Αποτελέσματα συνεδρίου Χρυσής Αυγής: Τραυματίσθηκαν δέκα, κατέληξαν επτά

Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη

Αυτές είναι εσωκομματικές διαδικασίες, όχι οι φλωριές του ΣΥΡΙΖΑ, ομιλίες, πολιτικά κείμενα, ψηφοφορίες, μειοψηφίες, πλειοψηφίες και άλλα παρωχημένα. Διαφώνησαν μεταξύ τους δύο από τα πέντε μέλη της νομαρχιακής επιτροπής της Χρυσής Αυγής Αχαΐας, ήρθαν στα χέρια και ο ένας από τους δύο τράβηξε πιστόλι. Αντρίκια πράγματα, παστρικά. Και θα είχαν γίνειπαστρικότερα, αν δεν παρενέβαιναν, όπως λέει το ρεπορτάζ, οι ψυχραιμότεροι να τους χωρίσουν.

 

Τι σημαίνει, κύριε ρεπόρτερ, «παρενέβησαν οι ψυχραιμότεροι»; Πώς είναι ένας ψύχραιμος χρυσαυγίτης; Είναι απλό: Ψύχραιμος είναι ο χρυσαυγίτης που δεν τραβάει καραμπίνα, ρεβόλβερ και μυδράλιο, αλλά περιορίζεται σε πιο αβρά αντικείμενα, όπως μαχαίρια κουζίνας, μαχαίρια τσίρκου, μαχαίρια μαυρομάνικα, το μαχαίρι του Καββαδία, σουγιάδες Κολοκοτρωνέικους, σουγιάδες ελβετικούς, φαλτσέτες, ματσέτες, γιαταγάνια, σπαθιά του Χατόρι Χάνσο, το Εξκάλιμπερ και σπασμένα μπουκάλια από τζιτζιμπίρα.

 

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, οι χρυσαυγίτες της Αχαΐας ήρθαν στα χέρια για θέματα ιδεολογικοπολιτικά, ο ένας ήταν υπέρ της πλήρους διαγραφής των Εβραίων και της άμεσης επιστροφής στον κανιβαλισμό και ο άλλος υπέρ της μερικής διαγραφής των Εβραίων και της παραμονής στο μεικτό σύστημα βρώσεως ανθρώπων και ζώων. Εγώ δεν τα πιστεύω αυτά, εγώ είμαι βέβαιος ότι οι χρυσαυγίτες, ως γνήσιοι απόγονοι του Γκέμπελς και του Γκέριγκ, τράβηξαν πιστόλι επειδή άκουσαν για κουλτούρα.

Το πιθανότερο είναι ότι κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης ο ένας εκ των δύο ήρθε στο τσακίρ κέφι και άρχισε να τραγουδάει το «Λυκόφως των θέων» του Βάγκνερ. «Τι ίνε αφτό, σηναγονηστή;», τον ρώτησε ο άλλος. «Ίνε από το δαχτιλύδη των Νειμπελούγκεν», του απάντησε ο πρώτος, «εμαίνα ίπες λούγκρα, μορή λουλού;», εξανέστη ο δεύτερος και τράβηξε ευλόγως το πιστόλι. Εδώ που τα λέμε, ο Βάγκνερ, παρά το βεβαρυμμένο παρελθόν του, δεν ενδείκνυται για χρυσαυγίτες. Είτε τους «Νιμπελούγκεν» τραγουδούσε ο μερακλής είτε τον «Λόεγκριν» είτε τις «Βαλκυρίες», το πιστόλισμα δεν το γλίτωνε: «Εμαίνα ίπες κηρύα, μορή Λατόγια;».

 

Το περιστατικό θορύβησε την ηγεσία της Χρυσής Αυγής και αποφάσισε να στείλει από τα κεντρικά τους βουλευτές Παναγιώταρο και Λαγό, για να συνετίσουν τους Αχαιούς, όχι τους δύο που τράβηξαν πιστόλια, τους άλλους τρεις που δεν τους άφησαν να τα χρησιμοποιήσουν, αμαυρώνοντας το όνομα του Συνδέσμου. Επ’ αυτού δύο παρατηρήσεις. Πρώτον: Ποτέ δεν στέλνεις έναν λαγό σε μέρος όπου έχουν τραβηχτεί πιστόλια. Δεύτερον: Το να στέλνεις τον Παναγιώταρο σε ειρηνευτική αποστολή, είναι σαν να διορίζεις τον Νέρωνα αρχηγό της Πυροσβεστικής και τον Καλιγούλα πρόεδρο της Επιτροπής για την Προστασία της Σαρκικής Αγνότητος.

 

«Οι απεσταλμένοι του κόμματος έρχονται στην Αχαΐα με εντολή να πάρουν κεφάλια», καταλήγει το ρεπορτάζ κι αν οι πληροφορίες του δημοσιογράφου είναι ακριβείς και κυριολεκτικές, η υπόθεση των Πατρών θα έχει happy end.

http://left.gr/news/apotelesmata-synedrioy-hrysis-aygis-traymatisthikan-deka-katelixan-epta

Θέλουμε κόμμα και όχι φορέα ειδικού σκοπού

Αφορμή για το άρθρο αυτό στάθηκε το συνολικό πολιτικό κλίμα που κυριάρχησε στις διεργασίες του 1ου συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ και στη συμπεριφορά των μελών στο σύνολο τους μέσα από αυτές. Για να νοηματοδοτήσουμε το νέο πολιτικό υποκείμενο της ριζοσπαστικής αριστεράς, εκφραστή και οργανωτή της διευρυμένης ανυπακοής απέναντι στην κοινωνική καταστροφή των μνημονίων, πρέπει να συγκροτήσουμε ένα κόμμα με όλη τη σημασία της λέξεως που να διέπεται από αξίες και ιδανικά, από πολιτισμικό ήθος και πολιτικό σκοπό. Αν ένα από όλα αυτά τα χαρακτηριστικά χαθεί στη διαδικασία συγκρότησης πρέπει να είμαστε εκεί σαν μέλη να το ανασύρουμε και να το «επαναφορτίσουμε» στο κόμμα των μελών. Γι αυτό το λόγο πρέπει να δούμε τι είναι αυτό που μας κάνει ξεχωριστούς από τα διεφθαρμένα κόμματα εξουσίας του παρελθόντος.

Το πρώτο είναι ότι εμείς μιλάμε για κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και των στρατηγικών μονάδων της οικονομίας απέναντι στην διευρυνόμενη ιδιωτική ιδιοκτησία. Ότι εμείς λέμε, ότι τα κινήματα διαμαρτυρίας είναι αναφαίτερο κομμάτι της πολιτικής μας έκφρασης και αποτελεί το κύριο μέρος της οργανικής μας συγκρότησης, απέναντι στην καταστολή της δημοκρατικής έκφρασης και διεκδίκησης. Είναι δηλαδή μια διαφορά χάους, που σπάει την λογική της ανάθεσης στην σχέση του κόμματος με τον πολίτη και στην εργασία του την ίδια. Ώστε να αναλάβει το μέλος την εξουσία του κόμματος, ο εργάτης την διαχείριση της εργασίας τους, μέσα από μια πολιτική επανακαθορισμού και ανάπτυξης του κανόνα αυτοδιαχείρισης και αυτοδιάθεσης του ατόμου.

Το δεύτερο είναι ότι εμείς δεν φάγαμε πότε από το «παντεσπάνι» της κερδοφορίας και δεν σκοπεύουμε να το κάνουμε. Για να μην γίνει αθέμιτα αυτό απόκλιση του διακαής στόχου μας για την εξουσία των από κάτω, φροντίζουμε από τώρα για να μην δημιουργηθεί ούτε ίχνος περιθωρίων συνεργασίας με τις κυρίαρχες ελίτ

Το τρίτο είναι η δημοκρατία και η συλλογικότητα απέναντι στον εκτεινόμενο κοινωνικό κανιβαλισμό και στις ατομικές λύσεις των προβλημάτων. Είναι ο πολιτισμός του διαλόγου των πολλών απέναντι στον ανταγωνισμό των λίγων που τρώγονται μεταξύ τους.

Για να δούμε αν μέσα σε όλα αυτά υστερούμε σε κάτι πρέπει να περάσουμε από το διακηρυκτικό λόγο στην πράξη και την εφαρμογή αυτών των ενδεικτικών μας σημείων.

Το πρώτο το βλέπουμε να εφαρμόζεται στη ΒΙΟΜΕ και στις λαικές συνελεύσεις. Το δεύτερο το αποδεικνύει η πολιτική ζωή του χώρου και η επιμονή μας για διαφάνεια, για αναδιανομή του πλούτου για δίκαιο φορολογικό σύστημα κ.α.

Το τρίτο όμως είναι αυτό που διαχωρίζει το κόμμα και το κάνει να διαφέρει από έναν φορέα ειδικού σκοπού ή ένα κοινωνικό μέτωπο σωτηρίας. Είναι οι ιδέες της αριστεράς, είναι η αξιακή υπόσταση της αριστεράς, είναι ο σεβασμός στον διάλογο και την διαφορετικότητα . Το ιδεολογικό πρόσημο είναι αυτό που προσδίδει σε μια πολιτική παράταξη τον χαρακτηρισμό “κόμμα” και πόσο μάλλον όταν αυτό το κόμμα θέλουμε να ανήκει στα μέλη. Αυτό συνεπάγεται την αναγκαία δημοκρατική χειραφέτηση των μελών που θα συμμετέχουν στις συλλογικές διαδικασίες.

Στον ΣΥΡΙΖΑ αυτή τη στιγμή διαπιστώνεται ένα μεγάλο αξιακό έλλειμμα, αποτέλεσμα ορισμένων πολιτικών κατά τα άλλα σεβαστών πολιτικών απόψεων που θεωρούν ότι η θέση του είναι εργαλειακή και όχι «κομματική». Αυτή η πολιτική άποψη συνέβαλε σημαντικά στο να επικρατήσουν κρότοι χειροκροτημάτων στο συνέδριο πάνω σε πρόσωπα και μηχανισμούς τάσεων.

Αντί να επευφημούμε τις συλλογικές πολιτικές μας αποφάσεις, ζητωκραυγάζαμε υπέρ των επιφανών στελεχών μας ξεχνώντας ότι τα ίδια αυτά πολιτικά πρόσωπα είναι μέρος των συλλογικών μας κατορθωμάτων. Αντί να χειροκροτούμε τα πρόσωπα και τις καταστάσεις που διαμορφώνονταν, έπρεπε να χειροκροτάγαμε την ανακλητότητα και εναλλαγή όλων των μελών, όλων των οργάνων. Αντί να γιουχάρουμε τις διαφορετικές απόψεις, θα έπρεπε να θυμόμαστε ότι στις πλατείες του 2011 είχαμε βρει έναν δημοκρατικό τρόπο έκφρασης χωρίς να ενοχλούμε τον ομιλητή/ομιλήτρια.

Η δημοκρατία είναι πολιτική μάχη διαρκείας και δυστυχώς επιβεβαιώσαμε ότι χρειάζεται τεράστια προσπάθεια στον χώρο, ώστε να γίνουμε «πλατειακοί», να γίνουμε φρικιά και να καθόμαστε οκλαδόν σε δημόσιους χώρους. Αυτό δεν χρεώνεται σε κανέναν ξεχωριστά και δεν καθορίζεται από την ταξική και κοινωνική καταγωγή του μέλους, αλλά καθορίζεται από την ανάγκη ιδεολογικής ζύμωσης στο κόμμα μας μέσα από το συλλογικό μας διάλογο και δράση.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το σώμα του συνεδρίου επέλεξε την συγκυρία αντί για την αριστερή απάντηση στην κρίση. Επέλεξε η επικοινωνιακή πολιτική να προσπεράσει την αριστερή συγκρότηση του πράγματος με την εκλογή του προέδρου από το συνέδριο. Επέλεξε ο ΣΥΡΙΖΑ των μελών να μην περάσει το μήνυμα της συλλογικότητας, αλλά της ατομικής συνέχειας. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν πιστώνει στον πρόεδρο ότι δεν αξίζει να είναι εκεί που βρίσκεται τώρα, αλλά στα ίδια μέλη που πρέπει να προβούν σε μια αυστηρή αυτοκριτική.

Τι σημαίνει πραγματικά κόμμα των μελών και πως τα μέλη συμμετέχουν συλλογικά σε όλη την ζωή του ενιαίου κόμματος με δημοκρατία ισότητα και ελευθερία; Το συνέδριο ήταν μια συνάντηση και δεν εξασφαλίζει την συνέχεια των ενεργών συλλογικών κυττάρων του ΣΥΡΙΖΑ! Το θέμα είναι από εδώ και πέρα συντρόφισσες και σύντροφοι.

Πρώτος μας σταθμός η συμμετοχή στις κινητοποιήσεις για την απόσυρση του πολυνομοσχεδίου, διότι εκεί είναι τα κύτταρα του ΣΥΡΙΖΑ!

Απαντήσεις γύρω από το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ

Αυτή τη στιγμή που γράφεται το κείμενο οι προσυνεδριακές διαδικασίες φτάνουν στο τέλος τους και οι οργανώσεις ανά την Ελλάδα καλούνται να εκλέξουν τους αντιπροσώπους για το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ που μέσα από αυτό μπορεί να δημιουργηθεί ένα ενιαίο πολυτασικό ριζοσπαστικό προοδευτικό κόμμα της αριστεράς. Ένα κόμμα που θα εμπνεύσει και θα συμφιλιωθεί με τους από κάτω και θα έχει εχθρούς τους κεφαλαιοκράτες. Αυτή θα είναι και η μεγαλύτερη αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ όταν δηλαδή οι από πάνω δεν τον βλέπουν ως εχθρό . Ο  Πάγκαλος και ο Ψαριανός είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα των τελευταίων ημερών σχετικά με τον φόβο που σπέρνει ο ΣΥΡΙΖΑ στον συρφετό της εξουσίας. Συνεπώς αυτό μας προσδίδει μια ώθηση όσον αφορά τον αγώνα μας και αμφισβητεί κάποια «στρογγυλεύματα» που λέγονται σχετικά με την πολιτική που ακολουθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Αν δεν μπούμε στην διαδικασία να διαχωρίσουμε τον ριζοσπαστικό λόγο από την ριζοσπαστική πράξη τότε τα μέλη μας και ο κόσμος που μας παρακολουθεί και εναποθέτει τις ελπίδες του σε εμάς, θα στραφεί προς την ακροδεξιά που θα αποτελεί τελευταία επιλογή από την αποτυχία μας.

Αν υπήρχε δεξιά στροφή δεν θα επισκεπτόμασταν τους μετανάστες εργάτες γης της Μανωλάδας για να ακούσουμε τα προβλήματα τους. Αν υπήρχε δεξιά στροφή δεν θα πηγαίναμε να επισκεφτούμε τον Κώστα Σακκά στο νοσοκομείο που νοσηλεύεται εξαιτίας της απεργίας πεινάς που κάνει εδώ και ένα μήνα απαιτώντας το αυτονόητο. Αυτά βεβαίως και δεν αρκούν για τις προσδοκίες που διατρέχουμε για τον χώρο, αλλά ακόμη και αυτά σε έναν κοινωνικό «κόλαφο» που επικρατεί, είναι στοιχεία ότι το στρατόπεδο μάχης μας έχει ονοματεπώνυμο και είναι η εργατική τάξη και οι αδικημένοι.

Η κοινωνία αυτή τη στιγμή περιμένει να ακούσει από τον ΣΥΡΙΖΑ κάποια απλά πράγματα που να δώσουν ένα τέλος σε αυτό το αδιέξοδο και να ξεκινήσουν να δημιουργούν το νέο ελπιδοφόρο μέλλον της προοδευτικότητας. Γι αυτόν τον λόγο καλούμαστε να απαντήσουμε σε κάποια ερωτήματα…

1. Κυβέρνηση της αριστεράς.

Καταρχάς κυβέρνηση της αριστεράς σημαίνει καμία ανοχή στην καταστροφή, καμία επαναπεριχαράκωση όπως στο παρελθόν αλλά άσκηση μιας πολιτικής που θα σπάει την » χωρικότητα της λέσχης σοφών αριστερών» και θα προτιμάει καθημερινά αντί για τις αίθουσες του γραφικού αριστερού διαλόγου μας, τις εξωστρεφείς δράσεις και ταυτόχρονα θα χτυπάει πολιτικά την ιδιωτική σφαίρα καθώς θα επιχειρεί στον δρόμο να «επαναοικειοποιείται» τον δημόσιο χώρο.

Κυβέρνηση της αριστεράς σημαίνει ετοιμότητα του κόμματος να αναλάβει «σήμερα» την διακυβέρνηση αυτής της χώρας και να δώσει ένα τέλος σε αυτό το μαρτύριο.

Κυβέρνηση της αριστεράς σημαίνει ο λαός να αναλαμβάνει την πραγματική υλική του διάσταση και όχι ευχολόγια της πολιτικής. Αυτό σημαίνει ότι το μέλος του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα είναι ένας απλός συνοδοιπόρος της προσπάθειας αλλά πρωταγωνιστής αυτής, προκαλώντας και το ίδιο το μέλος να συμμετέχει και να σπάει ο ίδιος την λογική της ανάθεσης στην πράξη.

Αυτό όμως προϋποθέτει την δημιουργία ενός χώρου που θα εμβαθύνει σε μια σχέση επανακαθορισμού της σχέσης εξουσίας μιας κομματικής παράταξης με τον πολίτη. Αυτή η πολιτική θα προβλέπει από τώρα την αποκέντρωση της εξουσίας και της υγιής γραφειοκρατίας στη βάση, με σκοπό στην τελική, να δημιουργήσουμε την χυδαιότητα των πολλών εξουσιαστών και όχι των λίγων.

Επόμενο ερώτημα είναι ποια θα είναι σχέση της κυβέρνησης της αριστεράς με τα κοινωνικά κινήματα. Οι απόψεις αμφιταλαντεύονται σε αυτήν την περίπτωση, ενώ δηλαδή απαντάμε σήμερα ότι το κίνημα έχει το πρόσημο της διαμαρτυρίας, όταν και αν αναλάβουμε την κυβέρνηση ποια θα είναι αυτή η σχέση με τα κοινωνικά κινήματα; Μια πρόβλεψη θα μπορούσε να υπάρξει όσον αφορά το συστρατευμένο κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αυτός ο κόσμος δεν μπορεί να υποκαταστήσει την αυτονομία των δημοκρατικών κινημάτων. Το πολύμορφο δημοκρατικό κίνημα θα πρέπει να αξιολογεί και να αμφισβητεί τις κινήσεις της κυβέρνησης της αριστεράς, δεν θα στηρίζει αμέριστα τις αποφάσεις αλλά θα λειτουργεί ως μοχλός πίεσης για την εφαρμογή αυτών των ριζοσπαστικών πολιτικών ανατροπών.

Το κίνημα ωστόσο δεν μπορεί να είναι ελληνοκεντρικό. Εφόσον αναγνωρίζουμε την παγκόσμια φύση της καπιταλιστικής κρίσης και την χρεοκοπία του Ευρωπαϊκού Νότου δεν υπάρχει καλύτερη επιλογή από το να αναπτύξουμε «σήμερα» σχέσεις διεθνείς φιλίας και κινηματικότητας με τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου και τις προοδευτικές δυνάμεις του Βορρά. Αυτό συνεπάγεται την μαζική απεύθυνση στα ευρωπαϊκά συνδικάτα, κόμματα της αριστεράς (die linke, red green alliance, blocco κλπ) και κοινωνικούς φορείς για μια διεθνής συμμαχία εναντίον των πολιτικών λιτότητας.

2)Οραματικός στόχος.

Να συμφωνήσουμε ότι κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς χωρίς οραματικό στόχο δεν νοείται. Όραμα δεν σημαίνει ότι υπάρχει κάποιο απώτερο μέλλον όπως και να το πούμε αυτό. Όραμα σημαίνει ότι μέσα από τις προγραμματικές σου θέσεις που δεν θα στέκονται στο μνημόνιο και εκεί θα σταματάνε αλλά σε κατάρριψη βραχυπρόθεσμων στόχων για την καλυτέρευση των συνθηκών ζωής μας. Μέσα από διαδικασία επανίδρυσης και ανασύνθεσης της πολιτικής μας στη βάση των αναγκών, της αναδιανομής του πλούτου, της κοινωνικής απελευθέρωσης και της πολιτιστικής αναγέννησης. Αυτό δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί με περιγραφές αλλά ασκώντας μια μεθοδολογία πάνω σε ένα σχέδιο μετάβασης σε αυτό που λέμε σοσιαλισμό. Άλλωστε πρέπει να συνετιστούμε όλοι και όλες γύρω από μια αλήθεια, πως σε ένα βαθμό όλοι και όλες έχουμε αποτύχει, γιατί εμμέναμε προσκολλημένοι στο ιδεατό καβούκι μας και δεν καταφέραμε να εξωτερικεύσουμε τις ιδέες μας. Άρα οραματικός στόχος είναι να εξωτερικεύσουμε αυτά που ξέρουμε να λέμε μεταξύ μας, αλλά δεν καταφέραμε να μεταλαμπαδεύσουμε και να κάνουμε κτήμα της κοινωνίας.

Ένα ερώτημα που παραμένει είναι αν αυτή η διαπραγμάτευση τελικά πρέπει να γίνει μέσα στο ΕΥΡΩ η ΈΞΩ από αυτό. Η απάντηση πρέπει να είναι ρητή, ας είναι διαπραγμάτευση με τα πολιτικά χαραχτηριστικά που θέλουμε και ας γίνει σε όποιο νόμισμα να ναι, διότι δεν θα το αναλύσω εγώ αλλά ο γερό Μαρξ ξεκαθάρισε ότι το νόμισμα είναι το μέσο και όχι εκείνο που θα παράξει πολιτική γιατί είναι και αυτό εμπόρευμα. Ξεκινώντας από το ΕΥΡΩ που είναι ένα ισχυρό νόμισμα, αλλά με καμία θυσία γι αυτό. Το σύνθημα που συμπυκνώνει την πολιτική μας να είναι “Το καμία θυσία για το ευρώ καμία αυταπάτη για τη δραχμή”.

4)Πολιτισμός.

Μια μεγάλη κατηγορία που είναι ένα από τα κύρια συστατικά επιτυχίας για μια δημοκρατική αλλαγή είναι ο Πολιτισμός. Θεωρώ ότι μια πολιτική που βάζει σε δεύτερο στάδιο τον πολιτισμό αυτόματα ανοίγει περιθώρια για μια αριστερά της δογματικής αριστερίστικης εργατικής μονομανίας και δεν επουλώνει το ουσιαστικό πολιτιστικό έλλειμμα της ελληνικής κοινωνίας.

Οφείλουμε να φροντίσουμε για την προώθηση την δική μας εναλλακτικής πολιτιστικής ατζέντας απέναντι στην “μόδα του φασισμού”, προτάσσοντας την αλληλεγγύη και τη δημοκρατία ως αξίες αντιμετώπισης της κρίσης. Αποφεύγοντας τις παρελθοντικές σπασμωδικές κινήσεις του αέναου διαλόγου και καθιερώνοντας τον “θεσμό” του πολιτιστικού αντιπαραδείγματος μέσα από το κίνημα και την πραχτική μας δράση. Η πάλη κατά του φασισμού πρέπει να είναι ένα κύριο κεντρικό πολιτικό και πολιτιστικό μας μέλημα.

5)Ευρωζώνη.

Το απεχθές γεγονός της Κύπρου μας απασχόλησε ιδιαίτερα διότι πραγματικά ήταν αντιπροσωπευτικής και καθοριστικής σημασίας ώστε να μας παραδώσει ένα μάθημα σχετικά με το που μπορεί να φτάσει ο καπιταλισμός, να σκοτώσει την ίδια του την φύση, να αγγίξει την ιερή αγελάδα των τραπεζικών καταθέσεων. Κάποιοι βάφτιζαν εκείνη την περίοδο της καταστροφής της Κύπρου ως ανικανότητα της διαπραγμάτευσης ξεκινώντας να υιοθετούν μια πολιτική, αλλά plan b. Χωρίς όμως να διακρίνουν τις εξής διαφορές της κυβέρνησης της Κύπρου με αυτήν που θέλουμε να ασκήσουμε…

Στην Κύπρο είχαμε…

  • Κυβέρνηση δεξιάς
  • απουσία κινήματος
  • δεν υπήρχε διαπραγμάτευση παρά μόνο για 1 μέρα.

Άρα σκοπός είναι να απαντήσουμε σε αυτά για μια αξιόπιστη κυβέρνηση της αριστεράς και για μια διαπραγμάτευση που να φτάσει στα άκρα. Με τις εξής 3 απαντήσεις.

  • Καμία διάβρωση με την δεξιά πτέρυγα που θα σημάνει οπισθοχώρηση σε πολλά ζητήματα.
  • Ενίσχυση των διεθνών και εσωτερικών κινηματικών σχέσεων.
  • Εξάντληση και αμετάκλητη στήριξη της ικανότητας διαπραγμάτευσης και αντοχή στις πιέσεις των τροικανών.

5) Τάσεις στον ΣΥΡΙΖΑ.

Έχει γίνει αρκετός λόγος τελευταία για τις ξεχωριστές λίστες, τάσεις, ρεύματα, μηχανισμοί κλπ. Νομίζω πρέπει να αναγνωρίσουμε όλοι/όλες ότι αυτή τη στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ομοσπονδία πολιτικών και ιδεολογικών ρευμάτων και αυτός είναι ο θησαυρός του ΣΥΡΙΖΑ τον οποίο δεν πρέπει να πετάξουμε αλλά να ενσωματώσουμε στο νέο κόμμα στην βάση των ιδεολογικών και πολιτικών αναφορών και όχι των ειδικών προνομίων. Ποια η διαφορά λοιπόν μηχανισμού-τάσης; Ποια η αξία ύπαρξης τάσεων;
Ο Σύντροφος Τσίπρας είχε βγει στην τελευταία ΚΕ και είχε πει ότι οι λίστες είναι ξεπερασμένες και συχνά γίνονται διασπαστικές. Επιτρέψτε μου να διαφωνήσω με τη θέση αυτή. Το δικαίωμα στη λίστα είναι δημοκρατική επιλογή μιας τάσης όταν αυτή καθορίζεται στη βάση μιας πολιτικής πλατφόρμας, σε αντίθεση με το φαινόμενο της ΑΡ.ΠΛ όπως αποτυπώθηκε από την συνδιάσκεψη του Δεκέμβρη που ενώ είχε υπερψηφίσει τα εισηγητικά κείμενα αιφνίδια κατέβασε ξεχωριστή λίστα. Ακριβώς λοιπόν επειδή πολύ από εμάς ίσως να μην θέλουν να εκπροσωπηθούν από κάποια τάση, το καλύτερο που έχουν να κάνουν είναι να ψηφίζουν με πολιτικά κριτήρια και όχι πρόσωπα και μηχανισμούς τάσεων. (συντρ. Νιάκας-εποχή)
Επιπλέον οι τάσεις εμποδίζουν να δημιουργηθούν αυτό που μέχρι τώρα αποκαλούσαμε φράξιες.

6)Εκλογή οργάνων από το συνέδριο.

Tέλος θα κάνω μια αναφορά και ανάλυση πάνω στην εκλογή των οργάνων από το συνέδριο. Καταρχάς η πολιτική μας πρεσβεύει ότι το ποιο διευρυμένο σώμα όπως είναι το συνέδριο διαθέτει την κατάλληλη νομιμοποίηση να εκλέξει την δομή και τα συλλογικά όργανα του κόμματος, συνεπώς αυτό το σώμα θα εκλέξει και τα πρόσωπα που θα εμπλέκονται σε μια συλλογικότητα. Καλούμαστε στον ΣΥΡΙΖΑ βάση του καταστατικού μας να εκλέξουμε το ανώτατο όργανο που ονομάζεται ΚΕ (κεντρική επιτροπή), την επιτροπή οικονομικού ελέγχου καθώς και τον Πρόεδρο. Ως προς το τελευταίο, δηλαδή την εκλογή του προέδρου από το συνέδριο διαφωνώ, πιστεύω ότι για μια σειρά από λόγους που θα αναφέρω, ο πρόεδρος πρέπει να εκλεγεί από την ΚΕ.
Ξεκινώντας αντίστροφα πολλοί ισχυρίζονται ότι η εκλογή του προέδρου από το συνέδριο του δίνει μια δημοκρατική μαζική νομιμοποίηση και προβάλει το προφίλ του ηγέτη που πρέπει να βγει προς τα έξω. Αυτό είναι σωστό μόνο ως προς το επικοινωνιακό κομμάτι της επικάλυψης του κόμματος και αυτό δεν αρμόζει στην ποιο ουσιαστική διαδικασία. Πρέπει λοιπόν να καταλάβουμε κάτι, ότι η εκλογή του προέδρου από το συνέδριο αυτόματα τον καθορίζει ως ένα μονοπρόσωπο όργανο . Πέραν του ότι διαφωνούμε ιδεολογικά με τα μονοπρόσωπα όργανα, ας αναρωτηθούμε τι είναι ο πρόεδρος; Eίναι ένα υπερκομματικό άτομο που υπερβαίνει τα όργανα, η είναι μια επιφανής προσωπικότητα που εκλέγεται μέσα από τα όργανα για να αποτελεί την αιχμή των συλλογικών αποφάσεων; Aν ο Πρόεδρος εκλεγεί από το συνέδριο αυτό σημαίνει ότι η επικοινωνία του μέλους και των οργάνων με τον ίδιο χάνεται και επιστρέφει μόνο στο συνέδριο, το «οποίο μπορεί να τον εγκαλέσει σε κάτι». Αντίθετα θεωρώ ότι ο κάθε πρόεδρος είναι μέρος των συλλογικών οργάνων και όχι πολιτικό αυτόνομο κέντρο που μένει στο απυρόβλητο.
Εγώ πιστεύω ότι το να βγει από την ΚΕ δίνει την καλύτερη απάντηση σε μια κοινωνία κλεισμένη στο «εγώ» της και στις ατομικές λύσεις.

Αυτόματα επίσης ολοκληρώνει και τον πολιτικό χώρο που θέλουμε να δημιουργήσουμε, δεν έχουμε καρέκλες, δεν στεκόμαστε στα πρόσωπα, δεν εκλέγουμε όργανα και πρόσωπα με μηχανισμούς, αλλά με πολιτικά κριτήρια και συλλογικές διαφανείς διαδικασίες για την οριζόντια λήψη και υλοποίηση των αποφάσεων μας. Αυτό δεν αφορά μόνο τον Πρόεδρο αλλά όλα τα μέλη και τον καθένα/καθεμιά μας ξεχωριστά.

Αυτός είναι κωδικά και ο ΣΥΡΙΖΑ που θέλω να είμαι μέλος μετά το συνέδριο…

Σίμος Σιμωτάς