Ιταλία: Οι ταραχές κλείνουν τα κέντρα κράτησης μεταναστών

Το πρώτο CIE που έκλεισε βρίσκεται στην Μπολόνια, και έκλεισε τον Μάρτιο για ανακαίνιση, η οποία βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη. Τον Ιούνιο το Serraino Vulpitta CIE, που βρίσκεται κοντά στο Trapani, έκλεισε επίσης. Και το ίδιο συνέβη τον Αύγουστο στη Μοντένα

Aπό την Athens Imc Translations Team

Ο αγώνας ενάντια στα CIE (παράνομα κέντρα κράτησης μεταναστών) έχει πάρει διαφορετικές μορφές: από την εκστρατεία της LasciateCIEntrare («αφήστε μας να μπούμε μέσα»), για να επιτραπεί στους δημοσιογράφους να επισκεφτούν και να γράψουν για αυτές τις φυλακές, μέχρι την ενεργό υποστήριξη από αυτόνομες και αναρχικές ομάδες. Οι κρατούμενοι στα CIE προσπαθούν συχνά να αποδράσουν, να αντισταθούν, να βλάψουν τον εαυτό τους ή να κάνουν απεργία πείνας. Τώρα έχουν πετύχει να κάνουν αυτό που δεν μπορούν οι  οργανώσεις, οι πολιτικοί και ακτιβιστές: να κλείσουν τα CIE.

Κάθε μετανάστης που βρίσκεται χωρίς άδεια παραμονής ή δεν αναγνωρίζεται ως δικαιούχος ασύλου μεταφέρεται στα CIE, ύστερα ταυτοποιείται και απελαύνεται στη χώρα προέλευσής του/της. Η τρέχουσα πολιτική για τη μετανάστευση συνδέει την άδεια για να μείνει κάποιος στη χώρα με την εργασία, έτσι οι μετανάστες χωρίς εργασία ταξινομούνται αμέσως ως «παράνομοι». Το να χάσει κάποιος την δουλειά του και να παραμείνει στην Ιταλία θεωρείται έγκλημα.

Το πρώτο CIE που έκλεισε βρίσκεται στην Μπολόνια, το οποίο έκλεισε  τον  Μάρτιο για ανακαίνιση, η οποία βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη. Τον Ιούνιο το Serraino Vulpitta CIE, που βρίσκεται κοντά στο Trapani, έκλεισε. Το ίδιο συνέβη τον Αύγουστο στη Μοντένα, όπου η προσοχή δόθηκε στις συνθήκες διαβίωσης που επικρατούσαν στο CIE και αφότου οι κεντρικοί υπάλληλοι κατέβηκαν σε απεργία για έξι ημέρες λόγω της μη πληρωμής τους και για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στον τρόπο με τον οποίο οι κρατούμενοι ήταν αναγκασμένοι να ζήσουν.

Ύστερα έκλεισε για ανακαίνιση επίσης και το Isola Capo Rizzuto (Crotone), που βρίσκεται στην Καλαβρία, στην σφαίρα του ποδιού της Ιταλίας. Σε αυτό το κέντρο,  όπου κρατούνταν 51 μετανάστες, είχαν ξεσπάσει ταραχές όταν πέθανε ένας μαροκινός μετανάστης (Moustapha Anaki). Ο Moustapha Anaki έζησε στην Ιταλία για επτά έτη χωρίς έγγραφα αλλά έγινε «παράνομος» το 2009. Οι αποκαλούμενοι «φιλοξενούμενοι» εξέφρασαν την βαθιά οργή και τα συναισθήματά τους καταστρέφοντας τα πάντα, από το τηλεοπτικό σύστημα επιτήρησης έως και τα έπιπλα. Το CIE έγινε μη κατοικήσιμο και έκλεισε ενώ οι μετανάστες μεταφέρθηκαν στο CIE που βρίσκεται στο Trapani.

Υπάρχει επίσης ένα CARA σε αυτήν την περιοχή, ένα κέντρο ταυτοποίησης για «μετανάστες χωρίς έγγραφα που ζητούν να αναγνωριστούν ως πολιτικοί πρόσφυγες», όπου η νομιμότητά της ελέγχεται. Το CARA κρατά αυτήν την περίοδο 1700 ανθρώπους, τον διπλάσιο αριθμό από αυτόν που προβλέπει ο νόμος. Το κέντρο επισκέφτηκε στις 21 Αυγούστου η Cecile Kyenge Kashetu, Υπουργός Ενσωμάτωσης των Μεταναστών. Κινούμενες από μια τέτοια σημαντική επίσημη επίσκεψη, οι εθνικές εφημερίδες εξέθεσαν την είδηση για τις ταραχές στο Crotone και το θάνατο του Moustapha, αν και με καθυστέρηση μιας εβδομάδας. Ο λόγος για αυτήν την καθυστέρηση δεν είναι γνωστός αλλά θα μπορούσε να είναι εξαιτίας του περιορισμού που υπάρχει στους δημοσιογράφους να επισκεφτούν τα CIE , η έλλειψη επαφής μεταξύ των εθνικών και τοπικών εφημερίδων ή ότι οι ειδήσεις τα αγνόησαν εξαρχής ως ένα μη ενδιαφέρον θέμα.

Μετά από την επίσκεψή της η υπουργός Kyenge δήλωσε ότι «η κυβέρνηση έχει αρχίσει να εξετάζει τη χρησιμότητα και τις συνθήκες διαβίωσης στα CIE». Μια τεχνική σύνοδος οργανώθηκε από τον  Giovanni Pinto, γενικός διευθυντής μετανάστευσης, όπου οι διευθυντές των CIE εξέθεσαν τα προβλήματά τους και συζήτησαν τα αποτελέσματα των ταραχών.

Εν τω μεταξύ, στις 8 Αυγούστου, στην Gradisca d΄ Isonzo (κοντά στην Τεργέστη), η αστυνομία ανάγκασε έναν κρατούμενο να κινηθεί ρίχνοντάς του δακρυγόνα. Τρεις ημέρες αργότερα ένας αριθμός κρατουμένων ανέβηκαν επάνω στη στέγη, ίσως προσπαθώντας να δραπετεύσουν, αλλά δύο έπεσαν και ένας απ΄αυτούς τραυματίστηκε σοβαρά. Για να αποκαταστήσει την ειρήνη ο τοπικός νομάρχης  δέχτηκε κάποια από τα αιτήματα των κρατουμένων: επιστράφηκαν τα κινητά τηλέφωνα (τα οποία τους τα είχαν απαγορεύσει για μήνες) και άνοιξε και πάλι η καντίνα (την είχαν κλείσει για να αποτρέψουν τυχών  «επικίνδυνες» συσκέψεις). Στις 17 Αυγούστου σχεδόν 200 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν έξω από το CIE για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους. Στις 20 του ίδιου μήνα πολλοί κρατούμενοι προσπάθησαν να δραπετεύσουν, με 6 απ΄ αυτούς να τα καταφέρνουν. Από τότε, ένα γκράφιτι έχει εμφανιστεί στους τοίχους των CIE το οποίο λέει  «Freedom, Libertad, Horria, Libertà».

Ταραχές αναφέρθηκαν επίσης στις 28 Αυγούστου στο κέντρο Pian del Lago Caltanissetta (Σικελία) όπου οι μετανάστες έχουν αυτοοργανωθεί και απαιτούν τα δικαιώματά τους, ιδιαίτερα το δικαίωμα να εξεταστεί από την επιτροπή που αποφασίζει εάν μπορούν να μείνουν στην Ιταλία ή όχι. Την ίδια στιγμή, δύο κρατούμενοι προσπάθησαν  να δραπετεύσουν από το CIE του Τορίνο, και άλλος ένας προσπάθησε να αυτοκτονήσει. Από τον Ιανουάριο, 20 αστυνομικοί έχουν τραυματιστεί στις ταραχές, αρκετοί για την τοπική αστυνομία που ζητά  «νέους κανόνες στην σύμβαση». Και αυτό ξέχωρα από το γεγονός ότι αυτήν την περίοδο απασχολούνται 80 άτομα για να ελέγξουν 61 κρατουμένους (αυτή τη στιγμή μόνο 61 από τις σε σύνολο 210 θέσεις είναι διαθέσιμες).

Στην Lampedusa, 672 μετανάστες έχουν τεθεί υπό κράτηση, σχεδόν τρεις φορές παραπάνω από το νομικό όριο των 250 θέσεων. Περισσότεροι έρχονται καθημερινά από τη Συρία, Αίγυπτος, Λιβύη και από άλλα μέρη της Αφρικής.

Αυτή τη στιγμή, 5 από τα 13 κέντρα κράτησης  είναι κλειστά για ανακαίνιση και τα υπόλοιπα οκτώ έχουν πάθει ζημιές. Λιγότερο από τις μισές, αρχικές 2.000 θέσεις είναι τώρα διαθέσιμες.

Πηγή: Athens Indymedia από το Struggles in Italy

Σουηδία: Ανοιχτή επιστολή σε μια χώρα που φλέγεται

Καθώς η Στοκχόλμη συγκλονίζεται από τις νύχτες ταραχών που προκλήθηκαν από τις προσπάθειες της αστυνομίας να καλύψει την δολοφονία 68 χρόνου στο σπίτι του, στο παραμελημένο προάστιο της Στοκχόλμης Husby, τα μέλη της σουηδικής κοινότητας ομάδα-Pantrarna (Γκέτεμποργκ) γράφουν στην αδελφική τους οργάνωση Megafonen στη Στοκχόλμη, μοιραζόμενοι έτσι τις εμπειρίες τους.

Με αυτό το γράμμα, απευθυνόμαστε πρωτίστως στους αδελφούς και τις αδελφές μας στο Megafonen. Μιλάγαμε στο τηλέφωνο μόλις πριν από λίγο όταν ξαφνικά σταματήσατε στη μέση μιας φράσης λέγοντας: «Υπάρχει άλλο ένα κάψιμο αυτοκινήτου, πρέπει να φύγουμε»
Στέκεστε στη μέση της καταιγίδας. Ο κόσμος σας φλέγεται. Σας γράφουμε για να σας πούμε ότι ξέρουμε τι περνάτε και πως θαυμάζουμε το πώς έχετε χειριστεί τα γεγονότα των τελευταίων ημερών. Ένα χρόνο πριν αυτοκίνητα καιγόντουσαν και στο Biskopsgarden. Οι μπάτσοι κάνανε ό,τι γουστάρανε εκείνες τις νύχτες, και με το χάραμα το ίδιο κάνανε και οι πολιτικοί με τα λόγια.
Ξέρετε τα αποτελέσματα: τα καμένα αυτοκίνητα, τα σπασμένα γυαλιά στους δρόμους: φαίνεται εύκολο πράγμα για κάποιον που το βλέπει απ’ έξω να το καταδικάσει. Και αυτό είναι που απαιτούν και από εσάς, όταν προσπαθείτε να πείτε κάτι σχετικό με αυτή την εξέγερση: δεν θα σας επιτραπεί ποτέ να προσπαθήσετε να εξηγήσετε, παρά μόνο για να σας εντάξουν στη χορωδία του καταδικάζω, λέγοντας ότι η καύση ενός αυτοκινήτου, το σπάσιμο ενός παράθυρου είναι κάτι πραγματικά ασυγχώρητο. Και δεν θα έχει σημασία τι λέτε, γιατί ποτέ δεν θα είναι αρκετό. Γι ‘αυτούς δεν πρόκειται ποτέ να το γράψετε και να το πείτε αρκετές φορές, παρά το γεγονός ότι το έχετε κάνει ήδη πολλές φορές στο παρελθόν: ότι δεν πιστεύετε ότι η βία είναι η κατάλληλη μέθοδος για την επίτευξη της κοινωνικής αλλαγής.
Στα τηλεοπτικά στούντιο και στο διαδίκτυο κάνετε ξανά και ξανά το σωστό πράγμα όταν επιμένετε στην εξήγηση των πυρκαγιών και όχι απλά στο να καταδικάσετε τους νέους. Διότι εκείνοι που καταδικάζουν τις πράξεις χωρίς να προσπαθούν να τις εξηγήσουν, καταδικάζουν επίσης τις σκέψεις και τις εμπειρίες που οδήγησαν σε αυτές τις ενέργειες.
Για όσους παρακολουθούν αυτά τα γεγονότα από μακριά ρωτάμε το εξής:
Μπορείτε να καταλάβετε το χέρι που εκσφενδονίζει την πέτρα στο αμάξι του μπάτσου; Θα μπορούσατε τουλάχιστον να το προσπαθήσετε;
Φανταστείτε τον εαυτό σας παιδί να καταπιέζεστε για την προφορά και την εμφάνισή σας. Την αποξένωση. Καθηγητές να κάθονται άσκοπα πίσω από τα γραφεία τους, κερδίζοντας άσκοπα τον μισθό τους. Τον εαυτό σας να ανάβει το πρώτο τσιγάρο στην πρωτοβάθμια με την ελπίδα να γίνετε πιο αποδεκτοί. Να δημιουργείτε παρέες με φίλους και μαζί να προσπαθείτε να συνηθίσετε την όλη κατάσταση. Διαμορφώνεσαι από αυτά που βλέπεις.
Το να παραμένεις δυνατός είναι δύσκολο πράγμα όταν δεν υπάρχουν πρότυπα-παραδείγματα γύρω σου. Ίσως δεν έχετε τόσο καλή σχέση με την οικογένειά σας, όσο θα μπορούσατε να έχετε. Ίσως να χάσατε τη μητέρα σας ή τον πατέρα σας κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Ιράκ. Ίσως να έχετε χάσει τα αδέλφια σας κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Αφγανιστάν. Ίσως να σας «τραυμάτισε» ο πόλεμος στην Παλαιστίνη.
Κατά τη διάρκεια της εφηβείας σας δεν υπάρχει κανείς εκεί για να σας ακούσει. Δεν υπάρχει κανείς που να μπορείτε να απευθυνθείτε. Και όταν προσπαθείτε να κάνετε κάτι στην ζωή για τον εαυτό σας, απλά δεν υπάρχει τίποτα για να κάνετε. Μπορείτε να υποβάλλεται αλλεπάλληλες αιτήσεις για δουλειά, αλλά κάθε γαμημένη φορά ο Daniel Svensson επιλέγεται πριν από σας. Το ξεκίνημα πάντα είναι αποθαρρυντικό. Προσπαθείτε να αναζητήσετε άλλους τρόπους. Μερικοί από εσάς καταλήγουν να παίρνουν λάθος στροφή, άλλοι βγαίνουν OK.
Υπάρχουν πολλές φωνές που λένε ότι πρέπει να τα καταφέρετε μόνοι σας, αλλά τα πράγματα δεν είναι και τόσο εύκολα. Τα γουρούνια σας παρενοχλούν συνεχώς. Το χόρτο είναι άφθονο. Υπάρχει ένας πειρασμός στο χέρι που σας τρώει. Θα το κάνετε ή θα το απωθήσετε; Υπάρχει πίεση από την παρέα σας και πιάνετε τον εαυτό σας να συμφωνείτε με πράγματα που ποτέ δεν θα κάνατε μόνοι σας. Αισθάνεστε σαν να μην υπάρχει μέλλον για σας. Στέκεστε εκεί με μια πέτρα στο χέρι. Με τη ζωή στα χέρια σας. Θα την πετάξετε;
Megafonen. Πιστεύουμε ότι είναι σωστή η εκτίμηση σας για τα γεγονότα στο προάστιό σας την τελευταία εβδομάδα, ως μια εξέγερση της κοινότητας. Πιστεύουμε είναι σωστό να επισημάνουμε ότι έχουμε να κάνουμε με μια εξέγερση της νεολαίας, όχι με μη πολιτικές αναταραχές, αλλά ακριβώς με μια εξέγερση. Με μια αντίδραση όπως περιγράφεται και στην τελευταία σας ανακοίνωση: «Η ανεργία, τα υποβαθμισμένα σχολεία και ο δομικός ρατσισμός είναι οι βασικές αιτίες για τα σημερινά γεγονότα».
Όταν πιάσετε τον εαυτό σας να ταλαντεύεται, αναρωτηθείτε το εξής: πως θα ήταν αυτή η εβδομάδα σας αν δεν βρισκόσασταν εκεί; Ίσως ένας συνταξιούχος γέρος να είχε πυροβοληθεί στο διαμέρισμά του σε ένα προάστιο και κανείς να μην νοιαζόταν. Ίσως. Αυτό είναι μια απάντηση: αν δεν είχατε τραβήξει φωτογραφία τον σάκο διακομιδής του θύματος, που απομακρυνόταν έξω από το σπίτι του τα μεσάνυχτα, παρά τους ισχυρισμούς της αστυνομίας ότι ο άνθρωπος είχε πεθάνει σε ένα νοσοκομείο αρκετές ώρες πριν. Τότε ίσως κανείς δεν θα νοιαζόταν, και όλα θα ήταν πίσω στη θέση τους όπως και πριν.
Αλλά το να νοιάζεσαι για κάποιον που πεθαίνει είναι το σωστό πράγμα. Το να απαιτείς την αλήθεια αντί των ψεμάτων της αστυνομίας που μίλησε στα μέσα ενημέρωσης για ένα νεκρό σώμα είναι και αυτό σωστό πράγμα.
Όταν οργανώσατε τη διαδήλωση που κάποιοι επικριτές την ξεχωρίζουν ως τη σπίθα που άναψε τις φλόγες της εξέγερσης στα προάστια, κάνατε το σωστό.
Ρωτήστε τον εαυτό σας το εξής: τι υπάρχει εκεί που να το συνδέει με το Hässelby ή Fittja – όπου οι καλοκαιρινές φωτιές της νύχτας καίνε επίσης – με τον άνθρωπο που πυροβολήθηκε μέχρι θανάτου σε ένα διαμέρισμα στο Husby; Ίσως τίποτα. Ποια είναι η σχέση των μελών της Megafonen με τον αποθανόντα; Δεν τον γνωρίζατε, δεν ήταν κάποιος συγγενής σας. Αλλά υπάρχει κάτι που μας συνδέει όλους. Αισθανόμαστε θλίψη όταν ένας από μας πεθαίνει. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι ο ένας στον άλλον. Ζούμε μαζί στην κοινότητά μας.
Σας στηρίζουμε με κάθε δυνατό τρόπο. Ξέρουμε πόσο μάταιο μπορεί να σας φαίνετε να στέκεστε εκεί όπου είσαστε τώρα, να προσπαθείτε σταθερά να εξηγήσετε και όχι να καταδικάσετε.
Στο Hammarkullen υπάρχουν φορές που στην πλατεία τοποθετείται η αστυνομία. Στο Biskopsgården υπάρχουν κάμερες CCTV οι οποίες καταγράφουν ό, τι συμβαίνει στις αυλές. Στην Frölunda υπάρχουν τώρα φήμες για ταραχές – τηλεφωνήματα και μηνύματα κειμένου ψιθυρίζουν ότι ίσως η εξέγερση εξαπλώνεται στο Γκέτεμποργκ, όπου αντιμετωπίζουμε τα ίδια προβλήματα με σας στη Στοκχόλμη: η στρατιωτικοποίηση των προαστίων, η αστυνομική βία, η κοινωνική παλινδρόμηση. Το καλοκαίρι έρχεται. Ακόμη μια χρονιά. Ο ήχος των μοτοποδηλάτων να βουίζει πάνω κάτω μεταξύ των πολυκατοικιών. Υπάρχει πάντα αυτή η ασφυκτική αίσθηση στα προάστια. Ξέρεις. Η αίσθηση ότι δεν υπάρχει κανείς να σε ακούσει, ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται για ιστορίες με μπάτσους ρατσιστές, που παρενοχλούν και βιαιοπραγούν. Η αίσθηση ότι ίσως η φωτιά είναι αναγκαία για να ακουστούν κάποιες φωνές.
Τώρα οι φωτιές έχουν ανάψει. Βρισκόμαστε εδώ μαζί. Η Pantrarna και η Megafonen.
Αν δεν υπήρχαμε, ποιος θα αναλάμβανε την ευθύνη να προσπαθήσει να κατανοήσει τις σκιές που περιπλανιούνται στους δρόμους μας με πέτρες στα χέρια; Αυτές οι σκιές που γεννήθηκαν στα σουηδικά νοσοκομεία και συνεπώς καταχωρούνται στα ληξιαρχεία. Οι σκιές που έχουν παρακολουθήσει σουηδικά σχολεία και οι οποίες «κρέμονται» έξω από τα κέντρα της νεολαίας στη Σουηδία, και που θέλουν να εργάζονται, να πληρώνουν φόρους και να πεθάνουν σε αυτή τη χώρα, σκιές που ο Πρωθυπουργός μας είναι ικανός να εξακολουθεί να τους θεωρεί ως ξένους λέγοντας ότι οι ενέργειές τους είναι προϊόν «πολιτιστικής κατωτερότητας» – και όπως εσείς οι φίλοι μας στο Megafonen ξέρετε, ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο προσπάθησε να εξηγήσει την εξέγερση: σχετίζοντάς την με το θυμό, και τους νέους άνδρες που πρέπει απλά να ξεπεράσουν τις πολιτιστικές τους αφετηρίες, προκειμένου να αποκτήσουν πρόσβαση στην ευρύτερη κοινωνία μας.
Δεν υπάρχει καμία ανάγκη εκ μέρους μας για να τονίσουμε την κοινοτοπία και τον ρατσισμό αυτής της δήλωσης.
Υπάρχουν σκιές που κινούνται ενάντια σε αυτό το έθνος.
Προς όλους τους πολιτικούς της Σουηδίας…
Οι άνθρωποι σας εξέλεξαν. Οι άνθρωποι είναι όλοι εμείς, μαζί. Η αστυνομία κάνει κατάχρηση της εξουσίας και ρίχνει το βλέμμα της σε μας που δεν έχουμε την βρωμιά για στολή. Γι ‘αυτό τους αποκαλούμε γουρούνια. Είναι τόσο απλό. Έχουμε κουραστεί να ακούμε συνέχεια τα λόγια αυτών που βρίσκονται στην εξουσία, που επαναλαμβάνουν ένα περιορισμένο αριθμό λέξεων οι οποίες και δεν σημαίνουν τίποτα ακριβώς.
Αναλάβετε δράση αντί να μιλάτε. Κάντε κάτι χρήσιμο. Για παράδειγμα, θα μπορούσατε να δημιουργήσετε μια ανεξάρτητη υπηρεσία για την διερεύνηση της αστυνομίας.
Στο κάτω-κάτω εσείς κατέχετε την εξουσία – γι’ αυτό κάντε κάτι για να βοηθήσετε τους ανθρώπους που σας επέλεξαν να κάθεστε εκεί και να ταξινομείτε τα εκατομμύρια κορώνες στους τραπεζικούς σας λογαριασμούς. Οι γελοίοι μισθοί που παίρνουν οι εκπαιδευτικοί τους στερούν την ελπίδα. Κάθονται πίσω από τα γραφεία τους χωρίς να δίνουν δεκάρα. Και ούτω καθεξής. Αιτία και αποτέλεσμα. Αν επιμένετε να υποβιβάζετε το κάθε πολιτικό ζήτημα σε κατασταλτικό ζήτημα, τότε ίσως πρέπει απλά να αρχίσετε να εκλέγετε αστυνομικούς αντί πολιτικών.
Ωστόσο, άλλη μια πλευρά της κοινωνίας έχασε τη ζωή της στο διαμέρισμα του Husby. Γι ‘αυτό έχουν ξεσπάσει οι φωτιές.
Αλλά αυτό το γνωρίζετε ήδη.
Τέλος. Για όλα τα παιδιά της κοινότητας εκεί έξω στους δρόμους.
Όλα τα αδέλφια και οι αδελφές μας. Παραμείνατε ψύχραιμοι.
Φυσικά τα μέσα μαζικής ενημέρωσης θα σταματήσουν να κάνουν την οποιαδήποτε αναφορά στην κοινότητα όταν τα πράγματα ηρεμήσουν. Θα μαζέψουν τα πράγματά τους και θα εξαφανιστούν μεμιάς. Δεν τους ενδιαφέρει να ακουστούν οι φωνές σας, οι ιστορίες σας για την αστυνομική βία, τα υποβαθμισμένα σχολεία, οι κατοικίες που χρήζουν αποκατάστασης, τα κλειστά κοινοτικά κέντρα, για τις διακρίσεις. Αυτό που θέλουν είναι το κάψιμο αυτοκινήτων, τα σπασμένα παράθυρα. Γι’ αυτό όταν η εξέγερση θα έχει τελειώσει θα πρέπει να εκθέσετε την ζωή σας για τον ίδιο τον εαυτό σας.
Τα Media αναπόφευκτα θα κακολογούν τις κοινότητές σας και θα γράφουν ψέματα.
Να απαιτείται αποκατάσταση της αλήθειας.
Υπάρχει ένα πράγμα που μπορούμε να μάθουμε από αυτό. Οι φωνές μας μετράνε. Και αν δεν υπάρχει κάποιος άλλος για να μας ακούσει, τότε απλά πρέπει να μιλήσουμε ο ένας στον άλλον.
Οι Σουηδοί Δημοκράτες είναι πιθανόν να επωφεληθούν με κάποιες παραπάνω ψήφους, αλλά δεν θα επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να σιωπήσουμε. Ποτέ δεν θα το «βουλώσουμε», θα μιλήσουμε μαζί. Σε περίπτωση που ράψουν τα χείλη σας, τότε θα πρέπει να κόψετε τα ράμματα για να χρησιμοποιήσετε τις φωνές σας.
Μπορεί οι τσέπες μας είναι άδειες, αλλά τα μάτια μας είναι πλούσια.
Όλη η εξουσία στο λαό.
Homa Badpa
Murat Solmaz
Pantrarna för upprustning av förorten
Οι Πάνθηρες (Pantrana) δημιουργήθηκαν το Φεβρουάριο του 2011 από μερικούς νέους των προαστίων του Biskopsgården στο Gothenburg. Με μια ισχυρή αίσθηση της δέσμευσης και ευαισθητοποίησης στα ταξικά προβλήματα, αγωνίζονται τώρα μεταξύ άλλων για την επίτευξη μιας ουσιαστικής ύπαρξης. Το εκ νέου άνοιγμα του κέντρου νεότητας στο Biskopsgården που έχει κλείσει εδώ και καιρό. Θέλουν να επικεντρωθούν στις περικοπές που έχουν επηρεάσει όχι μόνο το Biskopsgården, αλλά όλα τα προάστια στη Σουηδία, οι οποίες και οδήγησαν σε αύξηση της φτώχειας και της κοινωνικής ευπάθειας.
Πηγή: libcom.org
Το μεταφρασμένο κείμενο στο athens.indymedia.org

Καταρρέει το σουηδικό μοντέλο;

Niko Ago Niko Ago

Για 6η νύχτα συνεχίστηκαν οι ταραχές στα περίχωρα της Στοκχόλμης (παρά τα αντιθέτως γραφόμενα στην Ελλάδα, δεν έχουν επεκταθεί σε άλλες πόλεις), ανάμεσα σε αστυνομία και νεαρούς μετανάστες. Αφορμή η δολοφονία ενός άνδρα από τα όργανα της τάξης, κάνοντας κυρίως το Husby, προάστιο της σουηδικής πρωτεύουσας, να μοιάζει με την Αθήνα του 2008. Ακόμα και οι προειδοποιήσεις από ΗΠΑ και Μεγάλη Βρετανία στους πολίτες τους, ίδιες με τότε είναι: «Αποφεύγετε περιοχές υψηλού κινδύνου και παραμείνατε σε επαφή με την πρεσβεία». Η σουηδική κοινωνία είναι αναστατωμένη και εννοείται ότι καταδικάζει τη βία, «απ’ όπου κι αν προέρχεται», όπως συνηθίζεται να λέμε στην Ελλάδα. Απλώς, εδώ, το εννοούν. Πολλοί Σουηδοί, μετά το πρώτο σοκ, βγήκαν στους δρόμους, ζητώντας τερματισμό των ταραχών αλλά και της αστυνομικής βίας. Η θέα πυρπολημένων αυτοκίνητων (150 μέχρι τα ξημερώματα Παρασκευής), κατεστραμμένων προσόψεων καταστημάτων και ATM, ακόμα και φωτιά σε σχολείο(!), δεν είναι ο,τι πιο συνηθισμένο, σε μια χώρα που για χρόνια υπερηφανευόταν για την κοινωνική της ειρήνη. Αν και, όχι στο τόσο μακρινό παρελθόν, έχουν υπάρξει φαινόμενα βίας κι εδώ.

Υπάρχει, άραγε, ρατσισμός στη Σουηδία; είναι το ερώτημα πολλών. Καταρρέει το περίφημο «σουηδικό μοντέλο»; Φυσικά και υπάρχει ρατσισμός. Και πού δεν υπάρχει; Αλλά εδώ είναι κοινωνικό έγκλημα και ποινικό αδίκημα, αν (ανα)φερθείς ρατσιστικά σε οποιονδήποτε. Και όχι, δεν καταρρέει το «σουηδικό μοντέλο». Η σημερινή Σουηδία, δεν είναι εκείνη της δεκαετίας του ’80, του Olof Palme, αλλά είναι αρκετά ικανή να ενσωματώσει τον μεγάλο όγκο των μεταναστών και των προσφύγων που δέχεται κάθε χρόνο (4η παγκοσμίως και 2η με βάση τον πληθυσμό της, χώρα υποδοχής). Και μόνο ότι από τους περίπου 44.000 αιτούντες άσυλο (σε σύνολο 103.000 μεταναστών) που έφτασαν το 2012, έλαβε άδεια, σχεδόν το 100%, από μόνο του επιβεβαιώνει των παραπάνω (και προκαλεί κατάθλιψη, αν το συγκρίνεις με τα ποσοστά της Ελλάδας).

Προφανώς, η χορήγηση άδειας παραμονής, δεν σημαίνει αυτόματη εύρεση εργασίας και κοινωνική ενσωμάτωση. Η ανεργία στους (κυρίως ανειδίκευτους) νέους μετανάστες, είναι υψηλή και αυτό αποτελεί πηγή προβλημάτων. Αυτή είναι για πολλούς και η πραγματική αιτία του ξεσηκωμού στο Husby, «καλυμμένη» πίσω από τη δολοφονία του μετανάστη από την αστυνομία. Τα ΜΜΕ έχουν κάνει σφυγμομετρήσεις αυτές τις ημέρες, ψάχνοντας να βρουν τα αίτια αλλά και προτάσεις λύσεων. Οι περισσότεροι ερωτώμενοι πολίτες -ανάμεσά τους πολλοί μετανάστες- συγκλίνουν στα ίδια συμπεράσματα: Περισσότεροι πόροι για την ένταξη των νέων μεταναστών στην αγορά εργασίας και στη κοινωνία, περισσότερα χρήματα για τα σχολεία (στο Husby υπάρχουν φωνές ότι διατίθενται λιγότερα χρήματα απ’ ό,τι στη Στοκχόλμη), περισσότερα χρήματα για την αστυνομία, για να μη βρεθεί απροετοίμαστη όπως τώρα, καλύτερη διασπορά των μεταναστών στη χώρα. Τα «ευκόλως εννοούμενα» που, όμως, ακόμα και για τη Σουηδία, δεν είναι τόσο εύκολο να γίνουν πράξη.

Αξίζει να σημειωθεί εδώ ότι τα επεισόδια ξεκίνησαν και «περατώθηκαν», σύμφωνα με την αστυνομία, από μια «χούφτα» νεαρών, όχι παραπάνω από 30-40 άτομα. Η οργανωτική ικανότητα, όμως, η οποία αποδείχθηκε όχι  αμελητέα, αποδίδεται από αναλυτές, σε κάπως μεγαλύτερα και πιο έμπειρά άτομα, σε ο,τι αφορά τις συγκρούσεις με την αστυνομία. Επίσης, η σφοδρότητα της βίας, δεν αντικατοπτρίζει και την αποδοχή της, ακόμα και από μεγάλη μερίδα αποκλεισμένων μεταναστών. Μάλλον ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει.

Η κοινωνική ενσωμάτωση μεταναστών θέλει τις κατάλληλες δομές, χρόνο και χρήμα. Παρά τα τελευταία γεγονότα, το σουηδικό κράτος, (δείχνει να) τα διαθέτει σε αρκετά ικανοποιητικό βαθμό. Οι σχολές εκμάθησης σουηδικών για μετανάστες (SFI), επιχορηγούνται γενναία από κράτος και  Δήμους και η φοίτηση εκεί, για κάθε νεοφερμένο, είναι ευεργετική, και αποτελεί το πρώτο βήμα για την ομαλή ένταξη. Μια ματιά στην κοινωνική και πολιτική «πυραμίδα» της χώρας, θα πείσει τον οποιονδήποτε για την έμπρακτη και διαρκή προσπάθεια ενσωμάτωσης που κάνει και καταφέρνει η σουηδική πολιτεία. Παρά τις όποιες υπαρκτές ατέλειες, που γεγονότα όπως αυτά της Στοκχόλμης, τα «φωτίζουν» έντονα. Ως εκ τούτου, όσοι σπεύσανε να αναφωνήσουν ότι «κατέρρευσε το σουηδικό μοντέλο», γνωρίζουν ελάχιστα από τη σουηδική κοινωνία.

Στο πολιτικό σκέλος, ακόμα και οι ακροδεξιοί «Σουηδοί Δημοκράτες» -που λανθασμένα γράφτηκε ότι είναι 3η δύναμη στο κοινοβούλιο ή στις δημοσκοπήσεις, αφού ήταν και είναι στην 5η θέση, με τάσεις καθόδου, όπως δείχνουν τα τελευταία δημοσκοπικά ευρήματα– και παρά τον «ούριο άνεμο» που νιώθουν να πνέει μετά τα γεγονότα, κρατάνε πολύ ήπια στάση, γνωρίζοντας πως η κοινωνία και η πολιτεία, όπως δεν ανέχονται τη βία, δεν ανέχονται και τον ρατσισμό. Βεβαίως, υπάρχει και η άλλη πλευρά. Σε μια σελίδα κοινωνικής δικτύωσης, με πάνω από 110.000 μέλη, που φτιάχτηκε για συμπαράσταση στην αστυνομία, μερικοί νεαροί «ντούροι Σουηδοί», προτείνουν «να πυροβολήσει η αστυνομία στο ψαχνό» ή «να δοθούν όπλα στον λαό» (τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει…). Όταν, όμως, τους ρωτούν, αν θα ήταν έτοιμοι να πάρουν και την ευθύνη πάνω τους, σε περίπτωση που κάποιος ανόητος τους ακούσει και αρχίζει να πυροβολεί, κάνουν «την πάπια» και αρχίζουν τα «αστεία κάνω» και «δεν τα εννοώ» κ.λπ. Ξέρουν κι αυτοί καλά ότι η πολιτεία, όπως δεν θα αφήσει ατιμώρητους του πρωταίτιους της βίας, δεν αστειεύεται ούτε στα φαινόμενα παρακίνησης σε βία και ρατσισμού.

 

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.kosmos&id=24698