Επίδοξε ψηφοφόρε της Χ.Α. , θα είσαι το επόμενο θύμα των Φύρερ σου

Ο πολίτης Παύλος Φύσσας δεν είχε την τύχη να προστατευτεί

από τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη,  είχε ωστόσο την τύχη να του αφιερώσει ο Νικόλαος  Δένδιας  ένα  πύρινο διάγγελμα. Ο Παύλος δεν ζούσε για να το ακούσει, αλλά μην τα θέλουμε και όλα δικά μας. Όπως και να το κάνουμε, το διάγγελμα του Δένδια ήταν ιστορικής σημασίας,  για πρώτη φορά  κορυφαίο στέλεχος της κυβέρνησης ονομάτισε την Χρυσή Αυγή. Μέχρι χθες, όλοι, με προεξάρχοντα τον Σαμαρά, μιλούσαν για ναζιστικό μόρφωμα, λες και το όνομα της Χρυσής Αυγής ήταν για το καθεστώς  ό, τι είναι για τους Εβραίους  το όνομα του Γιαχβέ:  Άμα το ξεστομίσεις, πεθαίνεις ακαριαία. Τελικά, πέθανε ο Παύλος Φύσσας και το καθεστώς αναγκάσθηκε  να πιάσει στο στόμα του το απαγορευμένο όνομα, με εξαίρεση τον εκπρόσωπο της Αστυνομίας, που αποκάλεσε τον δολοφόνο «οπαδό πολιτικού κόμματος». Ποιανού πολιτικού κόμματος; Των Οικολόγων, μήπως;

Τουλάχιστον  Παύλος Φύσσας αξιώθηκε  ένα διάγγελμα,  είναι βλέπετε ο πρώτος Έλληνας νεκρός, θύμα της Χρυσής Αυγής. Είχαν προηγηθεί δεκάδες νεκροί και τραυματίες, Πακιστανοί, Αφγανοί, Μπαγκλαντεσιανοί, Ινδοί, Πολωνοί, Αλβανοί. Είχε προηγηθεί ο 14χρονος Αφγανός  που χαρακώθηκε στο πρόσωπο, οι Αιγύπτιοι ψαράδες του Περάματος και οι Πακιστανοί εργαζόμενοι στους Μολάους, που δέχθηκαν δολοφονικές επιθέσεις  μέσα στα σπίτια τους.  Όλοι αυτοί  όχι μόνο υπουργικό διάγγελμα δεν αξιώθηκαν, ούτε καν το δάκρυ της Τρέμη δεν απάλυνε τον πόνο και τα εγκαύματά τους. Στα ψιλά των δελτίων περάσανε τα πάθη τους,  και στο κάτω- κάτω, αν θέλουνε οι μούρες τους, οι χαρακωμένες μούρες τους, διαγγέλματα, να γυρίσουν στις πατρίδες τους.

Ο Παύλος Φύσσας είναι ο πρώτος Έλληνας νεκρός, θύμα της Χρυσής Αυγής και αυτό ίσως  δημιουργήσει νέα δεδομένα, ίσως αναγκάσει  κάποιους από αυτούς που ψηφίζουν ή σκέφτονται να ψηφίσουν το ναζιστικό μόρφωμα να δουν το πράγμα με άλλο μάτι.  Δεν αναφέρομαι στους ναζιστές, τους φασίστες, τους δωσίλογους, τους ταγματασφαλίτες, αυτοί είναι τελειωμένες υποθέσεις. Εννοώ τους χιλιάδες ανθρώπους, τους  νέους κυρίως ανθρώπους, που νομίζουν ότι ψηφίζοντας την Χρυσή Αυγή τιμωρούν το σύστημα, που νομίζουν ότι θα κάνουν επανάσταση , τρομάρα τους, μέσω του Μιχαλολιάκου και του Κασιδάρη. Τώρα είδαν με τα μάτια τους το πτώμα ενός νέου έλληνα, ενός συμπατριώτη τους  που έχει το ίδιο πρόσωπο με αυτούς, το είδαν με τα μάτια τους και ίσως τώρα να αρχίσουν τα μάτια τους σιγά- σιγά να ανοίγουν.

Να ανοίξουν τα μάτια τους και να διαβάσουν κανένα βιβλίο , για να μάθουν ότι οι ναζί δεν σκότωναν μόνο τους ξένους, σκότωναν και τους δικούς τους, τους Γερμανούς. Τους Εβραίους Γερμανούς, τους τσιγγάνους Γερμανούς, τους ανάπηρους Γερμανούς, τους ομοφυλόφιλους Γερμανούς, τους εχθρούς  του καθεστώτος, τους εχθρός εντός του καθεστώτος. Να διαβάσουν για  τη νύχτα της 2ας Ιουλίου του 1934, τη Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών,  τότε που  ο Χίτλερ δολοφόνησε  το στενό του συνεργάτη Ερνστ  Ρεμ και τους 200 στρατιώτες του από τα SA, τα περίφημα Τάγματα Εφόδου. Κι αν δεν θέλουν να διαβάσουν βιβλία,  ας δούνε τους «Καταραμένους» του Λουκίνο Βισκόντι,  για να απολαύσουν την άνεση με την οποία η ναζί σκότωναν τα δικά τους παιδιά.  Ας δούνε έστω ένα από τα δεκάδες ντοκιμαντέρ για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, μπας και μάθουν επιτέλους ότι η ναζιστική εποποιία άφησε ξοπίσω της επτά εκατομμύρια νεκρούς Γερμανούς, πέντε εκατομμύρια στρατιώτες και δύο εκατομμύρια αμάχους.

Στην αρχή το κτήνος θα μαχαιρώσει  τους άλλους, τους διαφορετικούς, τους κακούς , μετά θα πάρει  το  μαχαίρι που εσύ ο ίδιος του έχεις  δώσει και θα σου το καρφώσει στην καρδιά. Και τότε, φίλε μου, δεν θα έχει μείνει κανείς για να σε θρηνήσει.

«Η ουδετερότητα είναι συνενοχή»

Κείμενο από την Kαλλιτεχνική Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Αγάπη Ρε+ για τη δολοφονία του Π. Φύσσα και «τη νύχτα που θα πέσει οριστικά αν δεν αντιδράσουμε άμεσα»

Η στενοχώρια μας σήμερα δεν χωράει σε λόγια και δεν θέλουμε καθόλου να εκμεταλλευτούμε ένα τραγικότατο γεγονός για ανούσια ρητορική. Γίνεται όμως πολύ μεγαλύτερη η θλίψη, όταν σκεφτούμε πως οι τόσες ως τώρα κρυφές ή φανερές δολοφονίες αλλοδαπών δεν συγκίνησαν παρά ένα ελάχιστο κομμάτι της κοινής γνώμης.

Θέλουμε λοιπόν να πούμε μόνο κάτι που σε μας ήταν ξεκάθαρο εξ αρχής: η ουδετερότητα είναι συνενοχή. Δεν μπορούμε να συζητάμε πολιτικάντικα για νεοναζιστικά μορφώματα με κοινοβουλευτικό μανδύα. Η μόνη τους ιδεολογία είναι ο φόνος-καθαρά και ξάστερα. Ένας υποστηρικτής τους -με την ψήφο ή με τα λόγια- δολοφονίες υποθάλπει.

Να γνωρίζει ότι το ξέρουμε. Οφείλουμε να αντιδράσουμε άμεσα-ως πολίτες, όχι ως εκδικητές (δεν θα πέσουμε στην εφιαλτική παγίδα). Αλλιώς-πολύ πιο σύντομα κι απ’ό,τι νομίζουμε-η νύχτα θα πέσει οριστικά.

Σπύρος Γραμμένος
Φοίβος Δεληβοριάς
Στάθης Δρογώσης
Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Γιώργος Καραδήμος
Θέμης Καραμουρατίδης
Κωστής Μαραβέγιας
Νατάσσα Μποφίλιου
Μανώλης Φάμελλος
Μαριέττα Φαφούτη
RadioSol

 

Πηγή: Αγάπη Ρε+

 

Η χρυσαβγίτικη δίωξη δεν πέρασε: παμψηφεί αθώοι ο Σ. Μιχαήλ και ο Κων. Μουτζούρης (βίντεο)

Παρουσία πλήθος κόσμου και αλληλέγγυων ολοκληρώθηκε νωρίς το πρωί της Τρίτης η δίκη του μαρξιστή διανοούμενου, Σάββα Μιχαήλ και του πρώην πρύτανη του Πολυτεχνείου, Κώστα Μουτζούρη, με τις απολογίες τους. Παμψηφθεί αθώοι και οι δύο από τις έωλες κατηγορίες των χρυσαυγιτών κατηγόρων τους. Βίντεο και φωτογραφίες από τον φακό του Left.gr.

 

Τετάρτη 4 Σεπτεμβρίου: Πανηγυρική αθώωση

11.45 π.μ.:  Αθώοι κρίθηκαν ο μαρξιστής διανοούμενος, Σάββας Μιχαήλ και το πρώην πρύτανης του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, Κώστας Μουτζούρης, καθώς δεν προέκυψε η τέλεση αδικημάτων και αξιόποινων πράξεων. Στο άκουσμα της απόφασης ο κόσμος ξέσπασε σε χειροκροτήματα.  Η δίκη ολοκληρώθηκε προ ολίγου, σε μια κατάμεστη αίθουσα, με πλήθος διαμαρτυρόμενων και αλληλέγγυων να βρίσκονται συγκεντρωμένοι στον χώρο. Να σημειώσουμε την παρουσία ελάχιστων εκπροσώπων των ελληνικών ΜΜΕ.

 

 

 Η αποχώρηση των συγκεντρωμένων αλληλέγγυων με συνθήματα από το δικαστήριο, και δήλωση του Σάββα Μιχαήλ για την αθώωσή του.

 

Το tweet του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Δημ. Παπαδημούλη, για την αθωωτική απόφαση του δικαστηρίου:

 

 

 

 

Νωρίτερα: Ολοκληρώθηκαν οι απολογίες Μιχαήλ-Μουτζούρη με θερμό χειροκρότημα

 

Ο συγγραφέας και γραμματέας του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος (ΕΕΚ) Σάββας Μιχαήλ βρέθηκε την Τρίτη 3/9, στο εδώλιο του κατηγορουμένου, μαζί με τον πρώην πρύτανη του ΕΜΠ Σάββα Μουτζούρη, μετά από μήνυση της Χρυσής Αβγής, που τους κατηγορεί για «συκοφαντική δυσφήμηση, διέγερση σε βιαιοπραγίες και αμοιβαία διχόνοια, αλλά και διατάραξη της κοινής ειρήνης». Συγκέντρωση συμπαράστασης στους δύο διωκόμενους πραγματοποιήθηκε στα Δικαστήρια της Ευελπίδων (δείτε τη συνεχή ενημέρωση με φωτογραφίες εδώ και εδώ).

 

Τρίτη 3 Σεπτεμβρίου, 1η μέρα της δίκης

 

Διαβάστε παρακάτω, από τον «Ιό», την αναλυτική «ακτινογραφία» της δίωξης, των «κατηγορούμενων» και, κυρίως, των κατηγόρων, όλων γνωστών μελών του ακροδεξιού χώρου.

 

Διαβάστε ακόμα, το κάλεσμα για την αυριανή συγκέντρωση,  το παλιότερο σχετικό κεντρικό μας θέμα, ένα δημοσίευμα στον βρετανικό Γκάρντιαν (H κυβέρνηση τα έχει βρει με τους νεοναζί για να προωθήσει τη νεοφιλελεύθερη ατζέντα της) και ένα σχετικό σημείωμα: Η Θέμις έχει νεύρα…

 

Στο φακό του left.gr μίλησε η βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Α΄Αθήνας, Μαρία Μπόλαρη:  

 

 

 

 

Η βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Β΄Αθήνας, Βασιλική Κατριβάνου

 

 

Και ο βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Α΄Πειραιά, Θοδωρής Δρίτσας

 

 

Ο αντιφασισμός στο εδώλιο

 

Γράφει ο Ιός στην Εφημερίδα των Συντακτών (έχουν προστεθεί κάποιες συνδέσεις σε σχετικά δημοσιεύματα στο left.gr)

 

Η δίκη την Τρίτη 3 Σεπτέμβρη κατά του πρώην πρύτανη του Πολυτεχνείου Κωνσταντίνου Μουτζούρη και του γραμματέα του ΕΕΚ Σάββα Μιχαήλ έχει ήδη προκαλέσει παγκόσμια κατακραυγή. Δεν είναι λίγο πράγμα σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, η οποία για μεγάλο μέρος της διεθνούς κοινής γνώμης συνδέεται συνειρμικά με τη γέννηση της δημοκρατίας, να βρίσκονται κατηγορούμενοι δύο εξέχοντες πολίτες, διωκόμενοι έπειτα από έγκληση στελεχών της Χρυσής Αυγής. 

Αυτό που διακυβεύεται πραγματικά αύριο είναι το δικαίωμα των πολιτών, των θεσμικών τους οργάνων και των πολιτικών οργανώσεών τους να ασκούν το ύψιστο δικαίωμα της προστασίας της ίδιας της δημοκρατίας από την απειλή των ναζιστών.

 

Οι κατηγορούμενοι 

 

Ο πρώτος κατηγορούμενος Κωνσταντίνος Μουτζούρης, ο οποίος έχει διοριστεί από την κυβέρνηση στη θέση του προέδρου της Ρυθμιστικής Αρχής Λιμένων, κατηγορείται ότι ως πρύτανης του ΕΜΠ «κατά τους μήνες Ιανουάριο και Μάιο 2009 επέτρεψε τη χρήση οπτικών ινών που είχαν παραχωρηθεί στο ανωτέρω εκπαιδευτικό ίδρυμα σε άγνωστους χειριστές της διαδικτυακής διεύθυνσης ‘‘Αthens Indymedia’’, παρά το γεγονός ότι δεν επιτρέπεται η παροχή δωρεάνυπηρεσιών για σκοπούς που δεν είναι εκπαιδευτικοί ή ερευνητικοί, οι οποίοι (άγνωστοι χειριστές) με αναρτήσεις τους στον ανωτέρω δικτυακό τόπο προκάλεσαν και διήγειραν δημόσια τους πολίτες σε βιαιοπραγίες μεταξύ τους και σε αμοιβαία διχόνοια».

 

Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι ο κ. Μουτζούρης, ο οποίος υπήρξε υποψήφιος με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του 2012, έχει ήδη δικαστεί για την ίδια ακριβώς υπόθεση τον Μάιο του 2011 και έχει κηρυχθεί παμψηφεί αθώος. Στη δίκη αυτή που διεξάχθηκε στο Στ΄ Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών ήταν συγκατηγορούμενοι οι πρώην αντιπρυτάνεις του ΕΜΠ Γιάννης Πολύζος και Μάκης Σπαθής, οι οποίοι επίσης αθωώθηκαν (απόφαση 35239/2011).

 

Το σκεπτικό της απόφασης επισημαίνει ότι δεν υπήρχε υπηρεσιακό καθήκον των πρυτανικών αρχών να ελέγχουν το περιεχόμενο της ιστοσελίδας, αλλά ούτε και οποιοσδήποτε σχετικός δόλος. Το δικαστήριο επισημαίνει ότι «μια απόφαση της συγκλητικής αρχής περί διακοπής της λειτουργίας της συγκεκριμένης ιστοσελίδας θα εκλαμβανόταν ως λογοκρισία» και ξεκαθαρίζει ότι η απόφαση των πρυτανικών αρχών «μπορεί να τύχει αμφισβήτησης και κριτικής, ουδείς όμως μπορεί να αμφισβητήσει ότι οι κατηγορούμενοι βρέθηκαν προ του διλήμματος από τη μια την προάσπιση της εύρυθμης λειτουργίας του ιδρύματος (εφόσον η διακοπή της ιστοσελίδας θα εκλαμβανόταν ως λογοκρισία και θα δημιουργούνταν διενέξεις και αντιδράσεις, αφού στην εν λόγω ιστοσελίδα δεν φιλοξενούνταν μόνο οι παραπάνω εμπρηστικές και αξιοποίνου περιεχομένου δηλώσεις, αλλά φιλοξενούνται απόψεις του αντιεξουσιαστικού χώρου με πολιτικό λόγο ανεξαρτήτως του αν συμφωνεί κάποιος με αυτές ή όχι) και από την άλλη ότι στο όνομα της ελευθερίας του λόγου και της ελευθερίας της διακίνησης των ιδεών δεν πρέπει να γίνεται κατάχρηση και να είναι ανεκτές αξιόποινες πράξεις».

 

Αν συνυπολογίσουμε τη χρονική στιγμή που υποβλήθηκε η έγκληση (8.5.2009) θα αντιληφθούμε ότι επρόκειτο για την ταραγμένη περίοδο μετά τη νεολαιίστικη εξέγερση του Δεκεμβρίου του 2008 που πυροδοτήθηκε από τη δολοφονία του 16χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου. Ηταν μια πολιτική συγκυρία που πράγματι το Indymedia έπαιξε ιδιαίτερο ρόλο, προσφέροντας άμεση και αλογόκριτη ενημέρωση για τις αυθόρμητες κινητοποιήσεις σε όλη τη χώρα. Φυσικά καταχωρίζονται στο Indymedia και ακραίες εκφράσεις ή υπερβολές ή και ανακριβείς πληροφορίες. Αλλά θα πρέπει να είναι κανείς απολύτως άσχετος με το διαδίκτυο, αν δεν γνωρίζει ότι η ανωνυμία των σχολίων ακόμα και στους πιο καθεστωτικούς και καθωσπρέπει ιστοτόπους συχνά εκτρέπεται σε παρόμοιες ή και χειρότερες ακρότητες. Η κατηγορία δεν μπορεί δηλαδή να στηριχτεί σε κάποιες αναρτήσεις του Indymedia που περιλήφθηκαν στη δικογραφία. Ας μελετήσει κανείς τα σχόλια που αναρτώνται, λ.χ., κάτω από άρθρα και ειδήσεις σε όλες τις δικτυακές εκδόσεις των μεγάλων εφημερίδων. Σε μεγάλο ποσοστό πρόκειται για χαρακτηριστικά παραδείγματα ρητορικής μίσους. Κανείς βέβαια δεν διανοήθηκε να ασκήσει δίωξη κατά της ιδιοκτησίας ή της διεύθυνσης της εφημερίδας που τα αναρτά και πολύ περισσότερο κανείς δεν υπέδειξε ως υπεύθυνο τον φορέα που φιλοξενεί τον server της εκδοτικής επιχείρησης.

 

Αυτό που ενοχλεί στο Indymedia είναι ακριβώς ότι μέσα από την αξιοποίηση της άμεσης πληροφόρησης που παρέχουν αυτόπτες μάρτυρες και την εξίσου άμεση διασταύρωση (ή διάψευση) της είδησης ο εναλλακτικός αυτός ιστότοπος έχει αναδειχθεί σε ένα έγκυρο Μέσο Ενημέρωσης. Η δαιμονοποίησή του έχει σαφές πολιτικό πρόσημο. Εχει δίκιο να περηφανεύεται ο τέως βουλευτής του ΛΑΟΣ Κυριάκος Βελόπουλος ότι ήταν εκείνος που πρώτος ανέδειξε το ζήτημα σε επίπεδο Βουλής, τον Ιανουάριο του 2009. Η τότε κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή υιοθέτησε τη στοχοποίηση του Indymedia, κάτω από το βάρος της πολιτικής ευθύνης για τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου και για όσα επακολούθησαν.

 

Ενα διάστημα η υπόθεση Indymedia λησμονήθηκε, για να επανέλθει τους τελευταίους μήνες, σε συνδυασμό με την έμπρακτη κατάργηση κάθε μορφής πανεπιστημιακού ασύλου, ενός θεσμού ο οποίος δεν ταίριαζε στις αυταρχικές προδιαγραφές του κράτους έκτακτης ανάγκης που έχει επιβάλει η εφαρμογή των μνημονίων. Δεν είναι ασφαλώς άσχετη με την αυριανή δίκη η επιδεικτική και απρόκλητη εισβολή των ειδικών δυνάμεων στο ΕΜΠ πριν από δέκα μέρες (21.8.2013) και η προκλητική συμπεριφορά τους, ακόμη και απέναντι στον σημερινό πρύτανη. Μπορεί η εισβολή να κατέληξε σε φιάσκο, με την προσαγωγή τριών νόμιμων μεταναστών, δύο φοιτητών και του φύλακα, αλλά ήταν αρκετή για να επιδεικνύονται ως τεκμήρια της «γιάφκας» από τα κανάλια μια βαριοπούλα και πέντε κράνη μοτοσικλέτας.

 

H δίωξη κατά του Σάββα Μιχαήλ

 

Ο δεύτερος κατηγορούμενος, ο Σάββας Μιχαήλ, μαρξιστής διανοούμενος με παγκόσμια αναγνώριση εγκαλείται ως εκπρόσωπος του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος (ΕΕΚ) για την έκδοση μιας προκήρυξης που καλούσε στο αντιφασιστικό συλλαλητήριο στις 9.5.2009. Το κατηγορητήριο κρίνει ότι το κείμενο της προκήρυξης «κατευθυνόταν στην προτροπή της βουλήσεως ετέρων [sic] σε ορισμένη παράνομη συμπεριφορά με τη διέγερση του συναισθήματος και την αποστροφή μιας ομάδας πολιτών εναντίον μιας άλλης, προβαίνοντας σε απλουστευτικές γενικεύσεις…»

Η σκοτεινή πλευρά της δίωξης του Σάββα Μιχαήλ αναδείχτηκε από τα ακροδεξιά ιστολόγια που έσπευσαν να συντονίσουν ένα διαδικτυακό λιντσάρισμά του τον περασμένο Δεκέμβριο, με το σύνθημα «λιώστε το εβραϊκό σκουλήκι». Ο λανθάνων αντισημιτισμός, που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανάδειξη της ναζιστικής Χρυσής Αυγής, κάνει εδώ κραυγαλέα επανεμφάνιση.

Οσο για τις δυο «ομάδες πολιτών» που η προκήρυξη φέρει σε αντιπαράθεση, είναι οι φασίστες και οι αντιφασίστες! Και επειδή δεν είναι δυνατόν να απαγορευτεί διά νόμου ο αντιφασισμός, κάποιοι αφήνουν να εννοηθεί ότι ως «απλουστευτική γενίκευση» που υπερβαίνει «το όριο της θεμιτής διαδήλωσης» ήταν το σύνθημα που κατέληγε η προκήρυξη: «Ο λαός δεν ξεχνά, τους φασίστες τους κρεμά».

 

Αλλά βέβαια πρόκειται για ένα από τα βασικά συνθήματα του αντιφασιστικού κινήματος. Τα χρόνια της μεταπολίτευσης ήταν αυτό που δονούσε τις διαδηλώσεις εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών που ζητούσαν αποχουντοποίηση, τιμωρία των πρωταιτίων του πραξικοπήματος και στέριωμα της δημοκρατίας. Στην πρώτη επέτειο της 21ης Απριλίου μετά την πτώση της χούντας συγκεντρώθηκαν πολίτες με τα συνθήματα «Λαέ εμπρός, να σβήσει ο φασισμός» και «Ο λαός δεν ξεχνά, τους φασίστες τους κρεμά» («Τα Νέα», 21.4.1975). Ακόμα και στην αντιφασιστική διαδήλωση κατά της δικτατορίας του Φράνκο, όπου μετείχαν όλες οι νεολαίες των κομμάτων (ΕΔΗΝ, ΠΑΣΟΚ, ΚΝΕ, ΟΝΝΕΔ, Ρήγας Φεραίος, κ.λπ.) το ίδιο σύνθημα φωναζόταν («Τα Νέα», 4.10.1975), όπως και στη διαδήλωση για τη Χιλή του Πινοτσέτ («Ριζοσπάστης», 8.1.1975). Και από τότε, κάθε φορά που έκανε την εμφάνισή του κάποιο χουντικό κατάλοιπο, οι δημοκράτες σε όλη την Ελλάδα με το ίδιο σύνθημα διαδήλωναν εναντίον του, από τη Χαλκίδα μέχρι τις συνοικίες της Αθήνας και τη Θεσσαλονίκη («Τα Νέα», 20.11.1985, 26.3.1986, 26.5.1986 και 24.11.1988).

Ας μη κοροϊδευόμαστε, λοιπόν. Αυτό που κυρίως ενόχλησε στην προκήρυξη του ΕΕΚ ήταν η διατύπωση «όπως το Δεκέμβριο εξεγερθήκαμε όλοι μαζί, ντόπιοι και ξένοι εργαζόμενοι και νεολαία, έτσι και τώρα θα αντιμετωπίσουμε τους θρασύδειλους παρακρατικούς που έχουν αστυνομική προστασία».

 

Οι κατήγοροι 

 

Ο λόγος που οι δύο αυτές παράταιρες κατηγορίες εξετάζονται στην ίδια δίκη είναι ότι αποτελούν ένα μικρό τμήμα μιας «πολυμήνυσης» που είχαν υποβάλει στις 8.5.2009 έξι πολίτες χωρίς να προσδιορίζουν άλλη κοινή ιδιότητα πέρα από αυτήν που προκύπτει έμμεσα από το κείμενο της μήνυσης, ότι είναι δηλαδή διοργανωτές συγκεντρώσεων «κατοίκων» στις 24.11.2008, στις 8.12.2008, στις 19.1.2009 και στις 9.5.2009. Η αρχική μήνυση στρεφόταν και εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, της ΟΛΜΕ, της Νεολαίας Ενάντια στο Ρατσισμό στην Ευρώπη, την Επιτροπή κατά του Συμφώνου Μετανάστευσης και Ασύλου της Ε.Ε., του Κυριακάτικου Σχολείου, της Κίνησης «Απελάστε τον Ρατσισμό» και τις Κοινότητες Μεταναστών από το Πακιστάν και το Αφγανιστάν. Οι υπόλοιπες μηνύσεις οδηγήθηκαν εκεί που έπρεπε να πάνε όλες, στο αρχείο.

 

Αλλά ποιοι είναι αυτοί που συνέταξαν αυτή την «πολυμήνυση» με στόχο τα κόμματα της Αριστεράς, τα συνδικάτα και τις αντιρατσιστικές οργανώσεις; Μπορεί όταν υποβλήθηκε η έγκληση να μην ήταν και πολύ γνωστά τα ονόματά τους, αλλά σήμερα κάποιοι απ’ αυτούς είναι παραπάνω από γνωστοί:

 

α) Ο Ηλίας Παναγιώταρος είναι ήδη βουλευτής της Χρυσής Αυγής. Εχει αναμιχθεί σε πολλές δημόσιες προκλήσεις της οργάνωσής του (διάλυση συγκεντρώσεων για την ιθαγένεια, την παρουσίαση του ελληνομακεδονικού λεξικού, επίθεση στον Αλέκο Αλαβάνο, τον Πέτρο Ευθυμίου, κ.λπ.). Ηταν ένας από τους 4 Χρυσαυγίτες που μετείχαν στον συνδυασμό Καρατζαφέρη στις νομαρχιακές του 2002, ενώ διέπρεψε και ως αρχηγός της ψευδώνυμης «Γαλάζιας Στρατιάς», δηλαδή του χουλιγκανικού παραρτήματος της Χρυσής Αυγής και προανήγγειλε διοργάνωση πογκρόμ στην Αθήνα το 2010. Εμπορεύεται είδη στρατιωτικού, αστυνομικού και… ακροδεξιού ενδιαφέροντος: μπλουζάκια, σημαίες και κασκέτα με τα σύμβολα των νεοναζιστών, αλλά και ρόπαλα του μπέιζμπολ, διά πάσαν χρήσιν.

 

β) Η Θέμις Σκορδέλη ήταν υποψήφια με τη Χρυσή Αυγή στις εκλογές του 2012. Μετείχε σε ενέργειες της οργάνωσης ενώ έχει ασκηθεί εναντίον της δίωξη για συμμετοχή σε μαχαίρωμα τριών μεταναστών. Η δίκη της έχει αναβληθεί οκτώ φορές.

 

γ) Η Γεωργία Δημοπούλου ήταν κι αυτή υποψήφια με τη Χρυσή Αυγή στην Α΄ Αθήνας το 2012 και στην Κορινθία το 2009.

δ) Ο Ιωάννης Ανδριόπουλος έγινε γνωστός όταν δική του ένσταση προκάλεσε την ανατροπή του νόμου για την ιθαγένεια από το ΣτΕ. Σύμφωνα με επιστολή του στην «Καθημερινή» έχει υπογράψει «σύμβαση ιδιωτικού δικαίου από 17.6.2012 [σ.σ. την ημέρα δηλαδή των εκλογών] προσωπικά με βουλευτή επαρχίας του Κόμματος Λαϊκός Σύνδεσμος Χρυσή Αυγή με πάγια περιοδική αμοιβή».

 

ε) Ο Αναστάσιος Χατζηπαράσχου φέρεται ως μέλος της Κ.Ε. του ΔΗΚΚΙ, δηλαδή μηνύει μεταξύ άλλων και τον φορέα στον οποίο ανήκει το κόμμα του, τον ΣΥΡΙΖΑ! Βέβαια μετέχει σε όλες τις «μετωπικές» ενέργειες του χώρου της Ακροδεξιάς. Δηλώνει ότι εκφράζει και μια οργάνωση με τίτλο «Ελληνική Γροθιά», η οποία έχει καθαρά φυλετιστικές και ακροδεξιές θέσεις. Το περίεργο είναι ότι σ’ αυτές τις θέσεις αναφέρεται η προάσπιση της Ορθοδοξίας και η «μη αποδοχή των αλλοθρήσκων», ενώ ο ίδιος δηλώνει καθολικός.

 

Το αστείο είναι ότι στη μήνυση οι εγκαλούντες Χρυσαυγίτες εμφανίζονται ως «ακομμάτιστοι», ζητούν μάλιστα να διωχθεί η ΚΟΑ του ΚΚΕ, επειδή «μεταδίδει ψευδείς ειδήσεις […] ότι δεν είμαστε ακομμάτιστοι, αλλά μέλη και στελέχη αντιδραστικών και ρατσιστικών οργανώσεων».

 

Την ίδια «ακομμάτιστη» ταυτότητα εμφάνισε και η αυτοκαλούμενη «Επιτροπή Ελλήνων Πολιτών», η οποία μια μέρα πριν από την υποβολή της μήνυσης, δηλαδή στις 7.5.2009, γνωστοποίησε στον διοικητή του Αστυνομικού Τμήματος ότι αυτή αναλαμβάνει τη διοργάνωση της συγκέντρωσης κατά των μεταναστών στις 9.5.2009. Οι τρεις που υπογράφουν ως «νόμιμοι εκπρόσωποι» της Επιτροπής είναι βέβαια κι οι τρεις Χρυσαυγίτες: πρόκειται για τον Παναγιώταρο και τη Δημοπούλου που συναντήσαμε πιο πάνω, ενώ συνυπογράφει και η Αλεξάνδρα Μπάρου, υπεύθυνη της Χρυσής Αυγής για την Εύβοια και υποψήφια στις εκλογές. Ως έδρα της η Επιτροπή δηλώνει τη διεύθυνση Σωκράτους 48, τα τότε γραφεία δηλαδή της Χρυσής Αυγής.

 

Το αδίκημα 

 

Τελικά τι έγινε στις 9.5.2009, την επομένη της μήνυσης; Σύμφωνα με όσα δήλωσαν κατά την προανάκριση οι πέντε από τους έξι μηνυτές «στις 9.5.2009 δεν έγιναν επεισόδια». Αρα, ποια «κοινή ειρήνη διαταράχθηκε», όπως αναφέρει το κατηγορητήριο; Το απόγευμα εκείνου του Σαββάτου έγιναν στην πραγματικότητα 4 συγκεντρώσεις. Μία της χρυσαυγίτικης «Επιτροπής» στην Ομόνοια, και τρεις αντιφασιστικές συγκεντρώσεις (στην Κοτζιά, την Κάνιγγος και τη Σωκράτους). Και ενώ οι τρεις αντιφασιστικές συγκεντρώσεις δεν προκάλεσαν συγκρούσεις και θύματα, σύμφωνα με έγγραφο της Κρατικής Ασφάλειας προς την Εισαγγελία (1037/3/56, 13.8.2009), υπήρξαν πέντε τραυματίες αλλοδαποί μετανάστες, ο Αφγανός Μιραγιάν Τομούρ, οι Παλαιστίνιοι Μουσταφά Αμπουχάρ, Αλί Μπεσίμ και οι Ιρακινοί Μοχάμεντ Αμπού και Ουακούρ Μουρίσε, όλοι θύματα των ακροδεξιών που είχαν συγκεντρωθεί στην Ομόνοια. Αυτά τα γνώριζε εκ των προτέρων η ΕΛ.ΑΣ., όπως προκύπτει από την απόρρητη «Εκθεση ανάλυσης κινδύνων» που συντάχθηκε από την Κρατική Ασφάλεια στις 6.5.2009 και χαρακτήρισε τις συγκεντρώσεις «από άποψη απειλής και επικινδυνότητας υψηλού επιπέδου, λόγω της συμμετοχής μελών ακροδεξιών οργανώσεων στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας κατά των μεταναστών». Αν έπρεπε, λοιπόν, κάποιος να διωχθεί για τα γεγονότα της 9.5.2009 αυτός δεν είναι άλλος από τη Χρυσή Αυγή.

 

Με την «πολυμήνυση» κορυφώθηκε η επιχείρηση της Χρυσής Αυγής και άλλων ακροδεξιών αντιμεταναστευτικών ομάδων να αποκτήσουν ερείσματα στα σώματα ασφαλείας, μέχρι και το ανώτατο πολιτικό επίπεδο. Είχαν δοκιμάσει ήδη συγκεντρώσεις στις 24.11.2008, στις 8.12.2008 και στις 19.1.2009, στέλνοντας ανακοινώσεις στη ΓΑΔΑ, στον τότε αναπληρωτή υπουργό Μαρκογιαννάκη, το Α/Τ Αγ. Παντελεήμονα, εκλιπαρώντας για συνεργασία. Η δεύτερη συγκέντρωση της «αντισυστημικής» οργάνωσης έγινε με την προστασία των ΜΑΤ και κατέληξε σε βιαιοπραγίες κατά μεταναστών, τις οποίες δεν απέτρεψε η ΕΛ.ΑΣ., παρά το γεγονός ότι είχε και τότε προβλέψει «επιθέσεις ατόμων του ακροδεξιού χώρου σε βάρος μεταναστών κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης και μετά τη λήξη της» (Εκθεση ανάλυσης κινδύνων, 17.1.2009). Τότε πραγματοποιήθηκε και η εκδίωξη των μεταναστών και το σφράγισμα της παιδικής χαράς. Στις 23.1.2009 επισκέφτηκε την περιοχή ο κ. Μαρκογιαννάκης και συζήτησε επισήμως με την «Επιτροπή». Ηταν το πράσινο φως για όσα ακολούθησαν.

http://left.gr/news/i-hrysavgitiki-dioxi-den-perase-pampsifei-athooi-o-s-mihail-kai-o-kon-moytzoyris-vinteo

Το ιδεολογικό «βάθος» των στρατοπέδων συγκέντρωσης

Του Ανδρέα Καρίτζη

Συχνά δημιουργείται η αίσθηση ότι η ακροδεξιά ρητορική και πρακτική της κυβέρνησης στο ζήτημα των μεταναστών και των προσφύγων είναι μια συνοδευτική αλλά σχετικά ανεξάρτητη πολιτική επιλογή από την εφαρμογή της μνημονιακής πολιτικής. Υπάρχει η εκτίμηση ότι η ακροδεξιά γραμμή στο θέμα αυτό επιλέγεται για να αποπροσανατολίσει, να καλλιεργήσει φόβο στους ημεδαπούς, να διεγείρει συντηρητικά αντανακλαστικά και τελικά να δημιουργήσει μια νέα σφαίρα συναίνεσης αυτών που υποφέρουν, γύρω από τη μνημονιακή παράταξη.

 

Ενώ ισχύουν τα παραπάνω, εκτιμώ ότι δεν ευσταθεί η εκτίμηση ότι πρόκειται για σχετικά ανεξάρτητη πολιτική επιλογή που οφείλεται στη συγκυριακή και άρα συμπτωματική επικράτηση ακροδεξιών απόψεων στην ηγεσία της μνημονιακής παράταξης. Αντιθέτως, η μνημονιακή πολιτική ηγεσία δεν θα μπορούσε να είναι αποτελεσματικά μνημονιακή χωρίς να είναι ταυτόχρονα ακροδεξιά. Και τούτο διότι η ακροδεξιά πολιτική στο ζήτημα των μεταναστών είναι κεντρικής σημασίας για την επιτυχία της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής σήμερα για βαθύτερους λόγους από τους προαναφερθέντες. Σε αυτή την περίπτωση απαιτείται από τη μεριά μας η στάθμιση του «βάθους» της ακροδεξιάς μεταναστευτικής πολιτικής στον νεοφιλελεύθερο σχεδιασμό και η εκπόνηση μιας κατάλληλης στρατηγικής που θα λαμβάνει υπόψη αυτό το βάθος.

 

Η νεοφιλελεύθερη λογική υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει κοινωνία η οποία βουλεύεται (ακόμη και με συγκρούσεις) για να αντιμετωπίσει συλλογικά όσα την αφορούν, αλλά άτομα, ο ανταγωνισμός των οποίων οφείλει να ρυθμίσει όλα τα ζητήματα. Η δημοκρατία και η κοινωνική αλληλεγγύη είναι «δεισιδαιμονίες» που νοθεύουν τον «ορθολογικό» ανταγωνισμό της αγοράς. Ενδεχόμενες ανισότητες είναι αποτέλεσμα αυτού του ανταγωνισμού και άρα οφείλουν να γίνονται σεβαστές και γιατί όχι καλοδεχούμενες. Η (οικονομική) ιεραρχία δεν εκπορεύεται βεβαίως από τον θεό (όπως στον Μεσαίωνα) αλλά από τον «ορθολογικό» ανταγωνισμό, γεγονός που την καθιστά «αντικειμενική» και υπερασπίσιμη με κάθε μέσο. Συνεπώς μια πολιτική που ενισχύει τη θέση των οικονομικά ισχυρών (διάβαζε: νικητές στον ανταγωνισμό) έναντι των υπολοίπων είναι η μόνη έλλογη επιλογή, ενώ όποιοι διαφωνούν κινούνται στη σφαίρα της δεισιδαιμονίας (του λαϊκισμού).

 

Αυτή η λογική διέπει τη μνημονιακή πολιτική, η οποία θυσιάζει τις λαϊκές τάξεις για να ενισχύσει τους οικονομικά ισχυρούς, υπηρετώντας την «αντικειμενική» ιεραρχία. Η μνημονιακή ανάπτυξη ακολουθεί επίσης αυτό το μοτίβο: η ζωή των λαϊκών τάξεων επιτρέπεται να τύχει βελτίωσης μόνο ως συνέπεια της υψηλής κερδοφορίας των οικονομικά ισχυρών. Οτιδήποτε διαρρηγνύει αυτή την ιεραρχία προτεραιοτήτων συνιστά μείζον «έγκλημα» από αυτά που ονειρεύεται ο «επικίνδυνος» ΣΥΡΙΖΑ.

 

Ας έρθουμε τώρα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων και μεταναστών. Η αγριότητα απέναντι στους πρόσφυγες και τους μετανάστες, όπως και η μνημονιακή αγριότητα, εκπορεύεται από την προαναφερθείσα λογική και προς όφελος των ίδιων συμφερόντων. Το ενδιαφέρον είναι η επιπρόσθετη ιδεολογική αξιοποίηση της εν λόγω αγριότητας. Η προηγούμενη λογική, η οποία μόνο υπαινικτικά διατυπώνεται όταν αφορά τα Μνημόνια και πάντα διανθισμένη με ωραίες εκφράσεις, στο θέμα αυτό διατυπώνεται ευθαρσώς και χωρίς ωραιοποιήσεις. Η ιεραρχία διαπλέκεται με την εθνικότητα και το χρώμα και η σφοδρότητα της επίθεσης στους πιο αδύναμους αποτελεί αντικείμενο υπερηφάνειας. Ο στόχος αυτής της επιλογής είναι βαθύτατα ιδεολογικός και στοχεύει σε πολύ περισσότερα από όσα φαίνονται σε μια πρώτη ανάγνωση. Ο στόχος είναι τα γηγενή θύματα του Μνημονίου να ταυτιστούν με τους θύτες τους και να εθιστούν στη λογική τους αποδεχόμενοι σιωπηρά την «ορθολογικότητα» της βίας που υφίστανται εν τέλει και οι ίδιοι.

 

Η αποδοχή από κάποιον που σήμερα πλήττεται από το Μνημόνιο ότι κάποια άλλη ανθρώπινη ζωή είναι σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με τις επιδιώξεις αυτών που προηγούνται στην ιεραρχία, ότι κάποιοι άλλοι άνθρωποι είναι απλά «ενοχλητικά» νούμερα, ότι η ωμή βαρβαρότητα σε κάποιους άλλους είναι «λύση», ότι η ύπαρξη κάποιου άλλου από μόνη της είναι απειλή κ.ο.κ. έχει ως συνέπεια την άρρητη συναίνεση και στη δική του αντιμετώπιση με τον ίδιο τρόπο. Αποδέχεται τη λογική της μνημονιακής πολιτικής που τον ισοπεδώνει, στην οποία ο άλλος είναι προφανώς αυτός. Τι άλλο είναι η περικοπή των συντάξεων και ο αποκλεισμός από το νοσοκομείο παρά το αποτέλεσμα της αντίληψης ότι η βαρβαρότητα είναι «λύση» στο δημοσιονομικό πρόβλημα;

 

Αν συναινεί κάποιος στο να κλείνονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης αυτοί που βρίσκονται από κάτω του, τότε ασυναίσθητα χάνει κάθε ηθικό έρεισμα για την αντίσταση στη μείωση του μισθού του ή την απόλυση που του επιβάλλει ο αμέσως από πάνω του. Αν ένας συνταξιούχος αποδέχεται ότι στον μετανάστη επιτρέπεται κάθε αγριότητα, τότε δεν μπορεί να αρνηθεί την εγκυρότητα της ίδιας σκέψης από τη μεριά του τραπεζίτη: για το συμφέρον μου επιτρέπεται κάθε αγριότητα απέναντι στους συνταξιούχους.

 

Η υιοθέτηση της λογικής του θύτη από το θύμα συνιστά κεντρικό στοιχείο για την επιτυχία της μνημονιακής πολιτικής και η ακροδεξιά πολιτική στο μεταναστευτικό είναι ο τόπος όπου επιχειρείται αυτή η βαθύτατη και εν πολλοίς ασυναίσθητη συναίνεση. Μια τέτοια συναίνεση είναι σε θέση να αμβλύνει καταλυτικά αλλά με ανεπαίσθητο τρόπο το δυναμικό της λαϊκής αντίστασης στη μνημονιακή πολιτική. Συνεπώς, η υιοθέτηση της λογικής του ισχυρού στο μεταναστευτικό από αυτούς που πλήττονται από τα Μνημόνια διαμορφώνει έναν βαθύτερο ιδεολογικό συσχετισμό που σε περιόδους όπως αυτή που ζούμε επιδρά αποφασιστικά στον πολιτικό συσχετισμό ανταγωνιζόμενος τις υλικές συνέπειες του Μνημονίου. Γι’ αυτό η επιδέξια σύγκρουση με την ακροδεξιά πολιτική στο μεταναστευτικό είναι κεφαλαιώδους σημασίας για την έκβαση της κεντρικής πολιτικής μάχης στη χώρα μας, καθώς αυτή η πολιτική δεν αποτελεί απλώς αποπροσανατολισμό ή μια επιδερμική προσπάθεια προσωρινού προσεταιρισμού συντηρητικών ακροατηρίων.

 

* Ο Ανδρέας Καρίτζης είναι μέλος της Π.Γ. του ΣΥΡΙΖΑ

Πηγή: avgi.gr

 

Μετανάστης είσαι κι εσύ, ηλίθιε

Πίσω από τα κάγκελα της μισαλοδοξίας και του κομπλεξισμού σου, ταμπουρωμένος μέσα στο υπερεγώ σου, αποκλεισμένος από την ουσία της ζωής και του όποιου θεού σου, μιλάς για τη ζωή σα να τη ζεις, και για τους ανθρώπους της σα να τους ξέρεις. “Να φύγουν”, “είναι τρομοκράτες” και “να τους πάρετε σπίτια σας” ξέρεις να λες, και ας πάει να γαμηθεί ο πλανήτης ολόκληρος. Εσύ να είσαι καλα.

Εχεις ιδέα τι άντερα χρειάζεσαι για να αρπάξεις τη ζωή από τα μαλλιά και να την παλέψεις, όταν εκ των προτέρων ο υπόλοιπος κόσμος σε καταδικάζει;

Ένιωσες ποτέ την απόγνωση που φέρνει η συνειδητοποίηση πως δε χωράς πουθενά. Μια στιγμή θα αρκούσε για να δώσεις τέλος στη ζωή σου, ”φίλε”. Ή μήπως εάν σε κυνηγούσε το καθεστώς στη χώρα σου θα καθόσουν να σε φάνε. Και τέλος πάντων, όταν με τόση ευκολία καταδικάζεις ανθρώπινες ζωές, ξέρεις για τι μιλάς, υπάνθρωπε;

Ξέρεις τι σημαίνει να φεύγεις υπό την απειλή της δολοφονίας ή της φυλακής επιδή διαφωνείς με ένα καθεστώς δικτατορικό ή κατοχικό;

Έχεις νιώσει ποτέ πως είναι να αφήνεις πίσω τους συγγενείς και τα αγαπημένα σου πρόσωπα για να αναζητήσεις μια ευκαιρία να ΖΗΣΕΙΣ;

Έχεις νιώσει ποτέ την αδικία του θανάτου των δικών σου σε πόλεμο, ή ακόμα κι από την ίδια την κυβέρνηση της χώρας σου;

Έχεις αναγκαστεί ποτέ να αντιμετωπίσεις τη ζωή χωρίς να ξέρεις που θα βρεθείς το επόμενο λεπτό, χωρίς τη δυνατότητα του παραμικρού σχεδιασμού, γυρεύοντας ελπίδα από οπουδήποτε και έρμαιο του εκάστοτε δουλέμπορα που θα ρουφήξει με το καλαμάκι ακόμα και τις τελευταίες σου οικονομίες;

Έχει περάσει ποτέ από το μυαλό σου πως μπορεί να είναι να είσαι κυνηγημένος μια ζωή, να διασχίζεις τη μισή γη για να βρεις πατρίδα, ή ποια μπορεί να είναι τα συναισθήματα όταν στο σκοτάδι, ίσως μαζί με την οικογένεια και τα παιδιά σου, σε φορτώνουν σε ένα καϊκι μαζί με άλλα σαράντα άτομα, και σε αφήνουν στο έλεος της θάλασσας και του, όποιου, θεού;

Μήπως ήρθες ποτέ στη θέση του κατατρεγμένου οικογενειάρχη, που αποχωρίζεται την οικογένειά του για να τους στέλνει χρήματα, ή αυτόν που μαζί με την οικογένειά του ζητιανεύει λίγη ανθρωπιά; Εσύ τι θα έλεγες στο παιδί σου αν ζούσατε σε ένα από τα στρατόπεδα του αίσχους; Αυτά της υποδοχής. Που θα του έλεγες ότι βρίσκεστε, και γιατί;

Πόσο ανώτερος πιστεύεις ότι είσαι από έναν άνθρωπο που μπορεί να έχει αλλάξει “εφτά πατρίδες”, όπως μου είχε πει ένας λατζιέρης από το μπαγκλαντές που είχε σπουδάσει οδοντίατρος, μέχρι να βρει ένα κεραμίδι, μια δουλειά και ένα πιάτο φαϊ;

Πόσο μπάτσος μπορεί να είσαι στην ψυχή όταν συνειδητά υποστηρίζεις και επικροτείς το ρόλο του χωροφύλακα και της χωματερής ανθρώπινων ονείρων που σου έχει αποδώσει η Ευρωπαϊκή Ένωση;

Και τέλος, πόσο κοντόφθαλμος μπορεί να είσαι για να μη βλέπεις πως μετανάστης, μπορεί σήμερα να είσαι κι εσύ. Ηλίθιε.

 http://rebeliskos.wordpress.com/2013/08/12/%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CF%83%CE%B1%CE%B9-%CE%BA%CE%B9-%CE%B5%CF%83%CF%8D-%CE%B7%CE%BB%CE%AF%CE%B8%CE%B9%CE%B5/

«Μυρμήγκια» εν δράσει

Λένε ότι είναι η πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή της Ευρώπης και τη συγκρίνουν με το Χονγκ Κονγκ. Πολύχρωμη, πολυπολιτισμική, πολύβουη, θα μπορούσε να είναι πρότυπο γειτονιάς συνύπαρξης. Αν η πολιτεία δεν την είχε εγκαταλείψει εδώ και χρόνια, η Κυψέλη είχε όλα τα φόντα να γίνει η γειτονιά του μέλλοντός μας. Παρ” όλα αυτά, με τις δικές της δυνάμεις, το παλεύει ακόμα. Δεν είναι αγώνας εύκολος, πολλώ δε μάλλον όταν η σημασία του –στην καλύτερη των περιπτώσεων– δεν γίνεται αντιληπτή.

 

Της Ντίνας Δασκαλοπούλου

 

Μια ανάσα από τον Αγιο Παντελεήμονα (όπου εφαρμόζοντας τη «θεωρία του καπηλειού» εδώ και χρόνια εξαπλώνονται οι ακροδεξιοί), η Κυψέλη μπορεί να γίνει η μήτρα για ένα μοντέλο αλληλοσεβασμού και ανοχής στη διαφορετικότητα. Γίνεται αυτό με μια δημοτική αρχή που κλείνει αυτοδιαχειριζόμενους χώρους όπως η «Αγορά»; Γίνεται αυτό όταν ευθαλείς ποιήτριες γκρινιάζουν γιατί… δεν τους έμεινε παγκάκι να κάτσουν λόγω των μεταναστών; Και, κυρίως, γίνεται μεσούσης της αγριότερης κρίσης που κάνει θεριά τους ανθρώπους;

 

Κι όμως γίνεται, ειδικά αν είσαι αποφασισμένος να κάνεις μεταφορικά και κυριολεκτικά «δουλειά μυρμηγκιού». «Μυρμήγκι» λένε το στέκι αλληλεγγύης της Κυψέλης, που δημιουργήθηκε πριν από μόλις λίγους μήνες και τώρα έχει φτάσει στο σημείο να κινητοποιεί εκατοντάδες ανθρώπους. Το «Μυρμήγκι» ασχολείται με την τροφή: μαζεύει και διανέμει τρόφιμα κι οργανώνει αγορές «χωρίς μεσάζοντες». Και δείχνει έτσι έναν τρόπο κι έναν δρόμο να συνυπάρχουμε, να αυτοοργανωνόμαστε και να επιβιώνουμε ακόμα και σε συνθήκες λαίλαπας.

 

«Διανέμουμε τα τρόφιμα 4 φορές την εβδομάδα. Παρακολουθώντας τη διαδικασία, θα δείτε δεκάδες ανθρώπους που αυτοπειθαρχούν και οργανώνουν μόνοι τους την αναμονή. Αυτό είναι ενδεικτικό», μας λέει η Μήτση Βρασινοπούλου. «Οπως και το ότι αν βρουν δουλειά, μας το δηλώνουν ώστε να βγουν από τη λίστα και να επωφεληθεί κάποιος άλλος που έχει μεγαλύτερη ανάγκη. Ή το ότι έρχονται γείτονες για να μας πουν πως ο τάδε συγκάτοικος στην πολυκατοικία έχει πρόβλημα, αλλά δεν το λέει ο ίδιος από περηφάνια. Είναι ένας καινούργιος τρόπος να πλησιάζουμε ο ένας τον άλλο, να αλληλοϋποστηριζόμαστε και να αντέχουμε».

 

Το «Μυρμήγκι» λειτουργεί με τη λογική των ομόκεντρων κύκλων: στον πυρήνα του βρίσκονται οι μόνιμοι εθελοντές (που μέσα σε μόλις 6 μήνες διπλασιάστηκαν από 15 σε 30). Αμέσως μετά είναι «ο κύκλος των φίλων» που μαζεύουν χρήματα, κι έπειτα είναι οι υποστηρικτές, εκατοντάδες άνθρωποι που μ’ ένα τηλεφώνημα μπορούν να ενεργοποιηθούν για έκτακτες περιπτώσεις. Και, τέλος, είναι οι χιλιάδες ανώνυμοι πολίτες που χωρίς να έχουν άμεση σχέση με την ομάδα προσφέρουν τρόφιμα. «Η ανεργία στη γειτονιά μας φτάνει το 50% για τους Ελληνες και το 70% για τους μετανάστες» λέει η Χρυσαυγή Δασκάλα. «Ετσι αναγκαστήκαμε να σταματήσουμε να εγγράφουμε καινούργια μέλη: το νούμερο ήταν πολύ μεγάλο για να το διαχειριστούμε και πρέπει να βρούμε έναν άλλο τρόπο οργάνωσης. Εχουμε πια 700 ανθρώπους που έχουν καρτέλα στο «Μυρμήγκι». Αυτό πρακτικά σημαίνει πως οι 400 από αυτούς θα έρθουν κάθε μήνα για να πάρουν τρόφιμα και μερικές δεκάδες ακόμα θα έρθουν απρόβλεπτα».

 

«Οπως όλοι έτσι κι εμείς είχαμε αμφιβολίες για το εγχείρημα. Πάμε να δώσουμε ασπιρίνες σ’ έναν πολυτραυματία; Τι κάνουμε ακριβώς και τι σώζουμε;» αναρωτιέται η Νατάσσα Παπαδοπούλου. «Μια δομή όπως η δική μας ούτε μπορεί ούτε και θέλει να υποκαταστήσει το κοινωνικό κράτος. Ούτε φυσικά λύνει το επισιτιστικό πρόβλημα στο σύνολό του. Εμείς, με πολύ κόπο, καταφέρνουμε να στηρίζουμε τις οικογένειες με βασικά είδη διατροφής». Οταν η Νατάσσα μιλάει για κόπο, το εννοεί περισσότερο απ” όσο φαντάζεστε. Για να συγκεντρωθούν τα τρόφιμα οι εθελοντές πρέπει να εξορμούν κάθε εβδομάδα στα σουπερμάρκετ, να οργανώνουν εκδηλώσεις όπου αντί εισιτηρίου ο κόσμος φέρνει τρόφιμα, να οργανώνουν αγορές χωρίς μεσάζοντες, ώστε να στηρίζουν με δωρεές και οι παραγωγοί, να οργανώνουν τις προσφορές των φίλων του «Μυρμηγκιού».

 

Τα καλά νέα είναι πως τους βοηθούν με τρόφιμα και η «Ανοιχτή Πόλη» και η «Αλληλεγγύη για Ολους». Τα κακά νέα είναι πως κάθε μέρα οι ανάγκες μεγαλώνουν. Αλλά όσο η κρίση αγριεύει τόσο η γειτονιά ενεργοποιείται. «Μέσα στο χάος της Κυψέλης ένα μυρμήγκι δεν μπορεί να σώσει την κατάσταση, αλλά το παλεύει» λέει η Χρυσαυγή. «Αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία που δεν θα χρειάζεται κανέναν, αλλά μέχρι να κερδίσουμε πρέπει να φτιάξουμε άλλα 100… μυρμήγκια παντού».

 

………………………………………………………………………

 

→Τα ξημερώματα της Παρασκευής 12 Ιουλίου άγνωστοι επιτέθηκαν με αυτοσχέδιο εμπρηστικό μηχανισμό στο «Μυρμήγκι». Είχε προηγηθεί η επίθεση χρυσαυγιτών στον ελεύθερο κοινωνικό χώρο «Συνεργείο» στην Ηλιούπουλη, μόλις ένα 24ωρο πριν. Τα χτυπήματα δεν είναι μεμονωμένα, αλλά εντάσσονται σε μια σειρά φασιστικών επιθέσεων σε ελεύθερους κοινωνικούς αλληλέγγυους χώρους και στέκια – επιθέσεις που σημειώνονται τους τελευταίους μήνες. Για το στέκι της Κυψέλης υπήρξε ανάληψη ευθύνης από νεοναζιστική γκρούπα. Οι επιθέσεις αυτές δεν στοχοποιούν μόνο τα στέκια αλληλεγγύης, αλλά τους ίδιους τους κατοίκους των γειτονιών που τα αγκαλιάζουν. Το «Μυρμήγκι» καλεί όλες και όλους σε πορεία διαμαρτυρίας την Τετάρτη στις 7 το απόγευμα (Επτανήσου & Τενέδου).

 

……………………………………………………………………..

 

«Μυρμήγκι» (Δίκτυο αλληλεγγύης της 6ης διαμερισματικής κοινότητας Αθήνας) http://tomirmigi.blogspot.gr/

 

Οι σελίδες μας είναι ανοιχτές σε ομάδες, δράσεις, οργανώσεις που προωθούν την ιδέα της αλληλεγγύης. Επικοινωνείτε μαζί μας στο dina.daskalopoulou@gmail.com και στο 6974-733323.

http://www.efsyn.gr/?p=77861

Δίκτυο: «Το Σάββατο όλοι και όλες στην Καλαμάτα»

Να μη γίνει το φεστιβάλ του ναζιστικού μίσους

Το Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα καλεί σε μαζική συμμετοχή στην πανελλαδική αντιφασιστική διαδήλωση της Καλαμάτας το Σάββατο 20/ Ιουλίου, 7 μ.μ, στην κεντρική πλατεία. Η διαδήλωση εντάσσεται στον κύκλο κινητοποιήσεων ενάντια στο φεστιβάλ του μίσους που επιδιώκει να οργανώσει στις 3-4 Αυγούστου στην Καλαμάτα η Χρυσή Αυγή.

 
Το φεστιβάλ μίσους της ναζιστικής συμμορίας θα αποτελούσε έτσι κι αλλιώς πρόκληση πρώτου μεγέθους όχι μόνο για την Αριστερά, αλλά για κάθε δημοκράτη. Πρόκειται για μια εκδήλωση που προπαγανδίζει το ναζισμό και προωθεί το ρατσιστικό έγκλημα. Όμως το ότι οργανώνεται στην επέτειο της εγκαθίδρυσης της μεταξικής δικτατορίας καθιστά τα πράγματα ακόμα πιο σοβαρά. Η επιλογή της συγκεκριμένης ημερομηνίας καταδεικνύει ότι το πραγματικό πολιτικό πρόγραμμα της Χρυσής Αυγής είναι η κατάλυση της δημοκρατίας και η κατάργηση των ελευθεριών μας.

 

Το ότι το Λιμενικό Ταμείο έχει δώσει άδεια στους ναζί για το φεστιβάλ μίσους αποτελεί έναν ακόμα κρίκο στη μακρά αλυσίδα περιστατικών κρατικής και κυβερνητικής ενθάρρυνσης στη ΧΑ. Πρόσφατη είναι άλλωστε η επίθεση χρυσαυγιτών στον κοινωνικό χώρο Συνεργείο στην Ηλιούπολη υπό τη συνοδεία μοτοσυκλετιστών της αστυνομίας. Θα το ξαναπούμε για πολλοστή φορά: η κρατική και κυβερνητική στήριξη συνιστά απολύτως αναγκαίο όρο για την ύπαρξη των ναζί και την εκτύλιξη της τρομοκρατίας τους.

 

Τώρα το «μπαλάκι» είναι στην πλευρά της δημοκρατικής κοινωνίας. Αυτή είναι που πρέπει να κινητοποιηθεί για να ανακληθεί η άδεια του Λιμενικού Ταμείου και να απομονωθούν οι ναζί. Σε αυτήν την κατεύθυνση, η διαδήλωση του Σαββάτου αποκτά ιδιαίτερη σημασία.
Τηλέφωνο για τα πούλμαν από Αθήνα : 6983352664

 

Υ. Γ. Οι τηλεφωνικές απειλές (και μάλιστα από τηλέφωνο της Βουλής…) του χρυσαυγίτη βουλευτή Κουκούτση εναντίον μέλος της οργανωτικής ομάδας της διαδήλωσης, αποδεικνύουν ότι οι ναζί εκτός από καθάρματα είναι και θρασύδειλοι καραγκιόζηδες.

 

Αθήνα, 17/7/2013

 

Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

 

Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών