Θ. Κοστιφάκης: Αναγκαίος ο πανεκπαιδευτικός και πανεργατικός συντονισμός

Συνέντευξη του προέδρου της ΟΛΜΕ στην Εποχή και την Ιωάννα Δρόσου

Η κυβέρνηση προσπαθεί να μας διαχωρίσει από τους μαθητές. Όμως, αυτό είναι αντικειμενικά αδύνατο αφού καθημερινά συνεργαζόμαστε και συζητάμε μαζί τους καθημερινά. Ζούμε τις αγωνίες τους.

 

________________

 

Την Τετάρτη πραγματοποιήθηκε συνάντηση των ομοσπονδιών για συντονισμό του αγώνα όλων των εργαζόμενων, ενώ την Πέμπτη το ΔΣ της ΟΛΜΕ κατέληξε σε μια πρόταση για να συζητηθεί στις τοπικές ΕΛΜΕ. Τι κατευθύνσεις προέκυψαν από αυτές τις συσκέψεις;

Στη σύσκεψη των ομοσπονδιών εκτιμήθηκε ότι αναπτύσσεται μια πρωτοφανής επίθεση ενάντια στην κοινωνία και τους εργαζόμενους από κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ. Και απαιτούνται κοινοί και συντονισμένοι αγώνες για να τους σταματήσουμε.

Απαιτείται μια γενικευμένη απεργιακή κινητοποίηση σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα για την ανατροπή της πολιτικής κυβέρνησης-τρόικας.

Όσον αφορά τη συνεδρίαση του ΔΣ της ΟΛΜΕ, τελικά αποφασίστηκε να κατατεθούν στις Γενικές Συνελεύσεις των καθηγητών που θα γίνουν την επόμενη εβδομάδα, όλες οι απεργιακές προτάσεις (48ωρη ή πενθήμερα επαναλαμβανόμενα) για την αγωνιστική διεκδίκηση των αιτημάτων μας. Μια μεγάλη μάχη αρχίζει…

 

Η σχολική χρονιά ξεκινά με 16.000 λιγότερους καθηγητές και με λιγότερα σχολεία. Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι η διαθεσιμότητα, οι μετατάξεις, οι συγχωνεύσεις σχολείων είναι αναγκαίο κακό. Πώς απαντά η ΟΛΜΕ;

Μέσα σε ένα καλοκαίρι το καθηγητικό δυναμικό της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης μειώθηκε κατά 20%, με την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ να στηρίζονται στην προπαγάνδα της τεχνητής υπεραριθμίας, προκειμένου να δικαιολογήσουν τη μείωση του προσωπικού κατά 16.000 εκπαιδευτικούς. Όμως, η επιχειρηματολογία τους έχει στηριχθεί στις καταργήσεις σχολείων και εκπαιδευτικών δομών, όπως η ενισχυτική διδασκαλία και τα κέντρα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης. Για παράδειγμα προκειμένου να τεθούν σε διαθεσιμότητα 2.500 εκπαιδευτικοί, καταργήθηκαν τρεις τομείς στην επαγγελματική εκπαίδευση, αδιαφορώντας για το τι θα απογίνουν οι 20.000 μαθητές που ακολούθησαν αυτές τις κατευθύνσεις.

 

 

Οι μαθητές και οι γονείς πώς αντιδρούν;

Προσπαθούμε να τους ενημερώσουμε για τις επιπτώσεις της μείωσης του προσωπικού στο σχολείο. Ο άμεσος στόχος μας είναι η δημιουργία ενός μετώπου μέσα στην εκπαίδευση με τη συμμετοχή των εκπαιδευτικών, των μαθητών και των γονιών και ύστερα η διεύρυνσή του σε όλη την κοινωνία γιατί το δημόσιο αγαθό της παιδείας αφορά τους πάντες.

 

 

Η σχετική αρθρογραφία έχει μια σχεδόν πανομοιότυπη αναφορά ότι η νέα σχολική χρονιά έχει «άρωμα Μαΐου» εννοώντας ότι και πάλι οι καθηγητές βάζουν σε δεύτερη μοίρα τους μαθητές ξεκινώντας κινητοποιήσεις.

Η κυβέρνηση προσπαθεί να μας διαχωρίσει από τους μαθητές. Όμως, αυτό είναι αντικειμενικά αδύνατο αφού καθημερινά συνεργαζόμαστε και συζητάμε μαζί τους καθημερινά. Ζούμε τις αγωνίες τους. Η εισαγωγή πανελλαδικού τύπου εξετάσεων σε όλες τις τάξεις του Λυκείου μπορεί να εκληφθεί ότι είναι υπέρ των μαθητών; Το αντίθετο. Σύμφωνα με μελέτες, αυτό θα οδηγήσει, πρώτον, σε αύξηση της μαθητικής διαρροής, δηλαδή περισσότερα παιδιά θα εγκαταλείψουν το σχολείο ή θα ακολουθήσουν τη φτηνή πρόωρη κατάρτιση, δεύτερον, σε αλλοίωση του παιδαγωγικού χαρακτήρα του σχολείου, αφού στρέφει τους μαθητές στο ανταγωνιστικό κυνήγι του βαθμού και, τρίτον, σε αύξηση της φροντιστηριοποίησης.

 

 

Αναφέρθηκες στην ανάγκη δημιουργίας ενός ενιαίου μετώπου υπεράσπισης των δημόσιων αγαθών. Πώς οργανώνεται ο αγώνας αυτός;

Η κυβέρνηση πλήττει αυτό που ονομάζουμε κοινωνικό κράτος έχοντας στοχοποιήσει την υγεία και την παιδεία. Και όλοι οι εργαζόμενοι πρέπει ενωμένοι να υπερασπιστούμε τα δημόσια αγαθά και την ύπαρξη του κοινωνικού κράτους. Απαιτείται, λοιπόν, ένας πανεκπαιδευτικός αλλά και πανεργατικός συντονισμός. Το κύριο μέλημά μας, όμως, είναι ο συντονισμός να μην περιοριστεί σε επίπεδο κορυφής αλλά να εξαπλωθεί σε κάθε σχολείο, σε κάθε γειτονιά. Και, βεβαίως, πρέπει ο συντονισμός να συμπεριλάβει και να εμπλέξει τα σωματεία όλων των εργαζομένων, ώστε να συμβάλλουμε στη δημιουργία ενός μετώπου που θα ανατρέψει αυτή την πολιτική.

 

 

Η κυβέρνηση προσπαθεί να απομονώσει τους εκπαιδευτικούς και να αποκόψει την ηγεσία της ΟΛΜΕ από την εκπαιδευτική κοινότητα ταυτίζοντάς την με τον ΣΥΡΙΖΑ…

Κατ’ αρχάς να διευκρινίσουμε ότι η ηγεσία της ΟΛΜΕ εκλέγεται κάθε δύο χρόνια και εδώ και λίγους μήνες εκλέξαμε νέο ΔΣ, όπου καμία παράταξη δεν έχει την πλειοψηφία. Επίσης, καταστατικά οι αποφάσεις του ΔΣ της ΟΛΜΕ επικυρώνονται από τις συνελεύσεις των τοπικών ΕΛΜΕ. Η επίθεση της κυβέρνησης είναι αναμενόμενη αφού η συνήθης τακτική της πλέον είναι η δυσφήμηση των αγώνων και η επίρριψη ευθυνών στον ΣΥΡΙΖΑ για να αποποιηθεί τις δικές της ευθύνες. Είναι λογικό, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ ή οποιοδήποτε άλλο κόμμα να έχει τη δυνατότητα να παρασύρει χιλιάδες εργαζόμενους να απεργήσουν και να χάσουν το μισθό τους; Αυτά είναι αστεία πράγματα…

 

Ένα από τα επιχειρήματα της κυβέρνησης ότι οι εκπαιδευτικοί δεν συντάσσονται με την ηγεσία της ΟΛΜΕ είναι ότι τελικά οι αιτήσεις για υποχρεωτικές μετατάξεις ήταν περισσότερες από τις θέσεις. Η ΟΛΜΕ είχε δώσει κατεύθυνση στους εκπαιδευτικούς να μην καταθέσουν τα χαρτιά τους;

Δεν υπήρχε τέτοια γραμμή από την ΟΛΜΕ, απλώς είχαμε επισημάνει την αντίθεσή μας στις υποχρεωτικές μετατάξεις, να γίνονταν μόνο εθελοντικά και οι εκπαιδευτικοί να μην μετακινηθούν σε άλλη διεύθυνση από αυτή που ανήκουν οργανικά. Από εκεί και πέρα δεν σημαίνει ότι όσοι εκπαιδευτικοί κατέθεσαν αιτήσεις συμφωνούν με την πολιτική της κυβέρνησης. Άλλωστε, όταν σου βάζει κάποιος το μαχαίρι στο λαιμό και σου λέει «ή μετάταξη ή απολύεσαι», ποιος μπορεί να μιλήσει για ελεύθερη επιλογή από τον εκπαιδευτικό;

Πηγή: Εποχή

Παιδεία για όλους

Καμπάνια: «παιδεία για όλους»

Η αρχή της σχολικής χρονιάς βρίσκει την παιδεία σε διάλυση, τους εκπαιδευτικούς σε κινητοποιήσεις αλλά και πολλές οικογένειες είτε να δυσκολεύονται είτε ακόμα και να αδυνατούν να καλύψουν τις ανάγκες των παιδιών τους σε σχολικά είδη.

Ως «αλληλεγγύη για όλους» πιστεύουμε ότι πρέπει άμεσα να οργανώσουμε πρακτικά βήματα που από τη μια θα στέλνουν ένα σαφές μήνυμα αλληλεγγύης και αντίστασης και από την άλλη θα αποτελούν πράξεις σύνδεσης των διαφορετικών τμημάτων της κοινωνίας που αγωνίζονται ενάντια στις συνέπειες και τις πολιτικές της μνημονιακής βαρβαρότητας, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις ανατροπής της.

Προτείνουμε λοιπόν τις αμέσως επόμενες δεκαπέντε μέρες να ξεδιπλωθεί μια καμπάνια αλληλεγγύης με στόχο την εξασφάλιση σχολικών ειδών για κάθε παιδί.

Η καμπάνια μπορεί να πάρει τη μορφή ανοιχτού καλέσματος και μαζικής απεύθυνσης για συγκέντρωση σχολικών ειδών (μολύβια, τσάντες κ.λπ. και ειδών αθλητικού ρουχισμού) που περισσεύουν αλλά είναι σε καλή κατάσταση, ή προσφορών καινούργιων, σε στέκια, δομές κοινωνικής αλληλεγγύης κ.λπ. Μπορεί ακόμα να πάρει τη μορφή ενεργητικών δράσεων συλλογής σχολικών ειδών π.χ. έξω από Super Market ή αντίστοιχα καταστήματα.

Πιστεύουμε ότι οι Οργανώσεις Μελών του ΣΥΡΙΖΑ μπορούν να παίξουν σημαντικό ρόλο σε αυτή την προσπάθεια και να αποτελέσουν σημαντικό τροφοδότη των δράσεων της καμπάνιας.

Ο τρόπος διανομής τους μπορεί να ποικίλει, αν και θεωρούμε πιο κατάλληλο τη διοργάνωση ανοιχτών χαριστικών / ανταλλακτικών παζαριών σε πλατείες, το Π/Σ/Κ 13/14/15 Σεπτέμβρη, αμέσως μετά το άνοιγμα των σχολείων, που δίνει τη δυνατότητα μέγιστης δημοσιοποίησής τους σε σχολεία, παιδικούς σταθμούς, παιδικές χαρές κ.λπ. Φυσικά ο τρόπος υλοποίησης εξαρτάται από τις ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής.

Από την πλευρά της η “αλληλεγγύη για όλους” προσανατολίζεται να ενισχύσει την προσπάθεια αυτή με τετράδια, που θα διανείμει στις δομές κοινωνικής αλληλεγγύης και στα χαριστικά / ανταλλακτικά παζάρια σχολικών ειδών που θα διοργανωθούν, ώστε να φτάσουν σε μαθητές και μαθήτριες.

Για την καλύτερη δημοσιοποίηση και οργάνωση της καμπάνιας σας προτρέπουμε να επικοινωνήσετε με την «αλληλεγγύη για όλους» (τηλ.: 210-38.01.921) και να μας ενημερώσετε για τον τόπο συγκέντρωσης των σχολικών ειδών αρχικά, καθώς και τον τόπο και χρόνο διανομής τους.

Μέσα στο κλίμα διάλυσης του εκπαιδευτικού συστήματος που βρίσκει φέτος το άνοιγμα των σχολείων, μια τέτοιου είδους καμπάνια θα μπορούσε να πάρει και τη μορφή αλληλεγγύης στους αγώνες των εκπαιδευτικών. Απευθυνόμαστε λοιπόν σε όλα τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, σε κάθε γονιό, εργαζόμενο, εκπαιδευτικό ώστε να ξεκινήσουμε τη χρονιά με μια πετυχημένη καμπάνια αλληλεγγύης προς μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς, με γενικό τίτλο και μήνυμα μας το «παιδεία για όλους», συσφίγγοντας έτσι τις σχέσεις μας με τις ανάγκες της κοινωνίας και οργανώνοντας τη συλλογική αντιμετώπισή τους στο δρόμο για τη συνολική ανατροπή κυβέρνησης – Τρόικας – μνημονίων.

Απλά μαθήματα ελευθερίας

«Ολη η εκπαίδευση είναι λάθος! Είναι φόβος και πειθαρχία. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι τα παιδιά, που θα “πρεπε όλη την ημέρα να κινούνται, κάθονται στον πισινό τους περίπου 6 ώρες την ημέρα! Είναι ενάντια στην ανθρώπινη φύση, ενάντια στη φύση του παιδιού»
Α.Σ. Νιλ

 

→Mια μαθητική συνέλευση έχει μεγαλύτερη αξία από τα μαθήματα μιας ολόκληρης εβδομάδας

 

Του Χάρη Φραντζή

 

N1Την ώρα που στη χώρα μας το εκπαιδευτικό σύστημα κάνει βήματα προς τα πίσω, στην Αγγλία από το 1921 λειτουργεί ένα σχολείο όπου οι μαθητές έχουν ίσα δικαιώματα με τους καθηγητές τους, όπου επιτυχία δεν είναι οι υψηλοί βαθμοί και τα παιδιά μπορούν να μην πάνε για μάθημα και να παίζουν όλη μέρα. Είναι το δημοκρατικό – ελευθεριακό σχολείο Σάμερχιλ, που ίδρυσε ο γνωστός παιδαγωγός Αλεξάντερ Σάδερλαντ Νιλ.

 

Βρίσκεται στο Λέιστον της Αγγλίας, μια πόλη λίγο πιο βόρεια από το Λονδίνο, Το σχολείο είναι ιδιωτικό και σ” αυτό φοιτούν παιδιά 6-17 ετών, δηλαδή από το δημοτικό έως το λύκειο, και λειτουργεί ως οικοτροφείο.

 

Το Σάμερχιλ είναι σχολείο «αντιαυταρχικής αγωγής» και η βασική φιλοσοφία του είναι ότι τα παιδιά μαθαίνουν καλύτερα όταν είναι ελεύθερα παρά όταν εξαναγκάζονται.

 

«Θα προτιμούσα το Σάμερχιλ να βγάλει έναν ευτυχισμένο οδοκαθαριστή παρά έναν νευρωτικό διανοούμενο» υποστήριζε ο ιδρυτής του…

 

Ολα τα μαθήματα είναι προαιρετικά και οι μαθητές αποφασίζουν μόνοι τους πώς θα αξιοποιήσουν τον χρόνο τους. Μαθήματα που προσφέρονται εκτός από τα κλασικά (Αγγλικά, Μαθηματικά, Φυσικές Επιστήμες κ.λπ.) είναι ξυλουργική, ηχοληψία, μουσική, ζωγραφική, θέατρο, μαγειρική κ.ά.

 

Το σχολείο αυτοδιοικείται από τους ίδιους τους μαθητές μαζί με τους καθηγητές. Τρεις φορές την εβδομάδα γίνεται η σχολική συνέλευση, στην οποία λύνονται καθημερινά προβλήματα και ψηφίζονται οι νόμοι του σχολείου. Ολοι έχουν δικαίωμα ψήφου.

 

«Στο Σάμερχιλ οι μαθητές θα αγωνίζονταν μέχρι θανάτου για το δικαίωμα να αυτοδιοικούνται. Κατά τη γνώμη μου μια μαθητική συνέλευση έχει μεγαλύτερη αξία από τα μαθήματα μιας ολόκληρης εβδομάδας» έχει δηλώσει παλαιότερα ο Νιλ.

 

Πριν αποφοιτήσουν, οι μαθητές δίνουν αν θέλουν τις εθνικές απολυτήριες εξετάσεις. Οι περισσότεροι μαθητές του Σάμερχιλ επιλέγουν να δώσουν αυτές τις εξετάσεις και έχουν ποσοστά επιτυχίας υψηλότερα από τον μέσο όρο των υςπόλοιπων βρετανικών σχολείων. Το ίδιο ισχύει και για τις εξετάσεις εισαγωγής στα βρετανικά πανεπιστήμια (GSCEs).

 

Οι σχέσεις του Σάμερχιλ με τη βρετανική κυβέρνηση δεν είναι οι καλύτερες λόγω της κουλτούρας και της φιλοσοφίας του σχολείου. Μια φιλοσοφία που αποτυπώνεται από μία και μόνο φράση του Νιλ για τις ιδέες λειτουργίας του σχολείου: «Το φυσιολογικό για ένα παιδί είναι να ζει τη δική του ζωή, όχι τη ζωή που οι αγχωμένοι γονείς του νομίζουν ότι θα πρεπε να ζήσει, ούτε τη ζωή που του επιβάλλει ένας δάσκαλος που νομίζει ότι τα ξέρει όλα». Εχει επιθεωρηθεί περισσότερες φορές από οποιοδήποτε άλλο σχολείο στην Αγγλία. Το 1999, μετά από μία μεγάλης έκτασης επιθεώρηση, ο υπουργός Παιδείας απείλησε το σχολείο με κλείσιμο αν μέσα σε έξι μήνες δεν άλλαζε την τακτική των προαιρετικών μαθημάτων. Το σχολείο κατέφυγε στη δικαιοσύνη. Τον Μάρτιο του 2000, μπροστά σε ένα ειδικό δικαστήριο και μετά από τέσσερις μέρες ακροάσεων, όλοι οι ισχυρισμοί της κυβέρνησης κατέρρευσαν. Το Σάμερχιλ κέρδισε το δικαίωμα να επιθεωρείται με κριτήρια που σέβονται τη φιλοσοφία του και όχι με κριτήρια άλλων εκπαιδευτικών συστημάτων.

 

Ο ιδρυτής του σχολείου, Αλεξάντερ Σάδερλαντ Νιλ (1883-1973), ήταν συγγραφέας και εκπαιδευτικός. Εχει εξηγήσει για την ίδρυση του Σάμερχιλ ότι «όταν η πρώτη μου γυναίκα και εγώ ξεκινήσαμε το σχολείο, είχαμε μια βασική ιδέα: να φτιάξουμε το σχολείο ώστε να προσαρμοστεί στο παιδί, αντί να φτιάξουμε το παιδί ώστε να προσαρμοστεί στο σχολείο».

 

Ο Νιλ υποστήριζε σε όλη του τη ζωή ότι τα παιδιά έχουν δικαιώματα και δεν ανήκουν σε γονείς και καθηγητές. Τόνιζε ότι είναι έγκλημα να τα χτυπάς και να τα αναγκάζεις να κάνουν πράγματα που δεν θέλουν. Οι απόψεις του θεωρήθηκαν αναρχικές και επικίνδυνες στην εποχή του, αλλά σήμερα περιλαμβάνονται στη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Παιδιού. Σύμφωνα με την εφημερίδα «Times», ο Νιλ είναι ένας από τους δώδεκα κορυφαίους Βρετανούς παιδαγωγούς της χιλιετίας.

 

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

 

info

http://www.summerhillschool.co.uk

en.wikipedia.org/wiki/Summerhill_School

 

Διαβάστε

Θεωρία και πράξη της αντιαυταρχικής εκπαίδευσης – Α.Σ. Νιλ

Ελευθερία όχι αναρχία – Α.Σ. Νιλ

Σάμερχιλ, το ελεύθερο σχολείο – Α.Σ. Νιλ

 

http://www.efsyn.gr/?p=92933

Ο Κεμάλ του Χατζηδάκι υπό δίωξη σε δημοτικό σχολείο

Η πολιτική στην καλύβα

Manos_Xatzidakis

Κοινοποιω απο τον τοιχο φιλης εκπαιδευτικού:

“Γονιός ήρθε στο σχολείο να διαμαρτυρηθεί στη διεθύντρια επειδή δίδαξα στα παιδιά (Ε’ δημοτικού) τον Κεμάλ του Χατζηδάκι στο μάθημα της μουσικής κατηγορώντας με για ισλαμική προπαγάνδα. Αντίδραση διευθύντριας? Μπήκε στην τάξη και μάζεψε από τα παιδιά τις φωτοτυπίες που είχα μοιράσει. Έπειτα με κάλεσε στο γραφείο της και αφού δήλωσε απογοητευμένη από τη δουλειά μου μου ανέλυσε για ποιους λόγους στο δημοτικό μόνο μας μέλημα οφείλει να είναι να μαθαίνουμε στα παιδιά να αγαπούν την πατρίδα και να τονώνουμε το εθνικό τους φρόνημα.

Αν σας έχει συμβεί κάτι αντίστοιχο(απευθύνομαι στους εκπαιδευτικούς φίλους) θα ήθελα να επικοινωνήσετε μαζί μου, γιατί θεωρώ πως τα πράγματα έχουν ξεφύγει και κάπως πρέπει να αντιδράσουμε, έστω σε επίπεδο δημοσιοποίησης αυτών των φαινομένων. Δεν είναι δυνατόν το έργο των εκπαιδευτικών και ιδίως των καλλιτεχνικών μαθημάτων να υφίσταται λογοκρισία, ούτε τα φαινόμενα φανατισμού που μας έχουν παγώσει το αίμα να τα βλέπουμε να τρυπώνουν στα σχολεία με τις ευλογίες των διευθυντών και των ανωτέρων τους.

 

http://panosz.wordpress.com/2013/05/29/hatjidakis-6/

Οι… αόρατοι μαθητές!

ΣΤΗ «ΣΚΙΑ» ΤΩΝ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΩΝ ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ

 

Του Χρήστου Κάτσικα

 

Η διαδικασία των πανελλαδικών εξετάσεων αξιοποιείται, ανάμεσα σε άλλα, για στατιστικές που αφορούν τις θέσεις εισακτέων και τον αριθμό των υποψηφίων που δίνουν τη μάχη για μια «θέση στον ήλιο» της Ανώτατης Εκπαίδευσης. Την ίδια ακριβώς στιγμή πριμοδοτείται μια δημόσια ρητορική για το «γεγονός» της συμμετοχής όλου του μαθητικού πληθυσμού στις διαδικασίες των πανελλαδικών εξετάσεων.

 

«…όλου του μαθητικού πληθυσμού…» Ιδού, λοιπόν, το τελευταίο στάδιο του αποκλεισμού: το να έχει κανείς εξαφανιστεί από το εκπαιδευτικό τοπίο σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην είναι πλέον ορατός!

 

Στη σκιά, λοιπόν, των «ειδήσεων» το γεγονός ότι σήμερα, περίπου 38 χρόνια μετά τη συνταγματική «κατοχύρωση» της «9χρονης και δωρεάν υποχρεωτικής φοίτησης» (Σύνταγμα της Ελλάδας 1975, άρθρο 16, παρ. 3), χιλιάδες παιδιά δεν περιλαμβάνονται ούτε καν στους καταλόγους των υποψηφίων των πανελλαδικών εξετάσεων καθώς έχουν εξοστρακιστεί πολύ νωρίς από το σχολείο. Μόνον ανάμεσα στις δύο προηγούμενες Απογραφές Πληθυσμού (2001-2011) υπολογίζεται ότι πάνω από 60.000 παιδιά δεν ολοκλήρωσαν την 9χρονη υποχρεωτική εκπαίδευση παρ’ όλο που βρίσκονταν σε σχολική ηλικία όταν αυτή θεσμοθετήθηκε ως υποχρεωτική.

 

Οσο κι αν ηχεί παράταιρα μέσα στην κυρίαρχη ρητορική «της ταχύτητας της γνώσης, της κοινωνίας της πληροφορίας και των λεωφόρων του κυβερνοχώρου», περίπου 5-7 χιλιάδες παιδιά εξακολουθούν να εγκαταλείπουν κάθε χρόνο την υποχρεωτική εκπαίδευση που θεωρείται η βάση για την απόσπασή τους από τον κόσμο του αναλφαβητισμού, για τη διεκδίκηση βασικών και θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων.

 

Οι νομοί Αττικής, Θεσσαλονίκης, Χανίων, Αχαΐας, Χίου, Δωδεκανήσου έχουν το μικρότερο ποσοστό ατόμων που δεν ολοκλήρωσαν την υποχρεωτική εκπαίδευση, ενώ οι νομοί Ροδόπης, Ευρυτανίας, Ξάνθης, Καρδίτσας και Γρεβενών έχουν μεγαλύτερο ποσοστό ατόμων με σχολικές γνώσεις χαμηλότερες από τις υποχρεωτικές.

 

Μια ματιά στα βασικά χαρακτηριστικά των νομών που παρουσιάζουν τα υψηλότερα ποσοστά εγκατάλειψης του σχολείου φανερώνει ότι πρόκειται για περιφερειακούς νομούς, αγροτικούς κατά βάση και οικονομικά στερημένους. Για παράδειγμα, δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι οι παραπάνω νομοί Ευρυτανίας, Καρδίτσας και Γρεβενών καθώς και οι νομοί Ξάνθης και Ροδόπης βρίσκονται στις τελευταίες θέσεις στους «βασικούς δείκτες εισοδήματος και ευημερίας», με πολύ χαμηλό δηλωθέν εισόδημα ανά κάτοικο, με χαμηλές αποταμιευτικές καταθέσεις αλλά και κακή αναλογία σχολείων, νοσοκομείων, γιατρών, δασκάλων κ.λπ.

 

Ενα νήμα φαίνεται να συνδέει τη σχολική πορεία πολλών παιδιών από την «άγονη» Ευρυτανία, την αγροτική Ηλεία και την περιθωριοποιημένη Λακωνία, τη «μειονοτική» Ξάνθη και τη Ροδόπη, τις «μητροπόλεις» του τουρισμού, την Κρήτη, τα Δωδεκάνησα και τα Ιόνια, και τις φτωχογειτονιές των μεγάλων αστικών κέντρων με τους χιλιάδες αλλοδαπούς και παλιννοστούντες αλλά και τα Τσιγγανόπουλα που δεν πηγαίνουν καθόλου ή εγκαταλείπουν πρόωρα το υποχρεωτικό σχολείο: εδώ συγκεντρώνονται τα μεγαλύτερα ποσοστά μαθητικής διαρροής από την υποχρεωτική εκπαίδευση, γεγονός που «αιχμαλωτίζει» το εκπαιδευτικό τους μέλλον στην προοπτική της παραγωγής και αναπαραγωγής του αναλφαβητισμού.

 

Ετσι στα σχολεία της Αθήνας «μετά τον Κηφισό» και στον Πειραιά, η πρόωρη εγκατάλειψη του υποχρεωτικού σχολείου καταγράφει διπλάσια ποσοστά σε σχέση με τα σχολεία της Βόρειας και Ανατολικής Αττικής, και εάν κάποιος πλησίαζε το μικροσκόπιο στη σύγκριση δήμων, π.χ. από τη μια των Δήμων Αγίας Παρασκευής, Χολαργού, Κηφισιάς, Αμαρουσίου, Ψυχικού και από την άλλη των Λιοσίων, της Αγίας Βαρβάρας, της Ελευσίνας, του Ασπρόπυργου, των Αγίων Αναργύρων, του Περιστεριού, του Κερατσινίου, του Περάματος κ.λπ., τότε θα διαπίστωνε διά γυμνού οφθαλμού πολύ μεγαλύτερες διαφορές.

 

Από την άλλη τα παιδιά των λαϊκών στρωμάτων των νησιών του Αιγαίου και του Ιονίου τροφοδοτούν, κατά κύριο λόγο, την πρόωρη εγκατάλειψη του σχολείου προκειμένου να προσφέρουν την «εργατική τους δύναμη» στην αυξημένη ζήτηση που δημιουργεί η βιομηχανία του τουρισμού, η οποία αθόρυβα έχει επιβάλει κατά κάποιον τρόπο ένα ιδιαίτερο «ήθος», τα κύρια χαρακτηριστικά του οποίου είναι η εναγώνια αναζήτηση σύνδεσης με τις τουριστικές επιχειρήσεις και τα «προϊόντα» τους (γρήγορο κέρδος, καταναλωτισμός) και η απόρριψη-σνομπάρισμα κάθε μορφής εργασίας που προϋποθέτει εκπαίδευση.

 

http://www.efsyn.gr/?p=51839