Β. Κατριβάνου, Γ. Κούρτοβικ, Δημ. Ψαρράς μιλάνε στο left.gr για τη Χρυσή Αυγή και τη φασιστική απειλή

Με τρεις πολύ γνωστούς αντιφασίστες ακτιβιστές συζητάμε για τις πρόσφατες εξελίξεις γύρω από την (επίσημα, πλέον, και από την ελληνική δικαιοσύνη) εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή.

 

Οι καλεσμένοι μας είναι: ο Δημήτρης Ψαρράς, συγγραφέας και δημοσιογράφος στην Εφημερίδα των Συντακτών, η Γιάννα Κούρτοβικ, από το Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα και η Βασιλική Κατριβάνου, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και μέλος της Επιτροπής Δικαιωμάτων του κόμματος.  Μαζί τους συζητάμε τα πάντα σχεδόν γύρω από το θέμα:

Το λόγο που, ενώ η εγκληματική δράση των μελών της Χρυσής Αυγής ήταν γνωστή εδώ και χρόνια, οι διωκτικοί μηχανισμοί του κράτους αδρανούσαν. Ποιος ο λόγος που σήμερα, έστω και καθυστερημένα, κινούνται οι δικαστικοί μηχανισμοί κατά της εγκληματικής συμμορίας. Γιατί, παρ’ όλες τις διώξεις, ο ρατσισμός και ο εθνικισμός εξακολουθούν να παίζουν καθοριστικό ρόλο στη γραμμή της Νέας Δημοκρατίας. Και βεβαίως, κάποιες σκέψεις γύρω από την ανάπτυξη (και τη σημασία!) ενός αντιφασιστικού κινήματος σήμερα.

 

 

Δείτε αυτήν την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη… αξίζει της προσοχής σας:

 

 

 

 

Το καταστατικό της Χρυσής Αυγής

Με την ευκαιρία…

…ο Δημήτρης Ψαρράς μας έδωσε τη δυνατότητα να φωτογραφίσουμε ένα μέρος από το καταστατικό της Χρυσής Αυγής. που είναι εμπνευσμένο από το αντίστοιχο καταστατικό του ναζιστικού κόμματος του Χίτλερ. Βέβαια οι θρασύδειλοι υπόδικοι εγκληματίες ηγέτες της Χρυσής Αυγής έχουν αποκηρύξει τις ιδέες τους (για να γλιτώνουν το τομάρι τους) και (μαζί) αυτό το αυθεντικό ντοκουμέντο. Το φωτογραφίσαμε, λοιπόν, για του λόγου το αληθές. Τα θρασύδειλα ανθρωπάκια των ναζί της Χρυσής Αυγής είναι τελικά νάνοι. Φυσιολογικό, όπως όλοι οι ναζί άλλωστε…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ερωτήσεις-βίντεο: Άγγελος Καλοδούκας

http://left.gr/news/v-katrivanoy-g-koyrtovik-dim-psarras-milane-sto-leftgr-gia-ti-hrysi-aygi-kai-ti-fasistiki

Advertisements

Ιταλία: Οι ταραχές κλείνουν τα κέντρα κράτησης μεταναστών

Το πρώτο CIE που έκλεισε βρίσκεται στην Μπολόνια, και έκλεισε τον Μάρτιο για ανακαίνιση, η οποία βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη. Τον Ιούνιο το Serraino Vulpitta CIE, που βρίσκεται κοντά στο Trapani, έκλεισε επίσης. Και το ίδιο συνέβη τον Αύγουστο στη Μοντένα

Aπό την Athens Imc Translations Team

Ο αγώνας ενάντια στα CIE (παράνομα κέντρα κράτησης μεταναστών) έχει πάρει διαφορετικές μορφές: από την εκστρατεία της LasciateCIEntrare («αφήστε μας να μπούμε μέσα»), για να επιτραπεί στους δημοσιογράφους να επισκεφτούν και να γράψουν για αυτές τις φυλακές, μέχρι την ενεργό υποστήριξη από αυτόνομες και αναρχικές ομάδες. Οι κρατούμενοι στα CIE προσπαθούν συχνά να αποδράσουν, να αντισταθούν, να βλάψουν τον εαυτό τους ή να κάνουν απεργία πείνας. Τώρα έχουν πετύχει να κάνουν αυτό που δεν μπορούν οι  οργανώσεις, οι πολιτικοί και ακτιβιστές: να κλείσουν τα CIE.

Κάθε μετανάστης που βρίσκεται χωρίς άδεια παραμονής ή δεν αναγνωρίζεται ως δικαιούχος ασύλου μεταφέρεται στα CIE, ύστερα ταυτοποιείται και απελαύνεται στη χώρα προέλευσής του/της. Η τρέχουσα πολιτική για τη μετανάστευση συνδέει την άδεια για να μείνει κάποιος στη χώρα με την εργασία, έτσι οι μετανάστες χωρίς εργασία ταξινομούνται αμέσως ως «παράνομοι». Το να χάσει κάποιος την δουλειά του και να παραμείνει στην Ιταλία θεωρείται έγκλημα.

Το πρώτο CIE που έκλεισε βρίσκεται στην Μπολόνια, το οποίο έκλεισε  τον  Μάρτιο για ανακαίνιση, η οποία βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη. Τον Ιούνιο το Serraino Vulpitta CIE, που βρίσκεται κοντά στο Trapani, έκλεισε. Το ίδιο συνέβη τον Αύγουστο στη Μοντένα, όπου η προσοχή δόθηκε στις συνθήκες διαβίωσης που επικρατούσαν στο CIE και αφότου οι κεντρικοί υπάλληλοι κατέβηκαν σε απεργία για έξι ημέρες λόγω της μη πληρωμής τους και για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στον τρόπο με τον οποίο οι κρατούμενοι ήταν αναγκασμένοι να ζήσουν.

Ύστερα έκλεισε για ανακαίνιση επίσης και το Isola Capo Rizzuto (Crotone), που βρίσκεται στην Καλαβρία, στην σφαίρα του ποδιού της Ιταλίας. Σε αυτό το κέντρο,  όπου κρατούνταν 51 μετανάστες, είχαν ξεσπάσει ταραχές όταν πέθανε ένας μαροκινός μετανάστης (Moustapha Anaki). Ο Moustapha Anaki έζησε στην Ιταλία για επτά έτη χωρίς έγγραφα αλλά έγινε «παράνομος» το 2009. Οι αποκαλούμενοι «φιλοξενούμενοι» εξέφρασαν την βαθιά οργή και τα συναισθήματά τους καταστρέφοντας τα πάντα, από το τηλεοπτικό σύστημα επιτήρησης έως και τα έπιπλα. Το CIE έγινε μη κατοικήσιμο και έκλεισε ενώ οι μετανάστες μεταφέρθηκαν στο CIE που βρίσκεται στο Trapani.

Υπάρχει επίσης ένα CARA σε αυτήν την περιοχή, ένα κέντρο ταυτοποίησης για «μετανάστες χωρίς έγγραφα που ζητούν να αναγνωριστούν ως πολιτικοί πρόσφυγες», όπου η νομιμότητά της ελέγχεται. Το CARA κρατά αυτήν την περίοδο 1700 ανθρώπους, τον διπλάσιο αριθμό από αυτόν που προβλέπει ο νόμος. Το κέντρο επισκέφτηκε στις 21 Αυγούστου η Cecile Kyenge Kashetu, Υπουργός Ενσωμάτωσης των Μεταναστών. Κινούμενες από μια τέτοια σημαντική επίσημη επίσκεψη, οι εθνικές εφημερίδες εξέθεσαν την είδηση για τις ταραχές στο Crotone και το θάνατο του Moustapha, αν και με καθυστέρηση μιας εβδομάδας. Ο λόγος για αυτήν την καθυστέρηση δεν είναι γνωστός αλλά θα μπορούσε να είναι εξαιτίας του περιορισμού που υπάρχει στους δημοσιογράφους να επισκεφτούν τα CIE , η έλλειψη επαφής μεταξύ των εθνικών και τοπικών εφημερίδων ή ότι οι ειδήσεις τα αγνόησαν εξαρχής ως ένα μη ενδιαφέρον θέμα.

Μετά από την επίσκεψή της η υπουργός Kyenge δήλωσε ότι «η κυβέρνηση έχει αρχίσει να εξετάζει τη χρησιμότητα και τις συνθήκες διαβίωσης στα CIE». Μια τεχνική σύνοδος οργανώθηκε από τον  Giovanni Pinto, γενικός διευθυντής μετανάστευσης, όπου οι διευθυντές των CIE εξέθεσαν τα προβλήματά τους και συζήτησαν τα αποτελέσματα των ταραχών.

Εν τω μεταξύ, στις 8 Αυγούστου, στην Gradisca d΄ Isonzo (κοντά στην Τεργέστη), η αστυνομία ανάγκασε έναν κρατούμενο να κινηθεί ρίχνοντάς του δακρυγόνα. Τρεις ημέρες αργότερα ένας αριθμός κρατουμένων ανέβηκαν επάνω στη στέγη, ίσως προσπαθώντας να δραπετεύσουν, αλλά δύο έπεσαν και ένας απ΄αυτούς τραυματίστηκε σοβαρά. Για να αποκαταστήσει την ειρήνη ο τοπικός νομάρχης  δέχτηκε κάποια από τα αιτήματα των κρατουμένων: επιστράφηκαν τα κινητά τηλέφωνα (τα οποία τους τα είχαν απαγορεύσει για μήνες) και άνοιξε και πάλι η καντίνα (την είχαν κλείσει για να αποτρέψουν τυχών  «επικίνδυνες» συσκέψεις). Στις 17 Αυγούστου σχεδόν 200 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν έξω από το CIE για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους. Στις 20 του ίδιου μήνα πολλοί κρατούμενοι προσπάθησαν να δραπετεύσουν, με 6 απ΄ αυτούς να τα καταφέρνουν. Από τότε, ένα γκράφιτι έχει εμφανιστεί στους τοίχους των CIE το οποίο λέει  «Freedom, Libertad, Horria, Libertà».

Ταραχές αναφέρθηκαν επίσης στις 28 Αυγούστου στο κέντρο Pian del Lago Caltanissetta (Σικελία) όπου οι μετανάστες έχουν αυτοοργανωθεί και απαιτούν τα δικαιώματά τους, ιδιαίτερα το δικαίωμα να εξεταστεί από την επιτροπή που αποφασίζει εάν μπορούν να μείνουν στην Ιταλία ή όχι. Την ίδια στιγμή, δύο κρατούμενοι προσπάθησαν  να δραπετεύσουν από το CIE του Τορίνο, και άλλος ένας προσπάθησε να αυτοκτονήσει. Από τον Ιανουάριο, 20 αστυνομικοί έχουν τραυματιστεί στις ταραχές, αρκετοί για την τοπική αστυνομία που ζητά  «νέους κανόνες στην σύμβαση». Και αυτό ξέχωρα από το γεγονός ότι αυτήν την περίοδο απασχολούνται 80 άτομα για να ελέγξουν 61 κρατουμένους (αυτή τη στιγμή μόνο 61 από τις σε σύνολο 210 θέσεις είναι διαθέσιμες).

Στην Lampedusa, 672 μετανάστες έχουν τεθεί υπό κράτηση, σχεδόν τρεις φορές παραπάνω από το νομικό όριο των 250 θέσεων. Περισσότεροι έρχονται καθημερινά από τη Συρία, Αίγυπτος, Λιβύη και από άλλα μέρη της Αφρικής.

Αυτή τη στιγμή, 5 από τα 13 κέντρα κράτησης  είναι κλειστά για ανακαίνιση και τα υπόλοιπα οκτώ έχουν πάθει ζημιές. Λιγότερο από τις μισές, αρχικές 2.000 θέσεις είναι τώρα διαθέσιμες.

Πηγή: Athens Indymedia από το Struggles in Italy

Το ιδεολογικό «βάθος» των στρατοπέδων συγκέντρωσης

Του Ανδρέα Καρίτζη

Συχνά δημιουργείται η αίσθηση ότι η ακροδεξιά ρητορική και πρακτική της κυβέρνησης στο ζήτημα των μεταναστών και των προσφύγων είναι μια συνοδευτική αλλά σχετικά ανεξάρτητη πολιτική επιλογή από την εφαρμογή της μνημονιακής πολιτικής. Υπάρχει η εκτίμηση ότι η ακροδεξιά γραμμή στο θέμα αυτό επιλέγεται για να αποπροσανατολίσει, να καλλιεργήσει φόβο στους ημεδαπούς, να διεγείρει συντηρητικά αντανακλαστικά και τελικά να δημιουργήσει μια νέα σφαίρα συναίνεσης αυτών που υποφέρουν, γύρω από τη μνημονιακή παράταξη.

 

Ενώ ισχύουν τα παραπάνω, εκτιμώ ότι δεν ευσταθεί η εκτίμηση ότι πρόκειται για σχετικά ανεξάρτητη πολιτική επιλογή που οφείλεται στη συγκυριακή και άρα συμπτωματική επικράτηση ακροδεξιών απόψεων στην ηγεσία της μνημονιακής παράταξης. Αντιθέτως, η μνημονιακή πολιτική ηγεσία δεν θα μπορούσε να είναι αποτελεσματικά μνημονιακή χωρίς να είναι ταυτόχρονα ακροδεξιά. Και τούτο διότι η ακροδεξιά πολιτική στο ζήτημα των μεταναστών είναι κεντρικής σημασίας για την επιτυχία της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής σήμερα για βαθύτερους λόγους από τους προαναφερθέντες. Σε αυτή την περίπτωση απαιτείται από τη μεριά μας η στάθμιση του «βάθους» της ακροδεξιάς μεταναστευτικής πολιτικής στον νεοφιλελεύθερο σχεδιασμό και η εκπόνηση μιας κατάλληλης στρατηγικής που θα λαμβάνει υπόψη αυτό το βάθος.

 

Η νεοφιλελεύθερη λογική υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει κοινωνία η οποία βουλεύεται (ακόμη και με συγκρούσεις) για να αντιμετωπίσει συλλογικά όσα την αφορούν, αλλά άτομα, ο ανταγωνισμός των οποίων οφείλει να ρυθμίσει όλα τα ζητήματα. Η δημοκρατία και η κοινωνική αλληλεγγύη είναι «δεισιδαιμονίες» που νοθεύουν τον «ορθολογικό» ανταγωνισμό της αγοράς. Ενδεχόμενες ανισότητες είναι αποτέλεσμα αυτού του ανταγωνισμού και άρα οφείλουν να γίνονται σεβαστές και γιατί όχι καλοδεχούμενες. Η (οικονομική) ιεραρχία δεν εκπορεύεται βεβαίως από τον θεό (όπως στον Μεσαίωνα) αλλά από τον «ορθολογικό» ανταγωνισμό, γεγονός που την καθιστά «αντικειμενική» και υπερασπίσιμη με κάθε μέσο. Συνεπώς μια πολιτική που ενισχύει τη θέση των οικονομικά ισχυρών (διάβαζε: νικητές στον ανταγωνισμό) έναντι των υπολοίπων είναι η μόνη έλλογη επιλογή, ενώ όποιοι διαφωνούν κινούνται στη σφαίρα της δεισιδαιμονίας (του λαϊκισμού).

 

Αυτή η λογική διέπει τη μνημονιακή πολιτική, η οποία θυσιάζει τις λαϊκές τάξεις για να ενισχύσει τους οικονομικά ισχυρούς, υπηρετώντας την «αντικειμενική» ιεραρχία. Η μνημονιακή ανάπτυξη ακολουθεί επίσης αυτό το μοτίβο: η ζωή των λαϊκών τάξεων επιτρέπεται να τύχει βελτίωσης μόνο ως συνέπεια της υψηλής κερδοφορίας των οικονομικά ισχυρών. Οτιδήποτε διαρρηγνύει αυτή την ιεραρχία προτεραιοτήτων συνιστά μείζον «έγκλημα» από αυτά που ονειρεύεται ο «επικίνδυνος» ΣΥΡΙΖΑ.

 

Ας έρθουμε τώρα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων και μεταναστών. Η αγριότητα απέναντι στους πρόσφυγες και τους μετανάστες, όπως και η μνημονιακή αγριότητα, εκπορεύεται από την προαναφερθείσα λογική και προς όφελος των ίδιων συμφερόντων. Το ενδιαφέρον είναι η επιπρόσθετη ιδεολογική αξιοποίηση της εν λόγω αγριότητας. Η προηγούμενη λογική, η οποία μόνο υπαινικτικά διατυπώνεται όταν αφορά τα Μνημόνια και πάντα διανθισμένη με ωραίες εκφράσεις, στο θέμα αυτό διατυπώνεται ευθαρσώς και χωρίς ωραιοποιήσεις. Η ιεραρχία διαπλέκεται με την εθνικότητα και το χρώμα και η σφοδρότητα της επίθεσης στους πιο αδύναμους αποτελεί αντικείμενο υπερηφάνειας. Ο στόχος αυτής της επιλογής είναι βαθύτατα ιδεολογικός και στοχεύει σε πολύ περισσότερα από όσα φαίνονται σε μια πρώτη ανάγνωση. Ο στόχος είναι τα γηγενή θύματα του Μνημονίου να ταυτιστούν με τους θύτες τους και να εθιστούν στη λογική τους αποδεχόμενοι σιωπηρά την «ορθολογικότητα» της βίας που υφίστανται εν τέλει και οι ίδιοι.

 

Η αποδοχή από κάποιον που σήμερα πλήττεται από το Μνημόνιο ότι κάποια άλλη ανθρώπινη ζωή είναι σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με τις επιδιώξεις αυτών που προηγούνται στην ιεραρχία, ότι κάποιοι άλλοι άνθρωποι είναι απλά «ενοχλητικά» νούμερα, ότι η ωμή βαρβαρότητα σε κάποιους άλλους είναι «λύση», ότι η ύπαρξη κάποιου άλλου από μόνη της είναι απειλή κ.ο.κ. έχει ως συνέπεια την άρρητη συναίνεση και στη δική του αντιμετώπιση με τον ίδιο τρόπο. Αποδέχεται τη λογική της μνημονιακής πολιτικής που τον ισοπεδώνει, στην οποία ο άλλος είναι προφανώς αυτός. Τι άλλο είναι η περικοπή των συντάξεων και ο αποκλεισμός από το νοσοκομείο παρά το αποτέλεσμα της αντίληψης ότι η βαρβαρότητα είναι «λύση» στο δημοσιονομικό πρόβλημα;

 

Αν συναινεί κάποιος στο να κλείνονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης αυτοί που βρίσκονται από κάτω του, τότε ασυναίσθητα χάνει κάθε ηθικό έρεισμα για την αντίσταση στη μείωση του μισθού του ή την απόλυση που του επιβάλλει ο αμέσως από πάνω του. Αν ένας συνταξιούχος αποδέχεται ότι στον μετανάστη επιτρέπεται κάθε αγριότητα, τότε δεν μπορεί να αρνηθεί την εγκυρότητα της ίδιας σκέψης από τη μεριά του τραπεζίτη: για το συμφέρον μου επιτρέπεται κάθε αγριότητα απέναντι στους συνταξιούχους.

 

Η υιοθέτηση της λογικής του θύτη από το θύμα συνιστά κεντρικό στοιχείο για την επιτυχία της μνημονιακής πολιτικής και η ακροδεξιά πολιτική στο μεταναστευτικό είναι ο τόπος όπου επιχειρείται αυτή η βαθύτατη και εν πολλοίς ασυναίσθητη συναίνεση. Μια τέτοια συναίνεση είναι σε θέση να αμβλύνει καταλυτικά αλλά με ανεπαίσθητο τρόπο το δυναμικό της λαϊκής αντίστασης στη μνημονιακή πολιτική. Συνεπώς, η υιοθέτηση της λογικής του ισχυρού στο μεταναστευτικό από αυτούς που πλήττονται από τα Μνημόνια διαμορφώνει έναν βαθύτερο ιδεολογικό συσχετισμό που σε περιόδους όπως αυτή που ζούμε επιδρά αποφασιστικά στον πολιτικό συσχετισμό ανταγωνιζόμενος τις υλικές συνέπειες του Μνημονίου. Γι’ αυτό η επιδέξια σύγκρουση με την ακροδεξιά πολιτική στο μεταναστευτικό είναι κεφαλαιώδους σημασίας για την έκβαση της κεντρικής πολιτικής μάχης στη χώρα μας, καθώς αυτή η πολιτική δεν αποτελεί απλώς αποπροσανατολισμό ή μια επιδερμική προσπάθεια προσωρινού προσεταιρισμού συντηρητικών ακροατηρίων.

 

* Ο Ανδρέας Καρίτζης είναι μέλος της Π.Γ. του ΣΥΡΙΖΑ

Πηγή: avgi.gr

 

Εξέγερση στο κέντρο κράτησης στην Αμυγδαλέζα – Επέμβαση των ΜΑΤ Ημερομηνία

Μεγάλη επιχείρηση της αστυνομίας βρίσκεται σε εξέλιξη στο κέντρο κράτησης μεταναστών στην Αμυγδαλέζα, με σκοπό να καταστείλουν την εξέγερση.

Ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις έχουν περικυκλώσει το κέντρο κράτησης μεταναστών στην Αμυγδαλέζα, όπου νωρίτερα σημειώθηκε εξέγερση μετά την ανακοίνωση της παράτασης της κράτησης των μεταναστών από 12 στους 18 μήνες. Μετανάστες άναψαν φωτιές στα κοντέινερ, όπου διαμένουν και στο σημείο έσπευσε η Πυροσβεστική προκειμένου να τις σβήσει.

 

Σύμφωνα με μαρτυρίες, υπάρχουν τραυματίες μετανάστες, ενώ σύμφωνα με την ΕΛΑΣ τουλάχιστον δέκα αστυνομικοί έχουν τραυματιστεί από τα επεισόδια.

 

Bίντεο του enikos.gr

 

 

http://left.gr/news/exegersi-sto-kentro-kratisis-stin-amygdaleza-epemvasi-ton-mat

«Ανεπιθύμητοι Επισκέπτες»: Ένας χρόνος «Ξένιου Δία», ένας χρόνος καταχρήσεων από την ΕΛ.ΑΣ

Καταχρηστικές και αυθαίρετες πρακτικές εναντίον των μεταναστών σημειώνει το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σε έκθεση σχετικά με τον ένα χρόνο εφαρμογής του «Ξένιου Δία»

Όπως αναφέρει το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Human Rights Watch) σε πρόσφατη σχετική έκθεση του με τίτλο «Ανεπιθύμητοι Επισκέπτες»: «Στο διάστημα από τις 4 Αυγούστου 2012 ως τις 22 Φεβρουαρίου 2013 σχεδόν 85.000 άτομα αλλοδαπής καταγωγής είχαν υποστεί έλεγχο από την Αστυνομία στους δρόμους της Αθήνας και είχαν προσαχθεί σε αστυνομικό τμήμα για εξέταση των εγγράφων ταυτότητάς τους και του νομικού καθεστώτος τους. Εξ αυτών μόνο οι 4.811 (περίπου 6%) διαπιστώθηκε ότι διέμεναν παράνομα στην Ελλάδα».

 

Στην έκθεση γίνεται εκτενής αναφορά στις αστυνομικές αυθαιρεσίες κατά τη διάρκεια των ελέγχων καθώς και στις κακοποιήσεις μεταναστών από αστυνομικούς.  Χαρακτηρίζεται «τραγική ειρωνία» η ονομασία «Ξένιος Δίας» για μια επιχείρηση που έχει στιγματιστεί από αναίτια βία, πολύωρες κρατήσεις και ρατσιστική συμπεριφορά εναντίον μεταναστών. Στο παρακάτω βίντεο  περιγράφονται χαρακτηριστικά περιστατικά της αστυνομικής αυθαιρεσίας κατά την εφαρμογή του «Ξένιου Δία»:

 

 

 

 

 

Αποκορύφωμα της «φιλοξενίας» είναι ο πρόσφατος θάνατος του Μοχάμεντ Χασάν, ο οπόιος βρισκόταν από τον Σεπτέμβριο του 2012 στο Στρατόπεδο Συγκέντρωσης της Κορίνθου. Ο Αφγανός πρόσφυγας, παρ’ ότι βαριά ασθενής επί πολύ καιρό, μεταφέρθηκε πολύ αργά στο Σισμανόγλειο, όπου και κατέληξε.  Συγκεκριμένα, ο Χασάν χρειάστηκε να περιμένει μέχρι τις 2 Ιουλίου για να μεταφερθεί στο νοσοκομείο έπειτα από έντονες ενοχλήσεις που ανέφερε (μάταια) επί μακρόν στους αστυνομικούς.

 

Καυστική στο σύνολό της η έκθεση του Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αφού αναφέρει ότι αιτίες της συμπεριφοράς αυτής είναι όχι μόνο η οικονομική κρίση αλλά και η επί σειρά ετών κακή διαχείριση των πολιτικών μετανάστευσης και ασύλου, ενώ σημειώνει ότι ο κ. Δένδιας και οι άλλοι αξιωματούχοι απορρίπτουν τα ευρήματά της έκθεσης. Ο «Ξένιος Δίας» είναι κάθε άλλο παρά φιλόξενος για τους μετανάστες και τους αιτούντες άσυλο που παράνομα υφίστανται ελέγχους, κρατήσεις και κακοποίηση από την Ελληνική Αστυνομία, αναφέρει χαρακτηριστικά η Eva Cossé, συντάκτρια της συγκεκριμένης Έκθεσης.

http://left.gr/news/anepithymitoi-episkeptes-enas-hronos-xenioy-dia-enas-hronos-katahriseon-apo-tin-elas

Ο δοσιλογισμός του θανάτου

Η διάταξη Λοβέρδου και οι ένθερμοι θιασώτες της

 του Δημήτρη Παπανικολάου

Σαλβαντόρ Νταλί, «Αταβιστικό δειλινό»

Σαλβαντόρ Νταλί, «Αταβιστικό δειλινό»

Ο πονηρός πολιτευτής μπορεί, για όσα πολύ τιτιβίζει, πολλά να μη γνωρίζει· όμως, από τη δύναμη των εύκολων συμβολισμών όλο και κάτι ξέρει. Το αξίωμα επιβεβαιώθηκε την προηγούμενη εβδομάδα όταν ο νέος υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, σε μια από τις πρώτες αποφάσεις που υπέγραψε στη νέα του θέση, επανέφερε σε ισχύ την υπουργική απόφαση «για τον περιορισμό της διάδοσης Λοιμωδών Νοσημάτων», γνωστή πλέον και ως «διάταξη Λοβέρδου».

Πρόκειται για τη διαβόητη διάταξη στη βάση της οποίας διαπομπεύθηκαν τόσες συμπολίτισσές μας πριν από έναν χρόνο, αυτές οι γυναίκες που καταβροχθίσθηκαν από τα media ως «ιερόδουλες φορείς του AIDS», ταλαιπωρήθηκαν στις φυλακές και σύρθηκαν στα δικαστήρια, αν και εντέλει αθωώνονται, η μια μετά την άλλη — κάτι που δεν καλύφθηκε από τα τόσο πρόθυμα κανάλια.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος στην Ελλάδα που να πίστεψε ποτέ ότι η συγκεκριμένη προεκλογική υπουργική απόφαση, όπως και η τωρινή επαναφορά της, έχουν στόχο τη δημόσια υγεία. Ακόμα κι όσοι επιμένουν ότι η λέξη «δημόσιο» και «υγεία» μπορούν ακόμα να συμβαδίζουν σ’ αυτήν τη χώρα. Ακόμα κι εκείνοι, οι λίγοι καλόπιστοι, δεν μπορεί, θα το βλέπουν το προφανές: η διάταξη Λοβέρδου είναι, και πάλι, εδώ, όχι με σκοπό την προστασία αλλά για τον έλεγχο. Δεν υπηρετεί την υγεία, αλλά την εργαλειοποίηση και την εκμετάλευση της νόσου. Δεν έρχεται ως κίνηση ανθρωπισμού, αλλά ως κίνηση ολοκληρωτικής βιοεξουσίας. Στόχος της δεν είναι η εξασφάλιση της ζωής, αλλά η μεγιστοποιητική διαχείριση του θανάτου.

Πιο ειδικοί από εμένα, και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, έχουν καταγγείλει το πόσο λανθασμένη, επικίνδυνη και ύποπτη, πολιτικά, κοινωνικά και επιστημονικά, είναι αυτή η απόφαση που διατάσσει τον υποχρεωτικό υγειονομικό έλεγχο μεταναστών, «εκδιδόμενων» και εξαρτημένων. Στην καλύτερη περίπτωση, είναι ανακόλουθη και μη εφαρμόσιμη (μιλάει για περίθαλψη και θεραπεία «σε κατάλληλους χώρους», υπόσχεται, με υποκριτικό άγχος, σεβασμό ανθρώπινων δικαιωμάτων [!πώς;], περιλαμβάνει και την ανατριχιαστική φράση «εκπονούνται ολοκληρωμένα προγράμματα που αφορούν τους πληθυσμούς μεταναστών»).

Στη χειρότερη περίπτωση, ειδικά έτσι όπως χρησιμοποιήθηκε πριν από έναν χρόνο, η διάταξη επιβάλλει στην πράξη άρση βασικών δικαιωμάτων ασθενών, καταπατά κάθε έννοια ιατρικού απορρήτου και ιατρικής ηθικής, χρησιμοποιεί τους γιατρούς ως μηχανή καταστολής εξαναγκάζοντάς τους να λειτουργούν ως επίορκοι, μεγιστοποιεί και διαφημίζει την εικόνα του ελέγχου, ενώ ουσιαστικά δημιουργεί συνθήκες άρνησης ουσιαστικής περίθαλψης –καθώς χρησιμοποιείται κυρίως εναντίον ανθρώπων που μετά τη σύλληψη τους μπορούν να απελαθούν. Η διάταξη ιδρύει καθεστώς ποινικοποίησης της ασθένειας, και διπλής και τριπλής καταδίκης των ήδη ασθενέστερων και καταδικασμένων συμπολιτών μας.

Εδώ κάποιοι ίσως θυμηθούν ότι μια αντίστοιχη διάταξη είχε φέρει η Χούντα, και ένα αντίστοιχο νομοσχέδιο «περί αφροδισίων» ήθελε να ψηφίσει η κυβέρνηση Καραμανλή το 1976-77, προκαλώντας διεθνή κατακραυγή (και, ως αντίσταση, κινήματα όπως το ΑΚΟΕ). Ίσως οι αντίστοιχες σημερινές αντιδράσεις να οδηγήσουν σε μια ακόμα απόσυρση της ανεκδιήγητης διάταξης Λοβέρδου. Ό,τι και να συμβεί όμως, η λογική της δεν πρόκειται να αποσυρθεί· θα συνεχίσει να επανέρχεται σε κάθε ευκαιρία.

Γιατί το διακύβευμα, αυτήν ακριβώς τη στιγμή, είναι η δημιουργία «ηθικού πανικού» και κλίματος φοβίας, και η επέκταση, και δι’ αυτών, ενός απόλυτου πολιτικοκοινωνικού ελέγχου. Από την αρχή της Κρίσης, το βασικό πολιτικό αφήγημα είναι ότι «το σπίτι μας κινδυνεύει» — υπονοείται: συστραφείτε σε όσο πιο συντηρητικές απόψεις για το «σπίτι» και ανεχθείτε τα πάντα για την εξασφάλισή του. Σιγά σιγά, λοιπόν, το αφήγημα μετακυλίεται σε: «Κλειστείτε μέσα κι εμείς θα φροντίσουμε για όλα τ’ άλλα, που κυκλοφορούν εκεί έξω».

Όσο εξελίσσεται αυτή η βιοφυλακή, τόσο περισσότερο η λέξη έλεγχος θα έρχεται όλο και πιο κοντά με τη λέξη σώμα, και όλο και πιο κοντά σε όλων το σώμα. Όλο, δηλαδή, κάποιο ασκέρι θα σου κλείνει το δρόμο, εκεί έξω, και θα σου λέει δείξε αν είσαι από μας ή απ’ τους άλλους, με το σώμα σου, παρουσιάσου — από αίμα μέχρι δέρμα. Μπορεί να λέγεται Χρυσή Αυγή, μπορεί σώματα Ασφαλείας, μπορεί και ασφάλεια του Υπουργείου Υγείας. Κι έτσι ακριβώς θα φυσικοποιείται αυτή η συνεχής εξαίρεση, που θέλει τα βασικά δικαιώματα όλο και να αίρονται για κάποιους, ενώ για τους «δικούς» κάπως θα διατηρούνται (αν και προσωρινά· αν και κολοβωμένα). Θα φυσικοποιείται μια εξουσία που όσο σε κάποιους οργανώνει τη ζωή, σ’ άλλους προγράφει θάνατο — κι όπως προγράφει τον θάνατο, την ίδια στιγμή τσεκάρει, επιβεβαιώνει, διαπομπεύει, και μ’ αυτά, τα φτηνά εργαλεία, εκβιάζει την υποταγή.

Γιατί, ας το δούμε ξεκάθαρα, η πολιτική στην Ελλάδα της δεύτερης περιόδου της Κρίσης αλλάζει. Δεν είναι πια μόνο ακραία βιοπολιτική («σας νοικοκυρεύουμε»), έχει μεταμορφωθεί και σε συντονισμένη θανατοπολιτική («σας καθαρίζουμε και τα γύρω γύρω πτώματα»). Τη διακονούν θανατοπολιτικοί. Τις κυβερνητικές πράξεις τις υπογράφουν θανατοϋπουργοί, μεταξύ των οποίων και εκείνοι που είναι, υποτίθεται, στα υπουργεία της ζωής. Στο κλίμα αυτό, το καλό χαρτί το έχει όποιος παίζει ευκαμπτότερα τον ρόλο του τζόκερ: απέξω μάσκα γελωτοποιού, μέσα δοσίλογος θανάτου.

 

Ο Δημήτρης Παπανικολάου διδάσκει νεοελληνική φιλολογία, θεωρία της λογοτεχνίας και σπουδές φύλου στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

http://enthemata.wordpress.com/2013/07/07/papanik/

Ο γείτονάς μας, ο «χρυσαυγίτης»

Ιούνης 1985. Σε λίγες ώρες ξημερώνει και θα ανοίξουν οι κάλπες για τις βουλευτικές εκλογές. Μετά από μια τελευταία εξόρμηση έξω από τα εκλογικά τμήματα διαλυόμαστε για ύπνο. Πρέπει να ξυπνήσουμε πάλι αχάραγα. Ανεβαίνω στο διαμέρισμα του δευτέρου ορόφου. Είμαι μούσκεμα από ιδρώτα και από την κόλλα της αφισοκόλλησης. Μπαίνω στο δωμάτιό μου και ανοίγω την μπαλκονόπορτα.  Ένα σιγανό δροσερό αεράκι τριγυρίζει στο μπαλκόνι.
Σωριάζομαι, σκέτο πτώμα,  στην καρέκλα και καρφώνω τα μάτια μου στο απέναντι διαμέρισμα. Από το φως της κολώνας του ηλεκτρικού διακρίνω καθαρά τη σειρά από  γλάστρες που κρέμονται έξω από τα κάγκελα, προς τη μεριά του δρόμου. Έχει σβησμένα φώτα και τις μπαλκονόπορτες κλειστές. Με τα μάτια κάνω έναν τελευταίο γύρο στη γειτονιά που κοιμάται. Κοντεύει να με πάρει ο ύπνος.
Το κουρδιστό ξυπνητήρι ξεσηκώνει τον κόσμο. Μπαίνω βιαστικά στην κουζίνα να φτιάξω καφέ. Τον αφήνω στο τραπεζάκι του μπαλκονιού, ανάβω το πρώτο μου τσιγάρο… και ξαφνικά… νιώθω να γίνεται σεισμός! Ζαλίζομαι για μια στιγμή αλλά προλαβαίνω να κάτσω στην καρέκλα. Με τα δυο μου χέρια τρίβω τα  μάτια μου, ξανά και ξανά. Όχι, δεν κοιμάμαι.  Όσο και να τρίβω τα μάτια μου βλέπω τις ίδιες πλαστικές πράσινες και άσπρες σημαίες του ΠΑΣΟΚ, δεμένες κατά μήκος του κάγκελου του μπαλκονιού, ανάμεσα στις κρεμαστές γλάστρες! Είναι δυνατόν; Γίνονται αυτά τα πράγματα; Μέχρι που ξημέρωσε η Κυριακή των εκλογών, ο γείτονάς μας (ο οποίος, ξέχασα να σας πω, εργαζόταν σε «υπηρεσία κοινής ωφέλειας»)  δεν περιοριζόταν στο να εκδηλώνει την ιδεολογική προτίμησή του στο καφενείο, αλλά συμμετείχε δραστήρια (και αρκετές φορές φανατικά) στην «Εθνική Παράταξη», πιο παλιά, και αργότερα στον τοπικό σύνδεσμο του ΕΝΕΚ.
Το ΠΑΣΟΚ κέρδισε τις εκλογές και σχημάτισε αυτοδύναμη κυβέρνηση. Ο γείτονάς μας «συν γυναιξί και τέκνοις» από τους πρώτους στα πανηγύρια, με τα –αναγκαία- πλαστικά σημαιάκια και στα δυο χέρια. Τους επόμενους μήνες, τα ονόματα τριών δημόσιων οργανισμών (οι δυο δεν υπάρχουν πια, και ο τρίτος βαδίζει προς την πλήρη ιδιωτικοποίηση) μπλέκονταν με τα ονόματα των παιδιών του στα χείλη των ανθρώπων της γειτονιάς. Η φάμπρικα των διορισμών στο δημόσιο, μέσω  της περιβόητης «κλαδικής», βρισκόταν στο ζενίθ της. Οι συνειδήσεις των ανθρώπων αλέθονταν στο μπλέντερ της  «αλλαγής», και στον πολτό της «δικαίωσης του αγώνα» χωρούσαν όλοι, ακόμα και οι «χρυσαυγίτες» της εποχής.
Η δημόσια συμπεριφορά του γείτονά μας άλλαξε σε πολλά. Όχι όμως και ως προς τους κομμουνιστές. Αυτοί παρέμεναν προδότες, συμμορίτες, μιάσματα, συντηρούνταν με τα ρούβλια του Κρεμλίνου, υποκινούσαν τις απεργίες για να πάνε κόντρα στην λαοπρόβλητη κυβέρνηση.  Στο καφενείο,  όταν δεν έπαιζε χαρτιά με τους άλλους «πράσινους», μελετούσε τα άρθρα της «Αυριανής». Ήξερε με κάθε λεπτομέρεια την προσωπική ζωή του Χαρίλαου Φλωράκη, όπως σε ποια μαρίνα δένει το κότερο, το γενεαλογικό δέντρο της γυναίκας του, τον ΑΦΜ των επιχειρήσεων του τριτοξάδερφου της κουνιάδας του. Ήταν θαυμαστής του Κουτσόγιωργα και προσκυνούσε τον Γιαννόπουλο. Ο γείτονάς μας κατόρθωνε να συνδυάζει τη σκληρή εργασία στην υπηρεσία του με την πρέφα μετά ούζων πριν τη μία το μεσημέρι στο καφενείο και ταυτόχρονα να  κατηγορεί τους οικοδόμους πως παίρνουν μεγάλο μεροκάματο.  Όταν βγήκε στη σύνταξη έμοιαζε τουλάχιστον δέκα χρόνια νεότερος. Στο μεταξύ τα παιδιά του έφτιαξαν τις δικές τους οικογένειες, και τα εγγόνια του μεγάλωναν.
Όταν ξέσπασε η «κρίση» ο γείτονάς μας συνιστούσε σε όλους ψυχραιμία και υπομονή. «Καναδυό χρονάκια και τη σκαπουλάραμε», έλεγε. Στο πρώτο μνημόνιο έχασε τη μιλιά του. Μέχρι που μια  μέρα στο καφενείο κάποιος τον άκουσε να μιλάει για κάποιους  «προδότες».  Άρχισε να νιώθει ευάλωτος. Μέσα του έβραζε. Τυλιγμένος μέσα σε μια ελληνική σημαία βρέθηκε ανάμεσα στους αγαναχτισμένους της πλατείας Συντάγματος. Μούντζωνε και ξαναμούτζωνε τους «300 προδότες», έπαιρνε μέτρα για τις θηλιές τους και έβριζε όλα τα κόμματα και όλους τους πολιτικούς. Το ένα του παιδί έμεινε χωρίς δουλειά, όταν ο οργανισμός που δούλευε έκλεισε. Έγιναν εκλογές, η κυβέρνηση άλλαξε. Τα άλλα παιδιά του δεν τα φέρνουν βόλτα, οι υποχρεώσεις τους πνίγουν. Η κυβέρνηση άλλαξε και πάλι. Όταν «έπεσε το μαύρο»  στην τηλεόραση μένει χωρίς δουλειά και το δεύτερο παιδί του. Πόσες τρύπες να κλείσουν η σύνταξη η δική του και της γυναίκας του.
Σήμερα ο γείτονάς μας δείχνει να ξαναγεννιέται. Αυτός που κάποτε «άγγιξε το πέτο του Αντρέα», που «έσφιξε το χέρι του Σημίτη», αυτός που «έραινε με γαρίφαλα τις ζεϊμπεκιές του Άκη», που κατάφερε και «φίλησε τον Γιωργάκη» και ψήφισε  Βενιζέλο για να «βγάλει το κίνημα από την κρίση», βρίσκει ξανά  την χαμένη αρχοντιά και το κιμπαριλίκι του. Ρίχνει ανάθεμα στους «ξένους», τους «άπλυτους λαθρομετανάστες που κλέβουν τη δουλειά από τα παιδιά του». Βρίζει την τρόικα, τα μνημόνια, τον ΓΑΠ που «τους άνοιξε την πόρτα», τον προδότη Βενιζέλο και τον καθεστωτικό Σαμαρά. Ερεθίζεται όταν ακούει τη λέξη «απεργία» και ονειρεύεται   «μακρονήσια» όταν  βλέπει κομμουνιστή.
Δεν βρίζει  πια και τους «300». Τις προάλλες στην πλατεία κουβαλούσε μια σακούλα  με τρόφιμα, που μοίραζαν  κάποια παιδιά που φορούσαν μαύρα. Μια άλλη φορά τον είδαν στη συγκέντρωση της χρυσής αυγής. Κάποιοι είπαν πως μίλησε κιόλας. Ο γείτονάς μας γουστάρει τρελά τον Κασιδιάρη αλλά τον μπερδεύει κι εκείνος ο χοντρός σύμβουλος του Σαμαρά όταν τάζει νέο Γράμμο στα κομμούνια. Εκθειάζει την ευφράδεια του Καιάδα αλλά δεν καταλαβαίνει γιατί ο Άδωνις κι ο Μάκης είναι σε άλλο κόμμα. Και με τις «απορίες» του όμως, ο γείτονάς μας δεν χάνει την πίστη του στην πατρίδα. Προέχει η αγάπη του για την πατρίδα. Γιατί η πατρίδα είναι μια και πάνω απ’ όλα. Και τώρα που η «πατρίδα» κινδυνεύει δεν το πολυσκέφτηκε. Επέστρεψε σ’ αυτούς που ξέρουν να υπερασπίζονται  την «πατρίδα» κάθε φορά που κινδυνεύει. Και η «πατρίδα» κάθε φορά τους ευχαριστεί γι’ αυτό και τους ανταμείβει.
Δευτέρα 1 Ιούλη 2013.