Ο Μιχαλολιάκος εκβιάζει τον Σαμαρά με εκλογές (βίντεο)

Ο Μιχαλολιάκος απειλεί τον Σαμαρά ότι θα έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ!

 

 

Σκληρό παζάρι επιβίωσης και δικαστικού κουκουλώματος κάνει η Χρυσή Αυγή, απειλώντας τον Α. Σαμαρά με εκλογές στις οποίες νικητής θα αναδειχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Ταυτόχρονα, κλείνει και το μάτι για συνεργασία ή με την κυβέρνηση Σαμαρά «αν αλλάξει πολιτική» ή με ένα «νέο κόμμα».

 

Πρόκειται για ένα σχέδιο «εκλογικού ανταρτοπολέμου» με την παραίτηση ενός βουλευτή κάθε μήνα, όπως προκύπτει από συνέντευξη του αρχηγού της και ρεπορτάζ για τον προβληματισμό που αναπτύσσεται στη ΧΑ. Στόχος, η διατήρηση της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης και των συναφών προνομίων της ΧΑ και η διεξαγωγή συμπληρωματικών εκλογών κάθε μήνα. Εκλογών, στις οποίες η κυβέρνηση Σαμαρά θα πρέπει να αποδεικνύει ότι έχει μεγαλύτερη λαϊκή υποστήριξη από τον ΣΥΡΙΖΑ.

 

Στην περίπτωση αυτή, ο Α. Σαμαράς μην μπορώντας να αντέξει το μαρτύριο των συνεχών εκλογών θα είναι αναγκασμένος να προκηρύξει γενικές εκλογές. Βλέπουμε λοιπόν ότι ο Μιχαλολιάκος από τη μία απειλεί τον Σαμαρά ότι αν ο ίδιος πέσει, θα τον πάρει μαζί του και από την άλλη τείνει χείρα βοηθείας με το αζημίωτο, ή μάλλον με το ακαταδίωκτο.

 

Θα μπορούσε να σχολιάσει κανείς ότι η χούντα απειλεί τη δημοκρατία με τα όπλα της δημοκρατίας. Όπλα τα οποία η κυβέρνηση έχει όμως θάψει επειδή φοβάται τον λαό. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως, προφανώς και δεν φοβάται το όπλο των εκλογών, το όπλο της εκφρασμένης λαϊκής βούλησης και έχει δηλώσει ότι θα μετατρέψει ενδεχόμενη συμπληρωματική εκλογή σε διπλό δημοψήφισμα κατά της Χ.Α και του Μνημονίου.

 

(σχόλιο του Γ.Κ στην «Αυγή»)

 

 

«Αν η ΝΔ φύγει απ’ το μνημόνιο, αν διώξει τους λαθρομετανάστες, αν κόψει τους δεσμούς με την οικονομική ολιγαρχία, αν δώσει δυνατότητες στον λαό για προκοπή, τότε τίποτα δεν αποκλείεται, αν είναι να σωθεί η πατρίδα» απάντησε  σε σχετική ερώτηση, ενώ νωρίτερα είχε «τροποποιήσει» την απειλή για παραίτηση των βουλευτών του  με την ιδέα ότι θα μπορούσε να παραιτηθεί μόνον ο βουλευτής επικρατείας και να προκληθούν εκλογές μόνον γι αυτόν.

 

Σε κάθε περίπτωση, όπως είπε ο ίδιος, αν κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ, η κυβέρνηση Σαμαρά θα είναι κυβέρνηση μειοψηφίας. O αρχηγός της ΧΑ είπε επίσης οτι ακόμα δεν έχει ληφθει απόφαση για το αν και πόσοι βουλευτες θα παραιτηθούν και για το αν αυτο θα γίνει πριν ή μετα την παρέλευση του 18μήνου απο τις εκλογές του Ιουνίου 2012

 

 

 

 

Πηγή: avgi.gr

 

 

Επίδοξε ψηφοφόρε της Χ.Α. , θα είσαι το επόμενο θύμα των Φύρερ σου

Ο πολίτης Παύλος Φύσσας δεν είχε την τύχη να προστατευτεί

από τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη,  είχε ωστόσο την τύχη να του αφιερώσει ο Νικόλαος  Δένδιας  ένα  πύρινο διάγγελμα. Ο Παύλος δεν ζούσε για να το ακούσει, αλλά μην τα θέλουμε και όλα δικά μας. Όπως και να το κάνουμε, το διάγγελμα του Δένδια ήταν ιστορικής σημασίας,  για πρώτη φορά  κορυφαίο στέλεχος της κυβέρνησης ονομάτισε την Χρυσή Αυγή. Μέχρι χθες, όλοι, με προεξάρχοντα τον Σαμαρά, μιλούσαν για ναζιστικό μόρφωμα, λες και το όνομα της Χρυσής Αυγής ήταν για το καθεστώς  ό, τι είναι για τους Εβραίους  το όνομα του Γιαχβέ:  Άμα το ξεστομίσεις, πεθαίνεις ακαριαία. Τελικά, πέθανε ο Παύλος Φύσσας και το καθεστώς αναγκάσθηκε  να πιάσει στο στόμα του το απαγορευμένο όνομα, με εξαίρεση τον εκπρόσωπο της Αστυνομίας, που αποκάλεσε τον δολοφόνο «οπαδό πολιτικού κόμματος». Ποιανού πολιτικού κόμματος; Των Οικολόγων, μήπως;

Τουλάχιστον  Παύλος Φύσσας αξιώθηκε  ένα διάγγελμα,  είναι βλέπετε ο πρώτος Έλληνας νεκρός, θύμα της Χρυσής Αυγής. Είχαν προηγηθεί δεκάδες νεκροί και τραυματίες, Πακιστανοί, Αφγανοί, Μπαγκλαντεσιανοί, Ινδοί, Πολωνοί, Αλβανοί. Είχε προηγηθεί ο 14χρονος Αφγανός  που χαρακώθηκε στο πρόσωπο, οι Αιγύπτιοι ψαράδες του Περάματος και οι Πακιστανοί εργαζόμενοι στους Μολάους, που δέχθηκαν δολοφονικές επιθέσεις  μέσα στα σπίτια τους.  Όλοι αυτοί  όχι μόνο υπουργικό διάγγελμα δεν αξιώθηκαν, ούτε καν το δάκρυ της Τρέμη δεν απάλυνε τον πόνο και τα εγκαύματά τους. Στα ψιλά των δελτίων περάσανε τα πάθη τους,  και στο κάτω- κάτω, αν θέλουνε οι μούρες τους, οι χαρακωμένες μούρες τους, διαγγέλματα, να γυρίσουν στις πατρίδες τους.

Ο Παύλος Φύσσας είναι ο πρώτος Έλληνας νεκρός, θύμα της Χρυσής Αυγής και αυτό ίσως  δημιουργήσει νέα δεδομένα, ίσως αναγκάσει  κάποιους από αυτούς που ψηφίζουν ή σκέφτονται να ψηφίσουν το ναζιστικό μόρφωμα να δουν το πράγμα με άλλο μάτι.  Δεν αναφέρομαι στους ναζιστές, τους φασίστες, τους δωσίλογους, τους ταγματασφαλίτες, αυτοί είναι τελειωμένες υποθέσεις. Εννοώ τους χιλιάδες ανθρώπους, τους  νέους κυρίως ανθρώπους, που νομίζουν ότι ψηφίζοντας την Χρυσή Αυγή τιμωρούν το σύστημα, που νομίζουν ότι θα κάνουν επανάσταση , τρομάρα τους, μέσω του Μιχαλολιάκου και του Κασιδάρη. Τώρα είδαν με τα μάτια τους το πτώμα ενός νέου έλληνα, ενός συμπατριώτη τους  που έχει το ίδιο πρόσωπο με αυτούς, το είδαν με τα μάτια τους και ίσως τώρα να αρχίσουν τα μάτια τους σιγά- σιγά να ανοίγουν.

Να ανοίξουν τα μάτια τους και να διαβάσουν κανένα βιβλίο , για να μάθουν ότι οι ναζί δεν σκότωναν μόνο τους ξένους, σκότωναν και τους δικούς τους, τους Γερμανούς. Τους Εβραίους Γερμανούς, τους τσιγγάνους Γερμανούς, τους ανάπηρους Γερμανούς, τους ομοφυλόφιλους Γερμανούς, τους εχθρούς  του καθεστώτος, τους εχθρός εντός του καθεστώτος. Να διαβάσουν για  τη νύχτα της 2ας Ιουλίου του 1934, τη Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών,  τότε που  ο Χίτλερ δολοφόνησε  το στενό του συνεργάτη Ερνστ  Ρεμ και τους 200 στρατιώτες του από τα SA, τα περίφημα Τάγματα Εφόδου. Κι αν δεν θέλουν να διαβάσουν βιβλία,  ας δούνε τους «Καταραμένους» του Λουκίνο Βισκόντι,  για να απολαύσουν την άνεση με την οποία η ναζί σκότωναν τα δικά τους παιδιά.  Ας δούνε έστω ένα από τα δεκάδες ντοκιμαντέρ για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, μπας και μάθουν επιτέλους ότι η ναζιστική εποποιία άφησε ξοπίσω της επτά εκατομμύρια νεκρούς Γερμανούς, πέντε εκατομμύρια στρατιώτες και δύο εκατομμύρια αμάχους.

Στην αρχή το κτήνος θα μαχαιρώσει  τους άλλους, τους διαφορετικούς, τους κακούς , μετά θα πάρει  το  μαχαίρι που εσύ ο ίδιος του έχεις  δώσει και θα σου το καρφώσει στην καρδιά. Και τότε, φίλε μου, δεν θα έχει μείνει κανείς για να σε θρηνήσει.

Η Χρυσή Αυγή σκοτώνει, γιατί Σαμαράς και Βενιζέλος σιχαίνονται τα αίματα

 

Του Κώστα Βαξεβάνη

Ο Παύλος Φύσσας, μέλος του αντιφασιστικού κινήματος δολοφονήθηκε από αγέλη φασιστών. Είναι μια πολιτική δολοφονία στην Ελλάδα του success story. Θα συνέβαινε κάποια στιγμή, όχι μόνο γιατί στο φασισμό μετά τους μετανάστες, τους ρομά, τους ομοφυλόφιλους, έρχεται η σειρά σου. Χτυπάει η πόρτα και είναι αυτοί στους οποίους δεν αρέσεις. Η πολιτική δολοφονία θα συνέβαινε γιατί ο φασισμός, δεν είναι ανατροπή, είναι καλογυαλισμένο γρανάζι στο μηχανισμό υποταγής. Δεν είναι αντίσταση, είναι τυφλή βία για να μην υπάρξει καμιά αντίσταση και κυρίως σε συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Η θεωρία των «δύο άκρων», ήθελε νεκρό για να αποκτήσει υπόσταση και πειστικότητα. Συστηματικά καλλιεργούν αυτή την αντίληψη που εξισώνει το φασισμό με δημοκρατικά πολιτικά κόμματα, που δίνουν μάχη για μια Δημοκρατία που χάνει όλο και περισσότερα εξαιτίας των πολιτικών τους. Θέλουν έτσι να φοβίσουν τον κόσμο, να συκοφαντήσουν και βέβαια να δικαιολογηθούν. Με τον τρόπο αυτό οδηγούν σιωπηλά στο συμπέρασμα «μπορεί να είμαστε απατεώνες, κλέφτες, ψεύτες, αλλά μαζί μας είσαστε ασφαλείς».

Η τακτική τους όμως έχει μια αντίφαση. Από την μία η θεωρία των δύο άκρων φαίνεται να αναγνωρίζει πολιτικές αιτίες σε αυτό που γίνεται (σύγκρουση άκρων) και ταυτόχρονα ζητάνε μια απολίτικη, «οικουμενική» συνστράτευση. Η άνοδος του φασισμού στην Ελλάδα έχει πολιτικές αιτίες. Ο Σαμαράς έθεσε τους μετανάστες στην πολιτική ατζέντα ως το βασικό πρόβλημα φτιάχνοντας μάλιστα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο Σαμαράς μετέτρεψε τις ακροδεξιές απόψεις στο κόμμα του που κυκλοφορούσαν λάθρα, σε επίσημη γραμμή. Ο Σαμαράς ταυτίζει τον πατριώτη με τον ακροδεξιό και τον θρήσκο. Ο Σαμαράς έβαλε σε επιτελικές και κυβερνητικές θέσεις χουντικούς, αρνητές του ολοκαυτώματος και αναθεωρητές του ναζισμού. Ο Βενιζέλος συμφώνησε και χρησιμοποίησε τον μπαμπούλα της Χρυσής Αυγής για να κρύψει πόσο τέρας είναι ο ίδιος και η πολιτική του.

Ο φασισμός δεν φυτρώνει ως μανιτάρι στο δάσος. Κάποιοι τον ποτίζουν συστηματικά. Την δεκαετία του ‘60, από τα απομεινάρια των εθνικοφρόνων φασιστών δημιούργησαν το παρακράτος για να αναχαιτίσουν την Αριστερά. Σήμερα δουλεύουν με τη Χρυσή Αυγή. Τόσο απλά.

Όσοι πραγματικά ανησυχούν για το φαινόμενο, είναι υποχρεωμένοι να το κατεβάσουν από το κάδρο του φόβου και να το δουν κατάματα. Είναι δυνατόν να σε φοβίζει η Χρυσή Αυγή, αλλά όχι η καταστροφή μιας χώρας η οποία της δίνει τη δυνατότητα να σπεκουλάρει; Είναι δυνατόν να φοβάσαι πως θα καταλυθεί η Δημοκρατία από τη Χρυσή Αυγή, αλλά να μην βλέπεις πως δεν θα μείνουν και πολλά να καταλύσει η Χρυσή Αυγή; Είναι δυνατόν να φοβάσαι τα ζώα του φασισμού, αλλά να μην φοβάσαι τη ζούγκλα που έχει μετατραπεί η χώρα που της έκοψαν σχολεία, νοσοκομεία, τους μισθούς, την ίδια την ανάσα και το όνειρο; Είναι δυνατόν να σε φοβίζει ο φασισμός και να μην καταλαβαίνεις πως στην Ελλάδα του Σαμαρά και του Βενιζέλου, ο φασισμός δεν θα υπήρχε αν δεν υπήρχε ο νεοφιλελευθερισμός τους; Αν δεν έπαιρναν από αυτούς που δεν έχουν για να κάνουν πιο πλούσιους αυτούς που έχουν; Αν δεν εξόργιζαν τον κόσμο για να στρατολογήσουν οι φασίστες οργή και απόγνωση;

Τα 3 τελευταία χρόνια συστηματικά δημιουργείται η εντύπωση, πως χρειάζεται μια στάση ευθύνης, που δεν είναι τίποτα άλλο από πραότητα και αποδοχή. Επιδοτημένοι ψευτοδιανοούμενοι, καθηγητές Πανεπιστημίου που είναι δημιουργήματα των δημοσίων σχέσεων και του κομματισμού, ξεπεσμένοι λαϊφστυλάδες που αντικατέστησαν τις συνταγές ωχαδερφισμού και καλοπέρασης με το προσκύνημα του νεοφιλελευθερισμού της συλλογικής ευθύνης, προτάσσουν την απομάκρυνση από την ένταση «απ όπου κι αν προέρχεται». Αρκεί να μην δούμε την πολιτική από εκεί που προέρχεται.

Σε αυτό ακριβώς το κλίμα, εχθρός είναι η Χρυσή Αυγή που σκοτώνει, αλλά όχι οι πολιτικές που σκοτώνουν. Οι φασίστες που θα φτιάξουν γκέτο, αλλά όχι οι κυβερνήσεις που ήδη έφτιαξαν. Μπορεί να μην είναι ανοιχτά οπαδοί του ευγονισμού του Χίτλερ, αλλά αποδέχονται στην κοινωνία να επικρατεί η φυσική επιλογή και ο οικονομικός ευγονισμός. Όποιος δεν αντέξει, είναι γιατί δεν άξιζε να ζει και όχι γιατί τον σκότωσε ο Άδωνις. Μπορεί να μην διαχωρίζουν τους ανθρώπους σε λευκούς και μαύρους ακόμη, αλλά τους διαχωρίζουν σε αυτούς που έχουν δικαίωμα στη μόρφωση, την υγεία, τη ζωή και σε αυτούς που δεν έχουν.

Σε μια δημοκρατία που λειτουργεί, σε μια χώρα με κοινωνική Δικαιοσύνη, σε μια Ελλάδα που όλοι μπορούν να ζήσουν, δεν μπορεί ούτε να υπάρξει Χρυσή Αυγή, ούτε να σκοτώσει. Σε μια χώρα που καταρρέει η Χρυσή Αυγή είναι εργαλείο. Το εργαλείο του Σαμαρά και του Βενιζέλου. Και καμιά φορά αυτό το εργαλείο είναι μαχαίρι που σκοτώνει με θράσος έναν άνθρωπο (όχι μετανάστη πια) μπροστά στα μάτια δεκάδων άλλων. Δεν έχω καμιά αμφιβολία πως οι ίδιοι σιχαίνονται τα αίματα. Όπως και όλοι οι ηθικοί αυτουργοί.

Το ιδεολογικό «βάθος» των στρατοπέδων συγκέντρωσης

Του Ανδρέα Καρίτζη

Συχνά δημιουργείται η αίσθηση ότι η ακροδεξιά ρητορική και πρακτική της κυβέρνησης στο ζήτημα των μεταναστών και των προσφύγων είναι μια συνοδευτική αλλά σχετικά ανεξάρτητη πολιτική επιλογή από την εφαρμογή της μνημονιακής πολιτικής. Υπάρχει η εκτίμηση ότι η ακροδεξιά γραμμή στο θέμα αυτό επιλέγεται για να αποπροσανατολίσει, να καλλιεργήσει φόβο στους ημεδαπούς, να διεγείρει συντηρητικά αντανακλαστικά και τελικά να δημιουργήσει μια νέα σφαίρα συναίνεσης αυτών που υποφέρουν, γύρω από τη μνημονιακή παράταξη.

 

Ενώ ισχύουν τα παραπάνω, εκτιμώ ότι δεν ευσταθεί η εκτίμηση ότι πρόκειται για σχετικά ανεξάρτητη πολιτική επιλογή που οφείλεται στη συγκυριακή και άρα συμπτωματική επικράτηση ακροδεξιών απόψεων στην ηγεσία της μνημονιακής παράταξης. Αντιθέτως, η μνημονιακή πολιτική ηγεσία δεν θα μπορούσε να είναι αποτελεσματικά μνημονιακή χωρίς να είναι ταυτόχρονα ακροδεξιά. Και τούτο διότι η ακροδεξιά πολιτική στο ζήτημα των μεταναστών είναι κεντρικής σημασίας για την επιτυχία της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής σήμερα για βαθύτερους λόγους από τους προαναφερθέντες. Σε αυτή την περίπτωση απαιτείται από τη μεριά μας η στάθμιση του «βάθους» της ακροδεξιάς μεταναστευτικής πολιτικής στον νεοφιλελεύθερο σχεδιασμό και η εκπόνηση μιας κατάλληλης στρατηγικής που θα λαμβάνει υπόψη αυτό το βάθος.

 

Η νεοφιλελεύθερη λογική υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει κοινωνία η οποία βουλεύεται (ακόμη και με συγκρούσεις) για να αντιμετωπίσει συλλογικά όσα την αφορούν, αλλά άτομα, ο ανταγωνισμός των οποίων οφείλει να ρυθμίσει όλα τα ζητήματα. Η δημοκρατία και η κοινωνική αλληλεγγύη είναι «δεισιδαιμονίες» που νοθεύουν τον «ορθολογικό» ανταγωνισμό της αγοράς. Ενδεχόμενες ανισότητες είναι αποτέλεσμα αυτού του ανταγωνισμού και άρα οφείλουν να γίνονται σεβαστές και γιατί όχι καλοδεχούμενες. Η (οικονομική) ιεραρχία δεν εκπορεύεται βεβαίως από τον θεό (όπως στον Μεσαίωνα) αλλά από τον «ορθολογικό» ανταγωνισμό, γεγονός που την καθιστά «αντικειμενική» και υπερασπίσιμη με κάθε μέσο. Συνεπώς μια πολιτική που ενισχύει τη θέση των οικονομικά ισχυρών (διάβαζε: νικητές στον ανταγωνισμό) έναντι των υπολοίπων είναι η μόνη έλλογη επιλογή, ενώ όποιοι διαφωνούν κινούνται στη σφαίρα της δεισιδαιμονίας (του λαϊκισμού).

 

Αυτή η λογική διέπει τη μνημονιακή πολιτική, η οποία θυσιάζει τις λαϊκές τάξεις για να ενισχύσει τους οικονομικά ισχυρούς, υπηρετώντας την «αντικειμενική» ιεραρχία. Η μνημονιακή ανάπτυξη ακολουθεί επίσης αυτό το μοτίβο: η ζωή των λαϊκών τάξεων επιτρέπεται να τύχει βελτίωσης μόνο ως συνέπεια της υψηλής κερδοφορίας των οικονομικά ισχυρών. Οτιδήποτε διαρρηγνύει αυτή την ιεραρχία προτεραιοτήτων συνιστά μείζον «έγκλημα» από αυτά που ονειρεύεται ο «επικίνδυνος» ΣΥΡΙΖΑ.

 

Ας έρθουμε τώρα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων και μεταναστών. Η αγριότητα απέναντι στους πρόσφυγες και τους μετανάστες, όπως και η μνημονιακή αγριότητα, εκπορεύεται από την προαναφερθείσα λογική και προς όφελος των ίδιων συμφερόντων. Το ενδιαφέρον είναι η επιπρόσθετη ιδεολογική αξιοποίηση της εν λόγω αγριότητας. Η προηγούμενη λογική, η οποία μόνο υπαινικτικά διατυπώνεται όταν αφορά τα Μνημόνια και πάντα διανθισμένη με ωραίες εκφράσεις, στο θέμα αυτό διατυπώνεται ευθαρσώς και χωρίς ωραιοποιήσεις. Η ιεραρχία διαπλέκεται με την εθνικότητα και το χρώμα και η σφοδρότητα της επίθεσης στους πιο αδύναμους αποτελεί αντικείμενο υπερηφάνειας. Ο στόχος αυτής της επιλογής είναι βαθύτατα ιδεολογικός και στοχεύει σε πολύ περισσότερα από όσα φαίνονται σε μια πρώτη ανάγνωση. Ο στόχος είναι τα γηγενή θύματα του Μνημονίου να ταυτιστούν με τους θύτες τους και να εθιστούν στη λογική τους αποδεχόμενοι σιωπηρά την «ορθολογικότητα» της βίας που υφίστανται εν τέλει και οι ίδιοι.

 

Η αποδοχή από κάποιον που σήμερα πλήττεται από το Μνημόνιο ότι κάποια άλλη ανθρώπινη ζωή είναι σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με τις επιδιώξεις αυτών που προηγούνται στην ιεραρχία, ότι κάποιοι άλλοι άνθρωποι είναι απλά «ενοχλητικά» νούμερα, ότι η ωμή βαρβαρότητα σε κάποιους άλλους είναι «λύση», ότι η ύπαρξη κάποιου άλλου από μόνη της είναι απειλή κ.ο.κ. έχει ως συνέπεια την άρρητη συναίνεση και στη δική του αντιμετώπιση με τον ίδιο τρόπο. Αποδέχεται τη λογική της μνημονιακής πολιτικής που τον ισοπεδώνει, στην οποία ο άλλος είναι προφανώς αυτός. Τι άλλο είναι η περικοπή των συντάξεων και ο αποκλεισμός από το νοσοκομείο παρά το αποτέλεσμα της αντίληψης ότι η βαρβαρότητα είναι «λύση» στο δημοσιονομικό πρόβλημα;

 

Αν συναινεί κάποιος στο να κλείνονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης αυτοί που βρίσκονται από κάτω του, τότε ασυναίσθητα χάνει κάθε ηθικό έρεισμα για την αντίσταση στη μείωση του μισθού του ή την απόλυση που του επιβάλλει ο αμέσως από πάνω του. Αν ένας συνταξιούχος αποδέχεται ότι στον μετανάστη επιτρέπεται κάθε αγριότητα, τότε δεν μπορεί να αρνηθεί την εγκυρότητα της ίδιας σκέψης από τη μεριά του τραπεζίτη: για το συμφέρον μου επιτρέπεται κάθε αγριότητα απέναντι στους συνταξιούχους.

 

Η υιοθέτηση της λογικής του θύτη από το θύμα συνιστά κεντρικό στοιχείο για την επιτυχία της μνημονιακής πολιτικής και η ακροδεξιά πολιτική στο μεταναστευτικό είναι ο τόπος όπου επιχειρείται αυτή η βαθύτατη και εν πολλοίς ασυναίσθητη συναίνεση. Μια τέτοια συναίνεση είναι σε θέση να αμβλύνει καταλυτικά αλλά με ανεπαίσθητο τρόπο το δυναμικό της λαϊκής αντίστασης στη μνημονιακή πολιτική. Συνεπώς, η υιοθέτηση της λογικής του ισχυρού στο μεταναστευτικό από αυτούς που πλήττονται από τα Μνημόνια διαμορφώνει έναν βαθύτερο ιδεολογικό συσχετισμό που σε περιόδους όπως αυτή που ζούμε επιδρά αποφασιστικά στον πολιτικό συσχετισμό ανταγωνιζόμενος τις υλικές συνέπειες του Μνημονίου. Γι’ αυτό η επιδέξια σύγκρουση με την ακροδεξιά πολιτική στο μεταναστευτικό είναι κεφαλαιώδους σημασίας για την έκβαση της κεντρικής πολιτικής μάχης στη χώρα μας, καθώς αυτή η πολιτική δεν αποτελεί απλώς αποπροσανατολισμό ή μια επιδερμική προσπάθεια προσωρινού προσεταιρισμού συντηρητικών ακροατηρίων.

 

* Ο Ανδρέας Καρίτζης είναι μέλος της Π.Γ. του ΣΥΡΙΖΑ

Πηγή: avgi.gr

 

Ο «Ράμπο» αγοράζει χρυσό κι εκθέτει Σαμαρά

«Ο αγώνας θέλει ψυχή κι αλήθεια». Με αυτόν τον τρόπο προπαγάνδιζε πριν από ένα χρόνο την υποψηφιότητά του με τη ΝΔ στη Β’ Πειραιώς ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού Τάσος Μητρόπουλος. Τότε, μάλιστα, ο Αντώνης Σαμαράς είχε σπεύσει να φωτογραφηθεί μαζί του στα γραφεία του κόμματος στη Συγγρού και να δηλώσει με καμάρι πως όταν πήγαινε στο Στάδιο Καραϊσκάκη κι έμπαινε σε αγώνα με αλλαγή ο αποκαλούμενος και «Ράμπο των γηπέδων» ήξερε ότι θα γυρνούσε υπέρ του Θρύλου το παιχνίδι. Ο κ. Μητρόπουλος, όμως, λησμόνησε να προσθέσει στο προεκλογικό του φυλλάδιο πως ο αγώνας, εκτός από ψυχή κι αλήθεια, χρειάζεται και…κατάστημα αγοράς χρυσού στο κέντρο της Καλαμάτας, όπως αυτό που διατηρεί ο βετεράνος άσος.

«Σε υποδέχομαι στη ΝΔ, ξέροντας ότι μπορείς να γυρίσεις τον αγώνα υπέρ μας και να κερδίσουμε την αυτοδυναμία», είχε υποστηρίξει μπροστά στις κάμερες ο σημερινός πρωθυπουργός. Κι αν η ιδιοκτησία καταστήματος αγοράς χρυσαφικών, κοσμημάτων, ρολογιών και πολύτιμων λίθων δεν αντίκειται στη νομοθεσία, δημιουργούνται ζητήματα ηθικής τάξης από την ανάμειξη ενός πολιτευτή σε μια επιχείρηση που όποιος δεν θέλει να κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του συνδέει άμεσα με την εκμετάλλευση της οικονομικής ανάγκης των συμπατριωτών μας σε καιρό μεγάλης κρίσης. Πόσω μάλλον όταν ο συγκεκριμένος πολιτευτής, πέρα από την κατά καιρούς φιλανθρωπική του δράση, παρουσιάζεται ως προστατευόμενος του κ. Σαμαρά, ο οποίος εξακολουθεί να εκλέγεται στο νομό Μεσσηνίας-έδρα και του καταστήματος του κ. Μητρόπουλου.

Το http://www.koutipandoras.gr επιβεβαίωσε ότι το «MITROPOULOS GOLD», στην οδό Σταδίου 42 (πλατεία 23ης Μαρτίου), ανήκει στον Τάσο Μητρόπουλο. Στην ιστοσελίδα του καταστήματος http://www.messinia-gold.gr αναφέρεται πως αυτό λειτουργεί με κρατική άδεια, ενώ, προκειμένου να αποκρουστούν τα επιχειρήματα όσων πιστεύουν ότι το νόμιμο δεν είναι πάντα και ηθικό, υπογραμμίζεται πως η πείρα της ιδιοκτησίας εγγυάται αξιοπιστία, εχεμύθεια, ακεραιότητα κι εμπιστοσύνη, αλλά και φιλική αντιμετώπιση γιατί γνωρίζει την ιδιόμορφη ηθική και συναισθηματική διαδικασία αυτής της ενέργειας. «Οι τιμές μας είναι καλοπροαίρετες γιατί πιστεύουμε στο αμοιβαίο όφελος κι όχι στην ευκαιριακή εκμετάλλευση. Πρωταρχικά είμαστε άνθρωποι και μετά επαγγελματίες», προστίθεται στο σάιτ.


http://www.koutipandoras.gr/41346/%CE%BF-%CF%81%CE%AC%CE%BC%CF%80%CE%BF-%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%AC%CE%B6%CE%B5%CE%B9-%CF%87%CF%81%CF%85%CF%83%CF%8C-%CE%BA%CE%B9-%CE%B5%CE%BA%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B5%CE%B9-%CF%83%CE%B1.html

Όταν και ο Καραμανλής ήταν «μαλάκας»

 

Το «γ@μώ το κεφάλι μου, μαλάκα!» του Αντώνη Σαμαρά ήταν η δεύτερη φορά που αμοντάριστα πλάνα «περνάνε» στη μεγάλη οθόνη. Την πρωτιά την κατέχει ο Κώστας Καραμανλής από τις 7 Απριλίου του 1997, όπου η αξέχαστη Μαλβίνα Κάραλη παρουσίασε το άκοπο βίντεο των δηλώσεών του. Εκτός από αστειάκια και μορφασμούς, περίπου στη μέση του βίντεο, ο Κωστάκης λεέι στον εικονολήπτη «μην είναι 15 δευτερόλεπτα και περιμένω σα μαλάκας».

Δείτε το βίντεο

http://www.koutipandoras.gr/40048/%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%BB%CE%AE%CF%82-%CE%AE%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CE%BC%CE%B1%CE%BB%CE%AC%CE%BA%CE%B1%CF%82.html

Οι άλλοι Αντετοκούμπο;

Του Θανάση Καρτερού

Ο Σαμαράς περιδιαβαίνει με τη συνοδεία του στην Ομόνοια και δηλώνει ότι θα απελευθερώσει τις πόλεις μας από τους Αντετοκούμπο. Ο Σαμαράς εξαπολύει τον Ξένιο Δέν-Δια για να καθαρίσει δρόμους και πλατείες από τους Αντετοκούμπο. Ο Σαμαράς κατασκευάζει στρατόπεδα για τους Αντετοκούμπο. Ο Σαμαράς στέλνει στο ικρίωμα το νόμο Ραγκούση που έδινε κάποια διέξοδο να γίνουν δεκτοί ως Έλληνες οι Αντετοκούμπο.

 

Και η τελική εικόνα: Ο Σαμαράς δέχεται στο Μαξίμου τους Αντετοκούμπο και ευχαριστεί τον Γιάννη που τιμάει τα εθνικά μας χρώματα!

Αυτό, κυρίες και κύριοι, δεν είναι απλή υποκρισία -και μην προσβάλλετε τους έντιμους υποκριτές. Αυτό είναι η πιο ακραία εφαρμογή της συνταγής «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Η χυδαιότητα μιας ιδιοτέλειας κρυμμένης πίσω από χαμόγελα και ελληνικές σημαίες -πάλι.

 

Ο Σαμαράς αγκαλιά με μια οικογένεια μαύρων -που πάει να πει ότι ούτε ακροδεξιός είναι ούτε με τον ρατσισμό ερωτοτροπεί ούτε έχει κάποιο πρόβλημα με το δέρμα των ανθρώπων. Κι ας έχει στείλει, τα αζήτητα τον νόμο Ραγκούση, το αντιρατσιστικό και χιλιάδες ανθρώπους που «φιλοξενούνται» πίσω από συρματοπλέγματα.

 

Ο Σαμαράς αυτοπροσώπως (μάλιστα!) έχει καταδικάσει δεκάδες χιλιάδες Αντετοκούμπο να διαβιούν μεταξύ παρανομίας και φόβου, καθιστώντας όνειρο άπιαστο την ελληνική υπηκοότητα. Αυτό που θα έπρεπε να είναι δικαίωμα για κάθε παιδί που γεννήθηκε ή που ζει και σπουδάζει στην Ελλάδα απονεμήθηκε στους Αντετοκούμπο ως ρουσφέτι. Ας είναι καλά τα καρφώματα του μικρού, που «βγάζει μάτια» στο μπάσκετ και έτσι γλίτωσε και δεν του έβγαλε τελείως τα μάτια η ελληνική πολιτεία. Έβαλε τέλος στην ταλαιπωρία του και τον έκανε draft στην ιθαγένεια, αφού τον είχε κάνει πρώτα βέβαια draft to ΝΒΑ.

 

Και η ατέλειωτη ουρά αγωνίας των άλλων παιδιών, κύριε Σαμαρά; Οι νέοι που διαπρέπουν στην έκθεση, στα μαθηματικά, στα ηλεκτρολογικά, στα υδραυλικά, αλλά δυστυχώς γι’ αυτούς δεν είναι αθλητές επιπέδου; Τα παιδιά που αγαπούν την Ελλάδα και τη βλέπουν κάθε μέρα να τα αποδιώχνει; Αυτά έως πότε θα περνούν από τις φυλετικές εξετάσεις των νεοναζί, από τους φράχτες των κειμένων διατάξεων, από την ανάλγητη γραφειοκρατία, από τα αστυνομικά μπλόκα, ζητώντας να αναγνωριστεί το αυτονόητο: ότι είναι Έλληνες;

 

Αλλά τι ρωτάμε. Εδώ μιλάμε για τη φιγούρα σας, όχι για το δράμα τους…

 

 

Πηγή: avgi.gr

– See more at: http://left.gr/news/oi-alloi-antetokoympo#sthash.g4xH8MFr.dpuf

Δεν είναι ο Σαμαράς ρατσιστής, ο Αντετοκούνμπο είναι μαύρος

 

Του Κώστα Βαξεβάνη

Ο Αντετοκούνμπο ως παίκτης που κατάφερε να βάλει καλάθι στην επιτυχία, πέρασε το κατώφλι του Μεγάρου Μαξίμου για να δει αυτοπροσώπως τον πρωθυπουργό. Ως τον Μάιο που πέρασε ο Αντετονκούμπο δεν ήταν τίποτα άλλο από ένας λαθρομετανάστης που δεν είχε κανένα δικαίωμα να πάρει την ελληνική ιθαγένεια. Γεννήθηκε στην Ελλάδα, δεν γνωρίζει άλλη γλώσσα από τα ελληνικά, δεν ξέρει πού πέφτει η Νιγηρία, ακόμη και τα αγγλικά τα μιλάει με χαρακτηριστική ελληνική προφορά, αλλά δεν είχε δικαίωμα κατά τον κύριο Σαμαρά να πάρει ελληνική ιθαγένεια.

Αν ο Αντετοκούνμπο δεν έμπαινε στην εθνική ομάδα, θα ήταν απλώς ένας μαύρος που μπορεί να τον μαχαίρωναν σε κάποια γωνιά της Κυψέλης οι σύμμαχοι του κυρίου Πολύδωρα, με τους οποίους θέλει να σώσει την Ελλάδα. Σε καμιά περίπτωση με τους Αντενοκούνμπο.

Και ξαφνικά, ο μαύρος, ο λαθρομετανάστης, αυτός που «αν δεν του αρέσει η Ελλάδα και οι νόμοι της να πάει πίσω στη Νιγηρία», έγινε γνωστός, συμπαθής και Eλληνας. Τόσο Eλληνας, που ο Αντώνης Σαμαράς θα καταδεχθεί να σφίξει το μαύρο του χέρι. Ποιός ξέρει ίσως ανακαλύψουν σε λίγο πως κάποιος προπάπος του είχε ελληνικό αίμα και αυτή είναι άλλωστε η εξήγηση για την επιτυχία του.

Αυτό το επικοινωνικό νταβαντούρι με τον Αντετοκούνμπο, δεν είναι μόνο η υποκρισία των κυβερνώντων. Είναι ο βαθύς τους ρατσισμός. Αυτοί που θεωρούν πως ένα παιδί που γεννιέται στην Ελλάδα δεν έχει δικαίωμα να πάρει ιθαγένεια, να γίνει πολίτης της χώρας που ζει, ξεχνούν τα πάντα, βαφτίζουν όποιον θέλουν Έλληνα, αρκεί να τους προσφέρει δόξα και επικοινωνιακή βοήθεια. Όσο μαύρος και να είναι, όσο γελοίοι και αν γίνονται.

Με την ίδια ευκολία και αιρετική θρησκευτικότητα και ανοησία που ανακαλύπτουν «τον Θεό των Ελλήνων», την Παναγία με ελληνικό ISO και το θαυματουργό ελληνικό DNA, είναι ικανοί να κατασκευάσουν ένα μαύρο έλληνα, αρκεί να τους συμφέρει. Τους άλλους μπορεί να τους σφάξει ελεύθερα η συνιστώσα Χρυσή Αυγή.

 

http://www.koutipandoras.gr/39106/%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-%CF%83%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%82-%CF%81%CE%B1%CF%84%CF%83%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%82-%CE%BF-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B5%CE%BD%CE%BF.html

Η ελληνική ιθαγένεια, το NBA και η εθνική υποκρισία

Δελτίο τύπου της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου

Η διεθνής αθλητική διάκριση την οποία κατέκτησε με την αξία και τον κόπο του ο δεκαοκτάχρονος Έλληνας καλαθοσφαιριστής, αποτέλεσε εύλογη αφορμή για πανηγυρισμούς. Ακόμη μια ένδειξη προκοπής του ελληνικού αθλητισμού, συγκινεί όσους έχουν μάθει να καμαρώνουν όποτε βλέπουν την ελληνική σημαία σε άξια χέρια. Μαζί τους όμως θα πανηγυρίσουν υποκριτικά και κάποιοι που, αν δεν ήξεραν ποιός είναι ο Γιάννης Αντετοκούμπο, δεν θα ανέχονταν την παρουσία του στη δουλειά τους, στην ομάδα τους, στο λεωφορείο ή στο παγκάκι τους. Όπως ακριβώς δεν την ανέχονται σε άλλα παιδιά που δεν συμβαίνει να έχουν το ύψος και το ταλέντο του νεαρού Αντετοκούμπο. Πανηγυρίζουν και αυτοί που αν ο Γιάννης δεν ήταν ταλαντούχος μπασκετμπολίστας δεν θα θεωρούσαν ποτέ ότι αξίζει να γίνει Έλληνας.

Γεννημένος εδώ από αλλοδαπούς μετανάστες και έχοντας γνωρίσει την Ελλάδα ως μοναδική πραγματική πατρίδα, ο Γιάννης πληρούσε αναμφίβολα τις προϋποθέσεις για κτήση ιθαγένειας με βάση το νόμο 3838/2010. Πριν, όμως, προφθάσει να ολοκληρώσει τις σχετικές διαδικασίες, η σύντομη νομοθετική άνοιξη της ελληνικής ιθαγένειας είχε ήδη λήξει άδοξα.

Και να που ξαφνικά έκανε το θαύμα της η βιοτεχνία εξαιρετικών, επιλεκτικών και αδιαφανών πολιτογραφήσεων, γνήσιο τέκνο των πιο σκοτεινών περιόδων της ελληνικής ιστορίας. Σε ανακοίνωσή του της 9ης Μαϊου 2013, το πρακτορείο που εκπροσωπεί τον αθλητή έθεσε το θέμα στη σωστή του βάση: «Ευχαριστούμε την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Εσωτερικών και βέβαια την Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης που βοήθησε να προχωρήσει η διαδικασία». Οι άλλοι, χιλιάδες άλλοι γεννημένοι και σπουδασμένοι στην Ελλάδα, ας περιμένουν! Αυτοί δεν αξίζουν να είναι συμπατριώτες.

Η ελληνική κοινωνία, που δέχθηκε και ενσωμάτωσε τους γονείς του Γιάννη, που τον σπούδασε και τον διαμόρφωσε αθλητικά, έχει κάθε λόγο να τον καμαρώνει. Αντίθετα, η ελληνική πολιτεία έχει έναν ακόμη λόγο να ντρέπεται. Ο δε Πρωθυπουργός, μέγας πολέμιος του ν.3838, υποδέχεται και τον Αντετοκούμπο στο Μέγαρο Μαξίμου για να τον συγχαρεί. Αφού στέρησε από όλα τα παιδιά σαν τον Αντετοκούμπο την ελληνική ιθαγένεια, τώρα επιχαίρει για το πρώτο ελληνικό draft στο NBA… Έχει όρια η υποκρισία;

ΥΓ. Προς τους αρμόδιους Υπουργούς, κ.κ. Στυλιανίδη & Αθανασίου και τον Πρωθυπουργό της Ελληνικής Δημοκρατίας, κ. Σαμαρά.

Αξιότιμοι κύριοι,

Θα μπορούσατε τουλάχιστον να είστε συνεπείς στις επανειλημμένα εκφρασμένες αντιλήψεις σας και να μην πολιτογραφούσατε τον (πολλά υποσχόμενο) Έλληνα μπασκετμπολίστα. Διότι κατά βάθος βέβαια, είναι σίγουρο πως ούτε αυτόν τον θεωρείτε Έλληνα. Εμείς πάντως τον θεωρούμε, όχι επειδή παίζει καλό μπάσκετ, αλλά επειδή νιώθει ότι μπορεί να μοιράζεται το μέλλον του μαζί μας.

http://left.gr/news/i-elliniki-ithageneia-nba-kai-i-ethniki-ypokrisia

Τον Νερούδα να τον αφήσετε ήσυχο κ. Σαμαρά

νερούδα
Όταν ένας ακροδεξιός πολιτικός συναντά έναν μαρξιστή ποιητή.

Τι συμβαίνει όταν ένας ακροδεξιός πολιτικός, όπως ο Αντώνης Σαμαράς, αρχίζει να χρησιμοποιείστις ομιλίες του αποσπάσματα μαρξιστών ποιητών όπως ο Πάμπλο Νερούδα;

Τις περισσότερες φορές μπορεί και να την γλιτώσει σχετικά φτηνά, ιδίως αν ο ποιητής έχει υμνήσει τη ζωή και τον έρωτα. Τότε η δυνατότητα άντλησης πανέμορφων αλλά πολιτικά ακίνδυνων στίχων αφήνει μεγάλα περιθώρια κινήσεων.

Πάντα όμως ο κίνδυνος παραμονεύει στη γωνία.

Ο Σαμαράς εκφράζει και παλεύει στη ζωή του για όλα αυτά τα οποία ο Νερούδα απεχθανόταν.

Ο Νερούδα κυνηγήθηκε για τη σχέση του με το κομμουνιστικό κόμμα Χιλής. Ο Σαμαράς έφερε στην κυβέρνησή του τα ιδεολογικά τέκνα της χούντας των συνταγματαρχών.

Ο Νερούδα πολεμούσε με τα ποιήματά του τον φασισμό. Ο Σαμαράς ανοίγει διάπλατα τις πόρτες για συνεργασία με τους ναζιστές τη Χρυσής Αυγής – το “αδελφό κόμμα” όπως την αποκαλούσαν τα στελέχη της ΝΔ πριν από τις εκλογές.

Ο Νερούδα στάθηκε δίπλα στον σοσιαλιστή ηγέτη Σαλβαδόρ Αλιέντε όταν εθνικοποιούσε τις επιχειρήσεις για να τις ξαναφέρει στα χέρια του λαού της Χιλής. Ο Σαμαράς τοποθέτησε σε θέσεις κλειδιά του κρατικού μηχανισμού του θιασώτες του νεοφιλελεύθερου δικτάτορα Πινοσέτ για να ξεπουλήσουν ό,τι έμεινε όρθιο.

Ως διπλωμάτης ο Νερούδα εξασφάλισε τη μεταφορά 2.000 προσφύγων του Ισπανικού εμφυλίου στη Χιλή. Ο Σαμαράς στήνει στρατόπεδα συγκέντρωσης και αφήνει την αστυνομία να βασανίζει τους πρόσφυγες που φτάνουν στη χώρα μας.

Ο Νερούδα έγραφε ποιήματα ενάντια στις πολυεθνικές εταιρείες που λειτουργούν σαν στρατός κατοχής. Ο Σαμαράς τις αποκαλεί “επενδύσεις” και στέλνει τα ΜΑΤ να τις προστατεύσουν.

Την επόμενη φορά λοιπόν κύριες πρωθυπουργέ που θα θελήσετε να “ατακάρετε” Νερούδα θα σας παρακαλούσαμε, αν τολμάτε, να διαβάστε το παρακάτω ποίημα ενάντια στο φασισμό. Μην το φοβηθείτε. Έχει και μερικές γραμμές για την Ελλάδα.

Καινούριο τραγούδι αγάπης
Στο Στάλινγκραντ

Pablo Neruda

Εγώ έγραψα για το νερό και για το χρόνο
περίγραψα το πένθος και το μαύρο μέταλλό του,
έγραψα για τον ουρανό και για τα μήλα,
και τώρα γράφω για το Στάλινγκραντ.
Με το μαντήλι της έχει φυλάξει η νύφη
του ερωτευμένου μου έρωτα τη λάμψη.
Πάνω στο χώμα είναι η καρδιά μου, τώρα,
στο φως και στον καπνό του Στάλινγκραντ.
Άγγιξα με τα χέρια το σκισμένο
σωκάρδι της γαλάζιας δύσης:
τώρα καθώς το πρωινό της ζωής γεννιέται
τ’ αγγίζω στον ήλιο του Στάλινγκραντ.
Ξέρω πως ο αιώνιος νέος με τα εφήμερα φτερά του,
σαν ένας κύκνος δεμένος,
το γνώριμό του πόνο ξεδιπλώνει
με την κραυγή μου αγάπης για το Στάλινγκραντ.
Αφήνω την ψυχή μου όθε μ’ αρέσει.
Εμένα δε με τρέφουν κουρασμένα
χαρτιά μουτζουρωμένα και μελάνι.
Γεννήθηκα να τραγουδήσω το Στάλινγκραντ.
Ήταν μαζί με τους αθάνατους νεκρούς σου
στα τρυπημένα τείχη σου η φωνή μου,
κ’ ήχησε σαν καμπάνα ή σαν αγέρας
κοιτάζοντάς σε να πεθαίνεις, Στάλινγκραντ.
Πολεμιστές Αμερικάνοι τώρα
λεφούσια, άσπροι και μαύροι
σκοτώνουνε στην έρημο το φίδι.
Τώρα δεν είσαι μόνο, Στάλινγκραντ.
Γυρίζει στα παλιά οδοφράγματα η Γαλλία
με μια σημαία τρικυμίας στημένη
πάνω σε δάκρυα που μόλις εστεγνώσαν.
Τώρα δεν είσαι μόνο, Στάλινγκραντ.
Τα τρομερά λιοντάρια της Αγγλίας
πάνω απ’ την άγρια θάλασσα πετώντας
στη μαύρη γη καρφώνουνε τα νύχια.
Τώρα δεν είσαι μόνο, Στάλινγκραντ.
Μόνο οι δικοί σου δεν είναι θαμμένοι
στο χώμα των βουνών της τιμωρίας:
εκεί το κρέας των πεθαμένων τρέμει
που αγγίξανε το μέτωπό σου, Στάλινγκραντ.
Νικημένα φεύγουνε των εισβολέων τα χέρια,
και δίχως φως στα μάτια του στρατιώτη,
πλημμυρισμένα με αίμα τα παπούτσια
που πάτησαν την πόρτα τη δική σου, Στάλινγκραντ.
Με περηφάνεια είναι το ατσάλι σου φτιαγμένο,
η χαίτη σου από φωτεινούς πλανήτες,
οι επάλξεις σου είναι από καρβέλια μοιρασμένα,
το μέτωπό σου σκοτεινιασμένο, Στάλινγκραντ.
Η πατρίδα σου είναι από σφυριά και δάφνες,
στο χιονισμένο μεγαλείο σου είναι το αίμα,
πάνω στο χιόνι είναι η ματιά του Στάλιν,
με το αίμα σου πλεγμένη, Στάλινγκραντ.
Οι δάφνες, τα μετάλλια που οι νεκροί σου
απόθεσαν στο τρυπημένο στήθος
της γης, και τη συγκίνηση όλης
της ζωής και του θανάτου, Στάλινγκραντ.
Η βαθιά πίστη που τώρα ξαναφέρνεις
στην καρδιά του κουρασμένου ανθρώπου
με τη γενιά των ρούσων καπετάνιων
από το αίμα σου βγαλμένων Στάλινγκραντ.
Η ελπίδα που γεννιέται μες στους κήπους
σαν το λουλούδι που προσμένουμε του δέντρου,
σελίδα χαραγμένη με τουφέκια,
τα γράμματα απ’ το φως σου, Στάλιγκραντ.
Τον Πύργο σου που ανέβασες στα ύψη,
τους ματωμένους πέτρινους βωμούς σου,
τους υπερασπιστές της ώριμης ηλικίας,
τους γιους της σάρκας της δικής σου, Στάλινγκραντ.
Τους παθιασμένους σου αετούς των βράχων,
τα μέταλλα που βύζαξε η ψυχή σου,
τους χαιρετισμούς με δάκρυα δίχως τέλος
και τα κύματα της αγάπης, Στάλινγκραντ.
Τα κόκκαλα καταραμένων δολοφόνων
τα σφαλισμένα μάτια του εισβολέα,
και τους καταχτητές καταδιωγμένους
πίσω απ’ τη λάμψη τη δική σου, Στάλινγκραντ.
Αυτοί που ταπεινώσαν την Αψίδα
και πέρασαν τα νερά του Σηκουάνα
με την ίδια τη συγκατάθεση του σκλάβου,
εμείνανε στο Στάλινγκραντ.
Αυτοί που στην ωραία Πράγα, πάνω
σε δάκρυα, σε σιωπή και προδοσία
περάσανε πατώντας τις πληγές της,
πεθάνανε στο Στάλινγκραντ.
Αυτοί που στις ελληνικές σπηλιές λερώσαν
τον κρυστάλλινο σπασμένο σταλαχτίτη
και τη γαλάζια κλασσική του ακρίβεια,
που είναι χαμένοι τώρα, Στάλινγκραντ;
Αυτοί που γκρεμίσαν στην Ισπανία και κάψαν
κι’ αφήσαν την καρδιά αλυσσοδεμένη
της μάνας των δρυών και πολεμάρχων,
στα πόδια σου σαπίζουν, Στάλινγκραντ.
Εκείνοι που στην Ολλανδία ραντίσαν
τουλίπες και νερό με ματωμένη λάσπη,
κι άπλωσαν το σπαθί και το μαστίγιο,
τώρα αναπαύονται στο Στάλινγκραντ.
Εκείνοι που στης Νορβηγίας την άσπρη νύχτα
με ούρλιασμα τσακαλιού ξαμολυμένου
κάψαν την παγωμένη άνοιξή της,
βουβάθηκαν στο Στάλινγκραντ.
Τιμή σ’ εσέ γι’ αυτό που ο αγέρας φέρνει,
γι’ αυτό που τραγουδήθηκε, γι’ αυτό που τραγουδιέται,
τιμή για τα παιδιά σου, τις μανάδες
και για τους εγγονούς σου, Στάλινγκραντ.
Τιμή στον πολέμαρχο της ομίχλης,
τιμή στον κομισάριο, στο στρατιώτη,
τιμή στον ουρανό του φεγγαριού σου,
τιμή στον ήλιο το δικό σου, Στάλινγκραντ.
Φύλα μου ένα τουφέκι κ’ ένα αλέτρι,
κ’ ένα κομμάτι αφρού να μου φυλάξεις,
κ’ ένα κόκκινο στάχυ από τη γη σου,
μαζί μου να τα βάλουνε στο μνήμα,
για να γνωρίζουν, αν ποτέ αμφιβάλουν,
πως αν και δεν πολέμησα μαζί σου,
πως πέθανα αγαπώντας σε, πως μ’ είχες αγαπήσει,
αυτό το μαύρο ρόδι αφήνω στην τιμή σου,
αυτόν τον ύμνο αγάπης για το Στάλινγκραντ.

http://info-war.gr/2013/06/%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BD%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%8D%CE%B4%CE%B1-%CE%BD%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B1%CF%86%CE%AE%CF%83%CE%B5%CF%84%CE%B5-%CE%AE%CF%83%CF%85%CF%87%CE%BF-%CE%BA-%CF%83%CE%B1%CE%BC%CE%B1/