Απεργίες αποφασίζουν οι καθηγητές

Για απεργία την άλλη εβδομάδα με κλιμάκωση στα Γυμνάσια και τα Λύκεια ψηφίζουν χιλιάδες καθηγητές στις συνελεύσεις των ΕΛΜΕ. Τη Δευτέρα οι αποφάσεις της γενικής συνέλευσης της ΟΛΜΕ.

 

 

Θρυαλλίδα εξελίξεων το νομοσχέδιο για το «νέο Λύκειο», που υψώνει νέους φραγμούς στη μόρφωση:

Οι μνημονιακές πολιτικές συρρίκνωσης και υποβάθμισης της Εκπαίδευσης έχουν δημιουργήσει κλίμα αναβρασμού, με την έναρξη της νέας εκπαιδευτικής περιόδου. Οργή και αγωνιστική διάθεση ήταν τα κυρίαρχα στοιχεία στις γενικές συνελεύσεις των καθηγητών, που συνεχίζονται και σήμερα, ενώ την ερχόμενη εβδομάδα το κλίμα αναμένεται να επιβαρυνθεί περαιτέρω καθώς εισάγεται για συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής το νομοσχέδιο για το «νέο Λύκειο», που απομακρύνει τους μαθητές από το σχολείο.

 

 

Συλλαλητήριο στο Σύνταγμα την ερχόμενη Τρίτη, ημέρα ψήφισης του νομοσχεδίου, που φέρνει αλλαγές στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση, διοργανώνει η ΟΛΜΕ. Με κεντρικό σύνθημα όχι στην διαθεσιμότητα , όχι στο αντιεκπαιδευτικό νομοσχέδιο για το Λύκειο, διοργανώνεται το απόγευμα συγκέντρωση διαμαρτυρίας  στο Σύνταγμα , με μουσικά και θεατρικά δρώμενα. 

 

Διαβάστε επίσης:

Χρειάστηκαν 32 χρόνια για ένα Copy Paste!!!

Η ανακοίνωση του Τμ. Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ: «Το εκπαιδευτικό πολυνομοσχέδιο δημιουργεί ένα ακόμα πιο δύσκολο και ανταγωνιστικό σχολείο» 

 

***

 

Ωρολογιακή βόμβα στα πανεπιστήμια: αποδιοργάνωση διά της διαθεσιμότητας 1.765

Ναρκοθετημένο είναι το πεδίο και στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση λόγω της «διαθεσιμότητας» χιλιάδων διοικητικών υπαλλήλων, με απεργιακές κινητοποιήσεις:

Με δύο 48ωρες απεργίες (10 – 11 και 12 – 13 Σεπτεμβρίου) και μια πενθήμερη από τις 16 έως τις 20/9 απαντούν οι διοικητικοί υπάλληλοι ΑΕΙ και ΤΕΙ στην επικείμενη διαθεσιμότητα 1.765 συναδέλφων τους.

 

****

 

Οι αποφάσεις των ΓΣ των ΕΛΜΕ για την απεργία διαρκείας

36 από τις 40  ΕΛΜΕ ψήφισαν την πρόταση για επαναλαμβανόμενες πενθήμερες απεργίες,3 τοπικές ενώσεις  καθηγητών τάχθηκαν υπέρ των 48ωρων απεργιών και  1 ψήφισε λευκό. Την Δευτέρα αναμένονται οι οριστικές  αποφάσεις στην συνεδρίαση των Προέδρων των τοπικών Ενώσεων. 
 
 
****
 
 

 

Τάσος Κουράκης: «Σπρώχνουν το 70% των μαθητών προς μια φτηνή κατάρτιση» 

 
  
 
Για το νομοσχέδιο για το «νέο λύκειο», την υποβάθμιση της παιδείας και το διαχωρισμός των μαθητών, μιλά στο Κόκκινο ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Τάσος Κουράκης. 
 
 
 
 
****
 
 

Ανισότητα και οπισθοδρόμηση

Σε κείμενο κριτικής του σχεδίου νόμου για το Λύκειο (ΓΕΛ-ΕΠΑΛ) και την κατάρτιση (ΣΕΚ-ΙΕΚ) από τις Συνεργαζόμενες Εκπαιδευτικές Κινήσεις αναφέρονται τα εξής:
 
Με υλικά κατεδάφισης από παλιότερα, αποτυχημένα μεταρρυθμιστικά εγχειρήματα, επιχρωματισμένα με στοιχεία πρόσφατων εκπαιδευτικών αλλαγών, επιχειρεί η ηγεσία του Υπ. Παιδείας να οικοδομήσει το λεγόμενο «Νέο Σχολείο», με σημείο εστίασης τη βαθμίδα του Λυκείου και το σύστημα πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Σε αυτό το σημείο καθόλου δεν πρωτοτυπούν οι εισηγητές των αλλαγών, δεδομένου ότι όλες οι σχετικές παρεμβάσεις των τελευταίων δεκαετιών επικέντρωναν στα ίδια ακριβώς σημεία.
 
Είναι σταθερή πεποίθησή μας ότι μια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση με στόχους και προοπτική πρέπει να αφορά όλα τα επίπεδα, ιδίως την προσχολική και την πρωτοβάθμια εκπαίδευση, και οπωσδήποτε την αρχική (προπανεπιστημιακή) εκπαίδευση και την ενδοϋπηρεσιακή επιμόρφωση των εκπαιδευτικών που θα κληθούν να την πραγματώσουν. Μια τέτοια ριζική και συνολική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση προτείνουμε και διεκδικούμε, που θα στηρίζεται στα σύγχρονα δεδομένα των επιστημών της αγωγής και τις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας.
Μια άλλη θλιβερή διαπίστωση είναι ότι προγραμματίζεται η διαδικασία ψήφισης του νομοσχεδίου ενώ ήδη έχει ξεκινήσει το νέο σχολικό έτος -από την 1η Σεπτεμβρίου- και ελάχιστες μόλις ημέρες μας χωρίζουν από την έναρξη των μαθημάτων. Η προχειρότητα και η ανεπάρκεια σε όλο τους το μεγαλείο, καθώς τα θέματα που περιλαμβάνονται στο νομοσχέδιο υποτίθεται ότι απασχολούν το Υπ. Παιδείας τουλάχιστον την τελευταία πενταετία. Και μόνη αυτή η διαπίστωση είναι αρκετή για να δημιουργήσει εύλογες επιφυλάξεις κατά πόσο είναι δυνατό να εφαρμοστούν οι προτεινόμενες ρυθμίσεις σε τόσο ασφυκτικά χρονικά πλαίσια.
 
Η ηγεσία του υπ. Παιδείας δεν παραλείπει να διαβεβαιώσει ότι οι προτεινόμενες ρυθμίσεις έχουν ήδη ληφθεί υπόψη στον προγραμματισμό του υπ. Παιδείας ενόψει της νέας σχολικής χρονιάς πριν από την ψήφισή του. Αυτή η διαβεβαίωση όμως γεννά άλλα σοβαρά ερωτήματα: Τι νόημα είχε, σε αυτή την περίπτωση, η «διαβούλευση» που προηγήθηκε, αφού οι αποφάσεις είχαν ήδη ληφθεί; Και εν πάση περιπτώσει, είχαν ληφθεί υπόψη και οι αλλαγές της τελευταίας στιγμής, το συνεχές «κόψε-ράψε» που κράτησε ως την τελευταία στιγμή και οδήγησε στην περαιτέρω καθυστέρηση της κατάθεσής του στη Βουλή;
 
Από μια άποψη, ίσως οι βαθμίδες που διέφυγαν τον μεταρρυθμιστικό οίστρο του Υπ. Παιδείας να είναι και οι πιο ευνοημένες, αν κρίνουμε από το περιεχόμενο και την κατεύθυνση των προτεινόμενων αλλαγών στη γενική και την επαγγελματική εκπαίδευση.
 
 
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ.

http://left.gr/news/apergies-apofasizoyn-oi-kathigites

Θ. Κοστιφάκης: Αναγκαίος ο πανεκπαιδευτικός και πανεργατικός συντονισμός

Συνέντευξη του προέδρου της ΟΛΜΕ στην Εποχή και την Ιωάννα Δρόσου

Η κυβέρνηση προσπαθεί να μας διαχωρίσει από τους μαθητές. Όμως, αυτό είναι αντικειμενικά αδύνατο αφού καθημερινά συνεργαζόμαστε και συζητάμε μαζί τους καθημερινά. Ζούμε τις αγωνίες τους.

 

________________

 

Την Τετάρτη πραγματοποιήθηκε συνάντηση των ομοσπονδιών για συντονισμό του αγώνα όλων των εργαζόμενων, ενώ την Πέμπτη το ΔΣ της ΟΛΜΕ κατέληξε σε μια πρόταση για να συζητηθεί στις τοπικές ΕΛΜΕ. Τι κατευθύνσεις προέκυψαν από αυτές τις συσκέψεις;

Στη σύσκεψη των ομοσπονδιών εκτιμήθηκε ότι αναπτύσσεται μια πρωτοφανής επίθεση ενάντια στην κοινωνία και τους εργαζόμενους από κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ. Και απαιτούνται κοινοί και συντονισμένοι αγώνες για να τους σταματήσουμε.

Απαιτείται μια γενικευμένη απεργιακή κινητοποίηση σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα για την ανατροπή της πολιτικής κυβέρνησης-τρόικας.

Όσον αφορά τη συνεδρίαση του ΔΣ της ΟΛΜΕ, τελικά αποφασίστηκε να κατατεθούν στις Γενικές Συνελεύσεις των καθηγητών που θα γίνουν την επόμενη εβδομάδα, όλες οι απεργιακές προτάσεις (48ωρη ή πενθήμερα επαναλαμβανόμενα) για την αγωνιστική διεκδίκηση των αιτημάτων μας. Μια μεγάλη μάχη αρχίζει…

 

Η σχολική χρονιά ξεκινά με 16.000 λιγότερους καθηγητές και με λιγότερα σχολεία. Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι η διαθεσιμότητα, οι μετατάξεις, οι συγχωνεύσεις σχολείων είναι αναγκαίο κακό. Πώς απαντά η ΟΛΜΕ;

Μέσα σε ένα καλοκαίρι το καθηγητικό δυναμικό της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης μειώθηκε κατά 20%, με την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ να στηρίζονται στην προπαγάνδα της τεχνητής υπεραριθμίας, προκειμένου να δικαιολογήσουν τη μείωση του προσωπικού κατά 16.000 εκπαιδευτικούς. Όμως, η επιχειρηματολογία τους έχει στηριχθεί στις καταργήσεις σχολείων και εκπαιδευτικών δομών, όπως η ενισχυτική διδασκαλία και τα κέντρα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης. Για παράδειγμα προκειμένου να τεθούν σε διαθεσιμότητα 2.500 εκπαιδευτικοί, καταργήθηκαν τρεις τομείς στην επαγγελματική εκπαίδευση, αδιαφορώντας για το τι θα απογίνουν οι 20.000 μαθητές που ακολούθησαν αυτές τις κατευθύνσεις.

 

 

Οι μαθητές και οι γονείς πώς αντιδρούν;

Προσπαθούμε να τους ενημερώσουμε για τις επιπτώσεις της μείωσης του προσωπικού στο σχολείο. Ο άμεσος στόχος μας είναι η δημιουργία ενός μετώπου μέσα στην εκπαίδευση με τη συμμετοχή των εκπαιδευτικών, των μαθητών και των γονιών και ύστερα η διεύρυνσή του σε όλη την κοινωνία γιατί το δημόσιο αγαθό της παιδείας αφορά τους πάντες.

 

 

Η σχετική αρθρογραφία έχει μια σχεδόν πανομοιότυπη αναφορά ότι η νέα σχολική χρονιά έχει «άρωμα Μαΐου» εννοώντας ότι και πάλι οι καθηγητές βάζουν σε δεύτερη μοίρα τους μαθητές ξεκινώντας κινητοποιήσεις.

Η κυβέρνηση προσπαθεί να μας διαχωρίσει από τους μαθητές. Όμως, αυτό είναι αντικειμενικά αδύνατο αφού καθημερινά συνεργαζόμαστε και συζητάμε μαζί τους καθημερινά. Ζούμε τις αγωνίες τους. Η εισαγωγή πανελλαδικού τύπου εξετάσεων σε όλες τις τάξεις του Λυκείου μπορεί να εκληφθεί ότι είναι υπέρ των μαθητών; Το αντίθετο. Σύμφωνα με μελέτες, αυτό θα οδηγήσει, πρώτον, σε αύξηση της μαθητικής διαρροής, δηλαδή περισσότερα παιδιά θα εγκαταλείψουν το σχολείο ή θα ακολουθήσουν τη φτηνή πρόωρη κατάρτιση, δεύτερον, σε αλλοίωση του παιδαγωγικού χαρακτήρα του σχολείου, αφού στρέφει τους μαθητές στο ανταγωνιστικό κυνήγι του βαθμού και, τρίτον, σε αύξηση της φροντιστηριοποίησης.

 

 

Αναφέρθηκες στην ανάγκη δημιουργίας ενός ενιαίου μετώπου υπεράσπισης των δημόσιων αγαθών. Πώς οργανώνεται ο αγώνας αυτός;

Η κυβέρνηση πλήττει αυτό που ονομάζουμε κοινωνικό κράτος έχοντας στοχοποιήσει την υγεία και την παιδεία. Και όλοι οι εργαζόμενοι πρέπει ενωμένοι να υπερασπιστούμε τα δημόσια αγαθά και την ύπαρξη του κοινωνικού κράτους. Απαιτείται, λοιπόν, ένας πανεκπαιδευτικός αλλά και πανεργατικός συντονισμός. Το κύριο μέλημά μας, όμως, είναι ο συντονισμός να μην περιοριστεί σε επίπεδο κορυφής αλλά να εξαπλωθεί σε κάθε σχολείο, σε κάθε γειτονιά. Και, βεβαίως, πρέπει ο συντονισμός να συμπεριλάβει και να εμπλέξει τα σωματεία όλων των εργαζομένων, ώστε να συμβάλλουμε στη δημιουργία ενός μετώπου που θα ανατρέψει αυτή την πολιτική.

 

 

Η κυβέρνηση προσπαθεί να απομονώσει τους εκπαιδευτικούς και να αποκόψει την ηγεσία της ΟΛΜΕ από την εκπαιδευτική κοινότητα ταυτίζοντάς την με τον ΣΥΡΙΖΑ…

Κατ’ αρχάς να διευκρινίσουμε ότι η ηγεσία της ΟΛΜΕ εκλέγεται κάθε δύο χρόνια και εδώ και λίγους μήνες εκλέξαμε νέο ΔΣ, όπου καμία παράταξη δεν έχει την πλειοψηφία. Επίσης, καταστατικά οι αποφάσεις του ΔΣ της ΟΛΜΕ επικυρώνονται από τις συνελεύσεις των τοπικών ΕΛΜΕ. Η επίθεση της κυβέρνησης είναι αναμενόμενη αφού η συνήθης τακτική της πλέον είναι η δυσφήμηση των αγώνων και η επίρριψη ευθυνών στον ΣΥΡΙΖΑ για να αποποιηθεί τις δικές της ευθύνες. Είναι λογικό, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ ή οποιοδήποτε άλλο κόμμα να έχει τη δυνατότητα να παρασύρει χιλιάδες εργαζόμενους να απεργήσουν και να χάσουν το μισθό τους; Αυτά είναι αστεία πράγματα…

 

Ένα από τα επιχειρήματα της κυβέρνησης ότι οι εκπαιδευτικοί δεν συντάσσονται με την ηγεσία της ΟΛΜΕ είναι ότι τελικά οι αιτήσεις για υποχρεωτικές μετατάξεις ήταν περισσότερες από τις θέσεις. Η ΟΛΜΕ είχε δώσει κατεύθυνση στους εκπαιδευτικούς να μην καταθέσουν τα χαρτιά τους;

Δεν υπήρχε τέτοια γραμμή από την ΟΛΜΕ, απλώς είχαμε επισημάνει την αντίθεσή μας στις υποχρεωτικές μετατάξεις, να γίνονταν μόνο εθελοντικά και οι εκπαιδευτικοί να μην μετακινηθούν σε άλλη διεύθυνση από αυτή που ανήκουν οργανικά. Από εκεί και πέρα δεν σημαίνει ότι όσοι εκπαιδευτικοί κατέθεσαν αιτήσεις συμφωνούν με την πολιτική της κυβέρνησης. Άλλωστε, όταν σου βάζει κάποιος το μαχαίρι στο λαιμό και σου λέει «ή μετάταξη ή απολύεσαι», ποιος μπορεί να μιλήσει για ελεύθερη επιλογή από τον εκπαιδευτικό;

Πηγή: Εποχή

2.000 εκπαιδευτικοί σε διαθεσιμότητα – Συλλαλητήριο της ΟΛΜΕ στο Σύνταγμα

«Για πρώτη φορά, μετά από ένα σχεδόν αιώνα, προχωράνε σε διαθεσιμότητες – απολύσεις μονίμων δημοσίων υπαλλήλων» τονίζει η ΟΛΜΕ σε ανακοίνωση της, και καλεί σε συλλαλητήριο, σήμερα Δευτέρα 22/7, στο Σύνταγμα στις 12 το μεσημέρι.

Μείνετε συντονισμένοι για τις σχετικές εξελίξεις. Η δημοσίευση θα ανανεώνεται περιοδικά

 

 

Παράλληλα, η Ομοσπονδία καλεί στη δημιουργία «κέντρων αγώνα» σε κάθε ΕΛΜΕ και οργανώνει συνάντηση με τις ομοσπονδίες των κλάδων που βρίσκονται σε κινητοποίηση αυτή την περίοδο, αλλά και όλες τις ομοσπονδίες δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, σε συνάντηση για να οργανωθεί από κοινού ο αγώνας ενάντια στις διαθεσιμότητες – απολύσεις αλλά και συνολικά ενάντια στην πολιτική της Κυβέρνησης  – Τρόικας.

 

Θυμίζουμε πως  το υπουργείο Παιδείας προχωρά με ταχείς ρυθμούς στην εφαρμογή του σχεδίου για την κινητικότητα 8.000 εκπαιδευτικών. Σε καθεστώς διαθεσιμότητας τίθενται και επισήμως από τη Δευτέρα 2.000 εκπαιδευτικοί τεχνικών ειδικοτήτων που καταργήθηκαν από τα επαγγελματικά λύκεια και τις σχολές, ενώ μέχρι τις 10 Αυγούστου αναμένεται να έχει οριστικοποιηθεί η λίστα με τα ονόματα.  Διαβάστε και τη σχετικήδήλωση του προέδρου της ΟΛΜΕ, Θ. Κοτσυφάκη.

Η πλήρης ανακοίνωση της ΟΛΜΕ:

 

Χαιρετίζουμε τους χιλιάδες εκπαιδευτικούς, εργαζόμενους, γονείς, μαθητές, που σε ολόκληρη την Ελλάδα, έδωσαν τη μάχη για την απόκρουση της επίθεσης που έχουν εξαπολύσει Κυβέρνηση – ΕΕ – ΔΝΤ, για την αποτροπή της ψήφισης του ν/σχ, που οξύνει τις επιπτώσεις της κρίσης πάνω στους εργαζόμενους, στο λαό.

Για πρώτη φορά, μετά από ένα σχεδόν αιώνα, προχωράνε σε διαθεσιμότητες – απολύσεις μονίμων δημοσίων υπαλλήλων.

Καταργούν ότι έχει απομείνει από τα δικαιώματα  των εργαζομένων και τα μέτρα προστασίας της εργασίας, τις συλλογικές συμβάσεις και τις κατώτατες αμοιβές. Διαλύουν δημόσιες υπηρεσίες, καταργούν δυναμικούς τομείς της δημόσιας τεχνικής επαγγελματικής εκπαίδευσης και τους εκχωρούν στη ιδιωτική επιχειρηματική πρωτοβουλία, επιχειρούν τη συνολική αναδιάρθρωση της εκπαίδευσης και την προσαρμογή της στις ανάγκες της αγοράς και των επιχειρήσεων.

Η επίθεση Κυβέρνησης – Τρόικας περνάει τώρα σε νέα φάση. Το ίδιο και ο δικός μας αγώνας.  Ενώνουμε τις δυνάμεις μας, συσπειρώνουμε τους εργαζόμενους δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, απαντάμε άμεσα στις προσπάθειες εφαρμογής των διαθεσιμοτήτων – απολύσεων.

 

Προετοιμάζουμε τους μεγάλους αγώνες του Σεπτεμβρίου.

 

–  Καλούμε τις ΕΛΜΕ όλης της χώρας να συνεχίσουν τις πολύμορφες κινητοποιήσεις τους. Να δημιουργήσουν σε κάθε περιοχή «κέντρα αγώνα»,  σε συνεργασία με σωματεία, φορείς και συλλογικότητες των περιοχών, με τους φορείς της εκπαιδευτικής κοινότητας (συλλόγους πρωτοβάθμιας, ενώσεις και ομοσπονδίες γονέων, μαθητές, φοιτητές). Δημιουργούμε επιτροπές αγώνα μετά από απόφαση των ΔΣ των ΕΛΜΕ.

 

Ιδιαίτερα να συσπειρώσουμε τους συναδέλφους μας που τίθενται σε διαθεσιμότητα, τους αναπληρωτές που είναι απολυμένοι, τους σχολικούς φύλακες που απολύονται. Τους μαθητές των ΕΠΑΛ – ΕΠΑΣ που δεν θα βρίσκουν σχολείο, όλους τους μαθητές μας. Δηλώνουμε ότι θα παλέψουμε να μη  απουσιάζει κανείς από  τα σχολεία μας την 1η του Σεπτέμβρη.

 

–  Τη Δευτέρα 22/7, ημέρα που ξεκινάει η διαθεσιμότητα, καλούμε συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας και άλλες παρεμβάσεις σε όλες τις περιοχές, ανάλογα με τις δυνατότητες των τοπικών ενώσεων.

 

Στην Αθήνα, καλούμε σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας, την Δευτέρα 22/7, ώρα 12, στα γραφεία της ΟΛΜΕ (Ερμού & Κορνάρου 2, Σύνταγμα).

 

–   Το ΔΣ της ΟΛΜΕ, καλεί τις ομοσπονδίες των κλάδων που βρίσκονται σε κινητοποίηση αυτή την περίοδο, αλλά και όλες τις ομοσπονδίες δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, σε συνάντηση για να οργανωθεί από κοινού ο αγώνας ενάντια στις διαθεσιμότητες – απολύσεις αλλά και συνολικά ενάντια στην πολιτική της Κυβέρνησης  – Τρόικας. Προτείνουμε η συνάντηση να γίνει την Τετάρτη 24/7 στις 7μμ στα γραφεία της ΟΛΜΕ.

 

–   Το ΔΣ της ΟΛΜΕ, θεωρώντας ότι η βασική κατεύθυνση του αγώνα μας είναι η συνδικαλιστική – πολιτική αντιπαράθεση με τις εξοντωτικές πολιτικές της κυβέρνησης και ότι η λύση θα δοθεί σε πολιτικό επίπεδο, διερευνά όλες τις δυνατότητες που μπορούν να αξιοποιηθούν από το κίνημα (νομικές και άλλες), ώστε να παρεμποδιστεί η εφαρμογή του νόμου με κάθε τρόπο (για το θέμα αυτό θα υπάρξει νεότερη ανακοίνωση του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ τις επόμενες ημέρες).

 

Τίποτα δεν έχει τελειώσει. Μπορούμε με τον μαζικό, συντονισμένο, παρατεταμένο αγώνα να τους σταματήσουμε.

 

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΑΘΗΤΗΣ,

ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

 

ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!

http://left.gr/news/2000-ekpaideytikoi-se-diathesimotita-syllalitirio-tis-olme-sto-syntagma

Η απεργία των καθηγητών και ο ΣΥΡΙΖΑ

Σάσα Χασάπη, Σωτήρης Μάρταλης, εκπαιδευτικοί | 17.05.2013

Οι συνδικαλιστές στην εκπαίδευση ενημέρωσαν εγκαίρως την πολιτική Αριστερά, αλλά και την κοινωνία, σχετικά με τη σημασία της μάχης όπως και για την πρόθεσή τους να αντισταθούν. Και στο σημείο αυτό εκδηλώθηκαν δύο μεγάλα «κενά» που ήταν –κατά τη γνώμη μας– καθοριστικά για τη συνέχεια. Τα ελλείμματα αυτά οφείλουμε να συζητήσουμε, για να βγάλουμε συμπεράσματα για τις μάχες που θα ακολουθήσουν.

Η επί­θε­ση της κυ­βέρ­νη­σης στην εκ­παί­δευ­ση δεν έχει πε­ριο­ρι­σμέ­νους στό­χους. Αν αυτή επι­βλη­θεί, ου­σια­στι­κά το δη­μό­σιο σχο­λείο θα με­τα­τρα­πεί σύ­ντο­μα σε πάρ­κινγκ για τα παι­διά των ερ­γα­ζο­μέ­νων και ως πραγ­μα­τι­κά σχο­λεία θα συ­νε­χί­σουν να λει­τουρ­γούν μόνον τα ιδιω­τι­κά. Πρό­κει­ται για μια αθέ­α­τη –αλλά πολύ βα­θειά–δια­δι­κα­σία ιδιω­τι­κο­ποί­η­σης. Με την έν­νοια αυτή, οι εκ­παι­δευ­τι­κοί, η Αρι­στε­ρά και η κοι­νω­νία έχουν μπρο­στά τους έναν πα­ρα­τε­τα­μέ­νο πό­λε­μο για την ανα­τρο­πή της πο­λι­τι­κής της τρι­κομ­μα­τι­κής και της τρόι­κας.

Σε αυτόν τον πό­λε­μο, η πρώτη μάχη, η ακυ­ρω­μέ­νη απερ­γία της ΟΛΜΕ ήταν ση­μα­ντι­κή. Η κυ­βέρ­νη­ση επι­δί­ω­ξε αυτήν την πρώτη ήττα των συν­δι­κα­λι­σμέ­νων εκ­παι­δευ­τι­κών, φέρ­νο­ντας την πρώτη δόση των μέ­τρων της πάνω στις πα­νελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις, προ­ϋ­πο­λο­γί­ζο­ντας εμ­φα­νώς στην πίεση του «κοι­νω­νι­κού αυ­το­μα­τι­σμού», ώστε η συν­δι­κα­λι­στι­κή αντί­στα­ση να οδη­γη­θεί σε αδιέ­ξο­δο.

Ισχυ­ρι­ζό­μα­στε ότι αυτή η πρώτη ήττα δεν ήταν αντι­κει­με­νι­κά προ­δια­γε­γραμ­μέ­νη.

Κατ’ αρχήν, ο χώρος της εκ­παί­δευ­σης ανέ­δει­ξε ένα σπου­δαίο δυ­να­μι­κό αντί­στα­σης. Η μα­ζι­κό­τη­τα των συ­νε­λεύ­σε­ων των ΕΛΜΕ και η απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα των κα­θη­γη­τών να στη­ρί­ξουν τα συν­δι­κά­τα τους είναι «μη­νύ­μα­τα» που κα­νείς δεν δι­καιού­ται να υπο­τι­μή­σει. Όμως οι ΕΛΜΕ και η ΟΛΜΕ δεν μπο­ρού­σαν μόνοι τους να νι­κή­σουν, με δε­δο­μέ­νο ότι η κυ­βέρ­νη­ση θα προ­χω­ρού­σε στην επι­στρά­τευ­ση.

Οι συν­δι­κα­λι­στές στην εκ­παί­δευ­ση ενη­μέ­ρω­σαν εγκαί­ρως την πο­λι­τι­κή Αρι­στε­ρά, αλλά και την κοι­νω­νία, σχε­τι­κά με τη ση­μα­σία της μάχης όπως και για την πρό­θε­σή τους να αντι­στα­θούν. Και στο ση­μείο αυτό εκ­δη­λώ­θη­καν δύο με­γά­λα «κενά» που ήταν –κατά τη γνώμη μας–κα­θο­ρι­στι­κά για τη συ­νέ­χεια. Τα ελ­λείμ­μα­τα αυτά οφεί­λου­με να συ­ζη­τή­σου­με, για να βγά­λου­με συ­μπε­ρά­σμα­τα για τις μάχες που θα ακο­λου­θή­σουν.

Το πρώτο με­γά­λο έλ­λειμ­μα, είναι η πε­ριο­ρι­σμέ­νη συν­δι­κα­λι­στι­κή αλ­λη­λεγ­γύη. Φά­νη­κε νω­ρί­τε­ρα, στη Χα­λυ­βουρ­γία, στο μετρό, στους ναυ­τερ­γά­τες. Με τη γε­νί­κευ­ση της τα­κτι­κής της επι­στρά­τευ­σης από τη μεριά της κυ­βέρ­νη­σης, η συ­γκε­κρι­μέ­νη εκ­δή­λω­ση της συν­δι­κα­λι­στι­κής αλ­λη­λεγ­γύ­ης από τη μεριά των Συ­νο­μο­σπον­διών και των με­γά­λων Ομο­σπον­διών, γί­νε­ται κρί­σι­μος πα­ρά­γο­ντας. Στην πε­ρί­πτω­ση της ΟΛΜΕ –παρά τη γε­νι­κευ­μέ­νη συ­μπά­θεια της κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φί­ας, που υπο­χρέ­ω­σε ακόμα και τα ΜΜΕ να τρο­πο­ποι­ή­σουν την επι­θε­τι­κή γραμ­μή στους απέ­να­ντι στην απερ­γία– η στάση των με­γά­λων συν­δι­κά­των υπήρ­ξε από αδιά­φο­ρη ως απερ­γο­σπα­στι­κή.

Αυτό, όμως, είναι πλέον ένα από τα «δε­δο­μέ­να» της επο­χής, που όλοι οφεί­λου­με να γνω­ρί­ζου­με από πριν. Με αυτήν την έν­νοια, απο­δεί­χθη­κε πιο κρί­σι­μο το έλ­λειμ­μα στη στάση της πο­λι­τι­κής Αρι­στε­ράς.

Το ΚΚΕ απο­φά­σι­σε –δια του ΠΑΜΕ– να υπο­χω­ρή­σει ατά­κτως στη συ­στη­μι­κή πίεση και στον «κοι­νω­νι­κό αυ­το­μα­τι­σμό», να βγει από το κάδρο των δυ­νά­με­ων που έψα­χναν τους τρό­πους της αντί­στα­σης.

Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, κα­ταρ­χήν, είχε ενερ­γή εμπλο­κή στο να πυ­ρο­δο­τη­θεί η δυ­να­μι­κή της απερ­για­κής αντί­στα­σης στην εκ­παί­δευ­ση. Όχι τυ­χαία συ­γκέ­ντρω­σε τα κύρια πυρά των κυ­βερ­νη­τι­κών και των πα­πα­γά­λων των ΜΜΕ. Αυτό οφει­λό­ταν σχε­δόν απο­κλει­στι­κά στη στάση των δυ­νά­με­ών του στην εκ­παί­δευ­ση, στις το­πι­κές ορ­γα­νώ­σεις του και στη νε­ο­λαία.

Όμως ούτε ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, κε­ντρι­κά, πί­στε­ψε στις δυ­να­τό­τη­τες νίκης. Υπο­τί­μη­σε τη δυ­να­μι­κή των εκ­παι­δευ­τι­κών. Υπερ­τί­μη­σε την πίεση των «νοι­κο­κυ­ραί­ων» για τις εξε­τά­σεις, που απο­τε­λού­σε το βα­σι­κό όπλο του Σα­μα­ρά.

Από τις πα­ρα­μο­νές του Πάσχα μέχρι σή­με­ρα, δεν έκανε τί­πο­τα συ­γκε­κρι­μέ­νο, με στόχο να ορ­γα­νω­θεί ένα πλατύ ερ­γα­τι­κό– λαϊκό ρεύμα συ­μπα­ρά­στα­σης στους εκ­παι­δευ­τι­κούς με στόχο να συ­γκε­ντρω­θούν δυ­νά­μεις πάνω στο αί­τη­μα σω­τη­ρί­ας του δη­μό­σιου σχο­λεί­ου. Αντί­θε­τα, έστελ­νε αδιό­ρα­τα αλλά αι­σθη­τά, το σήμα ότι στην κρί­σι­μη στιγ­μή, πάνω στην ώρα της απερ­γί­ας που υπο­χρε­ω­τι­κά ταυ­τι­ζό­ταν με τις εξε­τά­σεις, οι συν­δι­κα­λι­στι­κές δυ­νά­μεις αντί­στα­σης θα όφει­λαν να απο­φύ­γουν τις «πε­ρι­πέ­τειες».

Εδώ η υπό­θε­ση της απερ­γί­ας στην εκ­παί­δευ­ση ενε­πλά­κη στις γε­νι­κό­τε­ρες εκτι­μή­σεις, στα «σχέ­δια» για το πώς θα φτά­σου­με σε ανα­τρο­πή του Σα­μα­ρά και σε μια κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς.

Η γνώμη μας είναι ότι η έμ­φα­ση στον κοι­νο­βου­λευ­τι­κό δρόμο και –κατά συ­νέ­πεια– οι φόβοι για απώ­λειες ψήφων μέσα από μια «ανα­τα­ρα­χή» στις εξε­τά­σεις, για άλλη μια φορά απο­δεί­χθη­κε λαν­θα­σμέ­νη τα­κτι­κή. Η τρι­κομ­μα­τι­κή θα πέσει μόνον αν τη ρί­ξου­με. Και αυτό προ­ϋ­πο­θέ­τει κά­ποιες με­γά­λες μάχες, με στόχο με­γά­λες νίκες των ερ­γα­τι­κών – λαϊ­κών δυ­νά­με­ων σε χώ­ρους όπως η εκ­παί­δευ­ση, η υγεία, οι ιδιω­τι­κο­ποιού­με­νες επι­χει­ρή­σεις κ.ο.κ.

Σε αντί­θε­ση με τους ισχυ­ρι­σμούς των εκλο­γο­λό­γων, αυτός είναι ο ασφα­λέ­στε­ρος –και ίσως ο μο­να­δι­κός– δρό­μος για μια κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς.

Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ όφει­λε να ση­κώ­σει ένα με­γά­λο πο­λι­τι­κό ρεύμα υπο­στή­ρι­ξης των εκ­παι­δευ­τι­κών (πάνω στα αι­τή­μα­τα αλλά και στις μορ­φές πάλης που υπο­χρε­ω­τι­κά αυτοί επέ­λε­γαν), με στόχο μια πρώτη με­γά­λη ήττα της κυ­βέρ­νη­σης Σα­μα­ρά. Το απέ­φυ­γε και πε­ριο­ρί­στη­κε σε μια πα­θη­τι­κή –και αντι­φα­τι­κή! – «συ­μπα­ρά­στα­ση».

Αυτή η στάση των συν­δι­κά­των και των πο­λι­τι­κών δυ­νά­με­ων της Αρι­στε­ράς, άφησε την ΟΛΜΕ σχε­τι­κά απο­μο­νω­μέ­νη μπρο­στά σε μια μάχη εξαι­ρε­τι­κά δύ­σκο­λη. Είναι άδικο και υπο­κρι­τι­κό να ζη­τά­με σή­με­ρα «λο­γα­ρια­σμό» από τους συν­δι­κα­λι­στές της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς στην ΟΛΜΕ, θέ­το­ντάς τους το ερώ­τη­μα γιατί δεν κα­τόρ­θω­σαν –μόνοι τους!! – να σπά­σουν την επι­στρά­τευ­ση.

Είναι επί­σης λάθος ένα κλίμα «κα­νι­βα­λι­σμού» που πάει να ανα­πτυ­χθεί στο εσω­τε­ρι­κό της συν­δι­κα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς. Οι δυ­νά­μεις των Συ­σπει­ρώ­σε­ων οφεί­λουν μια πιο υπεύ­θυ­νη στάση. Ενώ ούτε οι ίδιοι δεν πρό­τει­ναν την πραγ­μα­το­ποί­η­ση της απερ­γί­ας (η πρό­τα­ση για «άρ­νη­ση» πα­ρα­λα­βής του χαρ­τιού επι­στρά­τευ­σης από 400-500 συν­δι­κα­λι­στές, ενώ οι δε­κά­δες χι­λιά­δες συ­νά­δελ­φοί τους θα δού­λευαν, δεν συ­νι­στά μορφή απερ­γί­ας…) ανε­βαί­νουν σή­με­ρα στα κε­ρα­μί­δια κα­τη­γο­ρώ­ντας (κυ­ρί­ως τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ) για απερ­γο­σπα­σία! Πρό­κει­ται εμ­φα­νώς για παι­χνί­δι εντυ­πώ­σε­ων με το μάτι στην κάλπη των ΕΛΜΕ μπρο­στά στο επερ­χό­με­νο συ­νέ­δριο της Ομο­σπον­δί­ας.

Στην εκ­παί­δευ­ση χρειά­ζε­ται επει­γό­ντως τα­κτι­κή ανα­σύ­ντα­ξης δυ­νά­με­ων μετά από την ανα­δί­πλω­ση της απερ­γί­ας. Γιατί η επό­με­νη μάχη στα σχο­λεία δεν είναι μα­κριά. Το ίδιο ισχύ­ει και στα νο­σο­κο­μεία. Όμως μπρο­στά σε αυτές τις μάχες η συν­δι­κα­λι­στι­κή και κυ­ρί­ως η πο­λι­τι­κή Αρι­στε­ρά οφεί­λει να κρα­τή­σει ένα συ­μπέ­ρα­σμα: ο δρό­μος για τις νίκες του κό­σμου μας περ­νά­ει μέσα από την αλ­λη­λεγ­γύη, μέσα από την κλι­μά­κω­ση της αντι­πα­ρά­θε­σης με τους απέ­να­ντι, μέσα από την ανα­τρε­πτι­κή-συ­γκρου­σια­κή πο­λι­τι­κή και τα­κτι­κή.

http://rproject.gr/article/i-apergia-ton-kathigiton-kai-o-syriza

 

Καταστολή, αναστολή και ματαιώσεις

του Στρατή Μπουρνάζου

Σχέδιο του Γιόζεφ Νέμες Λάμπεθ, 1913

Σχέδιο του Γιόζεφ Νέμες Λάμπεθ, 1913

Για τον κόσμο της Αριστεράς (και πολλούς άλλους, βέβαια) ένα ήταν το ζήτημα, τις τελευταίες μέρες: η απεργία των καθηγητών, η επιστράτευση και το άδοξο –αν μη τι άλλο– τέλος της απεργίας προτού καν αρχίσει. Το συζητήσαμε και συνεχίζουμε να το συζητάμε, με πάθος και ένταση, όλοι μας, αριστεροί και αριστερές όλων των αποχρώσεων και τάσεων. Και αυτή η σχεδόν περιγραφική διατύπωση υποδεικνύει αμέσως και ένα μείζον πρόβλημα: ενώ η απεργία και η επιστράτευση ήταν το ζήτημα για όλους μας, ως Αριστερά και ως αριστεροί, δεν καταφέραμε να κάνουμε κάτι πολύ περισσότερο (αν εξαιρέσουμε την πορεία της Δευτέρας)  από το να το συζητήσουμε.

Γι’ αυτό δεν αρκεί να καταγγείλουμε την απερίγραπτη στάση της ΑΔΕΔΥ-ΓΣΕΕ, ούτε να εκφράσουμε την οργή μας για το ότι η προληπτική επιστράτευση αποφασίστηκε από μια κυβέρνηση που έχει μέσα ένα κόμμα που λέγεται –κατά διπλή αντίφραση, πλέον– Δημοκρατική Αριστερά κ.ο.κ. Όλα αυτά, και πολλά άλλα, είναι αναγκαία, αλλά είναι τα δεδομένα και τα «εύκολα». Χρειάζεται να μπούμε στα δύσκολα: στον βαθμό που είμαστε κομμάτι αυτής της υπόθεσης (όχι ως εκπαιδευτικοί, αλλά ως Συριζαίοι, ως αριστεροί, ως πολίτες που αγωνίζονται) να αναζητήσουμε τις δικές μας ευθύνες, όσα κάναμε και δεν  όσα κάναμε, όσα έκαναν και  όσα δεν έκαναν οι χώροι που ανήκουμε. Σκέψεις, λοιπόν, σε αυτή την κατεύθυνση:

1. Αν αποτιμήσουμε συνολικά το τελευταίο δεκαήμερο, είχαμε μια σοβαρή ήττα: όχι μόνο για την ΟΛΜΕ και τους καθηγητές, αλλά και για το συνδικαλιστικό κίνημα, γενικότερα για το κίνημα και την Αριστερά, και ακόμα γενικότερα για τη δημοκρατία. Το γεγονός ότι όχι μόνο «δεν ξεσηκώθηκαν οι πέτρες, δεν άνοιξαν οι ουρανοί, δεν σχίστηκε το καταπέτασμα του ναού» ενάντια στο τερατώδες μέτρο της «προληπτικής επιστράτευσης» (όπως έγραφε η Αυγή την Πέμπτη), αλλά ότι τελικά οδηγηθήκαμε στην αναστολή της απεργίας, συνιστά ξεκάθαρη ήττα για μας – και επιτυχία της κυβέρνησης.

Άκουσα, επ’ αυτού, δύο σοβαρές ενστάσεις. Πρώτον, ότι  η εμμονή στην απεργία θα μπορούσε να οδηγήσει σε μεγαλύτερη ήττα, ακόμα και καταστροφή. Δεύτερον, ότι η κυβερνητική νίκη θα αποδειχθεί πύρρεια, αφού δεν μπορείς να κυβερνάς μόνο με το ρόπαλο, επιστρατεύοντας τους πάντες. Ακόμα  και αν αποδεχτούμε πλήρως τις δύο παραπάνω απόψεις –θα το κάνω, για λόγους οικονομίας της συζήτησης το κάνω, παρότι η άποψη μου διαφέρει αρκετά– αυτό δεν σημαίνει ότι η αναστολή της απεργίας μπορεί να βαφτιστεί «σχετική επιτυχία», «καλύτερη δυνατή εκδοχή» κ.ο.κ. Ούτε ωφελούν, αντίθετα βλάπτουν πολύ, τα μισόλογα, οι ωραιοποιήσεις και οι παρακάμψεις.

2. Η απόφαση της Τετάρτης, και με το περιεχόμενό της και με τον τρόπο που πάρθηκε, είναι πολύ προβληματική,  καθώς, εκτός όλων των άλλων, δημιουργεί ζητήματα φερεγγυότητας και  αξιοπιστίας, — όχι μόνο για τους συνδικαλιστές της ΟΛΜΕ, αλλά  συνολικότερα για τον συνδικαλισμό και τον ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτό, ο κλονισμός της πολιτικής εμπιστοσύνης,  η ματαίωση είναι, κατά τη γνώμη μου, πολύ σοβαρότερο από το αν μια απόφαση είναι δεξιότερη ή αριστερότερη.

3. Ταυτόχρονα, με τις δεδομένες συνθήκες (στάση ΑΔΕΔΥ-ΓΣΕΕ, φόβος απόλυσης, γενικότερη παγωμάρα στην κοινωνία) όλες οι αποφάσεις ήταν δύσκολες,  όλες ήταν πολύ πιθανό να οδηγήσουν σε ήττα  (βέβαια, από εκεί και πέρα τίθεται το ζήτημα ότι δεν είναι όλες οι ήττες ίδιες, με λυδία λίθο και πάλι το ζήτημα της πολιτικής εμπιστοσύνης). Και ασφαλώς δεν πρέπει να φαντασιωνόμαστε μια κατάσταση γενικευμένης ανυπακοής, όπου χιλιάδες εκπαιδευτικοί θα έκαιγαν τα φύλλα επιστράτευσης. Δεν βρισκόμασταν στο παρά πέντε της εξέγερσης — αλλιώς  τα χαράματα Πέμπτης τα γραφεία των ΕΛΜΕ και της ΟΛΜΕ θα πολιορκούνταν από πλήθη αγανακτισμένων καθηγητών και λαού.

4. Το τελευταίο δεκαήμερο μας υποχρεώνει να συζητήσουμε ξανά συνολικά για το συνδικαλιστικό κίνημα. Εκτός και πέρα από τις ευθύνες προσώπων, μακριά από ανέξοδες λογικές αγωνιστικής πλειοδοσίας  ή οδηγιών του τύπου «Αριστερότερα, Κουροπάτκιν!»,[1] είναι σίγουρο ότι οι διαδοχικές ήττες (Χαλυβουργία, μετρό, καθηγητές) κάνουν αναγκαίο έναν κριτικό στοχασμό. Με δυο λόγια, γιατί τη στιγμή που το συνδικαλιστικό κίνημα είναι αναγκαίο περισσότερο από ποτέ, δεν μπορεί να εκπληρώσει τον ρόλο του, πηγαίνει από ήττα σε ήττα.

5. Φτάνω στον ΣΥΡΙΖΑ. Και, όσο πλησιάζουμε στα δικά μας χωράφια, μπορούμε, και πρέπει, να είμαστε πιο αυστηροί με τα «οικεία κακά». Ως ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, ενώ όλα τα δεδομένα ήταν γνωστά εδώ και μέρες, δεν δείξαμε τα πολιτικά αντανακλαστικά που έπρεπε. Δεν αξιολογήσαμε το ζήτημα ως κεντρικό, πρώτης γραμμής που υπερβαίνει πολύ τους εκπαιδευτικούς, αφορώντας συνολικά τη δημοκρατία και τα δικαιώματα. Δεν εκτιμήσαμε την απεργία ως έναν αγώνα που  στην πιο προωθημένη –και εξαιρετικά δύσκολη, ίσως και απίθανη– περίπτωση της επιτυχίας μπορούσε ακόμα και να ρίξει την κυβέρνηση, ενώ στη χειρότερη (και πιο πιθανή) να δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα, ακόμα και να καταρρακώσει τον συνδικαλισμό και την Αριστερά. Η κριτική μου, εδώ, δεν είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν «συγκρατημένος» ή «δεν βγήκε στα κεραμίδια», αλλά ότι δεν αντελήφθη την κεντρικότητα και την κρισιμότητα του αγώνα, ιδίως μετά την επιστράτευση[2] – και αυτό είναι αυτοτελές κεφάλαιο από τη στάση και τις ευθύνες  της ΟΛΜΕ, αφού το ζήτημα, όπως είπαμε, ξεπερνούσε κατά πολύ  και τα σχολεία, τους καθηγητές και τους μαθητές.

***

Η κυβέρνηση  έχει δείξει  επανειλημμένα ότι δεν μπλοφάρει. Όσο και αν, με τις παραστάσεις και τα νοητικά εργαλεία του παρελθόντος, δυσκολευόμαστε να το συλλάβουμε, είναι σχεδόν βέβαιο ότι από εδώ και πέρα οι απεργίες θα κηρύσσονται συλλήβδην παράνομες και καταχρηστικές (βλ. και ΕΡΤ, προχθές), οι επιστρατεύσεις θα δίνουν και θα παίρνουν. Η κυβέρνηση θα κινηθεί έτσι, επειδή η πυγμή είναι το βασικό, ίσως και το μόνο, πολιτικό εργαλείο που της απομένει. Σε ένα κομμάτι της κοινωνίας η λογική «νόμος και τάξη», «Ξένιος Δίας»  κ.ο.κ. συναντά αποδοχή, και  η κυβέρνηση χτίζει συναινέσεις σε ένα πεδίο προνομιακό γι’ αυτήν. Αν έτσι έχουν τα πράγματα, η Αριστερά δεν μπορεί να αποτελεί απλώς  ένα «παρατηρητήριο» ή «διαπιστωτή» της κοινωνικής αδράνειας. Πρέπει να οργανώνει τους τρόπους που θα σπάσει η αδράνεια, που οι διάχυτες αντιδράσεις, η οργή, η απογοήτευση, η ματαίωση θα γίνονται πολιτική πράξη  – αυτό που δεν κατάφερε απεργία των εκπαιδευτικών. Είναι κάτι που αφορά όχι τα μόνο την πολιτική επιβίωσή της, αλλά και την επιβίωση της δημοκρατίας και της κοινωνίας.

***

 «Αν οι εκλογές άλλαζαν κάτι, θα απαγορεύονταν» έλεγε ένα γνωστό παλιό αναρχικό σύνθημα. Φαίνεται πως σήμερα  αυτό ισχύει, αντίστροφα,  για τις απεργίες. Παρά την τρομοκρατία, παρά τα προβλήματα και τη γραφειοκρατία του συνδικαλιστικού κινήματος, παρά την ιδιώτευση και τον φόβο της απόλυσης, φαίνεται ότι  οι απεργίες μπορούν κάτι να αλλάξουν, να απειλήσουν, πραγματικά και συμβολικά, την καθεστηκυία τάξη. Γι’ αυτό και απαγορεύονται, η μία μετά την άλλη.

ΥΓ. Δύο διευκρινίσεις. Παρότι το άρθρο εστιάζεται στην Αριστερά, ασφαλώς δεν πιστεύω ότι το θέμα αφορά μόνο την Αριστερά· αφορά και πολλούς άλλους: τους εκπαιδευτικούς (αριστερούς και μη), τους δημοκράτες πολίτες κλπ. Επίσης, ξέρω ότι πολλοί σύντροφοι πιστεύουν πως σε τέτοιες στιγμές δεν είναι ώρα για κριτική, ότι προέχει η άμυνα. Αν έγραψα, καθόλου εύκολα, τα παραπάνω, το έκανα έχοντας την εντελώς αντίθετη πεποίθηση: ότι σε τέτοιες ακριβώς δύσκολες στιγμές η πολιτική και προσωπική ειλικρίνεια, η κριτική είναι όρος πολιτικής αξιοπρέπειας και δύναμης. Το να βλέπουμε τα λάθη –με πρώτα τα δικά μας– μπορεί να είναι ακόμα λυτρωτικό, σημείο εκκίνησης για να τα ξεπεράσουμε. Με το βλέμμα μπροστά, για να προχωρήσουμε.


[1] Ο  Π. Κανελλίδης, εκδότης των Καιρών, καλύπτοντας με πάθος τον Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο του 1905, είχε φτάσει να δίνει, από τις στήλες της εφημερίδας του, λεπτομερείς οδηγίες στον ρώσο αρχιστράτηγο Αλεξέι Κουροπάτκιν  πώς να κινήσει τα στρατεύματά του για να νικήσει τους Ιάπωνες — με αποκορύφωμα τον περίφημο τίτλο-προτροπή: «Δεξιότερα, Κουροπάτκιν!».

[2] Αντίθετα, η πρόταση νόμου για κατάργηση του θεσμού της πολιτικής επιστράτευσης, που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ την Παρασκευή το πρωί, πρέπει να επισημανθεί σαφώς  ως θετική πρωτοβουλία.

http://enthemata.wordpress.com/2013/05/19/bournazos-41/