαίνονται εντελώς διαφορετικές: Η Ελλάδα είναι εγκλωβισμένη στην καταστροφική πολιτική της λιτότητας, ενώ η Τουρκία απολαμβάνει μια οικονομική άνθιση και αναδύεται ως μια νέα περιφερειακή υπερδύναμη. Αλλά τι θα συμβεί αν κάθε Τουρκία δημιουργεί και περικλείει τη δικής της Ελλάδα, τα δικά της νησιά μιζέριας; Όπως το θέτει ο Μπρεχτ στο «Hollywood Elegies»: Το χωριό του Χόλυγουντ σχεδιάστηκε σύμφωνα με την ιδέα ότι οι άνθρωποι σε αυτά τα μέρη βρίσκονται στον παράδεισο. Σε αυτά τα μέρη έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο Θεός απαιτεί έναν παράδεισο και μια κόλαση, δεν χρειάστηκε να σχεδιάσουν δυο καταστάσεις, αλλά μόνο μια: τον παράδεισο. Και αυτό προσδιορίζει και την άλλη, την  μη ευημερούσα, την ανεπιτυχή, δηλαδή την κόλαση.

 

Αυτό περιγράφει αρκετά καλά το σημερινό «παγκόσμιο χωριό»: αυτό ισχύει για το Κατάρ ή το Ντουμπάι, τους «παιδότοπους» των πλουσίων που εξαρτώνται από τις συνθήκες της σχεδόν δουλείας για τους μετανάστες εργάτες. Μια πιο προσεκτική ματιά αποκαλύπτει τις ομοιότητες μεταξύ της Τουρκίας και της Ελλάδας: την ιδιωτικοποίηση, την περίφραξη του δημόσιου χώρου, τη διάλυση των κοινωνικών υπηρεσιών, την άνοδο του αυταρχισμού της πολιτικής. Σε ένα πρωταρχικό επίπεδο, οι έλληνες και οι τούρκοι διαδηλωτές εμπλέκονται στον ίδιο αγώνα.

 

Το πραγματικό μονοπάτι θα ήταν να συντονίσουν τους δυο αγώνες, να απορρίψουν τους «πατριωτικούς» πειρασμούς, να αφήσουν πίσω τους την ιστορική εχθρότητα των δυο χωρών και να αναζητήσουν το έδαφος για αλληλεγγύη. Το μέλλον των διαδηλώσεων μπορεί να εξαρτάται από αυτό.

 

Πηγή: http://www.lrb.co.uk via Rednotebook.gr

– See more at: http://left.gr/news/provlima-ston-paradeiso#sthash.5bizLsPu.dpuf

Συνεχίζονται για έκτη μέρα οι διαδηλώσεις στην Τουρκία

tourkia.jpg

 

Συνεχίζεται η ένταση στην Τουρκία καισήμερα, έκτη μέρα των διαδηλώσεων κατά του πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Τη χθεσινή νύχτα χιλιάδες διαδηλωτές πλημμύρισαν τους δρόμους της Κωνσταντινούπολης και της Άγκυρας, ζητώντας την αποχώρηση του πρωθυπουργού.

Η συνομοσπονδία των εργατικών συνδικάτων DISK με 420.000 μέλη ακολουθεί σήμερα το παράδειγμα της συνομοσπονδίας των συνδικάτων του δημόσιου τομέα KESK, η οποία κήρυξε από χθες διήμερη απεργία σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τους διαδηλωτές.

Κατά τη διάρκεια των χθεσινοβραδινών διαδηλώσεων, η τουρκική αστυνομία χρησιμοποίησε αντλίες νερού και δακρυγόνα για να διαλύσει εκατοντάδες διαδηλωτές που επιχείρησαν να κατευθυνθούν προς τα γραφεία του τούρκου πρωθυπουργού στην Κωνσταντινούπολη και την Άγκυρα.

Σήμερα το πρωί τουλάχιστον 25 άνθρωποι συνελήφθησαν στη Σμύρνη με την κατηγορία της διάδοσης «ψεύτικων και δυσφημιστικών πληροφοριών» μέσω του Twitter, όπως μετέδωσε το πρακτορείο ειδήσεων Ανατολή.

Σύμφωνα με τον Αλί Ενγκιν, τοπικό στέλεχος του Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (CHP), οι συλληφθέντες κρατούνται διότι «κάλεσαν σε διαδήλωση».

Παράλληλα, σήμερα το πρωί στις 11, αναμένεται να πραγματοποιηθεί συνάντηση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Πουλέν Αρίντς με τους οργανωτές των διαδηλώσεων στην πλατεία Ταξίμ.

Υπενθυμίζεται πως κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου που έδωσε χθες, είχε ζητήσει συγγνώμη από τους διαδηλωτές «με περιβαλλοντικές ανησυχίες» για την υπερβολική βία που ασκήθηκε εναντίον τους. Εξάλλου, όπως τόνισε, η αρχική αντίδρασή τους στην καταστροφή του πάρκου Γκέζι «ήταν νόμιμη και πατριωτική. Ωστόσο, σημειώσε, η αστυνομία είχε εντολή να χρησιμοποιήσει δακρυγόνα μόνο για αυτοάμυνα.

Ο Αρίντς επαίνεσε αφενός την αντιπολίτευση για την υπεύθυνη στάση της, αφετέρου ζήτησε από τους διαδηλωτές να μην αφήσουν τα αιτήματα να αλλοιωθούν από «περιθωριακές και παράνομες ομάδες».

Παράλληλα, σε μία τεταμένη συνεδρίαση στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση, ο υπουργός Εσωτερικών Μουαμέρ Γκιουλέρ -στο επίκεντρο των επικρίσεων, λόγω χαρτοφυλακίου, για τη βίαιη καταστολή- υπερασπίστηκε την στάση της αστυνομίας. «Έπρεπε να τους επιτρέψουμε να κάνουν πορεία και να καταλάβουν το Κοινοβούλιο;» ρώτησε, λέγοντας πως «δεν έχουμε και δεν θα έχουμε ποτέ την πολυτέλεια να ανεχθούμε παράνομες πράξεις».

Παράλληλα, τόνισε ότι η καταστροφή καμερών στα σημεία των επεισοδίων θα κάνει δυσκολότερο τον εντοπισμό αστυνομικών που θα κατηγορηθούν για βιαιοπραγίες. Ο Αρίντς από την πλευρά του, μετά από επίμονες ερωτήσεις των δημοσιογράφων για το θέμα στη συνέντευξη Τύπου, δήλωσε άγνοια για τις καταγγελίες πως αστυνομικοί είχαν σβήσει τα νούμερα από τα κράνη τους (ώστε να μην μπορούν να ταυτοποιηθούν).

 

http://www.alterthess.gr/content/synexizontai-gia-ekti-mera-oi-diadiloseis-stin-toyrkia

Είμαστε όλοι Τούρκοι. Ποιοι είναι Ναζιστές και ποιοι εξεγερμένοι όμως;

Μην γελιέστε με τον εθνικό χαρακτηρισμό που συνοδεύει τους εξεγερμένους στην Κωνσταντινούπολη και στις υπόλοιπες πόλεις της γείτονος. Δεν είναι εσωτερικό ή εθνικό ζήτημα της χώρας «τους». Είναι ένα μέτωπο ενός διεθνούς πολέμου που ξεσπάει μπροστά στα μάτια μας και έχει εστίες που μετράνε θύματα, εξαγοράζουν συνειδήσεις, θέτουν ηθικά διλήμματα των οποίων οι απαντήσεις είναι ζωτικής σημασίας.

Αφορμή; Σχεδόν γραφική στην σχηματικότητα της. Κάποιων οι σκηνές καίγονται από δυνάμεις της αστυνομίας επειδή κατασκηνώνουν σε ένα πάρκο που κινδυνεύει να γίνει ακόμα ένας ναός μάταιης υπερκατανάλωσης και αγοραπωλησίας ως επί τω πλείστω άχρηστων ειδών που κατασκευάζονται από ανήλικους δούλους σε χώρες τριτοκοσμικές. Κλασικό παράδειγμα καπιταλισμού που επιβάλλεται και ταυτίζεται με Ναζιστικές, απάνθρωπες πρακτικές.

Κέρδος για το κέρδος, κανένας σεβασμός στο περιβάλλον, κρατική καταστολή, δολοφονική βία. Δεν είναι κάτι που συμβαίνει μόνο στην Τουρκία – σε όλο τον κόσμο εκρήγνυται ο πόλεμος μεταξύ του 1% και του υπόλοιπου 99%. Στην Ελλάδα, παντού ολόγυρα μας, από την Μανωλάδα και την Ιερισσό, μέχρι την Αμυγδαλέζα και την ίδια την καθημερινότητα όλων μας, μετράμε πια θύματα και κατεστραμμένες ζωές. Το υπερκέρδος και η οικονομία αποτελούν το άλλοθι για οποιαδήποτε κακοποίηση μπορεί να υφίσταται η κοινωνία.

Αστεία η εκλογίκευση της ανάγκης που απαιτεί εκείνα που ούτως ή άλλως όλοι μας διεκδικούμε αλλά στην υγιή, ανθρώπινη, βιώσιμη και ειρηνική εκδοχή τους δηλαδή την ανάπτυξη, τις θέσεις εργασίας, την τάξη και την νομιμότητα. Η πραγματικότητα όμως που αντιμετωπίζουμε δεν είναι αυτή. Δεν ζούμε σε ειρηνική, προοδευτική, ισόνομη κοινωνία. Η αλήθεια που ζούμε δεν είναι καθόλου αστεία – μισθοί πείνας, εθελοδουλία, φίμωση των Μ.Μ.Ε. και παρακρατικό όργιο βίας.

Είναι κοινή μας πραγματικότητα, με όποιον και αν ταυτιζόμαστε, πως ο νεοφιλελευθερισμός, ο καπιταλισμός, ο Μεγάλος Αδερφός, εν τέλει ο ίδιος ο Ναζισμός (λέγε με και ωμή, σαδιστική βία) εμφανίζονται ενωμένοι στον ιστορικό ορίζοντα. Είναι πιο μανιασμένοι από ποτέ, καλύτερα εξοπλισμένοι από ποτέ και έχουν τα πλέον ανεπτυγμένα μέσα μαζικής τρομοκρατίας και διαχείρισης μαζικής ψυχολογίας που είχαν ποτέ στην διάθεση τους.

Για να μην πνιγεί κανείς στο τσουνάμι διαχείρισης της κρίσης, που γίνεται από επιστήμονες της ψυχολογίας του πλήθους, χρειάζεται διαρκής και λεπτομερής ενημέρωση, υψηλό μορφωτικό επίπεδο, ακέραιο ηθικό πυρήνα, καλλιεργημένη συνείδηση και υψηλό δείκτη ευφυΐας. Αν θες να διακρίνεις τον εχθρό από τον σύμμαχο, το καλό από το κακό, την επιβίωση από το πάτημα πτωμάτων. Σίγουρα, δεν μπορείς να μένεις αμέτοχος σε όλο αυτό που συμβαίνει. Προσπαθούν να μας μεταμορφώσουν όλους σε δούλους και υπηρέτες μιας απειροελάχιστης ελίτ που δίνει, με δυσκολία, μεροκάματα του τρόμου. Οι ηγέτες μας δεν είναι τίποτε περισσότερο από ανδρείκελα που κάνουν δημόσιες σχέσεις για επικίνδυνους πολυεθνικούς εγκληματίες.

Λυπάμαι που είμαι αναγκασμένος να μιλάω σε σχηματικό, δισδιάστατο λόγο, αλλά πλέον είναι μη διαπραγματεύσιμες οι αντιθέσεις μεταξύ εκείνων που έχουν περιθώρια απάθειας και διαλόγου και εκείνων που δεν μπορούν πλέον να αναπνεύσουν από την εξάντληση του επιβιωσιακού αγώνα σε αυτό το κοινωνικο-πολιτικό περιβάλλον.

Ας μην τρομάζουν πια οι έχοντες και ας μην αναρωτιούνται οι νοικοκυραίοι. Ο αγώνας θα είναι μακρύς και αιματηρός. Όσοι περιμένουν να ξεσπάσει οργανωμένη επανάσταση με συντεταγμένους στρατούς και ξεκάθαρες ιδεολογικές τοποθετήσεις μάλλον δεν έχουν διαβάσει ιστορία και δεν γνωρίζουν ότι για τον ίδιο αγώνα μπορεί να δίνουν μάχη πολύ διαφορετικοί άνθρωποι από άλλες προσεγγίσεις ο καθένας. Κάποιος θα γράψει ένα σενάριο για μια σαπουνόπερα, άλλος θα μαγειρέψει ένα πιάτο φαΐ – το ζήτημα είναι σε ποιόν θα προσφέρεις την αλληλεγγύη σου και εν ονόματι τίνος δουλεύεις.

Είσαι με το μέρος εκείνων που θεωρούν πως είναι σωστό να ζούμε σε μια κοινωνία δούλων, στρατόπεδων συγκέντρωσης και δολοφονικής βίας? Θέλεις να ζεις αξιοπρεπώς? Ή έχεις ήδη εφησυχάσει πως το ταλέντο σου στο γλείψιμο πάσης φύσης, από το κυριολεκτικό έως το αφηρημένα συμπεριφορικό, είναι εκείνη η χάρη που θα σου εξασφαλίσει την επιβίωση?

Πες το. Εκδηλώσου. Δεν υπάρχει πια κανένα περιθώριο για να το παίζεις αμέτοχος. Στην πισινούλα, ιδιωτική ή δημόσια, εκεί που αράζεις πίνοντας το φραπεδάκι σου, σύντομα θα στήνονται υπαίθρια ιατρεία. Δεν έχεις κανένα λόγο να μην σε αφορά ο πόλεμος που ξεσπάει, έχεις κάθε λόγο να προετοιμάζεσαι ότι η βοήθεια σου θα ζητηθεί με οποιονδήποτε τρόπο μπορείς να την προσφέρεις.

Υποσημείωση για την δική μου πιάτσα, τους δημοσιοκάφρους και επαγγελματίες αποψίες, καλλιτεχνίζοντες ή όχι:

Συνάδελφε γραφιά, αν θες να είσαι με το μέρος εκείνων που ελέγχουν τις τράπεζες και τα ΜΑΤ μπορείς να είσαι. Θα το πληρώσεις όμως, όσο πληρώνω και εγώ τώρα το ότι είμαι με τους ξεβράκωτους, τους απελπισμένους, τους λάτρες της φύσης, της ελευθερίας, της ειρήνης και της νομιμότητας. Να ξέρεις ότι όλοι οι πόλεμοι τελειώνουν. Ακόμα και στα πιο μυστήρια χωριά της Λατινικής Αμερικής θα σε βρουν και θα σε δικάσουν για εκείνους τους φόνους που έκανες «στην παλιά σου ζωή» – ή για την συνεργασία σου με φονιάδες.

Μέχρι τότε έχεις να δεις πολλά ακόμα. Δεν είμαι τόσο αθώος όσο τα θύματα που έχεις ήδη πάρει στον λαιμό σου έμμεσα ή άμεσα. Δεν είμαι τόσο αυθόρμητος και ριψοκίνδυνος όσο ο κακόμοιρος Τούρκος διαδηλωτής που γρονθοκοπούσε το τεθωρακισμένο της αστυνομίας με αποτέλεσμα να τον σκοτώσει ο χειριστής της αύρας νερού και υπερασπιστής του δόγματος «η λαμαρίνα του αφεντικού είναι πιο πολύτιμη από την ζωή σου».

Ο δημοσιοκάφρος που δεν διστάζει να χαρακτηρίσει το θύμα «προκλητικό» και να υπονοήσει ότι η δολοφονία του είναι κάποιο είδος θείας δίκης ή το λιγότερο ατύχημα, δηλαδή εκείνος που λέει ότι «τα ήθελε ο κώλος του» ή «ήταν θέλημα θεού» είναι ένας κακοήθης ηλίθιος.

Προς Ναζιστές πάσης φύσης και απόχρωσης – πολυπολιτισμική είναι η κοινωνίας, πολυσυλλεκτικές και οι φασίστριες, από κάθε ράχη, τάξη και καλντερίμι προερχόμενες.

Εμείς, που αναγνωρίζουν ένοχους και αθώους, κίνητρα και απώλεια ζωής, εμείς που ενδιαφερόμαστε για την δικαιοσύνη, τουλάχιστον, δεν είμαστε οι χαζές αριστερούλες που νομίζετε. Δεν είμαστε καν ταραξίες για να μας στείλετε τους μπάτσους. Μας θεωρείτε επαναστάτες του καναπέ. Μπορεί και να είμαστε. Ελάτε λοιπόν να μας μαζέψετε, από τον καναπέ μας, όπως έχουν κάνει και στο παρελθόν οι ιδεολογικοί σας πρόγονοι. Μην υποκρίνεστε όμως ότι μόνο όσοι κατεβαίνουν στους δρόμους είναι οι μοναδικοί που έχουν αγανακτήσει με εσάς και αυτό που εκπροσωπείτε – εκμετάλλευση, πείνα, βαρβαρότητα.

Υπάρχουν και άλλοι. Εσείς, οι Ναζιστές, τους αποκαλείτε σιωπηλή μειοψηφία και θεωρείτε δεδομένο ότι η σιωπή τους είναι συνενοχή. Και όμως δεν είναι. Απλά δεν σας κινούν την προσοχή προκειμένου να μην πάρετε χαμπάρι πως θα εξαφανιστείτε από το χάρτη και εσείς, και τα άρματα μάχης σας.

Έχετε στρατό – τον αποκαλείτε αστυνομία αλλά δεν είναι κάποιοι που επιβάλλουν την ειρήνη και την δικαιοσύνη σύμφωνα με τον νόμο. Είναι μισθοφόροι που δέχονται εντολές υπέρ πραξικοματιών και μαφιόζων. Σκοτώνουν στο όνομα εκείνων που νομοθετούν υπέρ των χορηγών τους και εις βάρος του λαού.

Ούτε να εφησυχάζετε επειδή ο πολύς κόσμος επιμένει να παριστάνει, για ανεξήγητους λόγους, πως είναι εύκολο θύμα της εγκληματικής τους μαφίας. Αργά ή γρήγορα και ο τελευταίος χαζοχαρούμενος καλοπερασάκιας θα διαλέξει να καταταγεί κάπου – έστω και για την ασφάλεια της ομαδοποίησης.

Και τότε θα αναγκαστείτε – εσείς οι Ναζιστές και όσοι τους υποστηρίζετε – να δώσετε λογαριασμό για τα όσα λέτε και κάνετε.

Πηγή: Είμαστε όλοι Τούρκοι. Ποιοι είναι Ναζιστές και ποιοι εξεγερμένοι όμως; | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/node/108481#ixzz2V9NDwjlT

Διεθνής Τύπος: Αέρας αλλαγής πνέει στην Τουρκία

Οι αναλύσεις των ξένων εφημερίδων είτε άμεσα είτε έμμεσα κάνουν λόγο για «τουρκική άνοιξη» σε παραλληλισμό με την «αραβική άνοιξη»

Διεθνής Τύπος: Αέρας αλλαγής πνέει στην Τουρκία

Για πολύ σημαντικές εξελίξεις που θα χαραχθούν στη μνήμη ως «τουρκικό καλοκαίρι» κάνει λόγο ο τούρκος πολιτικός επιστήμονας Χουσεΐν Μπαγκσί, που διδάσκει στο Τμήμα Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο της Άγκυρας, και δημοσιεύεται στην Deutsche Welle.

Σε συνέντευξή του προς τη Γερμανική Ραδιοφωνία ο ειδικός εκτιμά ότι θα είναι εξαιρετικά δύσκολο για την κυβέρνηση Ερντογάν να καταπνίξει αυτό το κίνημα, το οποίο ο ίδιος χαρακτηρίζει την πρώτη μετά από 11 χρόνια εξωκοινοβουλευτική αντιπολίτευση κατά της κυβέρνησης. «Είναι η πρώτη φορά τα τελευταία 10 χρόνια που η κυβέρνηση του Τ. Ερντογάν δέχεται τόσο σκληρή κριτική από τους πολίτες», σημείωσε.

Όπως σημειώνει ο πολιτικός επιστήμονας, ο τούρκος πρωθυπουργός «έχει αναμιχθεί σε μεγάλο βαθμό στις ζωές των ανθρώπων. Θέλει να περιγράψει πώς πρέπει να ζουν οι άνθρωποι, και το κυριότερο, να φέρει τον ισλαμιστικό τρόπο σκέψης στην καθημερινή ζωή των Τούρκων. Αυτό δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό στην Τουρκία, ιδιαίτερα μετά τις κεμαλιστικές μεταρρυθμίσεις πριν από 90 χρόνια. (…) Μπορεί μέχρι σήμερα οι τούρκοι πολίτες να του έδιναν τη δυνατότητα να κυβερνήσει, όχι όμως να αναμιχθεί και στην καθημερινότητά τους. Πρόκειται για μια αντίδραση των κοσμικών, αλλά και της ίδιας της κοινωνίας που δεν θέλει τον πρωθυπουργό να ορίζει, εάν είσαι καλός ή κακός μουσουλμάνος. Δεν είναι στις αρμοδιότητές του. Η Τουρκία αντιδρά για να μην εξελιχθεί η χώρα σε ένα ισλαμιστικό κράτος, το οποίο θέλουν εντέλει ο Τ. Ερντογάν και οι ακόλουθοί του. (…) Δεν θα τα καταφέρει όμως (…)». Ο Χουσεΐν Μπαγκσί επισημαίνει ότι οι πολίτες περιμένουν να δουν με ποιο τρόπο θα αντιδράσει τις επόμενες μέρες η κυβέρνηση και κυρίως ο πρωθυπουργός, ιδιαίτερα δε σε περίπτωση που συνεχιστούν και διευρυνθούν οι διαδηλώσεις.

Για «τουρκική άνοιξη» κάνει λόγο και η γαλλική εφημερίδα «Le Monde» στο κύριο άρθρο της. « Η πλατεία Ταξίμ» γίνεται η «πλατεία Ταχρίρ» της Κωνσταντινούπολης, όπως δηλώνουν κάποιοι διαδηλωτές; αναφέρει χαρακτηριστικά. Και  εκτιμά ότι αυτό που μπορεί να θεωρηθεί σίγουρο είναι ότι αυτή η ξαφνική κινητοποίηση που εκτυλίχθηκε μέσα στην εβδομάδα στην κεντρική πλατεία της Κωνσταντινούπολης θα σημαδέψει πολιτικές ανατροπές στην Τουρκία.

Από την πλευρά της η «Liberation» αναρωτιέται πως είναι δυνατόν η προστασία ενός πάρκου να προκάλεσε μια τόσο μεγάλη κινητοποίηση ενάντια στην κυβέρνηση; Και μήπως τελικά ήταν τα δένδρα που έκρυβαν το δάσος; Το πρωτοσέλιδο μάλιστα της εφημερίδας κυκλοφορεί με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Τουρκία: Ενας αέρας από άνοιξη».

Η αγγλική εφημερίδα Guardian εστιάζεται στη δήλωση του Τούρκου ΠρωθυπουργούΤαγίπ Ερντογάν ότι «τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι η χειρότερη απειλή για την κοινωνία» τη στιγμή που εκατοντάδες διαδηλωτές είχαν κατακλύσει τις πλατείες ενώ ιδιαίτερη μνεία γίνεται και στη χρήση βίας από τους αστυνομικούς.

Βάζοντας μεν τον τίτλο «Αραβική Άνοιξη», το Spiegel επισημαίνει: «Το Ταξίμ δεν είναι η Ταχρίρ, η κατάσταση στη χώρα είναι θεμελιωθώς διαφορετική από την Αίγυπτο του 2011». Ο Ερντογάν, υπενθυμίζει, επανεξελέγη με ισχυρότατη πλειοψηφία, πολλοί Τούρκοι τού αναγνωρίζουν ότι ανανέωσε τη χώρα και έβαλε ξανά στα πόδια της την τουρκική οικονομία.

Το πρόβλημα, για αυτή την ανάλυση, είναι αφ’ενός το αυταρχικό στιλ διακυβέρνησης αλλά και η οικονομία, παρά την ανάκαμψη: «Ο τούρμπο-καπιταλισμός που στηρίζει η κυβέρνηση», γράφει το περιοδικό, «μεγαλώνει το ρήγμα μεταξύ πλούσιων και φτωχών και προσπερνά ανάλγητα τους αδύναμους».

Και πάλι όμως: «Ούτε άνοιξη, ούτε αγανάκτηση» γράφει η ισπανική El Pais, που ερμηνεύει την εξέγερση ως αντίδραση στην στροφή του Άγκυρας μετά την επανεκλογή Ερντογάν από τα πρώτα χρόνια πραγματιστικής διακυβέρνησης. Η τουρκική κυβέρνηση, γράφει, έχει αρχίσει να απομακρύνεται από τη μάχη για την ένταξη στην ΕΕ, έχει προσπαθήσει όλο και επιθετικότερα να αμφισβητήσει τη μέχρι τώρα δομή του κράτους και «μπροστά σε όλα αυτά οι κεμαλιστές κινητοποιούνταν όπως μπορούσαν».

«Οι διαδηλώσεις στην Τουρκία αποκαλύπτουν τον ευρύτερο αγώνα για την ταυτότητα» τιτλοφορούν οι αμερικανικοί New York Times (NYT) την ανάλυσή τους τη Δευτέρα για τις τουρκικές ταραχές.

Δεν είναι τυχαίο ότι όλα ξεκίνησαν από την ανάπλαση ενός πάρκου -στο οποίο και εξετάζεται η ανέγερση τζαμιού. Πράγμα που «θα ήταν αδιανότητο στο Ταξίμ πριν από μία δεκαετία» όπως φροντίζει να υπογραμμίσει από την πλευρά του το Reuters.

Oι NYT επισημαίνουν πως αυτή η πάλη για το αστικό τοπίο αντανακλά «τη μάχη μεταξύ Ισλάμ και εκκοσμίκευσης» στην Τουρκία. Η διακυβέρνηση του Ερντογάν έχει εισάγει μέτρα που επιτρέπουν τη θρησκεία να γίνεται όλο και πιο ορατή στους δρόμους της χώρας ενώ η οικονομική του πολιτική έχει εκθρέψει «μία τάξη ευσεβών καπιταλιστών επιχειρηματιών, οι οποίοι έχουν μεταφερθεί από την αγροτική Ανατολία σε πόλεις όπως η Κωνσταντινούπολη».

Αντιθέτως, «η παλιά κοσμική ελίτ, που βλέπει τον εαυτό της ως κληρονόμο του Κεμάλ, έχει φθαρεί από αυτούς τους μετασχηματισμούς».

«Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν φαίνεται πως παρεξήγησε την εντυπωσιακή επανεκλογή του για κάρτα ελευθέρας ώστε να κυβερνά συγκεντρωτικά» γράφει η γερμανική FAZ.

Αυτού του είδους η μέθοδος διακυβέρνησης, σχολιάζει και πάλι η FAZ, «ίσως έχει πέραση στα προπύργια του AKP στην Ανατολία, αλλά όχι πια στην Κωνσταντινούπολη».