Ένας εξεγερμένος μετανάστης στην Ελλάδα

Ας εξιτάρουμε λίγο το φαντασιακό μας μιλώντας για την πραγματικότητα!

Δεν έχω όνομα, περιπλανιέμαι ανά τους αιώνες με μια απρόσωπη ταυτότητα…Ναι, θα ήθελα να έχω ταυτότητα, θα ήθελα να έχω πατρίδα και ένα ζεστό καταφύγιο. Κάποτε με αποκαλούσαν Εβραίο, τώρα με αποκαλούν λαθραίο, μετά από λίγα χρόνια θα με φωνάζουν Καλλιόπη; Μα σήμερα, με λένε λαθραίο και δεν γνωρίζω το γιατί…

Zούσα στο Αφγανιστάν στην περιοχή Γκάζνι με την οικογένεια μου, τη γυναίκα μου και τον ανήλικο γιο μου . Ο γιος μου δεν μπορούσε να κοιμηθεί τα βράδια γιατί είχε αποκτήσει κροτοφοβία από τους βομβαρδισμούς του πολέμου μεταξύ των εγχώριων ενόπλων και των στρατιωτών του ΝΑΤΟ. Πάντα με ρώταγε , γιατί συμβαίνει αυτό, γιατί πολεμάνε; H απάντηση μου ποτέ δεν ήταν ξεκάθαρη, άλλωστε πως μπορεί να είναι, αφού το παιχνίδι παίζεται για τους «από πάνω» και όχι για μένα και την οικογένεια μου, ούτε καν για τον νεκρό στρατιώτη του ΝΑΤΟ που πέθανε στο ρέμα πιο κάτω και κάποιοι συμπολίτες μου πήγαν να βγάλουν φωτογραφίες με το νεκρό πτώμα του.

Κάποια μέρα όμως πήρα τη μεγάλη απόφαση. Δεν αντέχαμε άλλο τους βομβαρδισμούς και την απελπισία της αβέβαιης ζωής στον τόπο που γεννηθήκαμε να βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση. Η ξενιτιά ήταν μια λέξη που όταν την πρόφερα, η γυναίκα μου χωρίς να την ακούει, αλλά την αισθανόταν.. έκλαιγε.

Όμως, πόσες επιλογές είχαμε;

Αυτή η αναθεματισμένη η τηλεόραση μας δείχνει κάτι σκηνές ευημερίας και απολαύσεων που ζηλεύω…Άραγε υπάρχει μέρος που οι πολίτες μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθεροι, χωρίς βομβαρδισμούς, λογοκρισία και λιθοβολισμούς; Αν υπάρχει αυτό το μέρος θα ήθελα να μεγαλώσω το παιδί μου. Δεν ζητάω πολλά, απλά να μην υπάρχουν βομβαρδισμοί όλη τη μέρα αλλά λίγες ώρες, αφού κοιμηθεί ο γιός μου, λίγο φαγητό αρκεί να μην πεθάνουμε από ασιτία, πιο ανώδυνους λιθοβολισμούς, να μην πεθαίνουν οι ένοχοι αλλά να παραδειγματίζονται για τα λάθη τους. Αν αυτά μπορεί να μου τα εξασφαλίσει κάποιος, εγώ θα φύγω σήμερα και θα αναγκάσω την οικογένεια να έρθει για το καλό της.

Κάνεις δεν μου τα εξασφάλισε αυτά, αλλά εγώ τόλμησα…Έτσι και έπραξα , βγήκα τον κήπο και έβαλα σε ένα βάζο λίγο χώμα από την πατρίδα μου για να έχω στο ταξίδι για μια καλύτερη ζωή. Φυσικά και σκέφτομαι τον επαναπατρισμό, άλλωστε ο γιος μου, μου ορκίστηκε ότι θα πάει να συναντήσει τους μεγάλους στη δύση και θα τους πει να σταματήσουν τον πόλεμο δίνοντας τους μια ζωγραφιά που έφτιαξε τελευταία. Έχει ταλέντο ο μικρός, αν και το περιστέρι που ζωγράφησε το έφτιαξε “κόκκινο”, αλλά θα έχει λόγο που το έκανε…

Απευθύνθηκα στους ειδικούς, δυστυχώς όπως πολλοί πριν από εμένα δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν ταξιδιωτικά έγγραφα, έτσι έγινα και εγώ και η γυναίκα μου και το παιδί μου, αυτό που αποκαλούν παράτυποι μετανάστες, στην συνέχεια επονομαζόμασταν παράνομοι και μετά λαθραίοι. Τέλος πάντων ο προορισμός μας ήταν η Σουηδία, είχα ακούσει για την καλή ζωή εκεί και για τους δύο μήνες που διαρκεί η αίτηση για “άσυλο”. Σπουδαία λέξη αυτή, “άσυλο”. Άραγε τι να σήμαινε; Aπλά μου είχαν πει κάποιοι άλλοι… ότι αυτή τη λέξη πρέπει να την χρησιμοποιώ ως κύριο εργαλείο για να μην απελαθώ και επιστρέψω στους ανατριχιαστικούς κρότους. Πήρα τα κάποια χαρτιά μας για να μπορέσω να φύγω για το ταξίδι μας…

Έπρεπε να περάσουμε τα βουνά Χίντου Κους. Η αποστολή μας αποτελούνταν από 23 ανθρώπους, τα 7 ήταν παιδιά, ο δικός μου ήταν μόλις 14 χρονών, ήταν εξαντλημένος.. εγώ το έβλεπα, αλλά είχε καρφωμένο το βλέμμα του προς τη δύση και ενώ οι συνταξιδιώτες έτρεμαν από τον φόβο να διαβούμε τα βουνά, ο μικρός μου αποκρίθηκε, “ότι τα όνειρα μας δεν μπορούν να σταματήσουν επειδή κάποιοι διαλέγουν να βάζουν βουνά στο δρόμο μας”. Αυτή η φράση παραφράστηκε ανάλογα τα εμπόδια που ήταν να περάσουμε.

Πλέον αισθανόμουν πολύ δυνατός από αποθέματα ψυχής, ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε. Είχαν πει σε μερικούς να πάνε στο νοτιοδυτικό μέρος της πατρίδας, αλλά ενημερώθηκα “ευτυχώς εγκαίρως” ότι το Ιράν έχει υψώσει φράχτη 147 χλμ που περιφράζει τα σύνορα από κάποιους σαν εμάς. Δεν λέω, από την πείνα, ίσως να γινόμουν επικίνδυνος, να έκλεβα καμιά κότα για να φάει ο μικρός, αλλά να προκαλέσω άλλο κακό δεν μου περνάει από το μυαλό. Άκου εκεί, “παράτυπος” και “φράχτες”. Σταματήσαμε στην Κουέτα και μετά περάσαμε στο Ιράν από αλλού, ωραία περιοχή, κάτσαμε και λίγες μέρες, νομίζω είχαμε φάει και κάτι εκεί.

Αλλά στο Ιράν οι καιρικές συνθήκες είναι πολύ άσχημες, η γυναίκα μου είχε ανεβάσει πυρετό και ο ένας κολλούσε τον άλλο, αντί να βρούμε κάποια περίθαλψη μας πλησίασαν κάποιοι άγνωστοι μέσα στις κουραστικές βραχώδεις οροσειρές φαινόταν περίεργο να κυκλοφορούν άνθρωποι, ήταν και νύχτα. Η συνάντηση δεν φαινόταν καλή, μας επιτέθηκαν, μας έβγαλαν μαχαίρια, τρομοκρατήθηκα, δεν αντέδρασα εγκαίρως, κάποιοι άλλοι..δικοί μας αντιστάθηκαν και η φασαρία τους ανάγκασε να αποχωρήσουν, όμως δεν αποχώρησαν άπραγοι, καθότι φαινόταν να εκτελούσαν κάποιο επάγγελμα.
Απήγαγαν 2 παιδιά και μια μεσήλικη γυναίκα. Για να πάρουμε πίσω τους ανθρώπους θα έπρεπε να πληρώσουμε, τα λεφτά μας ήταν περιορισμένα, τα χρονικά περιθώρια επιβίωσης στένευαν, η νύχτα μας τρομοκρατούσε. Καταβάλαμε όλοι και όλες από λίγα χρήματα, όσα μας περίσσευαν, τις επόμενες μέρες θα έπρεπε να μειώσουμε την τροφή που καταναλώναμε. Πήραμε τα δύο παιδιά, τη μεσήλικη γυναίκα δεν την γνώριζε κανένας, δεν είχαμε λεφτά για εκείνην, την αφήσαμε πίσω, ήταν μια πράξη κακίας αλλά ταυτόχρονα και επιβίωσης για τον καθένα ξεχωριστά, το “εμείς” ήταν απλά ένα ευχολόγιο, εγώ σκεφτόμουν τη γυναίκα και το παιδί και δεν με ένοιαζε πολύ η τύχη των υπολοίπων. Άλλωστε κάποιοι δεν πλήρωσαν για τα παιδιά, αυτοί ήταν και οι πρώτοι που διαχώρισαν τη στάση τους.

Επόμενος προορισμός μας η Τουρκία, άκουσα και για μια “κουζίνα”, ούτε καν που θυμάμαι πια ακριβώς, πάντως ακουγόταν θεσπέσια μπροστά στη δική μας που είχε χαλάσει πρόσφατα. Η πόλη “Βαν” και μετά η Κωνσταντινούπολη”, δεν ήταν και άσχημα, αλλά πράγματι κυνηγάμε το κάτι παραπάνω για να ζήσουμε αξιοπρεπώς. Στην Κωνσταντινούπολη πήραμε καράβι, μπορεί να μην ήταν και το πιο ασφαλές, σίγουρα δεν ήταν το πιο ασφαλές, είχε κύμα και τέτοια αλλά κάπως τα καταφέραμε. Το “κάπως” δεν είναι και το πιο ευχάριστο, καθώς ένα κύμα παρέσυρε δύο μετανάστες και μάλλον πνίγηκαν, παρά τις κλήσεις μας για βοήθεια, η ανταπόκριση του λιμενικού σώματος ήταν μηδενική. Περάσαμε και άλλα σύνορα, η μυρωδιά άλλαξε.

Φτάσαμε σε μια υπέροχη χώρα, έχω διαβάσει γι αυτή, για τον πολιτισμό και την φιλοξενία, μυρίζαμε την αλμύρα της θάλασσας και θαυμάζαμε τις ομορφιές του απέραντου γαλάζιου. Κάποιος φώναξε “ Αυτή είναι η Ελλάδα”! Με σαγήνευσε δεν το κρύβω, μακάρι να μην ήμουν “παράτυπος” και να μπορούσα να περάσω λίγες μέρες σε αυτή τη χώρα, αλλά βιαζόμασταν. Καθώς φτάναμε στη στεριά ακούσαμε έναν περίεργο θόρυβο, δεν είναι ο ήχος που θα περίμενα να ακούσω. Είχα ονειρευτεί αυτή τη μέρα, ως μια μέρα υποδοχής κάποιων κατατρεγμένων ανθρώπων. Όποτε γιατί να μην μας χειροκρόταγαν κιόλας; Λίγο αλαζονικό βεβαίως, αλλά όταν το λιμενικό σώμα μας κατέβασε στη στεριά και με αυστηρό ύφος μας πρόσταζε να κάνουμε κάποια πράγματα. Εγώ έλεγα με ύφος αγανάκτησης “Ξέρετε τι έχουμε περάσει εμείς για να φτάσουμε εδώ”.  Ένας-δύο από εμάς ήξεραν και Αγγλικά, από τους λιμενικάριους θαρρώ ότι αυτά που μας έλεγαν δεν ήταν και πολύ…Αγγλικά, μάλλον Γαλλικά μου έμοιαζαν.  Πήγαμε σε ένα γραφείο, είχαμε γίνει και περισσότεροι, μας έκαναν κάποιες βασικές ερωτήσεις με διερμηνέα. Οι επιλογές δεν ήταν και οι πιο εύλογες. Μας μιλούσαν για μια κακιά λέξη “απέλαση”. Ο διερμηνέας μου εξήγησε την κακιά της σημασία και τότε έγινα έξω φρενών, νομίζω ότι για λίγα δευτερόλεπτα, υιοθέτησα και εγώ την “γαλλική”, για λίγο όμως, όχι σαν τους άλλους, τους λιμενικούς. Τέλος πάντων, το ξέσπασμα μου τελείωσε με τη φράση “έχει κρότους”.

Εγώ τότε χρησιμοποίησα το εργαλείο των πολλών…”άσυλο”. Τότε και αυτοί μου είπαν, “Τότε θα πας στην Αθήνα και εκεί θα σε περιποιηθούν καλά”. Το ύφος του δεν ήταν και το ποιο φερέγγυο, μάλιστα κάποιοι μου είπαν, ότι σε ειρωνευόταν. Αλλά δεν μπορούσε να κατανοήσω γιατί το έκανε αυτό. Εγώ γνώριζα ότι οι αιτούντες “άσυλο” χαίρουν προστασίας και αξιοπρεπών συνθηκών παραμονής.

Εξέφρασα την προς στιγμή απορία μου και επέστεψα τη σκέψη μου στον φόβο της αβεβαιότητας. “Το αίτημα ασύλου θα το πάρεις στην Πέτρου Ράλλη μας είπε κάποιος Έλληνας στον Έβρο”. Μας μετέφεραν με ένα φορτηγό στην Αθήνα , εγώ είχα στο μυαλό αυτή την κυρία “Πέτρου Ράλλη”, είχε και ωραίο όνομα.

Λοιπόν, κυρία δεν την λες, πάντως εγώ την αίτηση την έκανα και περιμένω. …

Που ζούμε; Mα φυσικά και θα σας πω, μας μετέφεραν σε ένα υπέροχο κέντρο κράτησης μεταναστών με την επωνυμία “Αμυγδαλέζα” και γυναίκες και παιδιά και βρώμα και απελπισία. Μόλις φτάσαμε ο μικρός λιποθύμησε από τον χώρο που του είπαν ότι θα κοιμηθεί. Οι περισσότεροι μετανάστες και μετανάστριες που είναι εκεί, συνεχώς διαμαρτύρονται, οι συνθήκες υγιεινής είναι άθλιες.

Σαπούνια και περίεργα καθαριστικά για να αποφύγουμε την ψώρα, δεν έχουμε και έτσι δεν την αποφύγαμε. Πολλοί και πολλές έχουν κολλήσει ψώρα από τη βρώμα. Ξέχασα να πω ότι έχουμε και καρτοτηλέφωνο, έχουμε ένα, λίγο χαλασμένο βέβαια, αλλά μέσα στην όλη απελπισία των “καυτών” κοντέινερ, εξαιτίας της έλλειψης air condition μοιάζει το λιγότερο. Άραγε με ποιον να επικοινωνήσεις, αφού τα σκουπίδια δεν μιλάνε. Γιατί και εμένα και το παιδί μου και τη γυναίκα μου, μόνο σαν σκουπίδια μας συμπεριφέρονται. Έμαθα ότι και έξω όμως κυκλοφορούν “σκούπες” για εμάς και η γυναίκα μου έχει δίκιο όταν μου λέει ότι όλα συγκλίνουν προς τη χωματερή στην οποία μας οδήγησαν να ζούμε.

Ήμουν στην χωματερή“Αμυγδαλέζα”  , για περίπου 10 μήνες, τώρα δεν είμαι πλέον εκεί, διότι μια μέρα ξύπνησα και είδα τον γιο μου άρρωστο από λοίμωξη του αναπνευστικού και το ίδιο βράδυ συμμετείχα στην εξέγερση για την παράταση της διαμονής μας από τους 12 στους 18 μήνες σε αυτό το κολαστήριο, που κάποιοι το ονομάζουν “κέντρο φιλοξενίας”.

Αναζητώ την φιλοξενία όλων αυτών των σεβαστών Ελλήνων πολιτών που θέλω να γνωρίσω, αλλά πουθενά δεν βρίσκω. Αναζητώ συμπαράσταση για να μην αποτελέσει η εξέγερση ένα πυροτέχνημα αλλά να καούν όλα τα παρόμοια κολαστήρια στον κόσμο, αναζητώ τους υπεύθυνους αυτής της κατάστασης για να τους δώσω την ζωγραφιά του κόκκινου περιστεριού και να τους πω ότι ο γιος μου χρειάζεται γιατρό.

Αυτή τη στιγμή τρέχω να βρω κάποιον, κάποιους και να τους μιλήσω, να τους θέσω το μεγάλο “Γιατί” αυτής της κατάστασης. Είμαι ένας από τους δραπέτες της εξέγερσης που σημειώθηκε στην Αμυγδαλέζα στις 10/8 για μια ελάχιστη αξιοπρεπή διαμονή, για να μην αναφέρω όλα τα υπόλοιπα που αυτή τη στιγμή μου έρχονται στο μυαλό. Περιφέρομαι πλέον στο άγνωστό, χωρίς το παιδί και τη γυναίκα μου, σε μια ξένη χώρα.

Πέρασα ένα στενό, μια παρέα νεαρών ατόμων με ξυρισμένα κεφάλια γύρισε και με κοίταξε άγρια. Αυτοί δεν είναι “Έλληνες” ψιθύρισα και συνέχισα τον δρόμο της ξενιτιάς και της ομίχλης.

Είμαι μονάχα ένας “μετανάστης στην Ελλάδα”. Ξέρω πολύ καλά, ότι αυτές οι “χωματερές” δεν έχουν φτιαχτεί μόνο για μένα, την οικογένεια μου και τους υπόλοιπους που βρίσκονται τώρα εκεί, αλλά υπάρχουν πολλές και για τους ντόπιους και για εμάς τους μετανάστες, απλά αλλάζουν χρόνο και χώρο. Άλλωστε πως μπορώ να ξεχάσω την γριούλα που έτρωγε από τα σκουπίδια πριν λίγο. Σκουπίδια και πάλι σκουπίδια…

Αυτή είναι η “Ελλάδα”;

Aναρωτιέμαι…

 

Η ιστορία αυτή δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα…ή μήπως ανταποκρίνεται;

Σουηδία: Ανοιχτή επιστολή σε μια χώρα που φλέγεται

Καθώς η Στοκχόλμη συγκλονίζεται από τις νύχτες ταραχών που προκλήθηκαν από τις προσπάθειες της αστυνομίας να καλύψει την δολοφονία 68 χρόνου στο σπίτι του, στο παραμελημένο προάστιο της Στοκχόλμης Husby, τα μέλη της σουηδικής κοινότητας ομάδα-Pantrarna (Γκέτεμποργκ) γράφουν στην αδελφική τους οργάνωση Megafonen στη Στοκχόλμη, μοιραζόμενοι έτσι τις εμπειρίες τους.

Με αυτό το γράμμα, απευθυνόμαστε πρωτίστως στους αδελφούς και τις αδελφές μας στο Megafonen. Μιλάγαμε στο τηλέφωνο μόλις πριν από λίγο όταν ξαφνικά σταματήσατε στη μέση μιας φράσης λέγοντας: «Υπάρχει άλλο ένα κάψιμο αυτοκινήτου, πρέπει να φύγουμε»
Στέκεστε στη μέση της καταιγίδας. Ο κόσμος σας φλέγεται. Σας γράφουμε για να σας πούμε ότι ξέρουμε τι περνάτε και πως θαυμάζουμε το πώς έχετε χειριστεί τα γεγονότα των τελευταίων ημερών. Ένα χρόνο πριν αυτοκίνητα καιγόντουσαν και στο Biskopsgarden. Οι μπάτσοι κάνανε ό,τι γουστάρανε εκείνες τις νύχτες, και με το χάραμα το ίδιο κάνανε και οι πολιτικοί με τα λόγια.
Ξέρετε τα αποτελέσματα: τα καμένα αυτοκίνητα, τα σπασμένα γυαλιά στους δρόμους: φαίνεται εύκολο πράγμα για κάποιον που το βλέπει απ’ έξω να το καταδικάσει. Και αυτό είναι που απαιτούν και από εσάς, όταν προσπαθείτε να πείτε κάτι σχετικό με αυτή την εξέγερση: δεν θα σας επιτραπεί ποτέ να προσπαθήσετε να εξηγήσετε, παρά μόνο για να σας εντάξουν στη χορωδία του καταδικάζω, λέγοντας ότι η καύση ενός αυτοκινήτου, το σπάσιμο ενός παράθυρου είναι κάτι πραγματικά ασυγχώρητο. Και δεν θα έχει σημασία τι λέτε, γιατί ποτέ δεν θα είναι αρκετό. Γι ‘αυτούς δεν πρόκειται ποτέ να το γράψετε και να το πείτε αρκετές φορές, παρά το γεγονός ότι το έχετε κάνει ήδη πολλές φορές στο παρελθόν: ότι δεν πιστεύετε ότι η βία είναι η κατάλληλη μέθοδος για την επίτευξη της κοινωνικής αλλαγής.
Στα τηλεοπτικά στούντιο και στο διαδίκτυο κάνετε ξανά και ξανά το σωστό πράγμα όταν επιμένετε στην εξήγηση των πυρκαγιών και όχι απλά στο να καταδικάσετε τους νέους. Διότι εκείνοι που καταδικάζουν τις πράξεις χωρίς να προσπαθούν να τις εξηγήσουν, καταδικάζουν επίσης τις σκέψεις και τις εμπειρίες που οδήγησαν σε αυτές τις ενέργειες.
Για όσους παρακολουθούν αυτά τα γεγονότα από μακριά ρωτάμε το εξής:
Μπορείτε να καταλάβετε το χέρι που εκσφενδονίζει την πέτρα στο αμάξι του μπάτσου; Θα μπορούσατε τουλάχιστον να το προσπαθήσετε;
Φανταστείτε τον εαυτό σας παιδί να καταπιέζεστε για την προφορά και την εμφάνισή σας. Την αποξένωση. Καθηγητές να κάθονται άσκοπα πίσω από τα γραφεία τους, κερδίζοντας άσκοπα τον μισθό τους. Τον εαυτό σας να ανάβει το πρώτο τσιγάρο στην πρωτοβάθμια με την ελπίδα να γίνετε πιο αποδεκτοί. Να δημιουργείτε παρέες με φίλους και μαζί να προσπαθείτε να συνηθίσετε την όλη κατάσταση. Διαμορφώνεσαι από αυτά που βλέπεις.
Το να παραμένεις δυνατός είναι δύσκολο πράγμα όταν δεν υπάρχουν πρότυπα-παραδείγματα γύρω σου. Ίσως δεν έχετε τόσο καλή σχέση με την οικογένειά σας, όσο θα μπορούσατε να έχετε. Ίσως να χάσατε τη μητέρα σας ή τον πατέρα σας κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Ιράκ. Ίσως να έχετε χάσει τα αδέλφια σας κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Αφγανιστάν. Ίσως να σας «τραυμάτισε» ο πόλεμος στην Παλαιστίνη.
Κατά τη διάρκεια της εφηβείας σας δεν υπάρχει κανείς εκεί για να σας ακούσει. Δεν υπάρχει κανείς που να μπορείτε να απευθυνθείτε. Και όταν προσπαθείτε να κάνετε κάτι στην ζωή για τον εαυτό σας, απλά δεν υπάρχει τίποτα για να κάνετε. Μπορείτε να υποβάλλεται αλλεπάλληλες αιτήσεις για δουλειά, αλλά κάθε γαμημένη φορά ο Daniel Svensson επιλέγεται πριν από σας. Το ξεκίνημα πάντα είναι αποθαρρυντικό. Προσπαθείτε να αναζητήσετε άλλους τρόπους. Μερικοί από εσάς καταλήγουν να παίρνουν λάθος στροφή, άλλοι βγαίνουν OK.
Υπάρχουν πολλές φωνές που λένε ότι πρέπει να τα καταφέρετε μόνοι σας, αλλά τα πράγματα δεν είναι και τόσο εύκολα. Τα γουρούνια σας παρενοχλούν συνεχώς. Το χόρτο είναι άφθονο. Υπάρχει ένας πειρασμός στο χέρι που σας τρώει. Θα το κάνετε ή θα το απωθήσετε; Υπάρχει πίεση από την παρέα σας και πιάνετε τον εαυτό σας να συμφωνείτε με πράγματα που ποτέ δεν θα κάνατε μόνοι σας. Αισθάνεστε σαν να μην υπάρχει μέλλον για σας. Στέκεστε εκεί με μια πέτρα στο χέρι. Με τη ζωή στα χέρια σας. Θα την πετάξετε;
Megafonen. Πιστεύουμε ότι είναι σωστή η εκτίμηση σας για τα γεγονότα στο προάστιό σας την τελευταία εβδομάδα, ως μια εξέγερση της κοινότητας. Πιστεύουμε είναι σωστό να επισημάνουμε ότι έχουμε να κάνουμε με μια εξέγερση της νεολαίας, όχι με μη πολιτικές αναταραχές, αλλά ακριβώς με μια εξέγερση. Με μια αντίδραση όπως περιγράφεται και στην τελευταία σας ανακοίνωση: «Η ανεργία, τα υποβαθμισμένα σχολεία και ο δομικός ρατσισμός είναι οι βασικές αιτίες για τα σημερινά γεγονότα».
Όταν πιάσετε τον εαυτό σας να ταλαντεύεται, αναρωτηθείτε το εξής: πως θα ήταν αυτή η εβδομάδα σας αν δεν βρισκόσασταν εκεί; Ίσως ένας συνταξιούχος γέρος να είχε πυροβοληθεί στο διαμέρισμά του σε ένα προάστιο και κανείς να μην νοιαζόταν. Ίσως. Αυτό είναι μια απάντηση: αν δεν είχατε τραβήξει φωτογραφία τον σάκο διακομιδής του θύματος, που απομακρυνόταν έξω από το σπίτι του τα μεσάνυχτα, παρά τους ισχυρισμούς της αστυνομίας ότι ο άνθρωπος είχε πεθάνει σε ένα νοσοκομείο αρκετές ώρες πριν. Τότε ίσως κανείς δεν θα νοιαζόταν, και όλα θα ήταν πίσω στη θέση τους όπως και πριν.
Αλλά το να νοιάζεσαι για κάποιον που πεθαίνει είναι το σωστό πράγμα. Το να απαιτείς την αλήθεια αντί των ψεμάτων της αστυνομίας που μίλησε στα μέσα ενημέρωσης για ένα νεκρό σώμα είναι και αυτό σωστό πράγμα.
Όταν οργανώσατε τη διαδήλωση που κάποιοι επικριτές την ξεχωρίζουν ως τη σπίθα που άναψε τις φλόγες της εξέγερσης στα προάστια, κάνατε το σωστό.
Ρωτήστε τον εαυτό σας το εξής: τι υπάρχει εκεί που να το συνδέει με το Hässelby ή Fittja – όπου οι καλοκαιρινές φωτιές της νύχτας καίνε επίσης – με τον άνθρωπο που πυροβολήθηκε μέχρι θανάτου σε ένα διαμέρισμα στο Husby; Ίσως τίποτα. Ποια είναι η σχέση των μελών της Megafonen με τον αποθανόντα; Δεν τον γνωρίζατε, δεν ήταν κάποιος συγγενής σας. Αλλά υπάρχει κάτι που μας συνδέει όλους. Αισθανόμαστε θλίψη όταν ένας από μας πεθαίνει. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι ο ένας στον άλλον. Ζούμε μαζί στην κοινότητά μας.
Σας στηρίζουμε με κάθε δυνατό τρόπο. Ξέρουμε πόσο μάταιο μπορεί να σας φαίνετε να στέκεστε εκεί όπου είσαστε τώρα, να προσπαθείτε σταθερά να εξηγήσετε και όχι να καταδικάσετε.
Στο Hammarkullen υπάρχουν φορές που στην πλατεία τοποθετείται η αστυνομία. Στο Biskopsgården υπάρχουν κάμερες CCTV οι οποίες καταγράφουν ό, τι συμβαίνει στις αυλές. Στην Frölunda υπάρχουν τώρα φήμες για ταραχές – τηλεφωνήματα και μηνύματα κειμένου ψιθυρίζουν ότι ίσως η εξέγερση εξαπλώνεται στο Γκέτεμποργκ, όπου αντιμετωπίζουμε τα ίδια προβλήματα με σας στη Στοκχόλμη: η στρατιωτικοποίηση των προαστίων, η αστυνομική βία, η κοινωνική παλινδρόμηση. Το καλοκαίρι έρχεται. Ακόμη μια χρονιά. Ο ήχος των μοτοποδηλάτων να βουίζει πάνω κάτω μεταξύ των πολυκατοικιών. Υπάρχει πάντα αυτή η ασφυκτική αίσθηση στα προάστια. Ξέρεις. Η αίσθηση ότι δεν υπάρχει κανείς να σε ακούσει, ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται για ιστορίες με μπάτσους ρατσιστές, που παρενοχλούν και βιαιοπραγούν. Η αίσθηση ότι ίσως η φωτιά είναι αναγκαία για να ακουστούν κάποιες φωνές.
Τώρα οι φωτιές έχουν ανάψει. Βρισκόμαστε εδώ μαζί. Η Pantrarna και η Megafonen.
Αν δεν υπήρχαμε, ποιος θα αναλάμβανε την ευθύνη να προσπαθήσει να κατανοήσει τις σκιές που περιπλανιούνται στους δρόμους μας με πέτρες στα χέρια; Αυτές οι σκιές που γεννήθηκαν στα σουηδικά νοσοκομεία και συνεπώς καταχωρούνται στα ληξιαρχεία. Οι σκιές που έχουν παρακολουθήσει σουηδικά σχολεία και οι οποίες «κρέμονται» έξω από τα κέντρα της νεολαίας στη Σουηδία, και που θέλουν να εργάζονται, να πληρώνουν φόρους και να πεθάνουν σε αυτή τη χώρα, σκιές που ο Πρωθυπουργός μας είναι ικανός να εξακολουθεί να τους θεωρεί ως ξένους λέγοντας ότι οι ενέργειές τους είναι προϊόν «πολιτιστικής κατωτερότητας» – και όπως εσείς οι φίλοι μας στο Megafonen ξέρετε, ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο προσπάθησε να εξηγήσει την εξέγερση: σχετίζοντάς την με το θυμό, και τους νέους άνδρες που πρέπει απλά να ξεπεράσουν τις πολιτιστικές τους αφετηρίες, προκειμένου να αποκτήσουν πρόσβαση στην ευρύτερη κοινωνία μας.
Δεν υπάρχει καμία ανάγκη εκ μέρους μας για να τονίσουμε την κοινοτοπία και τον ρατσισμό αυτής της δήλωσης.
Υπάρχουν σκιές που κινούνται ενάντια σε αυτό το έθνος.
Προς όλους τους πολιτικούς της Σουηδίας…
Οι άνθρωποι σας εξέλεξαν. Οι άνθρωποι είναι όλοι εμείς, μαζί. Η αστυνομία κάνει κατάχρηση της εξουσίας και ρίχνει το βλέμμα της σε μας που δεν έχουμε την βρωμιά για στολή. Γι ‘αυτό τους αποκαλούμε γουρούνια. Είναι τόσο απλό. Έχουμε κουραστεί να ακούμε συνέχεια τα λόγια αυτών που βρίσκονται στην εξουσία, που επαναλαμβάνουν ένα περιορισμένο αριθμό λέξεων οι οποίες και δεν σημαίνουν τίποτα ακριβώς.
Αναλάβετε δράση αντί να μιλάτε. Κάντε κάτι χρήσιμο. Για παράδειγμα, θα μπορούσατε να δημιουργήσετε μια ανεξάρτητη υπηρεσία για την διερεύνηση της αστυνομίας.
Στο κάτω-κάτω εσείς κατέχετε την εξουσία – γι’ αυτό κάντε κάτι για να βοηθήσετε τους ανθρώπους που σας επέλεξαν να κάθεστε εκεί και να ταξινομείτε τα εκατομμύρια κορώνες στους τραπεζικούς σας λογαριασμούς. Οι γελοίοι μισθοί που παίρνουν οι εκπαιδευτικοί τους στερούν την ελπίδα. Κάθονται πίσω από τα γραφεία τους χωρίς να δίνουν δεκάρα. Και ούτω καθεξής. Αιτία και αποτέλεσμα. Αν επιμένετε να υποβιβάζετε το κάθε πολιτικό ζήτημα σε κατασταλτικό ζήτημα, τότε ίσως πρέπει απλά να αρχίσετε να εκλέγετε αστυνομικούς αντί πολιτικών.
Ωστόσο, άλλη μια πλευρά της κοινωνίας έχασε τη ζωή της στο διαμέρισμα του Husby. Γι ‘αυτό έχουν ξεσπάσει οι φωτιές.
Αλλά αυτό το γνωρίζετε ήδη.
Τέλος. Για όλα τα παιδιά της κοινότητας εκεί έξω στους δρόμους.
Όλα τα αδέλφια και οι αδελφές μας. Παραμείνατε ψύχραιμοι.
Φυσικά τα μέσα μαζικής ενημέρωσης θα σταματήσουν να κάνουν την οποιαδήποτε αναφορά στην κοινότητα όταν τα πράγματα ηρεμήσουν. Θα μαζέψουν τα πράγματά τους και θα εξαφανιστούν μεμιάς. Δεν τους ενδιαφέρει να ακουστούν οι φωνές σας, οι ιστορίες σας για την αστυνομική βία, τα υποβαθμισμένα σχολεία, οι κατοικίες που χρήζουν αποκατάστασης, τα κλειστά κοινοτικά κέντρα, για τις διακρίσεις. Αυτό που θέλουν είναι το κάψιμο αυτοκινήτων, τα σπασμένα παράθυρα. Γι’ αυτό όταν η εξέγερση θα έχει τελειώσει θα πρέπει να εκθέσετε την ζωή σας για τον ίδιο τον εαυτό σας.
Τα Media αναπόφευκτα θα κακολογούν τις κοινότητές σας και θα γράφουν ψέματα.
Να απαιτείται αποκατάσταση της αλήθειας.
Υπάρχει ένα πράγμα που μπορούμε να μάθουμε από αυτό. Οι φωνές μας μετράνε. Και αν δεν υπάρχει κάποιος άλλος για να μας ακούσει, τότε απλά πρέπει να μιλήσουμε ο ένας στον άλλον.
Οι Σουηδοί Δημοκράτες είναι πιθανόν να επωφεληθούν με κάποιες παραπάνω ψήφους, αλλά δεν θα επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να σιωπήσουμε. Ποτέ δεν θα το «βουλώσουμε», θα μιλήσουμε μαζί. Σε περίπτωση που ράψουν τα χείλη σας, τότε θα πρέπει να κόψετε τα ράμματα για να χρησιμοποιήσετε τις φωνές σας.
Μπορεί οι τσέπες μας είναι άδειες, αλλά τα μάτια μας είναι πλούσια.
Όλη η εξουσία στο λαό.
Homa Badpa
Murat Solmaz
Pantrarna för upprustning av förorten
Οι Πάνθηρες (Pantrana) δημιουργήθηκαν το Φεβρουάριο του 2011 από μερικούς νέους των προαστίων του Biskopsgården στο Gothenburg. Με μια ισχυρή αίσθηση της δέσμευσης και ευαισθητοποίησης στα ταξικά προβλήματα, αγωνίζονται τώρα μεταξύ άλλων για την επίτευξη μιας ουσιαστικής ύπαρξης. Το εκ νέου άνοιγμα του κέντρου νεότητας στο Biskopsgården που έχει κλείσει εδώ και καιρό. Θέλουν να επικεντρωθούν στις περικοπές που έχουν επηρεάσει όχι μόνο το Biskopsgården, αλλά όλα τα προάστια στη Σουηδία, οι οποίες και οδήγησαν σε αύξηση της φτώχειας και της κοινωνικής ευπάθειας.
Πηγή: libcom.org
Το μεταφρασμένο κείμενο στο athens.indymedia.org

ΙΔΟΥ ΤΟ ΣΟΥΗΔΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ! 7η ΝΥΧΤΑ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ!

swedenΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΕΠΕΚΤΕΙΝΕΤΑΙ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΟΚΧΟΛΜΗ ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΠΟΛΕΙΣ

ΟΙ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΥΗΔΙΚΟ ΠΡΟΤΥΠΟ ΤΟΥ «ΚΑΛΟΥ» ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ!

Για έβδομη ημέρα συνεχίζονται οισφοδρές συγκρούσεις στιςφτωχογειτονιές της Στοκχόλμης, όπου μένουν κυρίως μετανάστες, ανάμεσα στιςαστυνομικές δυνάμεις καταστολής καιφτωχούς πολίτες, κυρίως νέους και νέες.

Την ώρα που στην Ελλάδα, η οποία πλήττεται με τον πλέον βάναυσο τρόπο από τις τροϊκάνες και κυβερνητικές πολιτικές λεηλασίας, κυριαρχεί μια περίεργη και παράδοξη κοινωνική νηνεμία, στηΣουηδία του δήθεν «κραταιού» και «ευημερούντος» καπιταλιστικού ευρωπαϊκού Βορρά, βρίσκεται σεεξέλιξη και κλιμάκωση μια αυθόρμητη κοινωνική εξέγερση.

Αφορμή για το ξέσπασμα της εξέγερσης στα προάστια της Στοκχόλμης, η οποία επεκτείνεται και σε άλλες Σουηδικές πόλεις, στάθηκε η εν ψυχρώ δολοφονία ενός ηλικιωμένου μετανάστη μέσα στοσπίτι του από την αστυνομία στο προάστιο Χούσμπου της Στοκχόλμης.

Η πραγματική αιτία, όμως, των πρωτοφανών κοινωνικών ξεσπασμάτων στις Σουηδικές πόλεις είναι οκοινωνικός αποκλεισμός, η ανεργία, η φτωχοποίηση και περιθωριοποίηση σημαντικών τμημάτων της Σουηδικής κοινωνίας,πρώτα απ’ όλα των μεταναστών, φαινόμενα τα οποία έχουν πάρει διαστάσεις τα τελευταία χρόνια εξαιτίας των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που εφαρμόζουν οι Σουηδικές κυβερνήσεις και των ταξικών, ιδιαίτερα σε βάρος των μεταναστών, επιλογών απάντησης στην κρίση.

Οι αυταπάτες για το λεγόμενο «σουηδικό μοντέλο» του καπιταλισμού, το οποίο, υποτίθεται, ότιαμβλύνει σημαντικά τις κοινωνικές διαφορές και εξαφανίζει τις ταξικές συγκρούσεις, καταρρέουν, καθώς, ακόμα και αστοί αναλυτές, όπως ο καθηγητής ανθρωπολογίας στο πανεπιστήμιο του Μάλμε,Άγε Κάρλμπομ, αναγκάζονται να παραδεχθούν ότι «το να είσαι νέος σ’ αυτές τις απομονωμένες συνοικίες μπορεί να αποδειχθεί πολύ δύσκολο από πολλές πλευρές. Δεν έχεις πρακτικά καμιά επαφή με τους άλλους Σουηδούς και τις περισσότερες φορές δεν πιστεύω πως έχεις μια καλή κατανόηση της σουηδικής κοινωνίας».

Το ίδιο επιβεβαιώνει ακόμα και πρόσφατη κυβερνητική έρευνα, η οποία καταδεικνύει τηνπεριθωριοποίηση και τη φτώχεια  που μαστίζουν τη νεολαία στις φτωχογειτονιές των σουηδικών πόλεων. Σχεδόν το ένα τρίτο των νέων, ηλικίας 16 με 29 ετών, σε ορισμένες από τις πιο φτωχές συνοικίες, δεν σπουδάζουν ούτε εργάζονται, ενώ το χάσμα μεταξύ πλούσιων και φτωχών για τηνυπόλοιπη σουηδική κοινωνία αυξάνεται με τον ταχύτερο ρυθμό σε σχέση με τις άλλες χώρες-μέλη του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ).

Η κυβέρνηση της Σουηδίας κλιμακώνει τα μέτρα καταστολής εναντίον των εξεγερμένων, καθώς  η αστυνομική διεύθυνση της σουηδικής πρωτεύουσας ζήτησε ενισχύσεις και από άλλες περιοχές της χώρας. Οι νεαροί τα ξημερώματα της Παρασκευής (24/5) πυρπόλησαν αυτοκίνητα και συγκρούστηκαν με αστυνομικούς. Από τα επεισόδια δεν έχει σημειωθεί κανένας τραυματισμός. Ο εκπρόσωπος της αστυνομίας Κγέλ Λίντγκρεν δήλωσε πως η αστυνομία προετοιμάζεται για ακόμη ισχυρή παρουσία στους δρόμους. «Θα το πράξουμε αυτό για μέρες, εβδομάδες, για όσο χρειαστεί» τόνισε με άγριο τρόπο.

Το τραγικό είναι ότι η Σουηδική κυβέρνηση αντί να λάβει μέτρα για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που προκάλεσαν την εξέγερση, απαντά με όλο και πιο σκληρή αστυνομική καταστολή.

Η Σουηδική εξέγερση έρχεται να υπογραμμίσει κάτι που με ιδιαίτερη έμφαση τονίζουμε απ’ αυτές τις στήλες: Η απάντηση στην καπιταλιστική κρίση δεν μπορεί να αναζητηθεί ούτε στα «Σουηδικά» ούτε στα «Δανέζικα» μοντέλα του καπιταλιστικού Βορρά αλλά σε μεταβατικά προοδευτικά προγράμματα μετασχηματισμών με σαφή κατεύθυνση ένα νέο σοσιαλισμό με επίκεντρο την κοινωνικοποίηση τωνμέσων παραγωγής και μια προωθημένη συμμετοχική δημοκρατία.

ΒΑΪΟΣ ΚΟΡΔΑΣ

 

ΝΥΧΤΑ ΝΕΩΝ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΩΝ ΣΤΗ ΣΤΟΚΧΟΛΜΗ, ΦΩΤΙΕΣ ΣΕ ΔΥΟ ΑΛΛΕΣ ΠΟΛΕΙΣ

Με σχετικά μικρότερη μεν ένταση, λόγω και της ισχυρότατης αστυνομικής κινητοποίησης, αλλά μεεπέκταση και έξω από την πρωτεύουσα συνεχίστηκαν για έκτη ημέρα οι ταραχές με επίκεντρο το προάστιο μεταναστών Χούσμπου στην Στοκχόλμη.

Την «εμφάνισή» τους όμως φαίνεται πως έκαναν, σε διαφορετικό σημείο, και οργανωμένες ομάδες ακροδεξιών, σύμφωνα με τα σουηδικά ΜΜΕ.

Εκπρόσωπος της αστυνομίας ανέφερε ότι οι δυνάμεις καταστολής «ενισχύθηκαν με αστυνομικούς που ήρθαν από το Γκέτεμποργκ και το Μάλμε», χωρίς να προσδιορίζει τον ακριβή αριθμό των αστυνομικών ενισχύσεων.

Οι νέες κινητοποιήσεις ξέσπασαν αργά τη νύχτα της Παρασκευής και συνεχίστηκαν μέχρι τα ξημερώματα του Σαββάτου. Στην ίδια την πρωτεύουσα αναφέρθηκαν τουλάχιστον 21 πυρπολήσεις αυτοκινήτων.

Η εξέγερση επεκτάθηκε την Παρασκευή το βράδυ έως την πόλη Έρεμπρο που βρίσκεται 160 χιλιόμετρα δυτικά της Στοκχόλμης. Εκεί αναφέρθηκε μια πυρκαγιά σε σχολείο, καθώς και αρκετές καταστροφές οχημάτων, αλλά όπως ανέφερε η αστυνομία, η ηρεμία επέστρεψε στην πόλη περίπου τις μεταμεσονύκτιες ώρες.

Τα επεισόδια σημειώνονται κάθε νύχτα από το βράδυ της Κυριακής και θρυαλλίδα της έντασης φαίνεται πως ήταν τα θανάσιμα αστυνομικά πυρά σε 69χρονο στο Χούσμπου στα μέσα του μήνα.

Το βρετανικό υπουργείο Εξωτερικών και η πρεσβεία των Ηνωμένων Πολιτειών στη Στοκχόλμη απηύθυναν έκκληση προς τους υπηκόους τους να αποφεύγουν τα καυτά σημεία στη σουηδική πρωτεύουσα.

Η εξέγερση έχει προκαλέσει ανοιχτή συζήτηση στη Σουηδία για τα φαινόμενα αποκλεισμού καιφτώχειας αλλά και την ένταξη των μεταναστών στην κοινωνία, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν περίπου το15% του πληθυσμού, και είναι συγκεντρωμένοι στις φτωχογειτονιές των μεγάλων πόλεων της χώρας και αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα λόγω της ανεργίας.

25/5/2013

http://iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=12143%3Astokxolmi-exegersi&catid=37%3Adi-evropi&Itemid=172

Καταρρέει το σουηδικό μοντέλο;

Niko Ago Niko Ago

Για 6η νύχτα συνεχίστηκαν οι ταραχές στα περίχωρα της Στοκχόλμης (παρά τα αντιθέτως γραφόμενα στην Ελλάδα, δεν έχουν επεκταθεί σε άλλες πόλεις), ανάμεσα σε αστυνομία και νεαρούς μετανάστες. Αφορμή η δολοφονία ενός άνδρα από τα όργανα της τάξης, κάνοντας κυρίως το Husby, προάστιο της σουηδικής πρωτεύουσας, να μοιάζει με την Αθήνα του 2008. Ακόμα και οι προειδοποιήσεις από ΗΠΑ και Μεγάλη Βρετανία στους πολίτες τους, ίδιες με τότε είναι: «Αποφεύγετε περιοχές υψηλού κινδύνου και παραμείνατε σε επαφή με την πρεσβεία». Η σουηδική κοινωνία είναι αναστατωμένη και εννοείται ότι καταδικάζει τη βία, «απ’ όπου κι αν προέρχεται», όπως συνηθίζεται να λέμε στην Ελλάδα. Απλώς, εδώ, το εννοούν. Πολλοί Σουηδοί, μετά το πρώτο σοκ, βγήκαν στους δρόμους, ζητώντας τερματισμό των ταραχών αλλά και της αστυνομικής βίας. Η θέα πυρπολημένων αυτοκίνητων (150 μέχρι τα ξημερώματα Παρασκευής), κατεστραμμένων προσόψεων καταστημάτων και ATM, ακόμα και φωτιά σε σχολείο(!), δεν είναι ο,τι πιο συνηθισμένο, σε μια χώρα που για χρόνια υπερηφανευόταν για την κοινωνική της ειρήνη. Αν και, όχι στο τόσο μακρινό παρελθόν, έχουν υπάρξει φαινόμενα βίας κι εδώ.

Υπάρχει, άραγε, ρατσισμός στη Σουηδία; είναι το ερώτημα πολλών. Καταρρέει το περίφημο «σουηδικό μοντέλο»; Φυσικά και υπάρχει ρατσισμός. Και πού δεν υπάρχει; Αλλά εδώ είναι κοινωνικό έγκλημα και ποινικό αδίκημα, αν (ανα)φερθείς ρατσιστικά σε οποιονδήποτε. Και όχι, δεν καταρρέει το «σουηδικό μοντέλο». Η σημερινή Σουηδία, δεν είναι εκείνη της δεκαετίας του ’80, του Olof Palme, αλλά είναι αρκετά ικανή να ενσωματώσει τον μεγάλο όγκο των μεταναστών και των προσφύγων που δέχεται κάθε χρόνο (4η παγκοσμίως και 2η με βάση τον πληθυσμό της, χώρα υποδοχής). Και μόνο ότι από τους περίπου 44.000 αιτούντες άσυλο (σε σύνολο 103.000 μεταναστών) που έφτασαν το 2012, έλαβε άδεια, σχεδόν το 100%, από μόνο του επιβεβαιώνει των παραπάνω (και προκαλεί κατάθλιψη, αν το συγκρίνεις με τα ποσοστά της Ελλάδας).

Προφανώς, η χορήγηση άδειας παραμονής, δεν σημαίνει αυτόματη εύρεση εργασίας και κοινωνική ενσωμάτωση. Η ανεργία στους (κυρίως ανειδίκευτους) νέους μετανάστες, είναι υψηλή και αυτό αποτελεί πηγή προβλημάτων. Αυτή είναι για πολλούς και η πραγματική αιτία του ξεσηκωμού στο Husby, «καλυμμένη» πίσω από τη δολοφονία του μετανάστη από την αστυνομία. Τα ΜΜΕ έχουν κάνει σφυγμομετρήσεις αυτές τις ημέρες, ψάχνοντας να βρουν τα αίτια αλλά και προτάσεις λύσεων. Οι περισσότεροι ερωτώμενοι πολίτες -ανάμεσά τους πολλοί μετανάστες- συγκλίνουν στα ίδια συμπεράσματα: Περισσότεροι πόροι για την ένταξη των νέων μεταναστών στην αγορά εργασίας και στη κοινωνία, περισσότερα χρήματα για τα σχολεία (στο Husby υπάρχουν φωνές ότι διατίθενται λιγότερα χρήματα απ’ ό,τι στη Στοκχόλμη), περισσότερα χρήματα για την αστυνομία, για να μη βρεθεί απροετοίμαστη όπως τώρα, καλύτερη διασπορά των μεταναστών στη χώρα. Τα «ευκόλως εννοούμενα» που, όμως, ακόμα και για τη Σουηδία, δεν είναι τόσο εύκολο να γίνουν πράξη.

Αξίζει να σημειωθεί εδώ ότι τα επεισόδια ξεκίνησαν και «περατώθηκαν», σύμφωνα με την αστυνομία, από μια «χούφτα» νεαρών, όχι παραπάνω από 30-40 άτομα. Η οργανωτική ικανότητα, όμως, η οποία αποδείχθηκε όχι  αμελητέα, αποδίδεται από αναλυτές, σε κάπως μεγαλύτερα και πιο έμπειρά άτομα, σε ο,τι αφορά τις συγκρούσεις με την αστυνομία. Επίσης, η σφοδρότητα της βίας, δεν αντικατοπτρίζει και την αποδοχή της, ακόμα και από μεγάλη μερίδα αποκλεισμένων μεταναστών. Μάλλον ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει.

Η κοινωνική ενσωμάτωση μεταναστών θέλει τις κατάλληλες δομές, χρόνο και χρήμα. Παρά τα τελευταία γεγονότα, το σουηδικό κράτος, (δείχνει να) τα διαθέτει σε αρκετά ικανοποιητικό βαθμό. Οι σχολές εκμάθησης σουηδικών για μετανάστες (SFI), επιχορηγούνται γενναία από κράτος και  Δήμους και η φοίτηση εκεί, για κάθε νεοφερμένο, είναι ευεργετική, και αποτελεί το πρώτο βήμα για την ομαλή ένταξη. Μια ματιά στην κοινωνική και πολιτική «πυραμίδα» της χώρας, θα πείσει τον οποιονδήποτε για την έμπρακτη και διαρκή προσπάθεια ενσωμάτωσης που κάνει και καταφέρνει η σουηδική πολιτεία. Παρά τις όποιες υπαρκτές ατέλειες, που γεγονότα όπως αυτά της Στοκχόλμης, τα «φωτίζουν» έντονα. Ως εκ τούτου, όσοι σπεύσανε να αναφωνήσουν ότι «κατέρρευσε το σουηδικό μοντέλο», γνωρίζουν ελάχιστα από τη σουηδική κοινωνία.

Στο πολιτικό σκέλος, ακόμα και οι ακροδεξιοί «Σουηδοί Δημοκράτες» -που λανθασμένα γράφτηκε ότι είναι 3η δύναμη στο κοινοβούλιο ή στις δημοσκοπήσεις, αφού ήταν και είναι στην 5η θέση, με τάσεις καθόδου, όπως δείχνουν τα τελευταία δημοσκοπικά ευρήματα– και παρά τον «ούριο άνεμο» που νιώθουν να πνέει μετά τα γεγονότα, κρατάνε πολύ ήπια στάση, γνωρίζοντας πως η κοινωνία και η πολιτεία, όπως δεν ανέχονται τη βία, δεν ανέχονται και τον ρατσισμό. Βεβαίως, υπάρχει και η άλλη πλευρά. Σε μια σελίδα κοινωνικής δικτύωσης, με πάνω από 110.000 μέλη, που φτιάχτηκε για συμπαράσταση στην αστυνομία, μερικοί νεαροί «ντούροι Σουηδοί», προτείνουν «να πυροβολήσει η αστυνομία στο ψαχνό» ή «να δοθούν όπλα στον λαό» (τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει…). Όταν, όμως, τους ρωτούν, αν θα ήταν έτοιμοι να πάρουν και την ευθύνη πάνω τους, σε περίπτωση που κάποιος ανόητος τους ακούσει και αρχίζει να πυροβολεί, κάνουν «την πάπια» και αρχίζουν τα «αστεία κάνω» και «δεν τα εννοώ» κ.λπ. Ξέρουν κι αυτοί καλά ότι η πολιτεία, όπως δεν θα αφήσει ατιμώρητους του πρωταίτιους της βίας, δεν αστειεύεται ούτε στα φαινόμενα παρακίνησης σε βία και ρατσισμού.

 

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.kosmos&id=24698