Εξέγερση στο κέντρο κράτησης στην Αμυγδαλέζα – Επέμβαση των ΜΑΤ Ημερομηνία

Μεγάλη επιχείρηση της αστυνομίας βρίσκεται σε εξέλιξη στο κέντρο κράτησης μεταναστών στην Αμυγδαλέζα, με σκοπό να καταστείλουν την εξέγερση.

Ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις έχουν περικυκλώσει το κέντρο κράτησης μεταναστών στην Αμυγδαλέζα, όπου νωρίτερα σημειώθηκε εξέγερση μετά την ανακοίνωση της παράτασης της κράτησης των μεταναστών από 12 στους 18 μήνες. Μετανάστες άναψαν φωτιές στα κοντέινερ, όπου διαμένουν και στο σημείο έσπευσε η Πυροσβεστική προκειμένου να τις σβήσει.

 

Σύμφωνα με μαρτυρίες, υπάρχουν τραυματίες μετανάστες, ενώ σύμφωνα με την ΕΛΑΣ τουλάχιστον δέκα αστυνομικοί έχουν τραυματιστεί από τα επεισόδια.

 

Bίντεο του enikos.gr

 

 

http://left.gr/news/exegersi-sto-kentro-kratisis-stin-amygdaleza-epemvasi-ton-mat

Αλληλεγγύη στις καταλήψεις

Σε μια κίνηση ακραίου ιστορικού συμβολισμού, δήμος και αστυνομία αποφάσισαν να επιτεθούν ξημερώματα 4ης προς 5η Αυγούστου, 77 χρόνια ακριβώς μετά την επιβολή της δικτατορίας Μεταξά, στο χώρο που συμβόλισε την αντίσταση κατά της χούντας των συνταγματαρχών. Στόχος ήταν το παράρτημα του Πανεπιστημίου της Πάτρας, ο τόπος που οι φοιτητές κατέλαβαν το Νοέμβρη του 73 για να αντισταθούν στην κυβέρνηση Μαρκεζίνη, στο κτίριο που για 40 χρόνια χτυπά η καρδιά των κοινωνικών αγώνων της πόλης. Εκεί που γεννιούνται καθημερινά δομές αλληλεγγύης που γίνονται η ασπίδα των καταπιεσμένων.

Παράλληλα σχεδίασαν και εκτέλεσαν, σε εντυπωσιακή συνεργασία με τοπικά δίκτυα «ενημέρωσης» που βρίσκονται πάντα σε ανοιχτή γραμμή ασυρμάτου με την αστυνομία, μαφιόζικες επιχειρήσεις σε δύο ακόμα χώρους που λειτουργούσαν ως καταλήψεις στέγης και πολιτικής παρέμβασης [Μαραγκοπούλειο και στέκι ΤΕΙ] συλλαμβάνοντας αγωνιστές με αστείες κατηγορίες.

Η διάλυση του χώρου που Παραρτήματος δεν στρέφεται μόνο ενάντια στους αναρχικούς αλλά στους ίδιους τους κοινωνικούς αγώνες. Στόχος του δημάρχου, που πασχίζει να δείξει «έργο» ενόψει των εκλογών, είναι μια πόλη «καθαρή» από πορείες, απεργίες και συγκεντρώσεις. Τα συνεργεία του ήδη έπιασαν δουλειά χτίζοντας τις εισόδους. Αντί να απελευθερώσει την πόλη από την λαίλαπα των ιδιωτικών συμφερόντων κλείνει κάθε πραγματικά δημόσιο χώρο με μόνο του μέλημα να παραδώσει τα πάντα στην αγορά. Το πρότυπο είναι ο εμπορικός πεζόδρομος. Ελεύθερη πόλη για αυτόν σημαίνει μια πόλη ελεύθερη να καταναλώνεις, να περπατάς μόνο για να χαζεύεις βιτρίνες.

Η θέση και το κοινωνικό αποτύπωμα της κατάληψη του Μαραγκοπουλείου χαλούσε τα σχέδια για κοινωνικό άνοιγμα τη χρυσής αυγή στις φτωχές γειτονιές της πόλης. Αυτός ήταν και ο στόχος της άμεσης διάλυσης της. Η περίφημη θεωρία των ακρών – που βέβαια όλως τυχαίως χρησιμοποιείται αποκλειστικά ενάντια στο ανταγωνιστικό κίνημα – δεν είναι τίποτε παραπάνω από την επέκταση της θεωρίας του μεσαίου χώρου. Μια τυπικά φασίζουσα πολιτική που θέλει να επιβάλει στην κοινωνία το πρότυπο του «μέσου ανθρώπου», των μέσων αναγκών, συνηθειών, συμπεριφορών και απόψεων. Είναι προφανές πως αυτός ο μέσος άνθρωπος δεν υπάρχει! Αποτελεί απλά μια φασιστική κατασκευή της εξουσίας με σκοπό να ποινικοποιήσει όχι μόνο όποιον αντιστέκεται, αλλά και όποιον διαφέρει.

Κάποιοι μετρούν την πραγματικότητα με αριθμούς, την εξουσία με τραπεζικούς λογαριασμούς, την ισχύ με τα όπλα. Θεωρούν πως το ανταγωνιστικό κίνημα είναι κτίρια, ντουβάρια, μπετά. Θα απογοητευτούν. Το ελευθεριακό κίνημα είναι κάτι πολύ περισσότερο από όλα αυτά. Με βαθιές ρίζες στους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες δεν κατοικεί ούτε φυλακίζεται σε ντουβάρια, ζει στα σπλάχνα της κοινωνίας. Τη στιγμή που ο φασισμός γίνεται η χρυσή ασπίδα του συστήματος και των αφεντικών το ελευθεριακό κίνημα γίνεται η ασπίδα της κοινωνίας. Προτάσσοντας την αλληλεγγύη απέναντι στον ατομισμό, την αντίσταση ενάντια στο φόβο, τη συλλογική δημιουργία απέναντι στην καταστροφή, τη ίδια τη ζωή απέναντι στο θάνατο.

Κείμενο indymedia

«Ανεπιθύμητοι Επισκέπτες»: Ένας χρόνος «Ξένιου Δία», ένας χρόνος καταχρήσεων από την ΕΛ.ΑΣ

Καταχρηστικές και αυθαίρετες πρακτικές εναντίον των μεταναστών σημειώνει το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σε έκθεση σχετικά με τον ένα χρόνο εφαρμογής του «Ξένιου Δία»

Όπως αναφέρει το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Human Rights Watch) σε πρόσφατη σχετική έκθεση του με τίτλο «Ανεπιθύμητοι Επισκέπτες»: «Στο διάστημα από τις 4 Αυγούστου 2012 ως τις 22 Φεβρουαρίου 2013 σχεδόν 85.000 άτομα αλλοδαπής καταγωγής είχαν υποστεί έλεγχο από την Αστυνομία στους δρόμους της Αθήνας και είχαν προσαχθεί σε αστυνομικό τμήμα για εξέταση των εγγράφων ταυτότητάς τους και του νομικού καθεστώτος τους. Εξ αυτών μόνο οι 4.811 (περίπου 6%) διαπιστώθηκε ότι διέμεναν παράνομα στην Ελλάδα».

 

Στην έκθεση γίνεται εκτενής αναφορά στις αστυνομικές αυθαιρεσίες κατά τη διάρκεια των ελέγχων καθώς και στις κακοποιήσεις μεταναστών από αστυνομικούς.  Χαρακτηρίζεται «τραγική ειρωνία» η ονομασία «Ξένιος Δίας» για μια επιχείρηση που έχει στιγματιστεί από αναίτια βία, πολύωρες κρατήσεις και ρατσιστική συμπεριφορά εναντίον μεταναστών. Στο παρακάτω βίντεο  περιγράφονται χαρακτηριστικά περιστατικά της αστυνομικής αυθαιρεσίας κατά την εφαρμογή του «Ξένιου Δία»:

 

 

 

 

 

Αποκορύφωμα της «φιλοξενίας» είναι ο πρόσφατος θάνατος του Μοχάμεντ Χασάν, ο οπόιος βρισκόταν από τον Σεπτέμβριο του 2012 στο Στρατόπεδο Συγκέντρωσης της Κορίνθου. Ο Αφγανός πρόσφυγας, παρ’ ότι βαριά ασθενής επί πολύ καιρό, μεταφέρθηκε πολύ αργά στο Σισμανόγλειο, όπου και κατέληξε.  Συγκεκριμένα, ο Χασάν χρειάστηκε να περιμένει μέχρι τις 2 Ιουλίου για να μεταφερθεί στο νοσοκομείο έπειτα από έντονες ενοχλήσεις που ανέφερε (μάταια) επί μακρόν στους αστυνομικούς.

 

Καυστική στο σύνολό της η έκθεση του Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αφού αναφέρει ότι αιτίες της συμπεριφοράς αυτής είναι όχι μόνο η οικονομική κρίση αλλά και η επί σειρά ετών κακή διαχείριση των πολιτικών μετανάστευσης και ασύλου, ενώ σημειώνει ότι ο κ. Δένδιας και οι άλλοι αξιωματούχοι απορρίπτουν τα ευρήματά της έκθεσης. Ο «Ξένιος Δίας» είναι κάθε άλλο παρά φιλόξενος για τους μετανάστες και τους αιτούντες άσυλο που παράνομα υφίστανται ελέγχους, κρατήσεις και κακοποίηση από την Ελληνική Αστυνομία, αναφέρει χαρακτηριστικά η Eva Cossé, συντάκτρια της συγκεκριμένης Έκθεσης.

http://left.gr/news/anepithymitoi-episkeptes-enas-hronos-xenioy-dia-enas-hronos-katahriseon-apo-tin-elas

Έρευνα για το βίντεο της ντροπής στο Θησείο

Το βίντεο που δείχνει ομάδα αστυνομικών να επιτίθεται σε διαδηλωτές στο Θησείο κάνει το γύρο του διαδικτύου.

Με αφορμή τις καταγγελίες για ωμή αστυνομική βία, η ΕΛ.ΑΣ ανακοίνωσε πως διατάχθηκε Διοικητική έρευνα από το αρχηγείο της ΕΛ.ΑΣ προκειμένου να διαπιστωθούν τυχόν παραπτώματα των αστυνομικών.

Όλα συνέβησαν στην πορεία στο Θησείο υπέρ του Κώστα Σακκά που συνεχίζει την απεργία πείνας.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ

Οικονομίες σε ανάπτυξη, κοινωνίες σε καταστολή;

* Μερικές σκέψεις για τις εξεγέρσεις σε Βραζιλία και Τουρκία

Σε κείμενό του για την πρόσφατη εξέγερση στη Βραζιλία ο Μπουονβεντούρα ντε Σόουσα Σάντος, αναλύοντας την κοινωνική κατάσταση στη χώρα, ανέφερε την ύπαρξη δύο Βραζιλιών: από τη μία, η ανερχόμενη οικονομία με τους συνεχώς θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, η δύναμη νέου τύπου, η χώρα στην οποία τα τελευταία χρόνια «δημιουργήθηκε» μεσαία τάξη με υψηλή τάση καταναλωτισμού. Από την άλλη, η χώρα με τις μεγαλύτερες ανισότητες στον κόσμο, τις ολιγαρχίες των λατιφουντίων, τη βία των τσιφλικάδων, τις κλειστές και ρατσιστικές πολιτικές ελίτ. Αντίστοιχες αναλύσεις έχουν γίνει το τελευταίο διάστημα και για τη Τουρκία, όσον αφορά τις δικές της μεγάλες κοινωνικές ανισότητες. Τίθεται έτσι το σχεδόν απλοϊκό, αλλά σημαντικό, επιχείρημα που υποστηρίζει ότι οι δύο χώρες βιώνουν οικονομική μεγέθυνση, τα οφέλη της οποίας, όμως, δεν διαμοιράζονται δίκαια στον κοινωνικό ιστό. Αυτό το στοιχείο, θεωρεί αυτή η προσέγγιση, αποτελεί τη βάση των κοινωνικών εξεγέρσεων που βλέπουμε αυτές τις μέρες.
Πέρα από αυτή τη σημαντική διαπίστωση, εκτιμώ ότι οι εξεγέρσεις σε Βραζιλία και Τουρκία μάς βοηθάνε να βγάλουμε κάποια ευρύτερα συμπεράσματα για τις τάσεις του σύγχρονου «καπιταλισμού της κρίσης», τον τρόπο εφαρμογής νεοφιλελεύθερων προγραμμάτων σε «ιδιότυπες» οικονομίες και, κυρίως, το όραμα της ανάπτυξης και πώς αυτό μεταφράζεται στο κοινωνικό πεδίο.

Για τον τρόπο χρήσης των κοινών

Πριν απ’ όλα, αυτό που πρέπει να παρατηρηθεί και στις δύο κοινωνίες είναι ότι οι νεοφιλελεύθερες πρακτικές επικεντρώνονται στις νέες περιφράξεις των κοινών (commons) που υπερβαίνουν κατά πολύ τη γη και τους φυσικούς πόρους. Τόσο στη Βραζιλία όσο και στη Τουρκία γίνεται μεγάλη προσπάθεια από πλευράς κεφαλαίου όχι μόνο για την υφαρπαγή των δημόσιων υπηρεσιών και αγαθών, προς όφελος της συσσώρευσής του (αναγκαία συνθήκη εντός νεοφιλελευθερισμού), αλλά και για την περίφραξη κοινών, που έχουν στην πραγματικότητα δημιουργηθεί υπό την επίδραση κοινωνικών αγώνων που προηγήθηκαν. Οι εξεγέρσεις δεν έγιναν μόνο για ένα πάρκο ή τις δημόσιες συγκοινωνίες (που έχουν και αυτά την αυταξία τους), αλλά πολύ περισσότερο για τον τρόπο χρήσης αυτών, για τη σύγχρονη πρόσβαση στα δημόσια αγαθά, για ένα νέο δικαίωμα στην πόλη, για μια νέα παραγωγή αυτού που νοείται δημόσιο.
Αυτό το «νέο δημόσιο» δεν προκύπτει από τις παραχωρήσεις της κυρίαρχης τάξης σ’ ένα πλαίσιο κοινωνικής αναπαραγωγής των καταπιεσμένων, αλλά από τις εμπειρίες των ίδιων των εξεγερμένων. Και αυτό δεν μπορεί παρά να εγγράφεται στην προσπάθεια ανάπτυξης (έστω και στοιχειωδώς) εναλλακτικών κοινωνικών εγχειρημάτων. Δεν υποστηρίζω ότι αυτές οι εναλλακτικές μορφές φαίνονται ικανές από μόνες τους να αντιπαρατεθούν στην ηγεμονία του κεφαλαίου, όμως η μόνιμη προσπάθεια περίφραξης τους από πλευράς κεφαλαίου δείχνει τη δυναμική τους.

Όρια και ευθύνες

Το δεύτερο στοιχείο, που πρέπει να επισημανθεί, είναι τα όρια αλλά και οι ευθύνες μιας νέου τύπου σοσιαλδημοκρατίας εντός του νεοφιλελεύθερου πλαισίου. Τόσο στη Βραζιλία το σχήμα Λουλα-Ρούσεφ όσο και στην Τουρκία το σχήμα του Ερντογάν (παρ’ όλες τις πολύ σημαντικές διαφορές τους) ανήλθαν στην εξουσία υποσχόμενα αλλά και εφαρμόζοντας σε μεγάλο βαθμό, ένα πρόγραμμα οικονομικών μεταρρυθμίσεων και κυρίως «δημιουργώντας» μια ισχυρά καταναλωτική μεσαία τάξη. Στηρίχθηκαν δηλαδή στο επιχείρημα ότι η καπιταλιστική ανάπτυξη θα επιτρέψει την άρση των ανισοτήτων μέσω της (έμμεσης) αναδιανομής. Όμως, εμφανίστηκαν πολύ γρήγορα δύο στοιχεία που έκαναν την επιμονή σε αυτό το μοντέλο ασύμβατη με το νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό. Από τη μια, η κρίση έδειξε ότι η ανάπτυξη ενδέχεται να είναι ανεπαρκής για να επιτρέψει την αύξηση του βαθμού της αναδιανομής που φαίνεται επιθυμητή από μια προοδευτική σκοπιά. Ή τουλάχιστον κάτι τέτοιο δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς μια μεγάλη πολιτική αντιπαράθεση. Από την άλλη, ακόμα και αυτά τα λίγα κέρδη για τον κόσμο της εργασίας στο πλαίσιο μιας σοσιαλδημοκρατικής συνθήκης, αποδεικνύονται αφόρητα για το κεφάλαιο. Η επιμονή στα κοστοβόρα αθλητικά γεγονότα (Ολυμπιακοί Αγώνες, Μουντιάλ), αλλά και η προσπάθεια καθιέρωσης «παγκόσμιων πόλεων» (βλ. Ιστανμπούλ, Ρίο κλπ) που προσελκύουν επενδύσεις δεν είναι μια «υπέρογκη και ανώφελη σπατάλη δημόσιου χρήματος», αλλά μια επιλογή για την εξασφάλιση της κεφαλαιακής συσσώρευσης και την εξερεύνηση παρθένων αγορών και χώρων.

Δημοκρατία και αντι-καταστολή

Τέλος, είναι ιδιαίτερα σημαντικό το ζήτημα της δημοκρατίας και της αντι-καταστολής, όπως προκύπτει ως αίτημα και συλλογική διεκδίκηση των σύγχρονων αυτών εξεγέρσεων. Έχει ειπωθεί πολλές φορές ότι νεοφιλελευθερισμός χωρίς νεοσυντηρητισμό δεν υπάρχει. Θα πρόσθετα ότι μαζί με το νεοσυντηρητισμό υπάρχει και μια συνεχή απειλή αλλά και πρακτική αυταρχικού και καταστελτικού κράτους. Υπό αυτό το πλαίσιο η υπέρμετρη καταστολή και οι δολοφονίες διαδηλωτών σε Βραζιλία και Τουρκία δεν θα πρέπει να νοείται ως μια ειδική συνθήκη «περίεργων» κοινωνιών, όπου η βία είναι γενικευμένη και καθολική. Είναι επιλογή ενός παγκόσμιου τρόπου άσκησης εξουσίας, όπου η συλλογική ταυτότητα του πολίτη υπάρχει μόνο εφόσον δεν έρχεται σε σύγκρουση με τις επιλογές της εκάστοτε εξουσίας. Συνεπώς, το αίτημα για δημοκρατία στη λήψη αποφάσεων και ενάντια σε αστυνομοκρατούμενες κοινωνίες είναι συνεχώς επίκαιρο και εντάσσεται τόσο στο πλαίσιο των ευρύτερων συλλογικών διεκδικήσεων, όσο και στη δημιουργία και διεκδίκηση ενός νέου φαντασιακού, ενός εναλλακτικού, κυρίαρχα δημοκρατικού δημόσιου χώρου και πρακτικής.

Γιώργος Βελεγράκης

http://www.epohi.gr/portal/diethni/14388-2013-06-30-15-22-12

Βραζιλία: Σπάζοντας στο δρόμο τους δεσμούς με το αποικιακό παρελθόν

77.jpg

 

Της Μπέττυ Μάρτινς (από τα «Ενθέματα» της Αυγής)

Βραζιλία: Μια διαμαρτυρία που ξεκίνησε από την αύξηση της τιμής των εισιτηρίων στα δημόσια μέσα μεταφοράς και την αντίθεση στις προκλητικές δαπάνες για το Μουντιάλ του 2014 και πολύ γρήγορα υπερέβη τα αιτήματα αυτά. Σε μια προσπάθεια να καταλάβουμε τον χαρακτήρα της εξέγερσης (και ενώ την Τετάρτη έγινε γνωστό ότι η αύξηση της τιμής των εισιτηρίων ακυρώνεται, μετά τις διαμαρτυρίες), δημοσιεύουμε με μικρές περικοπές το άρθρο της βραζιλιάνας Betty Martins (δημοσιεύθηκε στοwww.opendemocracy.net, με τίτλο «Confronting disorder in Brazil», 19.6).H συγγραφέας έχει κάνει σπουδές τέχνης και πολιτισμικής διαχείρισης και ασχολείται με την καλλιτεχνική εκπαίδευση κοινωνικά αποκλεισμένων ομάδων στη Βραζιλία. Έχει ιδρύσει τον οργανισμό D-AEP.org.

Γεννήθηκα στον Σάο Πάολο, την έβδομη μεγαλύτερη πόλη του κόσμου. Το Λονδίνο, όπου μένω, μοιάζει ακόμα στα μάτια μου σαν χωριό, όπου μπορώ να ζω όπως θέλω, να απολαμβάνω την ελευθερία μου (βέβαια, υπάρχουν σοβαρά ζητήματα με την πολιτική της Μ. Βρετανίας, αλλά δεν θα σταθώ σ’ αυτά σε τούτο το άρθρο). Πραγματικά νιώθω ελεύθερη στην καθημερινότητά μου εδώ.

Η βραζιλιάνικη κουλτούρα είναι ποικιλοτρόπως βουτηγμένη στη διαφθορά και τη βία. Η διαφθορά είναι ενσωματωμένη στη συνείδησή μας: είναι παρούσα στην καθημερινότητα σε τέτοιο βαθμό ώστε καταντάει μια κανονικότητα, μια επικίνδυνη κανονικότητα. Επιπλέον, ψηλαφώντας την πολιτισμική μνήμη της χώρας, εύκολα διακρίνει κανείς τα ίχνη της αποικιοκρατίας, τα οποία πολλές φορές βυθίζουν τον κόσμο σε αυτό που ο βραζιλιάνος παιδαγωγός και φιλόσοφος Πάουλο Φρέιρε όρισε ως «κουλτούρα της σιωπής». Μια κουλτούρα σιωπής δεν σκέφτεται, δεν παράγει. Μια κουλτούρα σιωπής καταναλώνει τα πάντα στο πέρασμά της και αναπαράγει τα ίδια συμπτώματα ξανά και ξανά.

Νιώθω μεγάλη χαρά βλέποντας, έστω από απόσταση, τους Βραζιλιάνους να βγαίνουν στον δρόμο μαζικά και να αγωνίζονται για έναν κοινό σκοπό. Σίγουρα υπάρχουν παλιοί αγωνιστές που παλεύουν εδώ και χρόνια, και νιώθω τυχερή που γνωρίζω κάποιους από αυτούς. Αλλά εκείνο που συμβαίνει τώρα είναι κάτι διαφορετικό. Ίσως, τώρα, μια νέα γενιά σπάει επιτέλους τους δεσμούς με το αποικιακό παρελθόν. Ίσως αυτή η γενιά είναι πιο ελεύθερη από τη δική μου. Ίσως αυτό που έκανε τη διαφορά είναι τα κοινωνικά δίκτυα, τα αποκεντρωμένα social media, τα οποία μέχρι τώρα τουλάχιστον ελέγχονται από τους ίδιους τους πολίτες. Ναι, μπορεί μέσα από αυτά να γινόμαστε αντικείμενο παρακολούθησης, αλλά μπορούμε και να παρεμβαίνουμε. Αυτό το οποίο πρέπει να μάθουμε να διαχειριζόμαστε πλέον είναι ίσως το ζήτημα της εξουσίας. Απ’ ό,τι φαίνεται δεν τα ’χουμε πάει άσχημα μέχρι τώρα. Ναι, υπάρχει το #NSA (το σκάνδαλο παρακολούθησης τηλεφώνων από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ), αλλά έχουμε και την Άνοιξη των λαών, την Αραβική, την Ευρωπαϊκή και την Τουρκική, στη Βόρεια και τη Λατινική Αμερική, καθώς και τα συλλογικά κινήματα που οδηγούν σε μια παγκόσμια κοινωνική αφύπνιση και αλλαγή.

Ωστόσο, βλέπω επίσης την Βραζιλία που θυμάμαι: την παλιά Βραζιλία, με τις παραδοσιακές μιλιταριστικές της τακτικές. Και η παλιά Βραζιλία δεν είναι μόνο αυτή της αστυνομίας· το πιο επικίνδυνο μιλιταριστικό εργαλείο είναι τα παραδοσιακά της μέσα ενημέρωσης. Όπως και στην Τουρκία, η κατηγορία που εμφανίζεται πιο συχνά στους τίτλους των ειδήσεων είναι «ο βανδαλισμός». Τα μέσα ενημέρωσης, ως συνήθως, κάνουν πολύ επιτυχημένα αυτό που ξέρουν να κάνουν καλύτερα: διαίρει και βασίλευε. Αρχίζουν έτσι να εμφανίζονται κάποια οργισμένα σχόλια σχετικά με τους «βανδαλισμούς» στις διαδηλώσεις, που επισκιάζουν βέβαια τα πραγματικά διακυβεύματα. Η μεσαία τάξη, λένε, της Βραζιλίας, η οποία ζει σε ένα τελείως διαφορετικά σύμπαν, αγανακτεί με αυτούς που διαμαρτύρονται ενάντια στην αύξηση του εισιτηρίου των δημοσίων συγκοινωνιών κατά 0,20 λεπτά — στη Βραζιλία, η απόσταση μεταξύ των τάξεων είναι τεράστια: ένας άνθρωπος της μεσαίας τάξης δεν θα καταδεχόταν ποτέ να χρησιμοποιήσει τα δημόσια μέσα μεταφοράς.

Έχω μιλήσει με ανθρώπους που συμμετέχουν στις διαδηλώσεις:

«Ήμασταν περίπου 15.000 και όχι 5.000, όπως είπαν τα καθεστωτικά μέσα».

«Ήταν ξεκάθαρο ότι η αστυνομία σκόπευε να μας διαλύσει ό,τι και να κάναμε. Όταν η πορεία πλησίασε στην πλατεία Ρούσβελτ άρχισε να χτυπάει βίαια τον κόσμο, αδιακρίτως και τελείως απρόκλητα».

«Τα μήντια προσπαθούν να παρουσιάσουν τους διαδηλωτές σαν εγκληματίες. Αλλά αυτή τη φορά τα πράγματα ήταν λίγο δυσκολότερα γι’ αυτούς, αφού μπορούσαμε μέσω του ίντερνετ και των κοινωνικών δικτύων να πούμε τη δική μας εκδοχή της ιστορίας… Όλοι οι τηλεπαρουσιαστές, ταυτόχρονα, επιτίθονταν στους διαδηλωτές μιλώντας για βανδάλους. Μόνο όταν ήταν πια απολύτως αδύνατον να στηρίξουν αυτόν τον ισχυρισμό άρχισαν να μιλούν για την αγριότητα της αστυνομίας».

Ας προσπαθήσουμε να ορίσουμε τη λέξη «βανδαλισμός». Βανδαλισμός είναι η πράξη της καταστροφής ενός πράγματος πολύτιμου για την κουλτούρα και την ιστορία ενός έθνους. Είναι λοιπόν ξεκάθαρο για μένα ότι εκείνος που πραγματικά προβαίνει σε βανδαλισμούς, σ’ αυτήν την περίπτωση, είναι εκείνος που επιτίθεται στην πιο πολύτιμη κληρονομιά αυτού του τόπου, θεματοφύλακες της οποίας είναι οι άνθρωποί του: στη δημοκρατία.

«Παίρνουμε μαζί μας ξίδι για να προστατευθούμε από τα χημικά. Στη διάρκεια των διαδηλώσεων συνέλαβαν ανθρώπους μόνο και μόνο επειδή κουβαλούσαν ξίδι. Ποια λογική εξήγηση μπορεί να δοθεί γι’ αυτό; Το ξίδι δεν είναι παράνομο ναρκωτικό. Τα social media είναι γεμάτα από αστεία σχετικά μ’ αυτόν τον παραλογισμό. Δεν είχαν κανέναν πραγματικό λόγο να συλλάβουν ανθρώπους, οπότε δημιούργησαν έναν!»

Αυτό που κάνουν οι Βραζιλιάνοι ξεπερνάει την πράξη της διαμαρτυρίας για την αύξηση του εισιτηρίου στις δημόσιες συγκοινωνίες (αν και το γεγονός αυτό αποτελεί από μόνο του έναν θεμιτό και δικαιολογημένο λόγο διαμαρτυρίας, στο μέτρο που η εικόνα μιας αναπτυσσόμενης οικονομίας στη Βραζιλία σε καμία περίπτωση δεν αντιστοιχεί στις πραγματικότητες του φτωχού πληθυσμού της). Είναι ένας ξεσηκωμός ενάντια στην κανονικότητα, ενάντια στην κάλυψη των γεγονότων από τα ΜΜΕ και την πολιτισμική μνήμη των Βραζιλιάνων. Και ελάχιστα έχουμε συνειδητοποιήσει αυτή την ανατροπή, ότι βρισκόμαστε σε ένα συναρπαστικό νέο στάδιο.

Όπως έλεγα, τα social media έχουν παίξει έναν ρόλο-κλειδί. Οι Βραζιλιάνοι αποδείχθηκαν εξαιρετικά δραστήριοι στα ψηφιακά μέσα. Η ρητορική των «βανδαλισμών» δεν μπορούσε να υποστηριχθεί, όσο οι Βραζιλιάνοι ήταν ενεργοί στα social media: οι απαντήσεις στα ψέματα που ακούγονταν έρχονταν αμέσως, με αναρτήσεις για το τι πραγματικά συνέβαινε σε κάθε μέρος, φωτογραφίες, βίντεο, live streams. Ο κόσμος συζητούσε τα γεγονότα διεξοδικά, απορρίπτοντας τα παραδοσιακά μέσα και τους εκπροσώπους τους. Οι ρεπόρτερ των mainstream μέσων πρέπει πια να κρύβονται από τους διαδηλωτές, λόγω της παραπληροφόρησης στην οποία επιδόθηκαν στη διάρκεια των κινητοποιήσεων.

Τώρα που οι κινητοποιήσεις έχουν επεκταθεί, προκύπτει μια ανησυχία σχετικά με τη πολιτικές διαφορές των χώρων που συμμετέχουν σε αυτές. Αν και οι διαμαρτυρίες ξεκίνησαν από την Αριστερά, τώρα πια πολίτες και από τον χώρο της Δεξιάς υψώνουν τις σημαίες τους στις διαδηλώσεις. Το γεγονός αυτό ασφαλώς προκαλεί κάποια σημαντικά ερωτήματα. Μπορεί αυτό να μετατοπίσει το ενδιαφέρον από τον αρχικό σκοπό; To Avaaz ήδη κυκλοφορεί μια διαμαρτυρία εναντίον της προέδρου Ρούτσεφ. Αυτός όμως είναι ο πραγματικός στόχος;

Ένα ευρύτερο μέτωπο, πιο μαζικό, είναι ισχυρότερο αλλά συγχρόνως μπορεί να χάσει την πολιτική του εστίαση. Γι’ αυτό θα πρέπει να πραγματοποιηθεί ένας ανοιχτός διάλογος, με μεγάλη προσοχή ώστε να μην «καπελώσει» ο ένας τον άλλο με το αφήγημά του. Κάθε διάσπαση ανάμεσα στους διαδηλωτές θα αποτελέσει, κατά τη γνώμη μου, μεγάλο λάθος. Στέκομαι στο πλευρό των ανθρώπων που βρίσκονται στο δρόμο, αγωνίζονται και εξεγείρονται. Είμαι στο πλευρό εκείνων των ανθρώπων της Βραζιλίας, για τους οποίους μιλούσα πάντα με υπερηφάνεια στη Μ. Βρετανία: εκείνουςτους Βραζιλιάνους που ενδιαφέρονται για την κοινότητά τους, που δρουν συλλογικά, που παλεύουν για έναν καλό σκοπό, ανεξάρτητα από τις κοινωνικές, θρησκευτικές ή πολιτισμικές τους καταβολές.

Πηγή: Ενθέματα 

Γράμμα από τη Βραζιλία

απο το El Sobrero

 

maracana_favelas

Μπέλο Οριζοντε, Δευτέρα 17.06.2013

Αγαπητέ φίλε,

ναι μιλάω σε εσένα που ακους Βραζιλία και σκέφτεσαι παραλίες, τακουνάκια, ανάποδα ψαλίδια, υπερμεγέθεις κώλους και ατελείωτα πάρτι. Συγγνώμη που σου χαλάω το όνειρο, αλλά το πάρτι τελείωσε. Η μάλλον έχει τελειώσει εδώ και πολλά χρόνια αλλά δεν σου το είπανε. Εδώ εξάγουμε, αλλά δεν πίνουμε καφέ, δεν χορεύουμε σάμπα εκτός των ορίων του Ρίο ντε Ζανέιρο ή μάλλον χορεύουμε σπάνια έτσι κι αλλιώς. Μέχρι και στην μπάλα εξάγουμε πλέον αμυντικά χαφ και στόπερ. Τα στερεότυπα μας τελείωσαν όπως και η υπομονή.

Τελείωσε η υπομονή. Την τελευταία εβδομάδα πήραμε τους δρόμους. Οι διαμαρτυρίες ξεκίνησαν για την αύξηση 7 λεπτών του ευρώ στις συγκοινωνίες αλλά πλέον διαμαρτυρόμαστε για όλη τη σαπίλα πίσω από αυτό. Το πρόβλημα δεν είναι τα επτά λεπτά αλλά τα βασικά δικαιώματα.  Η στρατονομία, κατάλοιπο της δικτατορίας, μοιράζει αφειδώς λαστιχένιες σφαίρες και ληγμένα δακρυγόνα. Αλλά είναι πλέον αργά. Ο κόσμος επιτέλους ξύπνησε και ζητά επίπεδο ζωής ανάλογο με την θέση της χώρας στο οικονομικό χάρτη. Βαρέθηκε να βλέπει τους λίγους να γεμίζουν τις τσέπες και να επανεκλέγονται εδώ και δεκαετίες. Βαρέθηκε ο φτωχός αλλά, επιτέλους βαρέθηκε και ο πλούσιος, και θα στο εξηγήσω.

Στην Βραζιλία ο βασικός μισθός είναι 234 ευρώ. Το εισιτήριο του λεωφορείου είναι 1 ευρώ και το ρημάδι έρχεται όποτε γουστάρει. Κάποιος που ζει στο Μπέλο Οριζόντε κερδίζοντας βασικό μισθό, μένει τουλάχιστον 15 χιλιόμετρα από την δουλειά του και θέλει δύο λεωφορεία και μιάμιση ώρα για να φτάσει εκεί όταν δεν έχει κίνηση. Και όταν μιλάμε για κίνηση, μιλάμε για χάος. Στο Σάο Πάουλο για παράδειγμα κάθε μέρα έχουμε ουρές 70 χιλιομέτρων στις ώρες αιχμής. Εκεί συναντιούνται ο φτωχός με τον πλούσιο. Ο φτωχός στο λεωφορείο και πλούσιος στην αμαξάρα του με τα φιμέ τζάμια.

pb-121017-rio-da.photoblog900

Ο πλούσιος που θα γυρίσει στο σπίτι το οποίο πληρώνει κατά μέσο όρο 1500 ευρώ ενοίκιο και άλλα 400 για κοινόχρηστα. Πληρώνει ιδιωτική ασφάλιση υγείας γιατί το δημόσιο δεν δουλεύει, πληρώνει πανάκριβα σχολεία για τα παιδιά του γιατί στο δημόσιο είναι δύσκολο να μάθουν οτιδήποτε, πληρώνει τα διπλάσια για οποιοδήποτε προϊόν (αυτοκίνητο, ρούχα, υπολογιστής κλπ.) έρχεται απ’έξω γιατί ο φόρος εισαγωγής είναι 60% συν το κέρδος του εμπόρου. Πληρώνει με φόβο, γιατί δεν μπορεί να βγεί απο το «κάστρο» με τον ηλεκτρικό φράχτη όποτε θέλει. Γιατί δεν μπορεί να πάει μια βόλτα όπου και όποτε του γουστάρει. Γιατί φοβάται για την ζωή του καθημερινά. Και σου μιλάω πάντα για το Μπέλο Οριζόντε και τις άλλες μεγαλουπόλεις της χώρας. Αν πάρεις τον δρόμο και πας προς το βορρά ξέχνα τα όλα αυτά, εκεί είσαι πλέον σε στάνταρντς Αφρικής.

Κανείς σχεδόν δεν τα περνάει όσο ωραία φαντάζεσαι στην Βραζιλία. Ναι, έχουμε παραλίες και ήλιο αλλά ο αναλφαβητισμός είναι στο 10% και κάθε μέρα περίπου 13 εκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουνε φαΐ στο τραπέζι τους.

Είμαστε η 6η οικονομική δύναμη στον κόσμο και την ίδια στιγμή πολύ χαμηλά στους δείκτες της παιδείας και της δημόσιας υγείας. Οσο αφορά την διαφθορά και την γραφειοκρατία πρέπει να είμαστε στο τοπ 3 εύκολα. Πολύ ψηλά είμαστε και στην εγκληματικότητα με τα νούμερα νεκρών σε Ρίο και Σάο Πάουλο να είναι μεγαλύτερα από εκείνα σε εμπόλεμες ζώνες (49 χιλιάδες μέσα στο 2010). Δυστυχώς το Μουντιάλ και η Ολυμπιάδα δεν θα αλλάξουν τίποτα από όλα αυτά.

Για μια ακόμα φορά μας δούλεψαν ψιλό γαζί. Μας υποσχέθηκαν πως θα αλλάξει η ζωή μας, επιτέλους, προς το καλύτερο. Πως θα έχουμε συγκοινωνίες και δρόμους πρώτου και όχι τρίτου κόσμου και πως θα αλλάξουμε, λέει, επίπεδο σε όλα. Πως όλο αυτό το «φαγοπότι» θα αξίζει τον κόπο.  Αντίθετα, μέχρι τώρα όλη αυτή η ιστορία έχει στοιχίσει πάνω από 27 δις δολάρια, περισσότερα από όσο τα τελευταία τρία μουντιάλ μαζί.  Εδώ στο Μπέλο Οριζόντε, το Μινεϊράο κόστισε 270 εκ. ενώ αρχικά είχε υπολογιστεί σε 146 εκ. Να σου πω ακόμα πως πήγα στο στάδιο «Ιντεπεντένσια», επίσης εδώ στο Μπέλο Οριζόντε, που κόστισε 45 εκ. ευρώ, παραδόθηκε με 2 χρόνια καθυστέρηση και λόγω κατασκευαστικού λάθους έχει πάνω από 6 χιλιάδες θέσεις που δεν βλέπουν το ένα τέρμα. Ανάλογες και χειρότερες είναι οι ιστορίες και στα υπόλοιπα γήπεδα.

Μιας και μιλάμε για μπάλα, να σου πω πως οι περισσότεροι Βραζιλιάνοι θα δουν το Μουντιάλ από την τηλεόραση. Το φτηνό εισιτήριο  για το Κύπελλο Συνομοσπονδιών για τον αγώνα Ταϊτή – Νιγηρία κοστίζει κοντά στα 50 ευρώ. Φαντάσου λοιπόν τι θα πρέπει να πληρώσουμε στο Παγκόσμιο Κύπελλο και μην ξεχνάς, ο βασικός μισθός είναι στα 234 ευρώ.

rio_protest

Μουντιάλ για ποιόν λοιπόν; Ίσως για εκείνους που θα έρθουν για να «ζήσουν το όνειρο» τους στην Βραζιλία. Αυτή ακριβώς τη στιγμή γύρω στους 200 χιλιάδες Βραζιλιάνους σε οκτώ μεγαλουπόλεις είναι στους δρόμους και διαδηλώνουν για τα δικαιώματα τους. Δεν τους νοιάζει το Μουντιάλ, δεν πίνουν καφέ και σίγουρα δεν χορεύουν σάμπα.

ΑλέξηςΓκότσης

———————————————————

Αναδημοσιευει ο Μανικάκος  και ο Roger Waters τραγουδάει το Θαυμα του Καπιταλισμού…..

https://www.youtube.com/watch?v=HmzMS_KV40A

Miraculous you call it babe
You ain’t seen nothing yet
They got Pepsi in the Andes
They got McDonalds in Tibet
Yosemite’s been turned into a golf course For the Japs
And the Dead Sea is alive with rap
Between the Tigris and Euphrates
There’s a leisure centre now
They got all kinds of sports
They got Bermuda shorts
They had sex in Pennsylvania
A Brazilian grew a tree
And a doctor in Manhattan
Saved a dying man for free

It’s a miracle
Another miracle
By the grace of God Almighty
And the pressures of the marketplace
The human race has civilized itself
It’s a miracle

http://wp.me/p1pa1c-j0V