Θ. Κοστιφάκης: Αναγκαίος ο πανεκπαιδευτικός και πανεργατικός συντονισμός

Συνέντευξη του προέδρου της ΟΛΜΕ στην Εποχή και την Ιωάννα Δρόσου

Η κυβέρνηση προσπαθεί να μας διαχωρίσει από τους μαθητές. Όμως, αυτό είναι αντικειμενικά αδύνατο αφού καθημερινά συνεργαζόμαστε και συζητάμε μαζί τους καθημερινά. Ζούμε τις αγωνίες τους.

 

________________

 

Την Τετάρτη πραγματοποιήθηκε συνάντηση των ομοσπονδιών για συντονισμό του αγώνα όλων των εργαζόμενων, ενώ την Πέμπτη το ΔΣ της ΟΛΜΕ κατέληξε σε μια πρόταση για να συζητηθεί στις τοπικές ΕΛΜΕ. Τι κατευθύνσεις προέκυψαν από αυτές τις συσκέψεις;

Στη σύσκεψη των ομοσπονδιών εκτιμήθηκε ότι αναπτύσσεται μια πρωτοφανής επίθεση ενάντια στην κοινωνία και τους εργαζόμενους από κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ. Και απαιτούνται κοινοί και συντονισμένοι αγώνες για να τους σταματήσουμε.

Απαιτείται μια γενικευμένη απεργιακή κινητοποίηση σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα για την ανατροπή της πολιτικής κυβέρνησης-τρόικας.

Όσον αφορά τη συνεδρίαση του ΔΣ της ΟΛΜΕ, τελικά αποφασίστηκε να κατατεθούν στις Γενικές Συνελεύσεις των καθηγητών που θα γίνουν την επόμενη εβδομάδα, όλες οι απεργιακές προτάσεις (48ωρη ή πενθήμερα επαναλαμβανόμενα) για την αγωνιστική διεκδίκηση των αιτημάτων μας. Μια μεγάλη μάχη αρχίζει…

 

Η σχολική χρονιά ξεκινά με 16.000 λιγότερους καθηγητές και με λιγότερα σχολεία. Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι η διαθεσιμότητα, οι μετατάξεις, οι συγχωνεύσεις σχολείων είναι αναγκαίο κακό. Πώς απαντά η ΟΛΜΕ;

Μέσα σε ένα καλοκαίρι το καθηγητικό δυναμικό της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης μειώθηκε κατά 20%, με την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ να στηρίζονται στην προπαγάνδα της τεχνητής υπεραριθμίας, προκειμένου να δικαιολογήσουν τη μείωση του προσωπικού κατά 16.000 εκπαιδευτικούς. Όμως, η επιχειρηματολογία τους έχει στηριχθεί στις καταργήσεις σχολείων και εκπαιδευτικών δομών, όπως η ενισχυτική διδασκαλία και τα κέντρα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης. Για παράδειγμα προκειμένου να τεθούν σε διαθεσιμότητα 2.500 εκπαιδευτικοί, καταργήθηκαν τρεις τομείς στην επαγγελματική εκπαίδευση, αδιαφορώντας για το τι θα απογίνουν οι 20.000 μαθητές που ακολούθησαν αυτές τις κατευθύνσεις.

 

 

Οι μαθητές και οι γονείς πώς αντιδρούν;

Προσπαθούμε να τους ενημερώσουμε για τις επιπτώσεις της μείωσης του προσωπικού στο σχολείο. Ο άμεσος στόχος μας είναι η δημιουργία ενός μετώπου μέσα στην εκπαίδευση με τη συμμετοχή των εκπαιδευτικών, των μαθητών και των γονιών και ύστερα η διεύρυνσή του σε όλη την κοινωνία γιατί το δημόσιο αγαθό της παιδείας αφορά τους πάντες.

 

 

Η σχετική αρθρογραφία έχει μια σχεδόν πανομοιότυπη αναφορά ότι η νέα σχολική χρονιά έχει «άρωμα Μαΐου» εννοώντας ότι και πάλι οι καθηγητές βάζουν σε δεύτερη μοίρα τους μαθητές ξεκινώντας κινητοποιήσεις.

Η κυβέρνηση προσπαθεί να μας διαχωρίσει από τους μαθητές. Όμως, αυτό είναι αντικειμενικά αδύνατο αφού καθημερινά συνεργαζόμαστε και συζητάμε μαζί τους καθημερινά. Ζούμε τις αγωνίες τους. Η εισαγωγή πανελλαδικού τύπου εξετάσεων σε όλες τις τάξεις του Λυκείου μπορεί να εκληφθεί ότι είναι υπέρ των μαθητών; Το αντίθετο. Σύμφωνα με μελέτες, αυτό θα οδηγήσει, πρώτον, σε αύξηση της μαθητικής διαρροής, δηλαδή περισσότερα παιδιά θα εγκαταλείψουν το σχολείο ή θα ακολουθήσουν τη φτηνή πρόωρη κατάρτιση, δεύτερον, σε αλλοίωση του παιδαγωγικού χαρακτήρα του σχολείου, αφού στρέφει τους μαθητές στο ανταγωνιστικό κυνήγι του βαθμού και, τρίτον, σε αύξηση της φροντιστηριοποίησης.

 

 

Αναφέρθηκες στην ανάγκη δημιουργίας ενός ενιαίου μετώπου υπεράσπισης των δημόσιων αγαθών. Πώς οργανώνεται ο αγώνας αυτός;

Η κυβέρνηση πλήττει αυτό που ονομάζουμε κοινωνικό κράτος έχοντας στοχοποιήσει την υγεία και την παιδεία. Και όλοι οι εργαζόμενοι πρέπει ενωμένοι να υπερασπιστούμε τα δημόσια αγαθά και την ύπαρξη του κοινωνικού κράτους. Απαιτείται, λοιπόν, ένας πανεκπαιδευτικός αλλά και πανεργατικός συντονισμός. Το κύριο μέλημά μας, όμως, είναι ο συντονισμός να μην περιοριστεί σε επίπεδο κορυφής αλλά να εξαπλωθεί σε κάθε σχολείο, σε κάθε γειτονιά. Και, βεβαίως, πρέπει ο συντονισμός να συμπεριλάβει και να εμπλέξει τα σωματεία όλων των εργαζομένων, ώστε να συμβάλλουμε στη δημιουργία ενός μετώπου που θα ανατρέψει αυτή την πολιτική.

 

 

Η κυβέρνηση προσπαθεί να απομονώσει τους εκπαιδευτικούς και να αποκόψει την ηγεσία της ΟΛΜΕ από την εκπαιδευτική κοινότητα ταυτίζοντάς την με τον ΣΥΡΙΖΑ…

Κατ’ αρχάς να διευκρινίσουμε ότι η ηγεσία της ΟΛΜΕ εκλέγεται κάθε δύο χρόνια και εδώ και λίγους μήνες εκλέξαμε νέο ΔΣ, όπου καμία παράταξη δεν έχει την πλειοψηφία. Επίσης, καταστατικά οι αποφάσεις του ΔΣ της ΟΛΜΕ επικυρώνονται από τις συνελεύσεις των τοπικών ΕΛΜΕ. Η επίθεση της κυβέρνησης είναι αναμενόμενη αφού η συνήθης τακτική της πλέον είναι η δυσφήμηση των αγώνων και η επίρριψη ευθυνών στον ΣΥΡΙΖΑ για να αποποιηθεί τις δικές της ευθύνες. Είναι λογικό, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ ή οποιοδήποτε άλλο κόμμα να έχει τη δυνατότητα να παρασύρει χιλιάδες εργαζόμενους να απεργήσουν και να χάσουν το μισθό τους; Αυτά είναι αστεία πράγματα…

 

Ένα από τα επιχειρήματα της κυβέρνησης ότι οι εκπαιδευτικοί δεν συντάσσονται με την ηγεσία της ΟΛΜΕ είναι ότι τελικά οι αιτήσεις για υποχρεωτικές μετατάξεις ήταν περισσότερες από τις θέσεις. Η ΟΛΜΕ είχε δώσει κατεύθυνση στους εκπαιδευτικούς να μην καταθέσουν τα χαρτιά τους;

Δεν υπήρχε τέτοια γραμμή από την ΟΛΜΕ, απλώς είχαμε επισημάνει την αντίθεσή μας στις υποχρεωτικές μετατάξεις, να γίνονταν μόνο εθελοντικά και οι εκπαιδευτικοί να μην μετακινηθούν σε άλλη διεύθυνση από αυτή που ανήκουν οργανικά. Από εκεί και πέρα δεν σημαίνει ότι όσοι εκπαιδευτικοί κατέθεσαν αιτήσεις συμφωνούν με την πολιτική της κυβέρνησης. Άλλωστε, όταν σου βάζει κάποιος το μαχαίρι στο λαιμό και σου λέει «ή μετάταξη ή απολύεσαι», ποιος μπορεί να μιλήσει για ελεύθερη επιλογή από τον εκπαιδευτικό;

Πηγή: Εποχή

Advertisements

ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΤΗΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΗ ΣΤΟΚΧΟΛΜΗ

«Θεωρείται νόμιμο να αμύνεσαι στη βία της εξουσίας»


«Σταματήστε τη βία της αστυνομίας – Έρευνα από ανεξάρτητη Αρχή».
Μετανάστες κάτοικοι της Στοκχόλμης, μετά το θάνατο 69χρονου από αστυνομικά πυρά, ζητούν το αυτονόητο (για τα μέχρι πρότινος σουηδικά δεδομένα). Ο θάνατος αυτού του ανθρώπου έγινε αφορμή να ξεσπάσουν ταραχές σε υποβαθμισμένες περιοχές της Στοκχόλμης αρχικά και σε άλλες πόλεις αργότερα

Του
Νίκου Σερβετά

Αν περιμένει κάποιος ότι την παντιέρα της επανάστασης θα την σηκώσουν Σουηδοί, ακόμα κι αν κάποτε στο μέλλον γίνει κάτι τέτοιο, μάλλον δεν θα ζει για να το δει. Οι ρίζες που έχει στο κοινωνικό σύστημα αυτής της χώρας, η σοσιαλδημοκρατική αντίληψη σε συνδυασμό με την κυρίαρχη προτεσταντική ηθική έχουν γαλουχήσει τόσες γενιές που μάλλον χρειάζονται άλλες τόσες για να χαθούν.
Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών στη Στοκχόλμη με εμπρησμούς αυτοκινήτων και καταστημάτων είναι μεν εξαίρεση στον κανόνα μιας νομοταγούς κοινωνίας, γίνεται όμως κανόνας στις μικρές κοινότητες που αφέθηκαν στο έλεος του Θεού από ένα κράτος που έβγαλε από το κέντρο του ενδιαφέροντος του τον πολίτη και έβαλε την ανάπτυξη και το κέρδος.
Είναι από τότε που το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα εγκατέλειψε τα κινήματα και το συνδικαλισμό, ασπάστηκε τον «Εκσυγχρονισμό» προέτρεψε τα συνδικάτα να δίνουν εγγυήσεις για τραπεζικά δάνεια ώστε «οι εργάτες να μπορούν να χαρούν όπως και οι ελεύθεροι επαγγελματίες» (σ.σ. από συνέντευξη του τότε υπουργού Οικονομικών Σελ Ούλοφ Φέλντ στον υπογράφοντα) έβαλε στη ζωή των ανθρώπων τις πιστωτικές κάρτες, το χρηματιστήριο, τα μπόνους, άφησε να διαλυθούν οι συνεταιρισμοί και οι ενώσεις. Μέχρι που διαλύθηκαν σχεδόν τα πάντα. Η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και αργότερα η ανάληψη κυβερνητικών ευθυνών από μετριοπαθείς κυβερνήσεις άλλαξε την ουσία των πραγμάτων.

Άλλες προτεραιότητες

Στο εξωτερικό σουηδικά πρότυπα έγιναν πλέον οι εταιρείες μοντέλα –είναι πολύ περισσότερες απ’ όσες νομίζουμε ότι είναι γνωστές– και με το σωστό και προσεγμένο μάρκετινγκ η εικόνα της χώρας διατηρήθηκε σε πολύ υψηλό επίπεδο. Δεν έχει, όμως, καμία σχέση με το προηγούμενο πρότυπο, το κράτος πρόνοιας, καθώς στο εσωτερικό της χώρας συνεχίζουν, βέβαια, να υπάρχουν κοινωνικά επιδόματα, τα οποία είναι αδιανόητα για άλλες χώρες, αλλά είναι ξεκάθαρο ότι έχει αλλάξει η αντίληψη: στόχος δεν είναι ο άνθρωπος και το υψηλό επίπεδο διαβίωσης. Τώρα στόχος είναι η ελεγχόμενη κατανάλωση, η ύφεση ή ανάπτυξη –ανάλογα τι χρειάζεται– και φυσικά ο έλεγχος του πληθωρισμού καθώς η χώρα έχει ακόμα δικό της νόμισμα.
Είναι από τότε που τα γενναιόδωρα προγράμματα μεταναστευτικής πολιτικής «Προσαρμογή – Ένταξη – Αφομοίωση» που προέβλεπαν μεταξύ άλλων από ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά προγράμματα στη γλώσσα των μεταναστών έως εκμάθηση της μητρικής γλώσσας για να οικοδομηθεί καλύτερα επάνω της η σουηδική άλλαξαν και έγιναν προγράμματα «Παλιννόστησης». Και τώρα που οι βιομηχανικές μονάδες μεταφέρθηκαν στο εξωτερικό και δεν χρειάζονται πλέον ανειδίκευτους εργάτες, οι άνθρωποι αυτοί ζουν ανάμεσα σε δύο πατρίδες: σε μία που δεν τους θέλει και σε μια άλλη που δεν ξέρει τι να τους κάνει.

Θέμα χρόνου

«Η λέσχη ελεύθερου χρόνου στη γειτονιά μου έκλεισε πέρυσι γιατί ο δήμος σταμάτησε τη επιχορήγηση. Στη θέση της άνοιξε υποκατάστημα το μεσιτικό γραφείο μιας τράπεζας» είπε στο περιοδικό ETC Stockholm ο νεαρός Φαχντ Λουιόμπια δεύτερης γενιάς μετανάστης «τώρα γυρνάμε στους δρόμους και έχουμε συνέχεια γύρω μας περιπολικά της αστυνομίας. Ήταν θέμα χρόνου πότε θα γινόταν η έκρηξη». Το σκηνικό είναι γνώριμο, δεν χρειάζεται ιδιαίτερες εξηγήσεις. Αν κάτι χρειάζεται είναι η διευκρίνιση ότι οι γονείς του, έφθασαν στη Στοκχόλμη ως έτοιμο εργατικό δυναμικό. Μπήκαν αμέσως στην παραγωγή χωρίς ιδιαίτερη επένδυση παρήγαγαν κέρδος. Μπορεί, αν ήταν μορφωμένοι ή είχαν κάποιο επιχειρηματικό δαιμόνιο να έγιναν και δίαυλος εξαγωγών της Σουηδίας προς την ιδιαίτερη πατρίδα τους. Με τη δεύτερη γενιά τα πράγματα είναι διαφορετικά, οι καιροί έχουν αλλάξει, όσοι δεν εντάσσονται από τα μαθητικά τους χρόνια, απορρίπτονται. Και για τα παιδιά αυτά δεν υπάρχει άλλη πατρίδα να γυρίσουν. Χώρα τους είναι η Σουηδία. Και εκεί ζουν στο περιθώριο, χωρίς να έχουν βιώσει τι σημαίνει «δικαίωμα και πώς το διεκδικώ». Διότι αυτά είναι απόρροια της σοσιαλδημοκρατίας και του προτεσταντισμού, που επειδή αυτός δεν έχει μάθει, πιάνει την πέτρα και την πετάει στο κεφάλι του καλόκαρδου πυροσβέστη. Αυτού που γράφει στη σελίδα του στο facebook: «Είμαι εκεί για να βοηθήσω, να σώσω το μαγαζί και το αυτοκίνητο τους, γιατί μου πετάνε πέτρες;» και παίρνει 31.000 like μέσα σε μία μέρα.
Στο ίδιο δημοσίευμα, του ETC, ο καθηγητής του πανεπιστημίου του Λινσέπινγκ, ειδικός σε θέματα εθνοτήτων, Στέφαν Γιούνσον, είναι απολύτως σαφής και ξεκάθαρος: «Όταν δεν υπάρχει δουλειά, σπίτι, προοπτική και η μόνη παρουσία που έχει το κράτος είναι η αστυνόμευση θεωρείται νόμιμο να αμύνεσαι στη βία της εξουσίας». Ο Στέφαν Γιούνσον έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με παρόμοια γεγονότα το 1992 στο Λος Άντζελες, το 2010 στο Λονδίνο και το 2011 στο Παρίσι. Δεν αναφέρεται κάτι για το 2008 στην Αθήνα.

Κακοί χειρισμοί

Από τα όσα μου μετέφεραν φίλοι και συνάδελφοι, που ζουν και εργάζονται στη σουηδική πρωτεύουσα, εκπρόσωποι των Αρχών, αναλυτές και μέσα ενημέρωσης αναζητούν την αιτία του κακού, δεν υπερβάλουν. Θεωρούν δεδομένο ότι υπάρχει υπόβαθρο δυσαρέσκειας σε υποβαθμισμένες περιοχές, ότι οι άνεργοι νεαροί (8% σ’ αυτές τις περιοχές, 4% στην υπόλοιπη χώρα) δεν έχουν τι να κάνουν, ότι περιφέρονται στους δρόμους, ότι δεν υπάρχουν οργανωμένοι πυρήνες, ούτε πολιτικοί στόχοι, ότι το πρώτο βράδυ έγιναν κακοί χειρισμοί από την αστυνομία. Αλλά τέτοιο ξέσπασμα είναι κάτι που δεν περίμεναν. Ίσως γιατί οι «νέοι Σουηδοί πολίτες» δεν έχουν γαλουχηθεί με τις σοσιαλδημοκρατικές αρχές και την προτεσταντική ηθική. Ίσως γιατί οι εκσυγχρονιστές και οι νεοφιλελεύθεροι άφησαν να ανοίξει πολύ η ψαλίδα, ακόμα και στη Σουηδία.

http://www.epohi.gr/portal/diethni/14179-2013-05-26-08-40-08